Τι συμβαίνει τα πρώτα λεπτά μετά τον θάνατο

 

Το 2023, οι επιστήμονες κατέγραψαν για πρώτη φορά, τι συμβαίνει στον εγκέφαλο, τη στιγμή του θανάτου. Και αυτό που είδαν, έρχεται σε αντίθεση με τα πάντα. Η επίσημη επιστήμη νόμιζε, ότι το γνώριζε αυτό. Αντί να εξασθενεί σταδιακά η εγκεφαλική λειτουργία, τη στιγμή που σταματά η καρδιά, ξαφνικά αυξάνεται. 

Δραστηριότητα, δεκάδες φορές υψηλότερη από ό,τι κατά τη διάρκεια της κανονικής, ξύπνιας ζωής. Αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PΕNAS.

Οι ερευνητές, το ονόμασαν παράδοξο και παραδέχτηκαν, ότι δεν είχαν καμία εξήγηση. Αλλά χιλιάδες άνθρωποι που πέθαναν και επέστρεψαν, έχουν μια εξήγηση. Και το ίδιο ισχύει και για τον Έντγκαρ Κέϊσι, έναν άνθρωπο που περιέγραψε αυτή τη διαδικασία, με μια ακρίβεια, που η επίσημη, επιστήμη μόλις τώρα, αρχίζει να επιβεβαιώνει.

Ας ξεκινήσουμε, με το τι συμβαίνει, τη στιγμή  πριν σταματήσει η καρδιά, επειδή το σώμα το γνωρίζει, πριν προλάβετε να το επεξεργαστείτε.

Στα δευτερόλεπτα πριν από τον θάνατο, ανεξάρτητα από την αιτία, χιλιάδες άνθρωποι περιγράφουν το ίδιο πράγμα. Ο πόνος εξαφανίζεται εντελώς.

Δεν εξασθενεί, εξαφανίζεται. Ένα άτομο που βίωνε κάτι αφόρητο μια στιγμή πριν, ξαφνικά βρίσκει απόλυτη ηρεμία.

Ο Κέϊσι το περιέγραψε αυτό, σε δεκάδες συνεδρίες. Είπε, ότι τη στιγμή που η ψυχή αρχίζει να χωρίζεται από το σώμα, η σωματική ταλαιπωρία σταματά να φτάνει στη συνείδηση.

Όχι επειδή το σώμα σταματά να στέλνει σήματα, αλλά επειδή η συνείδηση, ​​έχει ήδη αρχίσει να μετατοπίζεται, σε ένα μέρος όπου αυτά τα σήματα, δεν έχουν πλέον σημασία. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που συμβαίνει και συμβαίνει, πριν οποιοδήποτε όργανο, καταγράψει το σταμάτημα της καρδιάς.

Τα πρώτα δευτερόλεπτα μετά την καρδιακή ανακοπή.

Η μελέτη του 2023 από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, κατέγραψε ακριβώς αυτό που περιέγραψε ο Κέϊσι 70 χρόνια νωρίτερα. Τη στιγμή που η καρδιά σταματά, ο εγκέφαλος δεν κλείνει. Παίρνει φωτιά. Μια τεράστια αύξηση κυμάτων γάμμα, η ίδια δραστηριότητα, που κατά τη διάρκεια της ζωής, συμβαίνει μόνο στις πιο σπάνιες στιγμές, απόλυτης πνευματικής διαύγειας.

Η ερευνήτρια Jimo Bourjigan έγραψε στα ευρήματά της: «Ο ετοιμοθάνατος εγκέφαλος μπορεί να δημιουργήσει, καλά οργανωμένες νευρωνικές συσχετίσεις συνείδησης, ακόμη και απουσία οξυγόνου». (Επίσημη επιστήμη, το περιοδικό Penas). Ο Κέϊσι το ονόμασε αυτό, τη στιγμή της μέγιστης διαύγειας.

Μια κατάσταση, στην οποία η συνείδηση ​​βλέπει επιτέλους, χωρίς τα φίλτρα που το φυσικό σώμα τοποθετεί στην αντίληψη, καθ' όλη τη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής.

Το σώμα πεθαίνει. Η συνείδηση ​​αυτή τη στιγμή, φτάνει στο αποκορύφωμά της. Τώρα μια πραγματική ιστορία. Παμ Ρέινολντς, Αμερικανίδα, 1991.

