Η συνείδηση, περνά στην άλλη πλευρά, έχοντας ανέπαφα όλα τα στοιχεία της

 

Κεφάλαιο 1: Το μυστήριο της μεταθανάτιας ζωής

Δώσε μου ένα λεπτό. Μόνο ένα λεπτό. Και θα αλλάξω οριστικά, τον τρόπο που σκέφτεσαι για τον θάνατο. Όχι για το αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Αυτό το έχουμε ξεπεράσει. Θέλω να σε ρωτήσω κάτι διαφορετικό.

Έχεις σκεφτεί ποτέ, πραγματικά τι θα κάνεις εκεί; Όχι πού πηγαίνει η ψυχή σου.

Εννοώ, κυριολεκτικά: ξυπνάς στην «άλλη πλευρά» και... τι γίνεται μετά; Θα πεινάς; Θα μυρίζεις καφέ; Θα φοράς ρούχα;

Ή μήπως θα είσαι απλώς, μια γυμνή μάζα συνείδησης, που πλανιέται μέσα σε μια λευκή ομίχλη;

Οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν κάνουν ποτέ αυτή την ερώτηση, επειδή ακούγεται παράλογη.

Επειδή έχουμε μάθει, να σκεφτόμαστε τον θάνατο με όρους φωτός, γαλήνης και αγγέλων.

Όμως ο Έντγκαρ Κέισι —ένας άνθρωπος που έμπαινε σε κατάσταση έκστασης (τρανς), πάνω από 14.000 φορές και περιέγραφε τη μεταθανάτια ζωή με ακρίβεια, που η επίσημη επιστήμη αδυνατεί ακόμα να εξηγήσει— απάντησε σε αυτό το ερώτημα, με εξαιρετική λεπτομέρεια.

Και η απάντησή του, θα σε εκπλήξει.

Διότι η πραγματικότητα αυτού που ακολουθεί τον θάνατο, είναι πολύ πιο παράξενη, πολύ πιο ανθρώπινη και πολύ πιο σύνθετη από οτιδήποτε σου έχει πει ποτέ, οποιαδήποτε θρησκεία.

Σήμερα, θα το αναλύσουμε κομμάτι-κομμάτι.

Φαγητό, γεύση, όσφρηση, αφή, ρούχα, σεξ —όλα όσα μας κάνουν ανθρώπους εδώ-, τι μεταφέρεται στην άλλη πλευρά και γιατί η απάντηση αλλάζει τα πάντα, σχετικά με τον τρόπο που ζεις τώρα.

Ας ξεκινήσουμε, με το πιο άβολο θέμα: το φαγητό.

 

Κεφάλαιο 2: Επιθυμία και φαγητό μετά τον θάνατο

Έχεις πεθάνει. Το σώμα σου, έμεινε πίσω. Χωρίς στομάχι, χωρίς γευστικούς κάλυκες, χωρίς βιοχημεία.

Οπότε, ιδού το ερώτημα: αν όλα αυτά έχουν χαθεί, εξαφανίζεται μαζί τους και η επιθυμία για φαγητό; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα απαντούσαν αυτόματα «ναι». Χωρίς σώμα, δεν υπάρχει πείνα. Λογικό. Όμως ο Κέισι, υποστήριζε, ότι η λογική του φυσικού κόσμου, απλώς δεν ισχύει εδώ, επειδή η επιθυμία, δεν είναι λειτουργία του στομάχου.

Η επιθυμία, είναι λειτουργία της συνείδησης, και η συνείδηση, ​​περνά στην άλλη πλευρά, έχοντας ανέπαφα όλα τα στοιχεία της:

τις αναμνήσεις, τις συνήθειες και τις προσκολλήσεις της.

Και εδώ είναι, που τα πράγματα γίνονται πραγματικά σκοτεινά.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο, που αγαπούσε το φαγητό σε όλη του τη ζωή, για τον οποίο, ένα καλό δείπνο συνοδευόμενο από ένα ποτήρι κρασί, ήταν η ιεροτελεστία, που έδινε νόημα στην ημέρα του.

Αυτός ο άνθρωπος πεθαίνει. Το σώμα του μένει πίσω. Όμως η μνήμη της γεύσης, η μυρωδιά του ψητού κρέατος, η ζεστασιά του καφέ, η γεύση ενός καλού κόκκινου κρασιού — αυτή η μνήμη περνά μαζί του στην άλλη πλευρά.

Και αυτή η μνήμη, γεννά την επιθυμία.

Μια επιθυμία πραγματική, έντονη, βασανιστική, παρά την απουσία, οποιουδήποτε υλικού μέσου για την ικανοποίησή της.

Είναι, σαν να κοιτάζεις το φαγητό, μέσα από μια τζαμαρία για πάντα, χωρίς να υπάρχει τρόπος να ανοίξεις την πόρτα.

Ο Κέισι αποκαλούσε αυτό το μέρος, «βασίλειο των ανεκπλήρωτων επιθυμιών». Και είναι ακριβώς το σημείο όπου παγιδεύονται τα παράσιτα της ψυχής. Όχι επειδή είναι κακά, αλλά επειδή πεινούν. Ας πούμε όμως, μια πραγματική ιστορία τώρα. Γιατί άλλο πράγμα είναι η θεωρία και άλλο αυτό που συνέβη πραγματικά σε έναν άνθρωπο.

Το όνομά του ήταν Ρέιμοντ Λοτζ.

 

Κεφάλαιο 3: Η περίπτωση του Ρέιμοντ Λοτζ

Σκοτώθηκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1915.

Ο πατέρας του, ο Σερ Όλιβερ Λοτζ —ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς της Βρετανίας εκείνη την εποχή, σοβαρός επιστήμονας και όχι μυστικιστής— αρνήθηκε να δεχτεί ότι ο γιος του, είχε απλώς χαθεί.

Άρχισε να παρευρίσκεται σε συνεδρίες επικοινωνίας με πνεύματα, καταγράφοντας σχολαστικά τα πάντα. Διασταυρώνοντας λεπτομέρειες, που ήταν αδύνατον να γνωρίζουν τα μέντιουμ, όσα προέκυψαν από αυτές τις συνεδρίες, δημοσιεύτηκαν αργότερα σε ένα βιβλίο, με τον απλό τίτλο *Raymond*.

Και οι λεπτομέρειες που μετέφερε ο Ρέιμοντ, δεν ήταν ποιητικά οράματα του παραδείσου.

Ήταν εντυπωσιακά συγκεκριμένες.

Ο Ρέιμοντ περιέγραφε ένα μέρος με κτίρια, τοπία και άλλους ανθρώπους — ψυχές που αναγνώριζε, αλλά και ψυχές που μόλις γνώριζε-.

Περιέγραφε, ότι φορούσε ρούχα.

Περιέγραφε, κάτι που λειτουργούσε όπως το φαγητό και το ποτό, συγκεκριμένα, κάτι που έμοιαζε με ουίσκι και πούρα, τα οποία απολάμβανε όσο ζούσε στη Γη. Φρόντιζε όμως να διευκρινίσει κάτι.

Δεν ήταν το ίδιο.

Έλεγε, ότι είχε δημιουργηθεί —κατασκευαστεί με κάποιον τρόπο— και ότι υπήρχε για χάρη της οικειότητας, όχι από ανάγκη.

