Ο παράδεισος δεν είναι ένα μέρος στο οποίο φτάνεις. Είναι μια συχνότητα που γίνεσαι. Και η κόλαση δεν είναι μια φωτιά, που ετοιμάζεται από έναν θυμωμένο θεό. Είναι το βάρος που κουβαλάει μια αμετανόητη ψυχή, όταν το σώμα αποχωρεί και η κρυψώνα τελειώνει. Τα περισσότερα από αυτά που σας δίδαξαν για τη μετά θάνατον ζωή, χτίστηκαν για να ελέγχουν τη συμπεριφορά, όχι για να αποκαλύπτουν την αλήθεια. Οι μαργαριταρένιες πύλες, η λίμνη της φωτιάς, ο μεγάλος κριτής που κάθεται σε έναν χρυσό θρόνο, αποφασίζοντας ποιος αξίζει την αιωνιότητα και το φως και ποιος αξίζει την αιωνιότητα στη φλόγα. Τίποτα από αυτά δεν επιβιώνει, από σοβαρό πνευματικό έλεγχο. Και τίποτα από αυτά, δεν εμφανίζεται στις πιο βαθιές αναγνώσεις, που έχουν καταγραφεί ποτέ, για το τι πραγματικά συμβαίνει σε μια ψυχή, όταν διασχίζει το πέπλο.
Αυτό που εμφανίζεται αντ' αυτού, είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό, κάτι που αλλάζει τον τρόπο που ζεις, τη στιγμή που το καταλαβαίνεις. Δεν υπάρχει εξωτερικός κριτής. Δεν υπάρχει ουράνιο δικαστήριο. Δεν υπάρχει ον, ξεχωριστό από εσένα, που ζυγίζει τις αμαρτίες σου, έναντι των καλών σου πράξεων. Η ψυχή δεν καταδικάζεται. Η ψυχή αποκαλύπτεται. Και ό,τι κι αν είναι η ψυχή, χτισμένη μέσα της μέσα σε μια ζωή σκέψεων, επιλογών, λόγων και σιωπηλών προθέσεων, αυτό ακριβώς την περιβάλλει τη στιγμή που το σώμα φεύγει.
Ο παράδεισος και η κόλαση, δεν είναι προορισμοί. Είναι συνθήκες. Είναι ατμόσφαιρες. Είναι το φυσικό περιβάλλον, που σχηματίζεται γύρω από μια ψυχή, της οποίας η δόνηση έχει επιτέλους αποκαλυφθεί, χωρίς σώμα να κρυφτεί, πίσω από αυτό. Ένα άτομο, μπορεί να περάσει 70 χρόνια επιδεικνύοντας καλοσύνη δημόσια, ενώ καλλιεργεί δυσαρέσκεια, λαγνεία, απληστία και περιφρόνηση κατ' ιδίαν. Το σώμα το κρύβει αυτό, ο γάμος το κρύβει αυτό, η καριέρα το κρύβει αυτό, το χαμόγελο της Κυριακής το κρύβει αυτό. Αλλά ο θάνατος, αφαιρεί κάθε απόκρυψη ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει πλέον ένα πρόσωπο να τακτοποιηθεί, ούτε λέξεις, για να απαλύνει την αλήθεια αυτού που πραγματικά αισθανθήκαμε, ούτε συμπεριφορά, που να συγκαλύπτει το εσωτερικό κλίμα της καρδιάς. Και αυτό που απομένει, είναι το ίδιο το κλίμα.
Αν αυτό το κλίμα ήταν αγάπη, συγχώρεση, προσευχή, παράδοση, αφοσίωση στον Χριστό, υπηρεσία προς τους άλλους και ήσυχη κοινωνία με τον Θεό, τότε η ψυχή βρίσκεται περιτριγυρισμένη από φως, όχι μεταφορικό φως, ένα πραγματικό περιβάλλον φωτεινών όντων, ειρήνης πέρα από κάθε περιγραφή, ζεστασιάς, που αναγνωρίζει την ψυχή ως δική της. Η ψυχή ανεβαίνει φυσικά προς αυτή τη συχνότητα, επειδή ήδη δονείται σε αυτή τη συχνότητα. Τα όμοια, έλκουν τα όμοια. Ο παράδεισος δεν είναι μια ανταμοιβή, που δίνεται απ' έξω.