Εγχείρηση εγκεφάλου, κατά την οποία, οι γιατροί σταμάτησαν σκόπιμα την καρδιά της και ψύξανε τον εγκέφαλό της, σε μια θερμοκρασία στην οποία οποιαδήποτε εγκεφαλική δραστηριότητα, είναι φυσικά αδύνατη. Τα όργανα, κατέγραψαν πλήρη απουσία εγκεφαλικής δραστηριότητας.

Και ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όταν ο εγκέφαλός της απενεργοποιήθηκε με όργανα, η Παμ, περιέγραψε λεπτομέρειες, της δικής της χειρουργικής επέμβασης.

Συζητήσεις μεταξύ των χειρουργών, συγκεκριμένα όργανα που χρησιμοποιούνταν, η λεπτομέρεια ότι το κρανίο της ανυψωνόταν, με ένα εργαλείο, που έμοιαζε με ηλεκτρική οδοντόβουρτσα, μια λεπτομέρεια, που δεν θα μπορούσε να είχε δει, επειδή τα μάτια της ήταν κλειστά και κολλημένα με ταινία.

Η χειρουργική ομάδα επιβεβαίωσε κάθε λεπτομέρεια. Ένας εγκέφαλος που δεν λειτουργεί, δεν μπορεί να δημιουργήσει αναμνήσεις. Αλλά είχε αναμνήσεις.  

Ο Κέισι το εξήγησε απλά.

Είπε, «Η συνείδηση, ​​δεν ήταν ποτέ λειτουργία του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος είναι ένας δέκτης, ένα εργαλείο, μέσω του οποίου η συνείδηση ​​αλληλεπιδρά με τον φυσικό κόσμο. Όταν ο δέκτης είναι απενεργοποιημένος, το σήμα δεν εξαφανίζεται. Απλώς δεν περιορίζεται πλέον από αυτόν τον δέκτη». Περίπου 10 έως 15 δευτερόλεπτα μετά την καρδιακή ανακοπή.

Αυτό που χιλιάδες άνθρωποι περιγράφουν ως έξοδο από το σώμα, όχι την αίσθηση της εξόδου, κυριολεκτική παρατήρηση του σώματός τους από έξω, από ψηλά. Οι άνθρωποι βλέπουν την ομάδα ανάνηψης να εργάζεται πάνω τους, ακούν συνομιλίες, παρατηρούν λεπτομέρειες, εκτός του οπτικού τους πεδίου. Οι σκεπτικιστές το εξηγούν αυτό, μέσω της υπολειμματικής εγκεφαλικής δραστηριότητας.

Αυτό ακούγεται πειστικό, μέχρι να συναντήσετε περιπτώσεις που αφορούν άτομα που ήταν τυφλά εκ γενετής.

Ο Δρ. Kenneth Ring από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, συνέλεξε 21 τεκμηριωμένες περιπτώσεις. 21 άτομα τυφλά εκ γενετής, που δεν είχαν δει ποτέ, ούτε μία οπτική εικόνα, σε όλη τους τη ζωή. Περιέγραψαν λεπτομερώς, τις οπτικές λεπτομέρειες της δικής τους ανάνηψης, με λεπτομέρειες που στη συνέχεια επαληθεύτηκαν και επιβεβαιώθηκαν.

Ο Κέϊσι είπε, ότι αυτή τη στιγμή, η ψυχή είναι ακόμα κοντά στο σώμα, παρατηρώντας, προσανατολιζόμενη, κατανοώντας τι έχει συμβεί και ότι για πολλές ψυχές, αυτή είναι η στιγμή ενός γεγονότος, που δεν περίμεναν. Ανακαλύπτουν ότι εξακολουθούν να υπάρχουν, ότι ο θάνατος του σώματος, δεν είναι ο θάνατός τους. Και αυτό, σύμφωνα με τον Κέϊσι, είναι ένα πραγματικό σοκ, για τους περισσότερους ανθρώπους, ακόμη και για εκείνους, που πίστευαν στη μετά θάνατον ζωή, κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Το να το γνωρίζεις διανοητικά και να το ανακαλύπτεις μέσα από τη δική σου εμπειρία είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα.

30 δευτερόλεπτα έως ένα λεπτό η σήραγγα.

Και εδώ είναι σημαντικό να πούμε κάτι που συνήθως δεν λέγεται. Δεν πρόκειται για μεταφορά και ούτε για παραίσθηση ενός ετοιμοθάνατου εγκεφάλου.