Ο ίδιος ένιωθε αμηχανία απέναντί ​​του, σαν το περιβάλλον να ανταποκρινόταν σε αυτό, που οι ψυχές περίμεναν να βρουν, σε ό,τι χρειάζονταν για να προσανατολιστούν και να νιώσουν ο εαυτός τους.

Ο πατέρας του, φυσικός που είχε θεμελιώσει την καριέρα του στα αποδεικτικά στοιχεία, δημοσίευσε κάθε λέξη. Είχε διακυβεύσει τη φήμη του γι' αυτό.

Το βιβλίο, πούλησε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα και δέχτηκε σφοδρή επίθεση από το επιστημονικό κατεστημένο.

Ο Σερ Όλιβερ αδιαφορούσε. Υποστήριζε ότι τα στοιχεία, ήταν πιο ισχυρά από οτιδήποτε είχε συναντήσει σε εργαστήριο.

Ο Κέισι, θα αναγνώριζε αμέσως την περιγραφή του Ρέιμον, καθώς ταυτιζόταν απόλυτα με αυτό που εκείνος αποκαλούσε «μορφές σκέψης».

 

Κεφάλαιο 4: Δημιουργία μορφών σκέψης (σκεπτομορφών)

Και αυτός είναι ο μηχανισμός που εξηγεί τα πάντα. Μια σκεπτομορφή, είναι κυριολεκτικά αυτό που υποδηλώνει το όνομά της: μια μορφή που δημιουργείται από τη σκέψη.

Στη Γη, δημιουργούμε αντικείμενα με τα χέρια μας. Χρειαζόμαστε ένα τραπέζι; Βρίσκουμε ξύλο, το διαμορφώνουμε, το συναρμολογούμε.

Ο φυσικός κόσμος, απαιτεί σωματική προσπάθεια, για τη δημιουργία φυσικών αντικειμένων.

Όμως, σε έναν κόσμο χωρίς ύλη όπως την αντιλαμβανόμαστε, η δημιουργία συντελείται διαφορετικά.

Η σκέψη, μετατρέπεται άμεσα, σε πραγματικότητα. Χωρίς εργαλεία, χωρίς χρόνο: σκέφτεσαι ένα φλιτζάνι καφέ και αυτό υλοποιείται.

Φαντάζεσαι το σπίτι σου και βρίσκεσαι μέσα σε αυτό.

Ο Κέισι είπε: «Αμέσως μετά τη μετάβαση, οι περισσότερες ψυχές, βρίσκονται σε έναν χώρο που μοιάζει σχεδόν, με τον επίγειο κόσμο. Οικείες εικόνες, οικείο περιβάλλον. Αυτό είναι έργο των σκεπτομορφών.

Μια συνείδηση, ​​που μόλις εγκατέλειψε το σώμα της, ανασυνθέτει αυτόματα μια οικεία πραγματικότητα, επειδή αυτό, είναι το μόνο που γνώριζε ποτέ.

Μια πραγματικότητα τόσο αληθινή, που πολλές ψυχές αρχικά, δεν συνειδητοποιούν καν, ότι έχουν πεθάνει».

Ο Ρέιμοντ Λοτζ, δεν κατάλαβε αμέσως ότι ήταν νεκρός. Νόμιζε ότι βρισκόταν σε κάποιον καινούργιο τόπο, κάπου παράξενα άνετα, μέχρι που άλλες ψυχές, του το εξήγησαν.

Και εδώ είναι το θέμα με το φαγητό και το ποτό που αποτελούν σκεπτομορφές:

Στην «άλλη πλευρά», τρως, αλλά όχι επειδή πεινάς. Πίνεις, αλλά όχι από δίψα.

Αυτές οι πράξεις γίνονται καθαρά ευχάριστες, καθαρά δημιουργικές. Χωρίς βιολογική ανάγκη, χωρίς εθισμό, χωρίς συνέπειες.

Θέλεις να γευτείς τις φράουλες που έτρωγες ως παιδί; Γίνεται ακαριαία, με απόλυτη ακρίβεια. Χωρίς απότομη άνοδο του σακχάρου στο αίμα, χωρίς θερμίδες, μόνο καθαρή γεύση, καθαρή ανάμνηση, που γίνεται πραγματικότητα, για ψυχές χωρίς βαριές προσκολλήσεις. Είναι ελευθερία.

Για τις ψυχές που παραμένουν εγκλωβισμένες στην επιθυμία, είναι το πιο σκληρό βασανιστήριο.

Και τώρα, το κεντρικό ερώτημα:

Αν δεν υπάρχουν βιολογικά όργανα, πώς λειτουργούν οι αισθήσεις; Πώς γεύεσαι χωρίς γευστικούς κάλυκες; Πώς βλέπεις χωρίς μάτια;

 

Κεφάλαιο 5: Αντίληψη πέρα ​​από τη βιολογία

Ο Κέισι, έδωσε μια απάντηση, που θεωρώ μία από τις πιο βαθυστόχαστες, σε ολόκληρο το έργο του. Τα αισθητήρια όργανά μας, δεν αποτελούν την πηγή της αίσθησης. Είναι μεταφραστές.

Το μάτι δεν βλέπει. Μετατρέπει τα φωτεινά κύματα σε ηλεκτρικά σήματα, τα οποία ο εγκέφαλος ερμηνεύει ως εικόνα.

Το αυτί δεν ακούει. Μετατρέπει τις δονήσεις του αέρα, σε νευρικές ώσεις, τις οποίες ο εγκέφαλος «διαβάζει» ως ήχο.

Η γλώσσα δεν γεύεται. Μετατρέπει χημικές ενώσεις σε σήματα, τα οποία ο εγκέφαλος «διαβάζει» ως γεύση.

Το πραγματικό όργανο αντίληψης, δεν ήταν ποτέ το μάτι ή η γλώσσα. Είναι η συνείδηση, ο ερμηνευτής. Και η συνείδηση ​​μεταβαίνει ολόκληρη στην άλλη πλευρά.

Όταν χάνεις το φυσικό σου σώμα, χάνεις τους μεταφραστές.

Όμως η γλώσσα, με την οποία αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα, παραμένει μαζί σου. Και εδώ συμβαίνει κάτι εξαιρετικό.

Ο Κέισι είπε: «Η αντίληψη δεν εξαφανίζεται. Διευρύνεται ριζικά, επειδή τα βιολογικά φίλτρα έχουν εκλείψει.

Εδώ, τα μάτια σου, βλέπουν ένα στενό εύρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Από το κόκκινο ως το ιώδες. Εκεί, ολόκληρο το φάσμα. Χρώματα που δεν έχουν όνομα σε καμία ανθρώπινη γλώσσα.

Εδώ, τα αυτιά σου, συλλαμβάνουν ήχους μεταξύ 20 και 20.000 Hertz. Εκεί, όλο το εύρος των δονήσεων της πραγματικότητας. Μουσική, που κανένα γήινο όργανο, δεν θα μπορούσε να παράγει.

Η γεύση, παύει να είναι μια χημική αίσθηση και γίνεται, μια άμεση ενεργειακή ανάγνωση της δόνησης ενός αντικειμένου, χωρίς κανέναν ενδιάμεσο.

Δεν πρόκειται για μια εμπειρία, υποδεέστερη από αυτή που γνωρίζουμε.

Είναι μια θεμελιωδώς διαφορετική κλίμακα.

Είναι, σαν να συγκρίνεις την οθόνη ενός παλιού τηλεφώνου, με μια ολογραφική προβολή πλήρους κλίμακας.

