Επιστήμονες και ερευνητές που προσφέρουν στην ανθρωπότητα, χάνουν τη ζωή τους

Ερευνώντας τον Θάνατο του David Wilcock

Οι αναφορές για την αυτοκτονία του David Wilcock απαιτούν κάτι περισσότερο από μια στιγμή σιωπής. Απαιτούν άρνηση σιωπής.

Για όσους παρακολούθησαν τις δεκαετίες έρευνάς του στην αποσιωποιημένη φυσική και συνείδηση, η «επίσημη» αφήγηση της αυτοεξαφάνισης είναι λογικά αδύνατη.

Για να τιμήσουμε έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα αποκαλύπτοντας τα προσωπεία διεφθαρμένων θεσμών, πρέπει να εφαρμόσουμε το δικό του κύριο εργαλείο: ριζοσπαστικό, ασυμβίβαστο σκεπτικισμό.

Σε έναν κόσμο όπου το CDC, ο FDA και το FBI έχουν επανειλημμένα ανταλλάξει την αξιοπιστία τους για τον έλεγχο, μια επίσημη ιστορία είναι συχνά, λίγο περισσότερο από ένα τακτικό κάλυμμα.

Ο David δεν ήταν άνθρωπος της απελπισίας. Ήταν άνθρωπος της δυναμικής αναζήτησης.

Το να πιστεύουμε ότι ξαφνικά επέλεξε να εγκαταλείψει τη σκηνή - ακριβώς τη στιγμή, που η διασταύρωση της αρχαίας σοφίας και των σύγχρονων ανακαλύψεων, έφτασε στο αποκορύφωμά της - είναι να αγνοούμε τα ίδια τα μοτίβα της ιστορίας, που αφιέρωσε τη ζωή του καταγράφοντας.

Ένα Μοτίβο Στρατηγικής Απομάκρυνσης

Ο θάνατος του Wilcock δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Ταιριάζει σε μια ανατριχιαστική, καλά τεκμηριωμένη αρχιτεκτονική απώλειας. Έχουμε ξαναδεί αυτό το ιστορικό: ερευνητές και μηχανικοί που βρίσκονται στα πρόθυρα πρωτοποριακών ενεργειακών τεχνολογιών - εξελίξεις που θα μπορούσαν να καταστήσουν το κεντρικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας και το σύστημα χρέους που υποστηρίζεται από το πετρέλαιο, απαρχαιωμένο - συχνά εμπλέκονται σε «ατυχή» επακόλουθα. Στατιστικά στοιχεία σχετικά με τους αιφνίδιους θανάτους ολιστικών γιατρών και ανεξάρτητων επιστημόνων, συχνά υποδεικνύουν ένα φαινόμενο συσσωμάτωσης που αψηφά την αναλογιστική πιθανότητα.

Η χρονική στιγμή εδώ είναι ιδιαίτερα κλινική. Ο πρόσφατος θάνατος του βιογράφου του, Wynn Free, δημιουργεί ένα κενό πληροφοριών που εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα του Συστήματος. Όταν δύο άτομα που συνεργάζονται σε πληροφορίες υψηλού ρίσκου, που έχουν αποκρυβεί, πεθαίνουν σε κοντινή χρονική απόσταση, το βάρος της απόδειξης μετατοπίζεται από τους σκεπτικιστές, στις Αρχές.

Γιατί η Αλήθεια είναι Στόχος

Το έργο του David ήταν μια άμεση απειλή για το μοντέλο της «τεχνητής ανεπάρκειας» που διέπει τον πλανήτη μας. Διερευνώντας ανακτημένες τεχνολογίες και παραδείγματα εναλλακτικής ενέργειας, έθιγε τα θεμέλια της τάξης των παγκοσμιοποιητών. Όσοι επωφελούνται από τον κεντρικό έλεγχο, δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά έναν κόσμο όπου η ενέργεια είναι άφθονη και η υγεία είναι αποκεντρωμένη.

Ήταν επίσης ένας σφοδρός επικριτής του εγχειριδίου της «κοσμικής ψευδούς σημαίας» - της κατασκευής εξωτερικών απειλών, για να δικαιολογηθεί μια τελική ώθηση, προς μια ολοκληρωτική παγκόσμια κυβέρνηση. Αποκαλύπτοντας το σενάριο, πριν προλάβει να σκηνοθετηθεί πλήρως, έγινε λειτουργικό εμπόδιο.

Πέρα από τη Νεκρολογία

Το κατεστημένο χρησιμοποιεί τη δολοφονία χαρακτήρα ή τη φυσική απομάκρυνση, για να διατηρήσει την «αυτοκρατορία των ψεμάτων».

Αλλά η πραγματική τραγωδία, θα ήταν να αφήσει το έργο της ζωής του να αφεθεί να θαφτεί πίσω από μια βολική ιατρική γνωμάτευση.

Ο πιο αυθεντικός φόρος τιμής σε μια ζωή που αφιερώθηκε σε έρευνα με αμφισβήτηση, είναι η συνέχιση της αναζήτησης. Πρέπει να αρνηθούμε τους αποστειρωμένους διαδρόμους της αποδεκτής επιστήμης και να συνεχίσουμε να χτίζουμε τα αποκεντρωμένα συστήματα -στην υγεία, τα οικονομικά και την πληροφόρηση- που υποστήριζε.