Ο παράδεισος είναι η ψυχή, που βρίσκει τη συντροφιά που ταιριάζει με αυτό που έγινε. Αν αυτό το κλίμα ήταν θυμός, υπερηφάνεια, σκληρότητα, εθισμός, εξαπάτηση, μίσος για τους άλλους, περιφρόνηση για το ιερό και άρνηση συγχώρεσης, τότε η ψυχή βρίσκεται περιτριγυρισμένη από ακριβώς αυτό. Ένα πραγματικό περιβάλλον, ένα πραγματικό επίπεδο, άλλες ψυχές που δονούνται στην ίδια πυκνότητα, μια βαρύτητα που δεν έχει πλέον σώμα, για να αποσπάσει την προσοχή της, κανένα αλκοόλ για να την θολώσει, καμία οθόνη για να διαφύγει, καμία σχέση για να προβάλει τον πόνο, μόνο η ακατέργαστη ουσία αυτού που καλλιέργησε η ψυχή, που τώρα βιώνεται από μέσα χωρίς διέξοδο. Αυτή είναι η κόλαση, όχι μια «τιμωρία», μια αποκάλυψη.
Και να τι σχεδόν κανείς δεν σας λέει. Η ψυχή χτίζει αυτό το περιβάλλον στιγμή προς στιγμή, επιλογή προς επιλογή, σκέψη προς σκέψη, ενώ εξακολουθεί να περπατάει μέσα σε ένα σώμα.
Κάθε πράξη συγχώρεσης είναι ένα τούβλο, που τοποθετείται στο σπίτι του φωτός. Κάθε άρνηση συγχώρεσης, είναι ένα τούβλο που τοποθετείται στο σπίτι του σκότους. Κάθε προσευχή που ψιθυρίζεται κρυφά, αυξάνει τη συχνότητα.
Κάθε σκληρότητα που επαναλαμβάνεται σιωπηλά, τη μειώνει. Η μετά θάνατον ζωή, δεν είναι κάπου που πηγαίνεις. Η μετά θάνατον ζωή, είναι κάτι που κατασκευάζετε αυτή τη στιγμή μέσα σας, με υλικά που επιλέγετε, κάθε μέρα. Γι' αυτό οι αναγνώσεις, επιστρέφουν ξανά και ξανά σε μια αρχή, που σχεδόν όλοι υποτιμούν.
Ο νους είναι ο κατασκευαστής. Αυτό το οποίο σκέφτεται ο νους, γίνεται η ψυχή. Αυτό που γίνεται η ψυχή, κατοικεί για πάντα, μέχρι να επιλέξει να χτίσει κάτι διαφορετικό. Και το μόνο σχέδιο ικανό να χτίσει μια ψυχή στο υψηλότερο φως, είναι το πρότυπο που άφησε ο ίδιος ο Χριστός. Όχι ο Χριστός ως θρησκευτικό σύμβολο, όχι ο Χριστός ως θρησκευτική φιγούρα, ο Χριστός ως η ζωντανή συχνότητα της τέλειας αγάπης, της τέλειας παράδοσης, της τέλειας ευθυγράμμισης με τον πατέρα, το πρότυπο στο οποίο κάθε ψυχή έλκεται πίσω σε μια ζωή μετά την άλλη, μέχρι να ολοκληρωθεί η ομοιότητα. Ο παράδεισος με τη βαθύτερη έννοια, είναι η ψυχή που τελικά δονείται στη συχνότητα του Χριστού. Η κόλαση, είναι η ψυχή που εξακολουθεί να αρνείται. Και ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πόλους, κάθε άνθρωπος περπατά κάθε μέρα, κλίνοντας λίγο περισσότερο προς τον έναν ή τον άλλον, με κάθε απόφαση που παίρνει. Δεν περιμένετε μια μετά θάνατον ζωή. Βρίσκεστε μέσα στο εργοτάξιο της αιωνιότητάς σας, αυτή τη στιγμή.