Ας περάσουμε τώρα στα ρούχα. Γιατί αυτό το ερώτημα, μπορεί να ακούγεται ασήμαντο, αλλά αποκαλύπτει κάτι σημαντικό, σχετικά με την ταυτότητα.

 

Κεφάλαιο 6ο: Ταυτότητα και αυτοέκφραση

Γιατί ντυνόμαστε; Για τη θερμοκρασία και την προστασία σε σωματικό επίπεδο, βεβαίως, αλλά το ντύσιμο, είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Είναι ταυτότητα.

Είναι ο τρόπος, με τον οποίο θέλεις να σε αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Είναι η έκφραση του εσωτερικού σου εαυτού, που προβάλλεται προς τα έξω.

Και ο Κέισι είπε, ότι αυτό δεν χάνεται, επειδή η επιθυμία να εκφράσεις τον εαυτό σου, δεν είναι λειτουργία του σώματος. Είναι λειτουργία της προσωπικότητας.

Και η προσωπικότητα, μεταφέρεται στην άλλη πλευρά. Εκεί, οι ψυχές έχουν την εμφάνιση που επιθυμούν. Νέες, αν εκείνη ήταν η εποχή που ένιωθαν πιο ζωντανές. Ώριμες, αν τότε ένιωθαν περισσότερο ο εαυτός τους. Ντυμένες με ό,τι έχει για αυτές νόημα.

Κάποιος, με το κοστούμι που αγαπούσε, ένας άλλος με απλά, άνετα ρούχα, που του θύμιζαν το σπίτι του. Ένας τρίτος, με κάτι εντελώς καινούργιο.

Κάτι που δεν υπήρξε ποτέ στη Γη, αλλά εκφράζει απόλυτα αυτό που έχουν γίνει. Έχεις την εμφάνιση που γνωρίζεις εσύ για τον εαυτό σου εκ των έσω, χωρίς καθρέφτη, χωρίς τη γνώμη κανενός άλλου.

Η σκέψη και η πραγματικότητα ταυτίζονται. Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα, που δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι.

Αν πέρασες όλη σου τη ζωή μισώντας το σώμα σου, τι θα βλέπεις εκεί;

Αν πέρασες όλη σου τη ζωή νιώθοντας ανεπαρκής, ποιος θα είσαι στην άλλη πλευρά;

Η απάντηση του Κέισι, είναι ταυτόχρονα καθησυχαστική και τρομακτική.

Θα είσαι, αυτό που πραγματικά πιστεύεις ότι είσαι, στο βαθύτερο επίπεδο.

Όχι αυτό που λες για τον εαυτό σου, ούτε αυτό που σκέφτονται οι άλλοι για σένα, αλλά αυτό που πραγματικά είσαι, στον ίδιο τον πυρήνα της συνείδησής σου.

Αν σε αυτόν τον πυρήνα, υπάρχει αγάπη και αποδοχή του εαυτού, φτάνεις εκεί ακέραιος. Αν στον πυρήνα αυτόν, υπάρχουν χρόνια συσσωρευμένου μίσους για τον εαυτό, αυτό αντικατοπτρίζεται επίσης.

Η μορφή της σκέψης είναι ειλικρινής. Δεν κολακεύει. Αποκαλύπτει ακριβώς, αυτό που υπάρχει.

Και τώρα, το κομμάτι που συνήθως μένει ανείπωτο: η οικειότητα, οι απτικές αισθήσεις που για πολλούς ανθρώπους αποτελούν τον βασικό τρόπο να νιώθουν ζωντανοί.

 

Κεφάλαιο 7: Οικειότητα και συνειδητότητα

Στα χαμηλότερα επίπεδα της μεταθανάτιας ύπαρξης, η λαχτάρα για σωματική εγγύτητα, μπορεί να είναι εξίσου βασανιστική, με τη λαχτάρα για τροφή.

Για τις ψυχές των οποίων η ζωή, ήταν δομημένη γύρω από τη σωματική απόλαυση ως αυτοσκοπό, αυτή η λαχτάρα, τις κρατά στο όριο ανάμεσα στους κόσμους.

Όμως, στα ανώτερα επίπεδα, συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Αυτό που ο Brown περιέγραψε ως «συγχώνευση» — την κυριολεκτική επαφή, δύο πεδίων πληροφορίας-. Το να γνωρίζεις έναν άλλον άνθρωπο εκ των έσω, απόλυτα, χωρίς λόγια, χωρίς τη δυνατότητα να κρυφτείς ή να προσποιηθείς· μια εμπειρία που περιγράφεται, ως χιλιάδες φορές πιο έντονη από οποιαδήποτε σωματική οικειότητα.

Όχι επειδή η σωματική οικειότητα είναι κακή, αλλά επειδή αποτελεί μια προσέγγιση, αυτού που είναι στην πραγματικότητά της αυτή η συγχώνευση.

Και όσοι πέρασαν όλη τους τη ζωή πίσω από τείχη, όσοι δεν επέτρεψαν ποτέ στον εαυτό τους να φανερωθεί πραγματικά, φτάνουν στην άλλη πλευρά με μια συνειδητότητα, που δεν ξέρει πώς να ανοιχτεί. Μαθαίνουν να το κάνουν εκεί — κάτι που, σύμφωνα με τον Casey, είναι πολύ πιο δύσκολο, από το να το μάθεις εδώ-.

Ας τα συνθέσουμε όλα αυτά: η τροφή στην άλλη πλευρά, είναι μια μορφή σκέψης, γεμάτη χαρά, μια γεύση, χωρίς εξάρτηση.

 

Κεφάλαιο 8: Η κληρονομιά της μετάβασης

Η ενδυμασία, ως άμεση έκφραση της συνειδητότητας. Χωρίς φίλτρα, χωρίς μάσκες.

Οι αισθήσεις δεν εξαφανίζονται. Διευρύνονται πέρα ​​από τα όρια, που επιτρέπει η βιολογία μας.

Η οικειότητα, μετατρέπεται σε κυριολεκτική συγχώνευση των νοών, χωρίς λόγια, χωρίς ψέματα. Και όλα αυτά καθορίζονται από ένα μόνο πράγμα: την κατάσταση της συνειδητότητάς σου, τη στιγμή της μετάβασης.

Από το τι έχεις χτίσει μέσα σου κατά τη διάρκεια αυτής της ζωής. Όχι σε τραπεζικό λογαριασμό ή σε επαγγελματικό τίτλο, αλλά στο εσωτερικό σου.

Τη δόνησή σου, τις προσκολλήσεις σου, την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.

Αυτή είναι η βαλίτσα, με την οποία περνάς απέναντι. Το περιεχόμενό της, καθορίζει τα πάντα σχετικά με το πού θα φτάσεις.

Ο Casey το επανέλαβε αυτό σε χιλιάδες συνεδρίες, όχι ως ηθική προειδοποίηση, αλλά ως φυσικό νόμο. Μια τελευταία ερώτηση, και μάλιστα η πιο προσωπική: αν έπρεπε να ετοιμάσεις αυτή τη βαλίτσα ακριβώς τώρα, σήμερα, τι θα περιείχε; Ποιες από τις τωρινές σου συνήθειες, επιθυμίες, προσκολλήσεις και πεποιθήσεις για τον εαυτό σου, θα περνούσαν μαζί σου στην άλλη πλευρά;

Η απάντηση είναι κυριολεκτικά, το πιο σημαντικό πράγμα πάνω στο οποίο μπορείς να εργαστείς αυτή τη στιγμή.