Οι παραισθήσεις είναι χαοτικές και ασυνεπείς. Αλλά αυτή η εμπειρία, περιγράφεται με εντυπωσιακή ομοιομορφία από ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών, διαφορετικών θρησκειών, διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών χωρών. Τα παιδιά που δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα βιβλίο για τη μετά θάνατον ζωή, περιγράφουν το ίδιο πράγμα με τους ηλικιωμένους, που έχουν διαβάσει εκατοντάδες. Ιάπωνες Βραζιλιάνοι, Νιγηριανοί, Αμερικανοί, μια δομή, κίνηση, επιτάχυνση, φως μπροστά και, το πιο σημαντικό, την αίσθηση ότι αυτή η κίνηση είναι σωστή, ότι δεν έχεις χάσει τον δρόμο σου.

Ο Κέϊσι περιέγραψε αυτό το στάδιο, ως τη διέλευση αυτού που ονόμασε, το πέπλο.

Τη στιγμή που η συνείδηση ​​τελικά, αποκολλάται από τη φυσική πραγματικότητα και αρχίζει να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, για την οποία πλέον, έχει όλα τα εργαλεία αντίληψης. Είπε, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτή τη στιγμή, δεν βιώνουν φόβο, αλλά αναγνώριση, σαν να επιστρέφουν σε ένα μέρος, που γνώριζαν αλλά είχαν ξεχάσει, σε ένα έως τρία λεπτά.  

Εδώ οι ιστορίες αποκλίνουν σε λεπτομέρειες, αλλά συγκλίνουν στην ουσία. Κάποιες ιστορίες, περιγράφουν ανθρώπους, που γνώριζαν στη ζωή. Άλλες περιγράφουν όντα, που δεν γνώριζαν. Άλλες περιγράφουν μια κατάσταση, που δεν έχει μορφή, αλλά έχει παρουσία.

Αλλά όλοι, απολύτως όλοι, περιγράφουν το ίδιο πράγμα σε αυτό το σημείο.

Γνώση, όχι πληροφορίες που σου μεταδίδονται. Γνώση, που απλώς ξαφνικά αποκτάς, σαν να ήταν πάντα εκεί. Αλλά το φυσικό σώμα ήταν πολύ θορυβώδες για να την ακούσει.

Ο Κέϊσι το περιέγραψε αυτό στις συνεδρίες του, ξανά και ξανά. Είπε ότι από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται εξήγηση, επειδή η εξήγηση, υποθέτει ότι δεν ξέρεις κάτι και εκεί ξέρεις, όχι επειδή κάποιος σου το είπε, αλλά επειδή ο περιορισμός που σε εμπόδιζε να γνωρίζεις, έχει εξαφανιστεί μαζί με το σώμα.

Τώρα η ανασκόπηση της ζωής και αυτή είναι η πιο σημαντική στιγμή, σε ολόκληρο αυτό το βίντεο.

Όχι επειδή είναι το πιο όμορφο, αλλά επειδή είναι το πιο πρακτικά σημαντικό, για τη ζωή που ζείτε αυτή τη στιγμή.

Ο Κέϊσι περιέγραψε την ανασκόπηση της ζωής, μέσα από εκατοντάδες αναγνώσεις. Και αυτό που περιέγραψε, συμπίπτει με αυτό που χιλιάδες άνθρωποι που έχουν βιώσει κλινικό θάνατο, περιγράφουν με μια ακρίβεια, που δεν μπορεί να εξηγηθεί με σύμπτωση.

Βλέπεις ολόκληρη τη ζωή σου ταυτόχρονα όχι διαδοχικά, σαν ταινία, αλλά ως μια μοναδική στιγμή, στην οποία όλα τα γεγονότα, υπάρχουν ταυτόχρονα και με ίσο βάρος.

Αλλά το πιο εκπληκτικό μέρος, δεν είναι αυτό. Βιώνεις, όχι μόνο τη δική σου αντίληψη για κάθε στιγμή, αλλά και την αντίληψη κάθε ατόμου, που άγγιξε, εκείνη η στιγμή.

Όλους όσους πλήγωσες, βιώνεις τον πόνο τους, όπως αυτοί τον βίωσαν. Όλους όσους βοήθησες, μέσα από τη χαρά τους, όπως αυτοί την βίωσαν.

Κάθε στιγμή, που ο λόγος ή η πράξη σου, άλλαξε κάτι σε ένα άλλο άτομο, τη ζεις από την πλευρά του, εντελώς, χωρίς τη δυνατότητα να πεις ότι δεν την ήξερες γιατί είναι, ξέρεις, μια πραγματική ιστορία.