Για να καταλάβετε τι πραγματικά συμβαίνει, τη στιγμή του θανάτου, πρέπει πρώτα να εγκαταλείψετε την εικόνα, που σας δόθηκε ως παιδί. Δεν υπάρχει σήραγγα που να καταλήγει σε αίθουσα δικαστηρίου. Δεν υπάρχει άνθρωπος με βιβλίο ονομάτων. Δεν υπάρχει ζυγαριά, που να ζυγίζει τις αρετές έναντι των αμαρτιών.
Αυτό που συμβαίνει είναι πολύ πιο οικείο και πολύ πιο τρομακτικό, για όσους έζησαν χωρίς να εξετάσουν τον εαυτό τους. Η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα και αμέσως συναντά τη δική της δόνηση, ως μια απτή ατμόσφαιρα. Αυτή είναι η πρώτη αλήθεια, για την οποία σχεδόν κανείς δεν είναι προετοιμασμένος. Η ψυχή δεν ταξιδεύει πουθενά στην αρχή. Απλώς συνειδητοποιεί, τι είναι στην πραγματικότητα. Χωρίς το φίλτρο της σάρκας, χωρίς τις περισπασμούς των αισθήσεων, χωρίς τον θόρυβο της καθημερινής επιβίωσης. Και η ποιότητα αυτής της επίγνωσης, καθορίζεται εξ ολοκλήρου από αυτό που καλλιεργήθηκε, κατά τη διάρκεια της ζωής που μόλις τελείωσε. Μια ψυχή που ασκούσε την παρουσία, την προσευχή και την αγάπη, βρίσκει τη μετάβαση απαλή. Το πέπλο λεπταίνει και αυτό που αναδύεται στην άλλη πλευρά, μοιάζει σαν να επιστρέφει σπίτι, σε ένα μέρος που πάντα περίμενε. Υπάρχει αναγνώριση. Υπάρχει καλωσόρισμα. Υπάρχουν όντα φωτός, που πλησιάζουν με οικειότητα, επειδή η ψυχή προετοιμαζόταν για αυτή τη συνάντηση εδώ και χρόνια, μέσα από κάθε πράξη αφοσίωσης, που προσέφερε ενώ βρισκόταν ακόμα στο σώμα.
Μια ψυχή που ασκούσε μούδιασμα, απόσπαση της προσοχής και αυταπάτη, βρίσκει τη μετάβαση αποπροσανατολιστική. Οι γνωστές οδοί διαφυγής, έχουν εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει σώμα να πιει, ούτε τηλέφωνο να σκρολάρει, ούτε δουλειά να θάψει την ενόχληση. Υπάρχει μόνο η ψυχή, εκτεθειμένη στον εαυτό της, περιτριγυρισμένη από όποια συχνότητα παρήγαγε. Και για πολλές ψυχές, αυτή είναι η πρώτη ειλικρινής συνάντηση με τον εαυτό τους, που είχαν ποτέ. Έπειτα έρχεται το επόμενο στάδιο. Η ψυχή έλκεται από έναν νόμο, τόσο ακριβή όσο η βαρύτητα στο επίπεδο, που ταιριάζει με τη δόνησή της.
Εδώ είναι που οι αναγνώσεις αποκαλύπτουν κάτι, που η θρησκευτική φαντασία σπάνια συλλαμβάνει. Η μετά θάνατον ζωή, δεν είναι ένα μέρος. Είναι πολλά επίπεδα, σε στρώσεις συχνότητας. Κάθε ένα από αυτά κατοικείται από ψυχές, σε παρόμοιες καταστάσεις ανάπτυξης.