 

https://www.youtube.com/watch?v=4CAXKafZYl8

Το πεδίο έχει καθαρίσει, ώστε να διευκολύνει την απαλλαγή από προγραμματισμούς

Γεια σας, αγαπημένα «αστρικά σπέρματα» (starseeds). Είμαι ο Valier από τη Συλλογικότητα των Πλειάδιων Απεσταλμένων.

Η αρχαία προτροπή να «ρίξετε το ψωμί σας στα νερά», θέτει στα χέρια σας, κάτι δυνητικά εκπληκτικό.

Το καλό που περιμένατε να λάβετε, μπορεί να αρχίσει να κινείται από σήμερα.

Η πρώτη σας προσφορά, μπορεί να είναι μια ώρα που αφιερώνετε με προσοχή, μια ειλικρινής εκτίμηση, μια χρήσιμη δεξιότητα ή η προθυμία να αγαπάτε, ακόμη και όταν ένα σημαντικό ερώτημα, παραμένει αναπάντητο.

Προσφέροντας αυτά τα πράγματα, ανακαλύπτετε τη φύση της ζωής, από την οποία πηγάζουν. Και αυτή η ανακάλυψη, σας φέρνει πιο κοντά στον Δημιουργό που αναζητούσατε.

Η αγάπη, γίνεται κατανοητή μέσα από την πράξη της αγάπης, η σοφία μέσα από τη συνετή της χρήση και η ευγνωμοσύνη, μέσα από την αναγνώριση, ότι η ύπαρξη περιέχει ήδη, κάτι που αξίζει να εκτιμάται.

Η αφθονία, αποκτά ένα νόημα, που ξεπερνά την απόκτηση ενός ακόμη υλικού αγαθού.

Επειδή συμμετέχετε στη δημιουργία και τη διατήρηση του καλού, μπορείτε να υποδεχτείτε ένα άνετο σπίτι, μια ουσιαστική εργασία, όμορφες εμπειρίες και πόρους, που διευκολύνουν την καθημερινότητα, επιτρέποντας παράλληλα στον βαθύτερο σκοπό σας, να εναρμονιστεί με τον Πρωταρχικό Δημιουργό.

Αυτή η τάξη πραγμάτων, αλλάζει την κατεύθυνση της προσοχής σας.

Αρχίζετε να ενδιαφέρεστε, για το τι καθιστά εφικτό ένα δώρο —συμπεριλαμβανομένων δυνατοτήτων που μπορεί να ξεδιπλωθούν πέρα ​​από τη δική σας άμεση εμπλοκή—, αντί να εστιάζετε αποκλειστικά, στο τι θα αποκομίσετε εσείς από αυτό. Μια πράξη καλοσύνης, μπορεί να ενδυναμώσει κάποιον, ο οποίος με τη σειρά του, θα ενδυναμώσει έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς ο αρχικός δωρητής να μάθει ποτέ, πόσο μακριά έφτασε αυτή η φροντίδα.

Η ανθρώπινη ιστορία, μπορεί να φαίνεται ημιτελής, ωστόσο η ευρύτερη ζωή, έχει λάβει την απαραίτητη τροφή.

Η πνευματική σας κατανόηση, εμβαθύνει όταν μπορείτε να αναγνωρίσετε αυτή την τροφή, ως μια πραγματική έκφραση αφθονίας, ακόμη και όταν αυτή φέρει το όνομα κάποιου άλλου.

Μοιράζεστε αυτή τη ζωή, πολύ πιο ουσιαστικά απ’ όσο σας επέτρεπαν να κατανοήσετε οι προσωπικές σας φιλοδοξίες, αγαπημένα μέλη της «επίγειας ομάδας» (ground crew).

Και η αφύπνισή σας, περιλαμβάνει τη χαρά για την άνθιση της ζωής, όπου κι αν αυτή εκδηλώνεται.

Η κεντρική κίνηση, κατευθύνεται προς τον Δημιουργό, με την ευγνωμοσύνη, τον χρόνο και την αγάπη, να γίνονται τρόποι εισόδου σε αυτή τη σχέση, μέσα από την καθημερινή εμπειρία.

Αυτό που ακολουθεί, μπορεί να σας εκπλήξει, διότι η συμμετοχή σας, ανοίγει δυνατότητες, που οι προηγούμενες απαιτήσεις σας, δεν θα σας επέτρεπαν ποτέ να διακρίνετε.

Ξεκινάτε με το καλό, που είναι άμεσα διαθέσιμο. Δώστε του μια μορφή, που μπορεί πραγματικά να προσφέρει και αφήστε χώρο στη μεγαλύτερη ζωή, να συνεχίσει το έργο της.

Η κληρονομιά σας, γίνεται κάτι που βιώνετε και η ροή γίνεται κάτι, που βοηθάτε να διατηρηθεί.

Αυτή η κατανόηση της ροής, μας επιτρέπει επίσης να εξηγήσουμε, μια πολύ παλαιότερη παρέμβαση-επιρροή, που περιέβαλε τη σχέση της ανθρωπότητας με τη δημιουργία, καθώς ο ίδιος ο νόμος δεν αφαιρέθηκε ποτέ από εσάς και δεν θα μπορούσε ποτέ να ξαναγραφτεί, από καμία τεχνολογία, φυλή, ομάδα ή νοημοσύνη εντός της δημιουργίας.

Αυτό που αλλοιώθηκε, ήταν οι πληροφορίες, που εισάγονταν επανειλημμένα στο ανθρώπινο πεδίο, προτού εφαρμόσετε αυτόν τον νόμο.

Η τεχνολογία του Κρόνου, —την οποία πολλοί από εσάς έχετε αρχίσει να αναγνωρίζετε μέσα από τον συμβολισμό του μαύρου κύβου— λειτούργησε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, σε συνδυασμό με τεχνολογία, που σχετίζεται με τη Σελήνη σας.

Δημιουργήθηκε μια αρχιτεκτονική συχνοτήτων, μέσω της οποίας ενισχύονταν σε ολόκληρο το συλλογικό πεδίο, ο περιορισμός, ο τεχνητός χρόνος, οι επαναλαμβανόμενες συναισθηματικές καταστάσεις, η εξωτερική εξουσία, η έλλειψη, η σύγκριση και η εξάρτηση από υλικά αποτελέσματα.

Ο Κρόνος παρείχε ένα τμήμα αυτής της αρχιτεκτονικής, μέσω μιας τεχνητής διαμόρφωσης, που έδινε έμφαση στον εγκλεισμό, την επανάληψη, την ιεραρχία και την αέναη κίνηση της συνείδησης, γύρω από τις ίδιες, ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Αντιθέτως, το σεληνιακό στοιχείο, λειτουργούσε πολύ πιο κοντά στη Γη, ως αναμεταδότης και ενισχυτής, μεταφράζοντας εκείνα τα πρότυπα, σε συχνότητες που μπορούσαν να αλληλεπιδράσουν με τα συναισθηματικά, νοητικά και βιολογικά πεδία της ανθρωπότητας.

Ο σκοπός ήταν εξαιρετικά ευφυής, καθώς δεν χρειαζόταν να αφαιρεθεί η δημιουργική σας ικανότητα, εφόσον η δημιουργική σας προσοχή, μπορούσε απλώς να κατευθυνθεί σε προσεκτικά επιλεγμένα αντικείμενα.