Ο Michael, ένας Αμερικανός, 42 ετών. Καρδιακή προσβολή ακριβώς στο γραφείο του, 8 λεπτά χωρίς σφυγμό, αναζωογονήθηκε από συναδέλφους, πριν φτάσει το ασθενοφόρο. Όταν έφτασε, το πρώτο πράγμα που είπε στη γυναίκα του, δεν ήταν για φως ούτε για τούνελ.

Είπε ότι είδα αυτή τη συζήτηση.

Δεν κατάλαβε ποια συζήτηση. Εξήγησε ότι 7 χρόνια νωρίτερα είχε πει στον γιο του, που ήταν τότε 13 ετών, ότι δεν προσπαθούσε αρκετά στο σχολείο. Μια συνηθισμένη φράση που την είχε ξεχάσει μέσα σε μια μέρα.

Αλλά στην ανασκόπηση της ζωής του, είδε τι είχε νιώσει ο γιος του. Πώς αυτή η φράση είχε εντυπωθεί στο αγόρι, ως πεποίθηση, ότι δεν ήταν αρκετά καλός. Πώς αυτή η πεποίθηση, είχε επηρεάσει τις επιλογές που έκανε τα επόμενα χρόνια, τις σχέσεις που έχτισε, τις αποφάσεις που πήρε. Ο Μάικλ έφυγε από το νοσοκομείο και το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να τηλεφωνήσει στον γιο του, που ήταν τότε 20 ετών. Του τα είπε όλα. Ο γιος του, έμεινε σιωπηλός για αρκετά λεπτά και μετά είπε: «Μπαμπά, το σκέφτομαι αυτό, όλη μου τη ζωή».

Μια φράση έλεγε, 7 χρόνια νωρίτερα ό,τι ο πατέρας δεν θυμόταν, ό,τι ο γιος δεν είχε ξεχάσει, ούτε για μια μέρα. Αυτό ακριβώς ονόμασε ο Κέϊσι, άλυτο καρμικό χρέος. Και ακριβώς γι' αυτό, πολλές ψυχές επιστρέφουν στην άλλη πλευρά με πράγματα ημιτελή. Όχι επειδή ήταν κακές, αλλά επειδή δεν ήξεραν, τι στη ζωή τους, απαιτούσε επίλυση.

Τώρα ο χρόνος, μια από τις πιο παράξενες λεπτομέρειες, ολόκληρης της εμπειρίας.

Ο υποκειμενικός χρόνος σε αυτή την κατάσταση, δεν αντιστοιχεί καθόλου στον φυσικό χρόνο.

Άτομα που ήταν κλινικά νεκρά για 3 λεπτά, περιγράφουν μια εμπειρία, που υποκειμενικά διήρκεσε ώρες. Μια γυναίκα, που δεν είχε σφυγμό για 4 λεπτά, περιέγραψε ότι είχε αρκετό χρόνο για να συναντήσει αρκετούς ανθρώπους, να μιλήσει με τον καθένα από αυτούς, να καταλάβει κάτι σημαντικό και να καταλήξει στην απόφαση να επιστρέψει. Όλα αυτά σε τέσσερα φυσικά λεπτά.

Αυτό είναι ασυμβίβαστο με την ιδέα, ότι η εμπειρία είναι προϊόν του ετοιμοθάνατου εγκεφάλου. Επειδή ο ετοιμοθάνατος εγκέφαλος, λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο, δεν μπορεί να δημιουργήσει υποκειμενική εμπειρία, δεκάδες φορές μεγαλύτερη από τη φυσική διάρκεια. Ο Κέϊσι, το εξήγησε αυτό απλά.

Είπε ότι ο χρόνος, είναι μια ιδιότητα της φυσικής πραγματικότητας, ένα σύστημα συντεταγμένων, που χρειάζεται η συνείδηση, ​​όταν περικλείεται σε ένα φυσικό σώμα, για να πλοηγηθεί.

Όπου δεν υπάρχει φυσικό σώμα και δεν υπάρχει τέτοιο σύστημα συντεταγμένων και αυτό που ονομάζουμε αρκετά λεπτά κλινικού θανάτου, από την οπτική γωνία της συνείδησης, μπορεί να έχει οποιαδήποτε διάρκεια, επειδή η διάρκεια δεν μετριέται σε ώρες αλλά σε βάθος.