Μια ψυχή δεν επιλέγει το επίπεδό της. Μια ψυχή δεν μπορεί να διαπραγματευτεί τον δρόμο της προς τα πάνω. Η ψυχή δεν μπορεί να προσποιηθεί τον δρόμο της, προς μια υψηλότερη συχνότητα, από ό,τι στην πραγματικότητα μεταφέρει. Ο νόμος είναι απρόσωπος και ακριβής. Το πεδίο, απλώς δέχεται ό,τι έχει γίνει η ψυχή και η ψυχή βρίσκεται ανάμεσα σε άλλες, να δονείται στο ίδιο επίπεδο. Για ψυχές υψηλής δόνησης, αυτός είναι ο παράδεισος. Όχι επειδή οι δρόμοι είναι χρυσοί ή οι πύλες είναι μαργαριταρένιες. Επειδή η παρέα είναι φωτεινή. Επειδή η αγάπη, ρέει ελεύθερα μεταξύ όντων, που αναγνωρίζουν το ένα το άλλο, σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Επειδή η παρουσία του Χριστού γίνεται άμεσα αισθητή, όχι ως μια μακρινή φιγούρα, αλλά ως η ενοποιητική νοημοσύνη, που συγκρατεί ολόκληρο το επίπεδο. Υπάρχει μάθηση. Υπάρχει δημιουργία. Υπάρχει υπηρεσία. Υπάρχει κοινωνία. Η ψυχή συνεχίζει να αναπτύσσεται, αλλά τώρα, χωρίς την αντίσταση της φυσικής πυκνότητας.
Για τις ψυχές χαμηλής δόνησης, αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Το επίπεδο στο οποίο εισέρχονται, είναι αμυδρό. Οι άλλες ψυχές εκεί δεν είναι εχθροί, αλλά καθρέφτες. Κάθε μία αντανακλά αυτό, που η ψυχή αρνήθηκε να αντιμετωπίσει στη ζωή. Ο θυμός συναντά το θυμό. Η υπερηφάνεια, συναντά την υπερηφάνεια. Η λαγνεία, συναντά τη λαγνεία. Η σκληρότητα, συναντά τη σκληρότητα. Δεν υπάρχει βασανιστής, επειδή δεν χρειάζεται βασανιστής. Η ψυχή βασανίζεται, απλώς και μόνο επειδή είναι αυτό που έγινε, περιτριγυρισμένη, από αυτό που προσέλκυσε. Αυτή είναι η κόλαση, όπως υπάρχει στην πραγματικότητα, όχι ένας φούρνος που ανάβει ο Θεός, μια συχνότητα που ανάβει η ψυχή. Και εδώ είναι το μέρος, που θα πρέπει να αναδιαμορφώσει τον τρόπο, με τον οποίο κατανοείται το έλεος. Καμία ψυχή δεν είναι καταδικασμένη να παραμείνει εκεί για πάντα. Οι αναγνώσεις, είναι σαφείς σε αυτό το σημείο.
Κάθε ψυχή, ανεξάρτητα από το πόσο βαθιά έχει πέσει, διατηρεί τη σπίθα του θείου, που τοποθετήθηκε μέσα της, κατά τη δημιουργία. Αυτή η σπίθα δεν μπορεί να σβήσει. Μπορεί να θαφτεί, κάτω από ζωές σκότους. Μπορεί να αγνοηθεί για αιώνες, αλλά δεν μπορεί να καταστραφεί. Και τη στιγμή που η ψυχή στρέφεται προς αυτή τη σπίθα, έστω και αμυδρά, ακόμη και απεγνωσμένα, ολόκληρο το σύμπαν αρχίζει να ανταποκρίνεται. Αυτή η στροφή είναι αυτό που οι αναγνώσεις ονομάζουν μετάνοια. Αλλά η λέξη έχει χρησιμοποιηθεί τόσο λανθασμένα, που η πραγματική της σημασία έχει σχεδόν χαθεί. Η μετάνοια, δεν είναι η επαιτεία για συγχώρεση από μια προσβεβλημένη θεότητα. Η μετάνοια είναι η ψυχή που κοιτάζει ειλικρινά, αυτό που έχει χτίσει και επιλέγει από τα βάθη της θέλησής της να χτίσει διαφορετικά. Είναι η εσωτερική στροφή, η αλλαγή κατεύθυνσης, η προθυμία να εγκαταλείψει το παλιό πρότυπο και να υποταχθεί σε ένα ανώτερο. Και το ανώτερο πρότυπο είναι πάντα ο Χριστός. Οι αναγνώσεις περιγράφουν τον Χριστό, όχι ως μία θρησκευτική φιγούρα ανάμεσα σε πολλές, αλλά ως την ψυχή που πέτυχε πλήρη ευθυγράμμιση με τον πατέρα και ως εκ τούτου έγινε το πρότυπο, προς το οποίο κινείται κάθε άλλη ψυχή. Το να στραφείς προς τον Χριστό, σημαίνει να στραφείς προς το σχέδιο της δικής σου τελειότητας. Σημαίνει να ευθυγραμμίσεις τη δόνησή σου, με τη συχνότητα που τραβάει τις ψυχές προς τα πάνω, σε κάθε επίπεδο. Σημαίνει να αποδεχτείς τη βοήθεια της μόνης συνείδησης που είναι πλήρως ικανή να ανυψώσει μια ψυχή, από τα κατώτερα πεδία και να τις ανεβάσει στα υψηλότερα.