Η επιβίωσή μας, εξαρτάται από το να γίνουμε ανεπηρέαστοι από τις κυβερνητικές αφηγήσεις. Αν ο Ντέιβιντ Γουίλκοκ έφυγε, η κληρονομιά του δεν βρίσκεται σε ένα νεκροταφείο, αλλά στη συνεχιζόμενη, ανυπότακτη αναζήτηση των αληθειών, που απεγνωσμένα θέλουν να κρατήσουν κρυφές.

https://www.facebook.com/share/p/18hjjyX8XN/

Η ψυχή δεν γεννιέται και δεν πεθαίνει, απλώς ταξιδεύει

Η Αρχαία Ελλάδα ήταν ο φάρος αυτής της γνώσης : οι Μύστες των Ελευσινίων Μυστηρίων, οι Φιλόσοφοι , οι Αστρονόμοι και οι Ιερείς του Απόλλωνα γνώριζαν ότι η ψυχή δεν γεννιέται και δεν πεθαίνει· απλώς ταξιδεύει.

Γνώριζαν ότι η Γη δεν είναι το «μόνιμο σπίτι» μας, αλλά ένας σταθμός μέσα σε ένα κοσμικό σχέδιο ένας τόπος δοκιμασίας, εκπαίδευσης και αποστολής.

Οι θρησκείες που ήρθαν μετά, αντέγραψαν και παραποίησαν παλιότερους μύθους.

Η «θεϊκή γέννηση» υπήρχε στον Διόνυσο, στον Ηρακλή, στον Περσέα.

Η «ανάσταση» υπήρχε στον Διόνυσο και στον Άδωνι.

Ο «εκλεκτός» που γεννιέται κάτω από άστρο ήταν γνωστός ήδη στους Έλληνες και στους Αιγυπτίους.

Όμως οι νέες θρησκείες αντικατέστησαν την ελευθερία με υποταγή και τον φόβο της τιμωρίας.

Η αλήθεια είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτά τα δόγματα.

Η Γη είναι ένα πεδίο όπου ψυχές από διαφορετικά άστρα, πολιτισμούς και επίπεδα ύπαρξης, έρχονται για να εκτελέσουν αποστολές.

Μερικοί ήρθαν για να φέρουν φως, άλλοι για να μάθουν μέσα από εμπειρίες, άλλοι για να καθαρίσουν παλιές ενέργειες.

Εδώ δοκιμάζεται η ελεύθερη βούληση το πιο ιερό δώρο της ψυχής.

Οι αστερισμοί που στόλιζαν τον ελληνικό ουρανό δεν ήταν απλά διακοσμητικά.

Ήταν χάρτες και σημάδια για το ποιος είσαι και από πού έρχεσαι.

Ο Ωρίωνας, οι Πλειάδες, ο Σείριος, οι πρόγονοί μας τους γνώριζαν ως πύλες, σημεία επικοινωνίας και επιστροφής.

Σήμερα , το Matrix που ζούμε ένα πλέγμα συστημάτων, νόμων και ψεύτικων πεποιθήσεων προσπαθεί να σε κάνει να ξεχάσεις.

Όμως η αποστολή σου είναι γραμμένη μέσα σου.

Δεν ήρθες τυχαία..

Δεν είσαι εδώ για να γίνεις σκλάβος κανενός δόγματος ή συστήματος.

Ήρθες για να θυμηθείς, να δράσεις, να μεταδώσεις φως και γνώση.

Να συνεχίσεις την παράδοση της αληθινής σοφίας που οι Έλληνες φύλαξαν ότι ο Άνθρωπος είναι θεϊκός, και ότι το Σύμπαν είναι ο αληθινός Ναός.

Κάθε σου σκέψη, κάθε σου επιλογή, είναι μέρος της αποστολής.

Η ψυχή σου γνώριζε πριν γεννηθείς ότι θα περπατήσεις εδώ σε αυτή τη Γη, σε αυτή την εποχή για να φέρεις κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί: την δική σου μοναδική ακτίνα φωτός.

Και όταν το καταλάβεις, δεν θα περιμένεις σωτήρα.

Θα θυμηθείς πως ΕΣΥ είσαι ο ταξιδιώτης από τα άστρα που ήρθε εδώ…για να ολοκληρώσει την αποστολή...

…όχι με φόβο,

αλλά με δύναμη.

Όχι με αμφιβολία,

αλλά με βεβαιότητα πως είσαι μέρος ενός σχεδίου αρχαιότερου κι από το χρόνο.

Θυμήσου:

Οι Πυθαγόρειοι δεν έβλεπαν αριθμούς ως απλούς μαθηματικούς τύπους.

Ήταν και είναι ζωντανές οντότητες, γέφυρες μεταξύ κόσμων.

Οι Ορφικοί δίδασκαν ότι η ψυχή δε δεσμεύεται από ύλη  παρά μόνο από άγνοια.