Και τώρα, επιτέλους, το πιο σημαντικό πράγμα που λέει μαζί, η μελέτη του 2023 και όλες οι χιλιάδες μαρτυρίες κοντά στον θάνατο, αυτό που ο Κέϊσι επαναλάμβανε σε κάθε συνεδρία για τον θάνατο, είναι, ότι ο θάνατος του σώματος, δεν είναι το τέλος της συνείδησης. Είναι μια αλλαγή στις συνθήκες ύπαρξής του.

Η συνείδηση, ​​που πέρασε ολόκληρη τη ζωή της, αντιλαμβανόμενη την πραγματικότητα μέσω βιολογικών φίλτρων, μέσω αισθητηρίων οργάνων που βλέπουν ένα στενό φάσμα, μέσω ενός εγκεφάλου, που επεξεργάζεται έναν περιορισμένο όγκο πληροφοριών. Ξαφνικά, βρίσκεται χωρίς αυτούς τους περιορισμούς. Και το πρώτο πράγμα που ανακαλύπτει, είναι ότι η πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη, από ό,τι φαινόταν.

Ότι οι άνθρωποι που αγαπούσε, είναι κοντά.

Ότι αυτό που φαινόταν σημαντικό στη ζωή, δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο φαινόταν. Και ότι αυτό που φαινόταν ασήμαντο, φευγαλέα λόγια, μικρές αποφάσεις, στιγμιαίες επιλογές, αποδεικνύεται ακριβώς αυτό, από το οποίο χτίστηκε ολόκληρη η ζωή, κάθε στιγμή, κάθε λέξη, κάθε απόφαση που παίρνεται, από φόβο ή από αγάπη.

Μια τελευταία ερώτηση.

Αυτή που έκανε ο Κέϊσι στο τέλος κάθε συνεδρίας για τον θάνατο, όχι ως ηθικό δίδαγμα, ως πρακτικό ερώτημα. Αν ξέρεις, ότι στην ανασκόπηση της ζωής, θα βλέπεις κάθε στιγμή της ζωής σου από την άλλη πλευρά, τι ακριβώς θα αλλάξεις σήμερα;

Όχι γενικά, συγκεκριμένα.

Υπάρχει κάποια συζήτηση που αναβάλλεις; Μια λέξη που δεν έχει ειπωθεί, ένα άτομο που πλήγωσες και δεν το έλυσες ποτέ μαζί του; Γιατί αυτό και μόνο αυτό, καθορίζει πώς θα μοιάζει η ανασκόπηση της ζωής σου. Γράψε το στα σχόλια. Όχι για μένα, για τον εαυτό σου.

Γιατί τη στιγμή που το αναγνωρίζεις, αυτή είναι η πρώτη στιγμή, που αρχίζεις να αλλάζεις.

 

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=GHWgE2_qZg8

 

Η σχέση μας με τους κατοικίδιους φίλους μας μετά το θάνατό τους

Τι θα γινόταν αν σας έλεγα ότι ο σκύλος σας σας επέλεξε; Όχι τυχαία, αλλά σκόπιμα, σε ενσαρκώσεις σας.

Και τι θα γινόταν αν ο δεσμός που νιώθετε με τον αγαπημένο σας σύντροφο, δεν είναι απλώς συναισθηματικός δεσμός, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ; Μια σύνδεση που ο ίδιος ο θάνατος δεν μπορεί να διασπάσει.

Το 1933, μια γυναίκα ονόματι κυρία 268, κάθισε μπροστά στον Έντγκαρ Κέισι, τον πιο τεκμηριωμένο πνευματιστή του 20ού αιώνα και έκανε μια ερώτηση που τη στοίχειωνε εδώ και χρόνια.

Ήθελε να μάθει για το μικρό της σκυλί, τη Μόνα. Πού είχαν συναντηθεί πριν; Είχαν μοιραστεί μια προηγούμενη ζωή;

Η απάντηση του Κέισι, σόκαρε όλους στην αίθουσα. Ένα λιοντάρι, είπε ήρεμα. Ήταν ένα «λιοντάρι». Το μικροσκοπικό αγαπημένο της κατοικίδιο, αυτό που κουλουριαζόταν στα πόδια της κάθε βράδυ. Κάποτε ήταν μια άγρια ​​λέαινα, στην αρχαία Ρώμη. Και όχι οποιαδήποτε λέαινα, μια που είχε πολεμήσει στο Κολοσσαίο. Μια που είχε αντιμετωπίσει τον άντρα της σε θανάσιμη μάχη, καθώς οι Χριστιανοί ρίχνονταν στα θηρία.