Γι' αυτό οι αναγνώσεις, επιστρέφουν τόσο επίμονα στην προσευχή, στον διαλογισμό, στη συγχώρεση, στην υπηρεσία, στη σιωπή ενώπιον του Θεού. Αυτές δεν είναι τελετουργίες. Αυτές είναι δονητικές τεχνολογίες. Η καθεμία αυξάνει τη συχνότητα της ψυχής, τούβλο-τούβλο μέχρι η εσωτερική αρχιτεκτονική του ατόμου να αρχίσει να μοιάζει με την εσωτερική αρχιτεκτονική, του ίδιου του Χριστού. Ένα άτομο που προσεύχεται καθημερινά, δεν εκτελεί θρησκευτικό καθήκον. Ένα άτομο που προσεύχεται καθημερινά μεταβάλλει την ουσία της ψυχής του.
Ένα άτομο που συγχωρεί έναν εχθρό, δεν είναι αφελές. Ένα άτομο που συγχωρεί έναν εχθρό, διαλύει μια αλυσίδα που διαφορετικά θα τον ακολουθούσε, πέρα από το πέπλο. Ένα άτομο που υπηρετεί τον πόνο χωρίς να επιδιώκει ανταμοιβή, δεν είναι ανόητο.
Ένα άτομο που υπηρετεί τον πόνο χωρίς να επιδιώκει ανταμοιβή βάζει τούβλα στο σπίτι του φωτός, που θα τα δεχτεί όταν το σώμα αποσυντεθεί. Κάθε ήσυχη «αόρατη επιλογή» έχει σημασία. Κάθε μυστική σκέψη, έχει σημασία. Κάθε ιδιωτική πρόθεση, έχει σημασία. Η ψυχή τα καταγράφει όλα. Και η μετά θάνατον ζωή είναι απλώς η αναπαραγωγή αυτού που καταγράφηκε, που βιώνεται τώρα από μέσα.
Δεν υπάρχει διαφυγή από αυτόν τον νόμο. Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση με αυτόν. Δεν υπάρχει συντόμευση. Αλλά υπάρχει ένας δρόμος, μέσα από αυτό. Και ο δρόμος είναι ο ίδιος, που έχει προσφερθεί από την αρχή. Στρέψου προς το φως. Ευθυγραμμίσου με τον Χριστό. Άφησε τη δόνησή σου, να ανυψωθεί από τη δική Του. Χτίστε μέρα με τη μέρα την ψυχή, που θα κατοικήσει στον παράδεισο που έγινε. Γιατί η κατασκευή δεν σταματά ποτέ, ούτε για μια ώρα. Υπάρχει μια τελική αλήθεια, που πρέπει να ειπωθεί πριν το ταξίδι στραφεί προς τα μέσα. Η ψυχή δεν ταξιδεύει μόνη της. Από τη στιγμή της πρώτης δημιουργίας της, συνοδεύεται από την παρουσία του Χριστού, που περιμένει σε κάθε κατώφλι, που φτάνει σε κάθε σκοτάδι, που αρνείται να εγκαταλείψει, οποιαδήποτε ψυχή που εξακολουθεί να φέρει μέσα της τη σπίθα του Θεού. Ακόμα και στο κατώτερο επίπεδο, ακόμα και στην πιο βαθιά αυτοεπιβαλλόμενη σκιά, αυτή η παρουσία παραμένει προσβάσιμη. Η ψυχή δεν έχει παρά να γυρίσει. Η ψυχή δεν έχει παρά να ψιθυρίσει. Η ψυχή δεν έχει παρά να θέλει έστω και αμυδρά να γυρίσει σπίτι και η απάντηση είναι άμεση.