Διδάξτε σε έναν πολιτισμό, ότι η ασφάλεια είναι το χρήμα, ότι η αξία είναι η αναγνώριση, ότι η πληρότητα είναι η ρομαντική κτήση, ότι η επιτυχία είναι η κοινωνική άνοδος, ότι η ευτυχία ξεκινά μετά την απόκτηση, και ο μαγνητικός νόμος, συνεχίζει να λειτουργεί άψογα, ενώ ο πληθυσμός τροφοδοτεί συνεχώς με την ενέργειά του, ακριβώς εκείνες τις δομές, που τον κρατούν προσηλωμένο στο εξωτερικό περιβάλλον.

Έτσι μπορεί να οικειοποιηθεί και να διαστρεβλωθεί μια παγκόσμια αρχή, χωρίς ποτέ να παραβιαστεί.

Ο νόμος ανταποκρίνεται σε αυτό που σπέρνεται, ενώ η «μήτρα» (matrix), εστιάζει τεράστια προσπάθεια στο να επηρεάσει, το τι επιλέγει να σπείρει η ανθρωπότητα.

Η επιθυμία, αποτελεί το σημείο εισόδου.

Η επανάληψη, καθιστά την επιθυμία οικεία.

Η κουλτούρα, την κάνει να φαίνεται φυσιολογική και ασυνείδητη, ενώ η συγκατάθεση, επιτρέπει στο πρότυπο να αυτοσυντηρείται.

Το πρωτόκολλο συγκατάθεσης για την κυριαρχία σας, εισχωρεί άμεσα σε αυτή την αρχιτεκτονική, διότι τα πρώτα στάδια της κυριαρχίας, σάς διδάσκουν να παρατηρείτε τον κληρονομημένο προγραμματισμό. Διαχωρίστε τη δική σας γνώση, από τη συλλογική κατευθυνόμενη διαμόρφωση, ανακτήστε την προσοχή σας και, τελικά, αποφασίστε συνειδητά, τι θα έχει εξουσία μέσα στο πεδίο σας.

Η πραγματική μάχη, λοιπόν, αφορούσε πάντα την πατρότητα της επιθυμίας, αγαπημένη οικογένεια, διότι ένα ον που θυμάται τον Δημιουργό εντός του, μπορεί να απολαμβάνει τον υλικό κόσμο, ενώ παράλληλα, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κατευθυνθεί, μέσω της υπόσχεσης της υλικής ολοκλήρωσης.

Μεγάλο μέρος αυτής της τεχνολογικής αρχιτεκτονικής, έχει εισέλθει σε μια εντελώς διαφορετική φάση, κατά την περίοδο που διανύετε τώρα.

Οι επιχειρήσεις που εκτυλίχθηκαν γύρω από τη Σελήνη, τα συστήματα αναμετάδοσης του Κρόνου, τα πλανητικά πλέγματα και τις δομές τεχνητής νοημοσύνης που συνδέονται με αυτά, έχουν σταδιακά καταργήσει την πρόσβαση, που κάποτε θεωρούνταν δεδομένη, από εκείνους που διαχειρίζονταν το παλιό δίκτυο ελέγχου.

Η μετάβαση αυτή, συντελέστηκε μέσα από πολλές επιχειρήσεις και όχι μέσω ενός και μόνο δραματικού γεγονότος, που να εμπλέκει ανθρώπινες ομάδες – τις οποίες, ίσως αναγνωρίζετε αμυδρά, ως «λευκά καπέλα» (white hats).

Πρόκειται για συμμαχικές ομάδες, που δρουν πέρα ​​από τις συμβατικές στρατιωτικές δομές, καθώς και για συμμετέχοντες από ανώτερες διαστάσεις, των οποίων η παρέμβαση αποσκοπούσε, στην κατάργηση της πρόσβασης εχθρικών δυνάμεων ελέγχου, και όχι στην αντικατάσταση μιας μορφής πλανητικής ιδιοκτησίας με μια άλλη.

Ορισμένα συστήματα έχουν αχρηστευθεί.

Ορισμένες λειτουργίες αναμετάδοσης, έχουν εξουδετερωθεί. Και άλλες τεχνολογίες, έχουν τεθεί υπό μορφές διαχείρισης, που δεν επιτρέπουν πλέον τη μετάδοση του ίδιου προγραμματισμού συχνοτήτων μέσω αυτών.

Αυτή η αλλαγή, έχει τεράστια σημασία.

Αν και μεταθέτει επίσης, μεγαλύτερη ευθύνη στα ανθρώπινα χέρια, διότι η απομάκρυνση ενός μηχανισμού ενίσχυσης, δεν καταργεί αυτόματα το πρόγραμμα, που γενιές ενισχυτικών διαδικασιών εδραίωσαν μέσα στην κουλτούρα, τα οικογενειακά συστήματα, τις οικονομικές δομές, τα πνευματικά κινήματα, τη διαφήμιση, την εκπαίδευση και την προσωπική ταυτότητα.

Η ανθρωπότητα, μπορεί να συνεχίσει να εκπέμπει το παλιό σήμα από τη μνήμη, πολύ αφότου ο μηχανισμός που το ενίσχυε, έχει χάσει μεγάλο μέρος της παλιάς του ισχύος.

Ακριβώς γι' αυτό, η κυριαρχία σας, είναι τόσο σημαντική.

Το πέμπτο επίπεδο του πρωτοκόλλου συγκατάθεσης για την κυριαρχία, αντιπροσωπεύει το σημείο όπου η εσωτερική εξουσία, γίνεται ισχυρότερη από τον κληρονομημένο προγραμματισμό. Και αυτό σημαίνει ότι η απελευθέρωση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί για εσάς από κάποια συμμαχία, μια επιχείρηση αποκάλυψης, μια αλλαγή στην τεχνολογική διαχείριση ή οποιαδήποτε καλοπροαίρετη δύναμη, εκτός του εαυτού σας.

Αυτές οι εξελίξεις, μπορούν να δημιουργήσουν καθαρότερες συνθήκες, ενώ εσείς παρέχετε τη συνειδητή συγκατάθεση, που καθορίζει τι επιτρέπεται να συνεχιστεί, μέσα στο δικό σας πεδίο.

Το υπέροχο αποτέλεσμα, είναι ότι η μαγνητική αρχή, αρχίζει να αποκαλύπτει τον αρχικό πνευματικό της σκοπό, πιο καθαρά, καθώς οι παρεμβολές εξασθενούν.

Η ευγνωμοσύνη, ενισχύει την ικανότητα αναγνώρισης του καλού.

Η αγάπη, ενισχύει την ικανότητα έκφρασης του καλού.

Η προσφορά, ενισχύει την κυκλοφορία του καλού. Και η κοινωνία με τον Δημιουργό, απομακρύνει σταδιακά την απεγνωσμένη απαίτηση, ότι το καλό πρέπει να φτάνει, έχοντας μια συγκεκριμένη υλική μορφή.

Επομένως, το υπόλοιπο της μήτρας, επιβιώνει κυρίως εκεί, όπου οι αξίες της επαναλαμβάνονται οικειοθελώς.

Και μία από τις πιο αποτελεσματικές εκφράσεις της που επιβιώνουν, είναι μια πνευματική διδασκαλία, που προτρέπει τους αφυπνισμένους ανθρώπους, να χρησιμοποιούν την εξαιρετική δημιουργική τους φύση, κυρίως για να αποκτήσουν τα πράγματα, που το παλιό σύστημα τους έμαθε να επιθυμούν.

Αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου η ίδια η διδασκαλία περί έλξης αλλοιώνεται.

 

https://www.youtube.com/watch?v=pLJKE-fArWI

 

Οι θετικές επιδράσεις των ηλιακών εκλάμψεων στον άνυρωπο

Κάτι εξαιρετικό συνέβη τις τελευταίες ημέρες, καθώς ο Ήλιος μας εξαπέλυσε μερικές, πολύ ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις. Ίσως να το πήρατε είδηση, ​​αυτό το Σαββατοκύριακο.

Αυτές οι εκτινάξεις στεμματικού υλικού, επηρέασαν το μαγνητικό πεδίο της Γης, ωθώντας για λίγο τις γεωμαγνητικές συνθήκες, σε επίπεδα πολύ ισχυρής καταιγίδας, δημιουργώντας θεάματα όπως το σέλας —που πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν— αλλά προκαλώντας παράλληλα και διακοπές στις ραδιοεπικοινωνίες.

Και παρόλο που ο ηλιακός κύκλος 25 ξεπερνά πλέον σταδιακά το προβλεπόμενο μέγιστο σημείο του, το πλησιέστερο σε εμάς άστρο, συνεχίζει να μας υπενθυμίζει, ότι αποτελεί μια απίστευτα δυναμική και πανίσχυρη δύναμη.

Βαδίζουμε αργά προς το ηλιακό ελάχιστο, ωστόσο ο Ήλιος εξακολουθεί να κρύβει μερικές εκπλήξεις. Τέτοια φαινόμενα, μας καλούν συνήθως να σταματήσουμε για λίγο και να δώσουμε προσοχή.

Ως επαγγελματίας στον τομέα της ενέργειας, ένα από τα συχνότερα ερωτήματα, που δέχομαι σε περιόδους σαν κι αυτή, είναι: «Αλεξάντερ, γιατί νιώθω τόσο απίστευτα κουρασμένος, κάθε φορά που έχουμε αυτά τα μεγάλα ενεργειακά κύματα ή αυτά τα έντονα ενεργειακά φαινόμενα;»

Ο λόγος είναι, ότι χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, περιγράφουν εξαιρετικά παρόμοιες εμπειρίες: μια ασυνήθιστη εξάντληση, «ομίχλη» στο μυαλό, συναισθηματική ευαισθησία, δακρύρροια, αλλαγές στα πρότυπα ύπνου και την παράξενη αίσθηση, ότι κάτι μέσα τους αλλάζει αθόρυβα, παρόλο που αυτό, δεν μπορεί να εξηγηθεί συνειδητά με λόγια.

Αντί όμως να αναρωτιόμαστε «γιατί αυτή η ενέργεια με κουράζει», θέλω να μετατοπίσω το ερώτημα από το επίπεδο της 4ης διάστασης σε αυτό της 5ης διάστασης.

Σας προσκαλώ, λοιπόν, να εξετάσουμε ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα: Τι ακριβώς κάνει το σώμα μου κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου ανάπαυσης, όταν καλούμαι ή αναγκάζομαι να επιβραδύνω τους ρυθμούς μου, μέσα σε αυτά τα κύματα εξάντλησης και κόπωσης;

Φανταστείτε ότι περάσατε αρκετές ώρες, σηκώνοντας βαριά βάρη στο γυμναστήριο. Ναι, είναι μια αναλογία που όλοι μπορούν να κατανοήσουν.

Οι μύες σας δεν δυναμώνουν την ώρα που γυμνάζεστε. Δυναμώνουν μετά. Αυτή είναι η συνηθισμένη αντίληψη.

Η πραγματική δουλειά, ξεκινά ουσιαστικά κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης. Και στη βιολογία, αυτή η διαδικασία είναι γνωστή –με εξελικτικούς όρους– ως προσαρμογή. Ναι.

Στην προσαρμογή, λοιπόν, συμβαίνει το εξής: οι πόροι του οργανισμού, στρέφονται προς τα μέσα, καθώς γυμναζόμαστε ή καθώς δεχόμαστε αυτές τις εσωτερικές ενέργειες. Έτσι, οι μυϊκές ίνες αναδομούνται, οι ορμόνες εξισορροπούνται και η φλεγμονή υποχωρεί, όλα αυτά όμως γίνονται αθόρυβα, κάτω από την επιφάνεια, καθιστώντας τη διαδικασία σχεδόν αόρατη.

Αρχίζει, δηλαδή, να αναδύεται μια πιο δυνατή εκδοχή του εαυτού σου –κάτι που δεν βλέπεις άμεσα– κατά τη διάρκεια μιας διαδικασίας, όπου μπορεί φυσιολογικά να νιώθεις πιο κουρασμένος ή να καλείσαι να κάνεις ένα βήμα πίσω, επειδή το σώμα σου και το φωτεινό σου σώμα, εργάζονται πολύ πιο εντατικά, απ' όσο μπορείς να αντιληφθείς. Είναι κάπως σαν το μεγάλωμα των μαλλιών: συμβαίνει, αλλά δεν το βλέπεις.

Και έτσι, η ενσωμάτωση –η αφομοίωση– παραμένει φαινομενικά αόρατη, όταν δεχόμαστε αυτά τα μεγάλα κύματα ενέργειας και τις ισχυρές εκτινάξεις μάζας στέμματος (CME), και καλούμαστε να κάνουμε ένα βήμα πίσω. Ναι.

Προχωρώντας, βλέπουμε ότι η εσωτερική μας ζωή, ακολουθεί ακριβώς αυτή την αρχή.

Είτε ερμηνεύεις αυτές τις στιγμές μέσα από την ηλιακή δραστηριότητα, είτε μέσα από ψυχολογικές διεργασίες ή κώδικες φωτός, η βασική αρχή παραμένει ίδια. Μετά από μια έντονη περίοδο διέγερσης –είτε πρόκειται για ένα ακόμη κύμα ενέργειας είτε για μια CME (Coronal Mass Ejection), όπως αυτή η μεγάλη που είχαμε το σαββατοκύριακο από τον ήλιο μας– ακολουθεί συχνά μια πιο ήσυχη περίοδος ενσωμάτωσης.

Και αντί να στρέφουμε όλη μας την προσοχή στον εξωτερικό κόσμο, κάτι μέσα μας, αρχίζει να αναδιοργανώνεται, ξεκινώντας από το εσωτερικό προς τα έξω.

Εδώ ακριβώς, το ζήτημα αποκτά ενεργειακό ενδιαφέρον, καθώς ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της συνειδητότητας της τρίτης και τέταρτης διάστασης, είναι ότι η προσοχή, στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά προς τον εξωτερικό κόσμο.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μαθαίνουμε να πιστεύουμε ότι οι απαντήσεις για τη ζωή, βρίσκονται κάπου έξω από εμάς. Αναζητούμε τη βεβαιότητα, μέσα από τα επιτεύγματα, την ασφάλεια μέσα από τα αποκτήματα, την ταυτότητα μέσα από τους άλλους ανθρώπους, την επιβεβαίωση μέσα από τις απόψεις των γύρω μας –φίλων, οικογένειας και ούτω καθεξής. Ναι.

Η προσωπικότητα συνηθίζει τόσο πολύ να «σκανάρει» τον εξωτερικό κόσμο, ώστε τελικά ξεχνά κάτι το εξαιρετικό.

Και αυτό είναι το εξής: ο ίδιος ο παρατηρητής, είναι η πηγή της εμπειρίας.