Τώρα, σταματήστε για μια στιγμή και αφήστε το να το συνειδητοποιήσετε. Τι μας λέει αυτό, για τη φύση των ψυχών των ζώων; Για το ταξίδι που κάνουν μετά θάνατον και για τη βαθιά, αιώνια σύνδεση που μοιράζεστε με αυτόν τον τετράποδο φίλο, που σας υποδέχεται στην πόρτα κάθε μέρα; Σήμερα θα εξερευνήσουμε ένα από τα πιο συναρπαστικά και συναισθηματικά βαθιά θέματα σε όλα τα αναγνώσματα του Edgar Cayse.

Τι συμβαίνει πραγματικά στον σκύλο σας μετά θάνατον; Και σας υπόσχομαι, ότι μέχρι το τέλος αυτού του βίντεο, δεν θα ξανακοιτάτε ποτέ το κατοικίδιό σας, με τον ίδιο τρόπο.

Το ερώτημα που κάνουν όλοι.

Αν έχετε χάσει ποτέ ένα αγαπημένο κατοικίδιο, γνωρίζετε τη θλίψη που ακολουθεί. Είναι ο άδειος χώρος δίπλα στην πόρτα, όπου σας περίμενε. Είναι η σιωπή, όπου η αναπνοή του γέμιζε το δωμάτιο.

Είναι το να απλώνετε το χέρι σας, για να το χαϊδέψετε και να μην βρίσκετε τίποτα άλλο, παρά αέρα. Σε εκείνη τη στιγμή της βαθιάς απώλειας, ένα ερώτημα αναδύεται, από το βαθύτερο μέρος της ψυχής σας.

Πού πήγαν; Είναι ακόμα κάπου; Θα τα ξαναδώ ποτέ;

Για αιώνες, η κυρίαρχη θρησκεία προσέφερε ελάχιστη παρηγοριά, σε όσους θρηνούσαν τους ζωικούς συντρόφους τους. Η επίσημη θέση, ήταν σαφής. Τα ζώα δεν έχουν ψυχή. Δεν μπορούν να πάνε στον παράδεισο. Όταν πεθαίνουν, απλώς τελειώνουν. Αλλά οι αναγνώσεις του Εντγκαρ Κέϊσι, αφηγούνται μια ριζικά διαφορετική ιστορία. Μια ιστορία που ξεκινά, με μια θεμελιώδη αλήθεια, για τη φύση κάθε μορφής ζωής. Βλέπετε, σύμφωνα με τον Κέϊσι, όλα όσα υπάρχουν, όλα είναι μια εκδήλωση του θείου, που ωθείται σε φυσική μορφή. Σε μια από τις πιο βαθυστόχαστες αναγνώσεις του, εξήγησε, ότι το πνεύμα ωθείται στην ύλη και γίνεται αυτό που βλέπουμε στον τρισδιάστατο κόσμο μας, ως τα βασίλεια της γης, του ορυκτού, του φυτικού, του ζωικού.

Το πιάσατε αυτό; Το ζωικό βασίλειο, συμπεριλαμβανομένου του σκύλου σας, της γάτας σας, κάθε πλάσματος που περπατάει, κολυμπάει ή πετάει, είναι πνεύμα που εκδηλώνεται. Δεν είναι άψυχες βιολογικές μηχανές.

Είναι εκφράσεις του θείου, όπως ακριβώς είστε εσείς. Αλλά εδώ είναι που γίνεται ενδιαφέρον.

Σύμφωνα με τον Κέϊσι, ενώ τα ζώα έχουν μια πνευματική φύση, μια ουσία ζωής που τα ζωντανεύει, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά μεταξύ των ανθρώπινων ψυχών και των ζωικών ψυχών. Δεν είναι ότι τα ζώα είναι κατώτερα από τους ανθρώπους. Δεν είναι ότι είναι πνευματικά κατώτερα.

Η διαφορά έγκειται σε έναν μόνο παράγοντα, την ελεύθερη βούληση. Διαβάζοντας το 9091, ο Κέϊσι δήλωσε ξεκάθαρα:

«Η βούληση είναι αυτός ο παράγοντας, που κάνει τον άνθρωπο διαφορετικό, από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ενώ οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν, να «αψηφήσουν τον δημιουργό τους, να πάνε ενάντια στον θεϊκό νόμο, να κάνουν επιλογές, που τους οδηγούν μακριά από την πηγή, τα ζώα δεν μπορούν.