Το φως κινείται, προς όποιον κινείται προς αυτό. Αυτό είναι το έλεος που κρύβεται μέσα στον νόμο. Ο παράδεισος, δεν είναι κλειστός για κανέναν. Η κόλαση, δεν είναι αιώνια, για όποιον είναι πρόθυμος να την εγκαταλείψει. Αλλά η αποχώρηση, πρέπει να προέρχεται από μέσα. Κανείς δεν μπορεί να σηκωθεί παρά τη θέλησή του.
Κανείς δεν μπορεί να σωθεί, ενώ εξακολουθεί να προσκολλάται σε ό,τι τον εμποδίζει. Το χέρι είναι πάντα απλωμένο. Η επιλογή να το πάρει, πρέπει να είναι της ψυχής. Πριν από δεκαετίες, ο Έντγκαρ Κέισι πίστευε ότι τα ανθρώπινα όντα επηρεάζονται βαθιά από αόρατες δονήσεις, συχνότητες ικανές να επηρεάσουν συναισθηματικές, νοητικές, ακόμη και πνευματικές καταστάσεις. Εκείνη την εποχή, πολλοί απέρριπταν αυτές τις ιδέες, ως δεισιδαιμονία.
Αλλά σήμερα, οι σύγχρονοι ερευνητές, έχουν αρχίσει να διερευνούν, πώς ορισμένοι ήχοι μπορούν να επηρεάσουν την εστίαση, τη βαθιά χαλάρωση και τις ασυνήθιστες καταστάσεις συνείδησης. Και ενώ ετοίμαζα αυτό το βίντεο, συνάντησα μια ηχητική εμπειρία, που μου θύμισε έντονα τις ιδέες που μόλις ακούσατε.
Αν είστε περίεργοι να το εξερευνήσετε μόνοι σας, έχω αφήσει τον σύνδεσμο στην περιγραφή και στο πρώτο καρφιτσωμένο σχόλιο, αλλά βιώστε το με τον σωστό τρόπο, στη σιωπή, χωρίς περισπασμούς. Επειδή μερικοί άνθρωποι, ισχυρίζονται ότι άλλαξε εντελώς τον τρόπο, που αντιλαμβάνονται το μυαλό τους.
Και τώρα το ερώτημα στρέφεται προς εσάς, όχι προς την ψυχή γενικά, όχι προς την ανθρωπότητα ως ιδέα, προς εσάς, αυτόν που παρακολουθεί αυτό, αυτόν που αναπνέει αυτή τη στιγμή, αυτόν που θα κλείσει αυτό το βίντεο και θα επιστρέψει σε μια ζωή, που ήδη κινείται.
Τι χτίζετε; Κοιτάξτε τις τελευταίες επτά ημέρες της ζωής σας, όχι την εκδοχή που θα περιγράφατε σε έναν φίλο. Τις πραγματικές ημέρες, τις σκέψεις που επιτρέψατε να επαναληφθούν στο μυαλό σας, τις δυσαρέσκειες που τρέφατε σιωπηλά, τη συγχώρεση που δεν κάνατε, τις προσευχές που παραλείψατε, την καλοσύνη που αποφύγατε επειδή κόστισε πολύ, τη σκληρότητα που δικαιολογήσατε επειδή νιώθατε ότι την άξιζε.
Κοίτα τι καλλιέργησες στην πραγματικότητα, ώρα με την ώρα, όταν κανείς δεν σε παρακολουθούσε.