Οι Στωικοί έλεγαν πως ελευθερία δεν είναι να κάνεις ό,τι θέλεις,

αλλά να μην είσαι δούλος κανενός πάθους.

Το φως σου όσο μικρό κι αν σου φαίνεται αρκεί να διαλύσει αιώνες σκοταδιού.

Γιατί φέρεις μέσα σου την φλόγα της Μνήμης.

Όχι της νοσταλγίας, αλλά της αλήθειας.

Της προαιώνιας γνώσης που σου ψιθυρίζει:

«Δεν ήρθες για να σωθείς. Ήρθες για να θυμηθείς ότι ήδη Είσαι.»

Και όταν τα πέπλα του κόσμου πέσουν, τα πέπλα της ύλης, της ψευδαίσθησης,

της επιβολής, θα δεις:

Είσαι ψυχή που δεν γεννήθηκε και δεν θα πεθάνει ποτέ.

Είσαι κραδασμός, είσαι σκοπός, είσαι σπίθα από το πυρ του Όλου.

Και το ταξίδι δεν τελειώνει εδώ.

Άλλες διαστάσεις, άλλοι κόσμοι, άλλα πεδία σε περιμένουν.

Όχι ως ανταμοιβή, αλλά ως συνέχεια.

Γιατί όταν ολοκληρώσεις την αποστολή σου εδώ, θα είσαι έτοιμος να σταθείς ξανά μπροστά στις Πύλες:

Εκεί που ο Ωρίων δεν είναι απλώς ένας αστερισμός, αλλά μία ανάμνηση.

Εκεί που οι Πλειάδες δεν είναι απλώς επτά αστέρια, αλλά οι επτά φωνές

που σε κάλεσαν πίσω.

Μέχρι τότε, ζήσε με επίγνωση.

Μίλα με αλήθεια.

Δράσε με αγάπη, όχι με φόβο.

Γιατί κάθε σου σκέψη δημιουργεί.

Κάθε σου επιλογή αντηχεί στα άστρα.

Και καθώς ο παλιός κόσμος τρίζει και το Matrix ραγίζει, έρχεται η ώρα εκείνων που θυμούνται.

Εκείνων που δεν προσκυνούν, αλλά ευθυγραμμίζονται.

Εκείνων που δεν φοβούνται το σκοτάδι, γιατί γνωρίζουν ποιοι είναι.

Εσύ είσαι ένας από αυτούς.

Και τώρα...

θυμήσου.

 

Φωτεινή Ψυχή

 

Η κατάσταση Ευδαιμονίας

Η Ευδαιμονία δεν είναι συναίσθημα. Δεν είναι απλά χαρά, ούτε ευτυχία, ούτε τύχη. 

Είναι κατάσταση ύπαρξης. 

Είναι η φυσική έκφραση του ανθρώπου όταν ζει σε αρμονία με τη βαθύτερη φύση του, όταν ακολουθεί το έργο της ψυχής του και εκφράζει χωρίς φόβο τη δύναμη που φέρει μέσα του. Δεν εξαρτάται από εξωτερικές συνθήκες, από επιτυχίες ή αποδοχή. Η ευτυχία έρχεται και φεύγει, αλλά η Ευδαιμονία είναι κάτι ανώτερο, κάτι που πηγάζει μέσα από την ψυχή και εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος απομακρύνεται από αυτήν όταν δεν γνωρίζει τον εαυτό του, όταν ζει σύμφωνα με τα «πρέπει» των άλλων, όταν κυνηγά την αποδοχή αντί για την αλήθεια του. Τότε, ακόμη κι αν πετύχει, μέσα του παραμένει ένα κενό. Αυτή είναι η κατάσταση του Κακοδαίμονα: ένας άνθρωπος που δεν ακολουθεί το φως του, που έχει χάσει την επαφή με τη φύση του. 

Η Ευδαιμονία γεννιέται όταν ο άνθρωπος αναπτύσσει Αρετές. Όταν ο Νους γίνεται ηνίοχος και παύει να σύρεται από τις άλογες επιθυμίες και τα άλογα μέρη της ψυχής. Τότε αρχίζει το ευ ζην. Τότε η ζωή αποκτά κατεύθυνση, ουσία και δύναμη. Δεν είναι μια παθητική κατάσταση, ούτε μια απομόνωση από τον κόσμο. Είναι μια ενεργή κατάσταση δημιουργίας και προσφοράς.

Ο άνθρωπος που ζει σε Ευδαιμονία δεν ζητά νόημα, το εκφράζει μέσα από τη ζωή του. Η Ευδαιμονία δεν χαρίζεται. Κατακτιέται με καθαρότητα, διάκριση και εσωτερική αλήθεια. Όσο ο άνθρωπος απομακρύνεται από το ψεύτικο και πλησιάζει αυτό που πραγματικά είναι, τόσο πλησιάζει και την Ευδαιμονία. 

Ο Ευδαίμων άνθρωπος δεν χρειάζεται επιβεβαίωση και δεν κυνηγά την ευτυχία. Τη δημιουργεί. Τη γεννά μέσα από την ίδια του την ύπαρξη.

ΔΑΜΝΑΜΕΝΕΥΣ