Ζουν σε τέλεια αρμονία με τις δημιουργικές δυνάμεις. Δεν «αμαρτάνουν» ποτέ, με τον τρόπο που μπορούν οι άνθρωποι.

Σκεφτείτε το για μια στιγμή. Ο σκύλος σας, στην αγνή του αθωότητα, ζει πιο κοντά στη θεϊκή αρμονία από ό,τι οι περισσότεροι άνθρωποι επιτυγχάνουν ποτέ. Κάθε κούνημα της ουράς, κάθε στιγμή άνευ όρων αγάπης, κάθε περίπτωση αγνής χαράς, απλώς επειδή είναι ζωντανός.

Αυτές είναι εκφράσεις μιας ψυχής, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τον δημιουργό της. Και αυτή η αθωότητα, αυτή η αγνότητα, δεν τελειώνει όταν πάρει την τελευταία του ανάσα.

Το ταξίδι συνεχίζεται. Τώρα ας αντιμετωπίσουμε το ερώτημα άμεσα.

Συνεχίζουν τα ζώα να υπάρχουν μετά θάνατον;

Σύμφωνα με τις συνεδρίες του Κέϊσι, η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ναι. Στις συνεδρίες που δόθηκαν για τη μικρή Μόνα, τη σκυλίτσα, αυτή που κάποτε ήταν λέαινα, ο Κέϊσι ξεκαθάρισε, ότι οι ζωές των ζώων συνεχίζονται μετά θάνατον. Δεν χάνουν απλώς την ύπαρξή τους. Το πνεύμα τους, η ουσία τους, η αγάπη τους, όλα συνεχίζονται. Αλλά πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά. Ο Κέϊσι αποκάλυψε, ότι και τα ζώα μετενσαρκώνονται.

Επιστρέφουν σε φυσική μορφή, ξανά και ξανά, όπως ακριβώς κάνουν οι ανθρώπινες ψυχές. Και εδώ είναι το μέρος, που θα κάνει την καρδιά σας, να γεμίσει ελπίδα. Τείνουν να μένουν, με ορισμένες ομάδες ψυχών. Επιτρέψτε μου να το πω ξανά, γιατί θέλω πραγματικά να το ακούσετε. Τα ζώα μένουν με τις ομάδες ψυχών τους, όπως ακριβώς οι ανθρώπινες ψυχές, ταξιδεύουν μαζί μέσα από ενσαρκώσεις, συναντιούνται ως εραστές σε μια ζωή, ως γονέας και παιδί σε μια άλλη, ως φίλοι σε μια άλλη. Τα ζώα κάνουν το ίδιο. Αυτός ο σκύλος που φαίνεται να σε καταλαβαίνει, όπως κανείς άλλος, αυτή η γάτα που εμφανίστηκε στη ζωή σου, ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόσουν παρηγοριά. Μπορεί να ήταν μαζί σου πριν, πολλές ζωές πριν.

Η γυναίκα που ρώτησε τον Κέϊσι για τη Mona δεν ήταν απλώς περίεργη για τα κατοικίδιά της, σε προηγούμενες ζωές. Η ανιψιά της, ρώτησε επίσης για τη Mona. Και ο Κέϊσι αποκάλυψε, ότι η ανιψιά γνώριζε και τη Mona. Στην ίδια, ρωμαϊκής εποχής εμπειρία, ένα 16χρονο κορίτσι σε μια άλλη συνεδρία, πληροφορήθηκε ότι το τωρινό της κατοικίδιο ήταν μαζί της, σε μια αιγυπτιακή ενσάρκωση.

Βλέπετε το μοτίβο που σχηματίζεται εδώ;

Δεν πρόκειται για τυχαίες συνδέσεις. Πρόκειται για συμβόλαια ψυχής, ιερές συμφωνίες, που γίνονται μεταξύ πνευμάτων, που αγαπούν το ένα το άλλο, που επιλέγουν να ταξιδέψουν μαζί, που βρίσκουν το ένα το άλλο, ξανά και ξανά, στον απέραντο ωκεανό του χρόνου.

Αν αυτό σας βρίσκει σύμφωνο, αν έχετε νιώσει ποτέ αυτή την ανεξήγητη αναγνώριση, όταν συναντάτε ένα ζώο για πρώτη φορά, θα ήθελα πολύ να το ακούσω στα σχόλια. Έχετε κοιτάξει ποτέ τα μάτια ενός κατοικίδιου και έχετε νιώσει σαν να βλέπετε έναν παλιό φίλο; Αυτές οι ιστορίες έχουν σημασία.