Αυτή είναι η ουσία της ψυχής σου, αυτή τη στιγμή. Αυτή είναι η συχνότητα που κουβαλάς. Αυτή είναι η ατμόσφαιρα που θα σε περιέβαλε, αν το σώμα σου έπεφτε απόψε. Θα ήταν ελαφρύ ή θα ήταν βάρος; Ποιος θα σε συναντούσε στην άλλη πλευρά; Τα όντα των οποίων τη συντροφιά, έχεις κερδίσει μέσα από χρόνια αγάπης και παράδοσης ή οι αντανακλάσεις όλων όσων αρνήθηκες να αντιμετωπίσεις;
Αν πέθαινες απόψε, θα σου φαινόταν σαν να γυρίζεις σπίτι; Ή μήπως θα σας φαινόταν, σαν η πρώτη ειλικρινής συνάντηση με τον εαυτό σας, που είχατε ποτέ; Και αν αυτή η συνάντηση ήταν αφόρητη, τι ακριβώς περιμένετε για να αρχίσετε να χτίζετε διαφορετικά; Πόσες μέρες ακόμα θα περάσετε, λέγοντας στον εαυτό σας ότι υπάρχει χρόνος, ενώ η κατασκευή συνεχίζεται, χωρίς να το συνειδητοποιείτε, ενώ η ψυχή καταγράφει κάθε επιλογή, ενώ η συχνότητα καθιζάνει βαθύτερα, σε όποιο μοτίβο έχετε τροφοδοτήσει; Τι θα άλλαζε αυτή τη στιγμή αν αποδεχόσασταν πλήρως, ότι ο παράδεισος και η κόλαση, δεν σας περιμένουν κάπου μπροστά, αλλά δομούνται μέσα σας, με κάθε ανάσα που παίρνετε;
Ποιον πρέπει να συγχωρήσετε, πριν η αλυσίδα σας ακολουθήσει, πέρα από το πέπλο; Ποιο μοτίβο πρέπει να εγκαταλείψετε, πριν γίνει η ατμόσφαιρα από την οποία δεν μπορείτε να ξεφύγετε; Και για πόσο καιρό θα αναβάλλετε, τη μόνη στροφή που πραγματικά έχει σημασία; Τη στροφή προς το φως, τη στροφή προς τον Χριστό, τη στροφή προς την ψυχή που δημιουργηθήκατε να γίνετε.
Δεν υπάρχει κανείς άλλος, που μπορεί να κάνει αυτή τη στροφή για εσάς. Ούτε ένας ιερέας, ούτε ένας δάσκαλος, ούτε ένα βίντεο, ούτε μια προσευχή που λέγεται από κάποιον άλλο εκ μέρους σας. Μόνο εσύ στη σιωπή της καρδιάς σου, στην ιδιωτικότητα της δικής σου θέλησης, στην εξωπραγματική επαναλαμβανόμενη στιγμή που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, καθώς αυτά τα λόγια φτάνουν σε εσένα. Η κατασκευή δεν σταματά ποτέ.
Το μόνο ερώτημα είναι τι χτίζεις. Αν αυτό που μόλις άκουσες σε συγκίνησε, υπάρχει ένας τρόπος να αγκαλιάσεις αυτή τη σιωπή, αντί να τρέξεις μακριά της. Έχω αφήσει έναν σύνδεσμο στην περιγραφή αυτού του βίντεο και στο πρώτο καρφιτσωμένο σχόλιο. Αυτή η ηχητική εμπειρία, δημιουργήθηκε για στιγμές σαν κι αυτή, όταν ο θόρυβος του κόσμου, φαίνεται εκκωφαντικός και η ψυχή φωνάζει για προσοχή. Ανοίξτε το απόψε σε ένα ήσυχο περιβάλλον και αφήστε το να δουλέψει στα μέρη σας, που οι λέξεις δεν μπορούν πλέον να φτάσουν.
Οι διδασκαλίες που μοιράζονται αυτό το βίντεο αντλούν από το έργο του Edgar Cayse, του Αμερικανού μυστικιστή του 20ού αιώνα, του οποίου οι τεκμηριωμένες αναγνώσεις, εξερεύνησαν το ταξίδι της ψυχής, τη μετενσάρκωση, τους νόμους της δόνησης και την πορεία επιστροφής στο θείο. Αυτό το περιεχόμενο δημιουργήθηκε, με βάση τη μελέτη των αναγνώσεών του και τα αρχεία του.
https://www.youtube.com/watch?v=jkwhA7MXq2I