Ίσως αναρωτιέσαι, τι εννοώ με αυτό. Ας το εξηγήσω, λοιπόν. Εντάξει, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο σύγχρονος κόσμος φαντάζει τόσο απίστευτα θορυβώδης.

Ωστόσο, όποτε αυτές οι μεγάλες ενεργειακές περίοδοι ή τα κύματα όντως καταφθάνουν —είτε λόγω ηλιακής δραστηριότητας είτε εξαιτίας άλλων σημαντικών ενεργειακών γεγονότων— μας προσκαλούν αθόρυβα, να θέσουμε ένα διαφορετικό ενεργειακό ερώτημα.

Αντί η προσωπικότητα να ρωτά τι συμβαίνει εκεί έξω, η ενέργεια ρωτά στην πραγματικότητα τι συμβαίνει μέσα σου.

Και αυτή είναι μια βαθιά ανατροπή, της συνειδητότητας της τρίτης διάστασης. Ναι.

Καθώς η προσοχή αρχίζει σταδιακά να στρέφεται προς τα μέσα, συχνά ανακαλύπτουμε ότι οι απαντήσεις που αναζητούσαμε σε όλη μας τη ζωή —μέσα από ανθρώπους, αποκτήματα, επιτεύγματα, τιμητικές διακρίσεις και εξωτερικές συνθήκες— δεν βρίσκονταν ποτέ πραγματικά εκεί.

Περίμεναν σιωπηλά, κάτω από τον συνεχή θόρυβο της προσωπικότητας, στον σύγχρονο κόσμο.

Και συχνά ξεχνάμε, ότι τα τέσσερα σώματά μας, επιτελούν ήδη θαύματα: το φυσικό σώμα, κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας, καθώς εκατομμύρια κύτταρα επισκευάζονται και αντικαθίστανται, και πρωτεΐνες συντίθενται και ανακυκλώνονται συνεχώς, ενισχύοντας ή εξασθενώντας τις φυσικές οδούς ανάλογα με τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας —αλλά και καθώς κοιμόμαστε, στις συνάψεις του εγκεφάλου, σε αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν όνειρα.

Το σώμα, λοιπόν, δεν σταματά ποτέ, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα ανιχνεύει διαρκώς αλλαγές και απειλές. Ακόμη και στον ύπνο, ο εγκέφαλος αναδιοργανώνει τη μνήμη, ενισχύει τη μάθηση και απομακρύνει τα συσσωρευμένα άχρηστα στοιχεία. Επομένως, η ανάπαυση, δεν είναι αδράνεια.

Είναι μια έξυπνη διαδικασία αναδόμησης.

Αν, λοιπόν, ισχύει κάτι τέτοιο, σε βιολογικό επίπεδο, γιατί να διαφέρει στο επίπεδο της συνειδητότητας; Αυτό είναι το ερώτημα που θέτω εδώ.

Και η απάντηση είναι ότι δεν διαφέρει. Ας το θέσω αλλιώς.

Μια βαθιά αλλαγή, απαιτεί ακόμη περισσότερα από αυτό το εξαιρετικό σύστημα. Πολλοί άνθρωποι απογοητεύονται σε τέτοιες περιόδους, επειδή η προσωπικότητα, έχει εκπαιδευτεί να μετρά την επιτυχία, με βάση τη συνεχή παραγωγικότητα.

Απαιτεί κίνηση. Απαιτεί επιτεύγματα.

Απαιτεί ορατή πρόοδο, ανά πάσα στιγμή, στον φυσικό κόσμο. Ναι.

Μερικές από τις σημαντικότερες μεταμορφώσεις, συμβαίνουν όταν, στην εξωτερική επιφάνεια, φαίνεται να μην συμβαίνει σχεδόν τίποτα.

Όπως στο γυμναστήριο —θυμάσαι το παράδειγμα που ανέφερα πριν;— η πραγματική ενδυνάμωση συμβαίνει συχνά αφού ολοκληρωθεί η προσπάθεια ή όταν φαινομενικά δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση, με όσα έχουμε μάθει ή διδαχθεί —το γνωρίζω.

Έτσι, στο επίπεδο της ανάληψης ή της διευρυμένης συνειδητότητας, το να κάνουμε λιγότερα, επιτρέπει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο ή σημαντικότερο, να ξεδιπλωθεί κάτω από το επίπεδο της συνειδητής επίγνωσης.

Και αυτές οι περίοδοι, που οι άνθρωποι εκλαμβάνουν ως κόπωση, αξίζουν την περιέργειά μας και όχι την κριτική μας όταν οι ενέργειες αυτού του πλανήτη, συναντούν εσάς και εσείς τις συναντάτε πάνω σε αυτόν τον πλανήτη — διότι αντί να αναρωτιέστε «γιατί είμαι εξαντλημένος τώρα;», ρωτήστε «τι μέσα μου αναδιοργανώνεται πραγματικά τώρα;» (και θα είναι το σώμα του φωτός σας, ανάμεσα σε πολλά άλλα). Ναι, η απάντηση μπορεί να μην έρθει αμέσως, αλλά το ίδιο το ερώτημα αλλάζει εντελώς τη σχέση σας με την εμπειρία: το ένα είναι ερώτημα της 4ης Διάστασης και το άλλο

είναι ερώτημα της 5ης Διάστασης.

Κι αυτός είναι ο λόγος, που τόσοι πολλοί άνθρωποι νιώθουν ξαφνικά την ανάγκη για ησυχία, χωρίς να ξέρουν ακριβώς το γιατί.

Κατά τη διάρκεια αυτών των μεγάλων αναβαθμίσεων, νιώθουν να έλκονται από τη φύση. Θέλουν να περνούν χρόνο σε εξωτερικούς χώρους. Θέλουν να επιβραδύνουν τους ρυθμούς τους.

Αρχίζουμε ενστικτωδώς να μειώνουμε τον περιττό θόρυβο, καθώς και τα κοινωνικά ερεθίσματα και τη συνεχή νοητική δραστηριότητα, όταν δεχόμαστε αυτές τις μεγάλες ενέργειες —αυτές τις εκτινάξεις στεμματικής μάζας (CME) και τα μεγάλα ενεργειακά κύματα— διότι, από την οπτική της προσωπικότητας, αυτό, μπορεί να φαντάζει παράξενο, καθώς η προσωπικότητα είναι προγραμματισμένη να πιστεύει, ότι το να κάνεις περισσότερα, φέρνει πάντα καλύτερα αποτελέσματα, στην 3η Διάσταση.

Ωστόσο, αυτές οι περίοδοι έντονης ενεργειακής δραστηριότητας, μας διδάσκουν αθόρυβα όλους —καθώς ανελισσόμαστε και μεταβαίνουμε σε υψηλότερες ενέργειες— έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής.

Διότι, αντί να μας ωθούν να συνεχίσουμε να πιέζουμε προς τα εμπρός σύμφωνα με το  χρονοδιάγραμμα του χθες ή τις υποχρεώσεις της ημέρας, μας προσκαλούν απαλά να επιβραδύνουμε, ώστε να μπορέσει να αναδυθεί κάτι βαθύτερο.

Και όλο και περισσότερο, το ταξίδι της αφύπνισης, μας ζητά να ζούμε σύμφωνα με τον ρυθμό της ψυχής και όχι με το αμείλικτο πρόγραμμα του εγώ.

Αυτό ακριβώς επιτελούν αυτές οι εκτινάξεις στεμματικής μάζας (CME) και τα μεγάλα ενεργειακά κύματα.

Αυτό ακριβώς έκανε και το φαινόμενο του περασμένου Σαββατοκύριακου, καθώς και οι άλλες ενέργειες που φτάνουν και «βομβαρδίζουν» τη Γη αυτή τη στιγμή — διότι η ακινησία δεν είναι εχθρός.

Η ακινησία δεν αποτελεί παύση στην εξέλιξη.

Ναι, είναι πολύ σημαντικό, να το κατανοήσουν αυτό οι άνθρωποι.

Πόσες βαθύτερες πτυχές του εαυτού μας, ήταν πάντα αθόρυβα παρούσες, κάτω από τον συνεχή θόρυβο

της καθημερινότητας;

Και πόση σοφία, περίμενε υπομονετικά κάτω από την επιφάνεια της συνειδητότητας, τη στιγμή που θα γινόμασταν αρκετά ακίνητοι, ώστε να αντιληφθούμε, ότι αυτές οι ενέργειες, φέρνουν τώρα όλα αυτά στην επιφάνεια;

Γι' αυτό βρίσκω τη στιγμή που διανύουμε, τόσο συναρπαστική, ειδικά μετά το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Δεν πιστεύω ότι το σημαντικότερο γεγονός, είναι απλώς ότι βιώσαμε άλλη μια εκτίναξη στεμματικής μάζας, αυτό το Σαββατοκύριακο. Ναι, τη βιώσαμε. Ναι, ήταν πολύ μεγάλο και ναι, ήταν πολύ ισχυρό, και κάποιοι άνθρωποι κουράστηκαν πολύ.

Πιστεύω ότι η ευρύτερη εικόνα, είναι πως η ανθρωπότητα, φαίνεται να εισέρχεται σε μια περίοδο, όπου το ένα στρώμα της πραγματικότητας μετά το άλλο, αποκαλύπτεται σταδιακά, μέσα από τις εκτινάξεις στεμματικής μάζας (CME) και τα ενεργειακά κύματα.

Και όσοι νιώθουν κόπωση, όταν αυτές οι ενέργειες κάνουν την εμφάνισή τους, καλούνται να επιβραδύνουν τους ρυθμούς τους, ώστε να μπορέσουν να διακρίνουν, έστω και για λίγο, τι είναι αυτό που πραγματικά αλλάζει μέσα τους – κάτι που υπήρχε εκεί ανέκαθεν.

Τους τελευταίους μήνες, έχω μιλήσει επανειλημμένα, για την εξαιρετική επιτάχυνση που εξελίσσεται από τώρα έως το τέλος του Αυγούστου, και κυρίως έως το τέλος του έτους.

Αν με παρακολουθείτε και ενημερώνεστε τακτικά, γνωρίζετε ακριβώς τι συμβαίνει, καθώς και την πορεία που περιέγραφα και όλα όσα έχω αναφέρει. Είναι ενδιαφέρον, ότι αυτή η ίδια αίσθηση επιτάχυνσης, αντικατοπτρίζεται και στο πλανητικό σκηνικό, δηλαδή στις κινήσεις των πλανητών, αυτή τη χρονική στιγμή.

Βρισκόμαστε εν μέσω ενός εξαιρετικά ασταθούς αστρολογικού συνδυασμού: της συνόδου Άρη-Ουρανού στους Διδύμους, παράλληλα με τον Ερμή σε ανάδρομη πορεία στον Καρκίνο και τον Ποσειδώνα, που ξεκινά τη δική του ανάδρομη πορεία.

Είτε λοιπόν αντιλαμβάνεστε την αστρολογία ως συμβολική γλώσσα, είτε ως κάτι ευρύτερο, όλα αυτά, αποτελούν επιμέρους στοιχεία, που πρέπει να εξετάζονται συνδυαστικά και όχι μεμονωμένα.

Διότι όλες αυτές οι κινήσεις, περιγράφουν μια περίοδο ραγδαίων αλλαγών, απρόσμενων ανατροπών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πνευματικής υπερφόρτωσης, που συνοδεύει αυτές τις ενέργειες. Παράλληλα, ευνοούν τον βαθύ αναστοχασμό και τη διάλυση παλαιών μοτίβων, που δεν μας εξυπηρετούν πλέον.

Ωστόσο, το συναρπαστικό είναι, ότι η αστρολογία αποτελεί, μόνο ένα μικρό μέρος μιας πολύ ευρύτερης εικόνας. Ενώ αυτές οι πλανητικές κινήσεις εξελίσσονται, ο Ήλιος μας συνεχίζει –και θα συνεχίσει– να παράγει αυτές τις ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις.

Θα συνεχίσουμε όμως, να δεχόμαστε αυτές τις άλλες ισχυρές ενέργειες, τις οποίες η επιστήμη δεν μπορεί να ανιχνεύσει.

Επομένως, οφείλουμε να λειτουργούμε εμείς οι ίδιοι ως βαρόμετρα.

Οι γεωμαγνητικές καταιγίδες, θα συνεχίσουν να αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της Γης, ενισχύοντας υπερβολικά τη δυναμική του.

Αυτό που έχει σημασία, ωστόσο, είναι τι καλούν αυτές οι ενέργειες, να αναδυθεί μέσα μας.

Διότι η σοφία που αναζητούσες σε όλη σου τη ζωή, δεν σε περίμενε ποτέ κάπου έξω από εσένα. Περίμενε σιωπηλά, κάτω από τον αδιάκοπο θόρυβο της προσωπικότητας, καθ' όλη τη διάρκεια της εμπειρίας που οι άνθρωποι αποκαλούν απλώς 3D και 4D.

Μερικές φορές, ο ύψιστος σκοπός της ακινησίας, δεν είναι απλώς η ανάρρωση, αλλά η αποκάλυψη.

Καθώς ο νους ηρεμεί, η επίγνωση γίνεται φυσιολογικά πιο έντονη και αρχίζουμε να βλέπουμε αυτό που υπήρχε πάντα εκεί, να ακούμε τη φωνή που πάντα μιλούσε και να αναγνωρίζουμε όσα προηγουμένως είχαμε παραβλέψει.

Ίσως γι' αυτό πολλοί άνθρωποι, νιώθουν την ανάγκη να επιβραδύνουν τους ρυθμούς τους, κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων έντονης ενεργειακής δραστηριότητας —όπως οι εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CME) που πλήττουν τη Γη από τον Ήλιο και άλλα παρόμοια φαινόμενα— καθώς το σώμα σου, δεν διακόπτει τη ζωή σου, όταν ξαφνικά νιώθεις ασυνήθιστα κουρασμένος, κατά τη διάρκεια αυτών των γεγονότων.

Αντιθέτως, δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε να αναδυθεί ένα βαθύτερο επίπεδο συνειδητότητας πιο σύντομα.

Αν επιθυμείς να εξερευνήσεις τη συνειδητότητα σε βαθύτερο επίπεδο, μέσα από αποκλειστικές ενεργειακές ενημερώσεις, συνεδρίες και πρόσβαση σε ιδιωτικές συζητήσεις της κοινότητας,

θα βρεις πληροφορίες για τη συνδρομή στον σύνδεσμο που ακολουθεί, στην περιγραφή.

Θα χαρώ πολύ να σε καλωσορίσω στην παρέα μας.

 Alexander Quinn

https://www.youtube.com/watch?v=VW0LneLoIHU