Μας βοηθούν όλους να κατανοήσουμε τη βαθύτερη φύση, αυτών των συνδέσεων. Τώρα, επιτρέψτε μου να μοιραστώ κάτι, που πολλοί άνθρωποι βρίσκουν βαθιά παρήγορο. Όταν ρωτήθηκε ο Κέϊσι, αν η Mona θα ήταν πάντα σκύλος σε μελλοντικές ενσαρκώσεις, η απάντησή του ήταν συναρπαστική. Είπε, «Όχι, αυτό εξαρτάται από το περιβάλλον και τις περιστάσεις». Η ψυχή που κάποτε ήταν μια άγρια ​​λέαινα, είχε ήδη μεταμορφωθεί σε ένα μικρό, ευγενικό σκυλί συντροφιάς. Ποιος ξέρει τι μορφή μπορεί να πάρει σε μελλοντικές ζωές. Αλλά να τι παρέμεινε σταθερό. Έμεινε με τους ανθρώπους της.

Η μορφή άλλαξε. Το είδος άλλαξε, αλλά ο δεσμός της αγάπης παρέμεινε αιώνιος.

Η φύση των ζωικών ψυχών.

Τώρα θέλω να σας εμβαθύνω, σε όσα αποκάλυψε ο Κέϊσι, σχετικά με την πραγματική φύση της ζωικής συνείδησης. Όταν ρωτήθηκε, αν θα μπορούσε να ληφθεί μια ερμηνεία για τη Μόνα, τη σκυλίτσα, ο Κέϊσι έδωσε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες απαντήσεις του. Είπε: «Ναι, θα μπορούσε να γίνει, αλλά με μια παγίδα». «Μπορεί να μην γίνει κατανοητό», είπε, «εκτός αν μάθετε τη γλώσσα των σκύλων». Επιφανειακά, αυτό μοιάζει με ένα στοιχείο, του διάσημου χιούμορ του Κέϊσι. Ήταν γνωστός για το πνεύμα του, ακόμα και όταν βρισκόταν σε βαθιά έκσταση, αλλά πιστεύω ότι υπάρχει βαθιά σοφία, κρυμμένη σε αυτή την παιχνιδιάρικη απάντηση.

Ο Κέϊσι μας έλεγε, ότι η ζωική συνείδηση ​​είναι πραγματική, έγκυρη και πλήρης. Αλλά λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο, από την ανθρώπινη συνείδηση.

Τα σκυλιά, αντιλαμβάνονται τον κόσμο διαφορετικά. Σκέφτονται διαφορετικά. Βιώνουν την πραγματικότητα μέσα από ένα πρίσμα που εμείς, με την ανθρωποκεντρική μας προοπτική, μόλις που μπορούμε να φανταστούμε.

Οι ψυχές τους, δεν είναι κατώτερες ψυχές. Είναι διαφορετικές ψυχές, που λειτουργούν με διαφορετικούς κανόνες, ζώντας σε ένα διαφορετικό είδος ευθυγράμμισης με το Θείο. Και αυτό μας φέρνει σε κάτι, που ονομάζεται ομαδικό μυαλό. Μια έννοια που εμφανίζεται, σε όλες τις αναγνώσεις του Κέϊσι. Τα ζώα, σύμφωνα με τον Κέϊσι, λειτουργούν σύμφωνα με μια συλλογική συνείδηση, αυτό που συχνά ονομάζουμε ένστικτο. Αυτό δεν σημαίνει ότι στερούνται ατομικότητας.

Κάθε ιδιοκτήτης κατοικίδιου ζώου, γνωρίζει ότι κάθε ζώο, έχει τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα, τις δικές του ιδιορρυθμίες, τον δικό του τρόπο έκφρασης της αγάπης. Αλλά αυτό σημαίνει, ότι τα ζώα είναι πάντα σε αρμονία με την αληθινή τους φύση.

Σε αντίθεση με τους ανθρώπους, που μπορούν να διαστραφούν από το εγώ, να διαφθαρούν από τον φόβο, να παρασυρθούν από ψευδείς πεποιθήσεις, τα ζώα παραμένουν πιστά σε αυτό που είναι.

Ένας σκύλος δεν προσποιείται ποτέ, ότι είναι κάτι που δεν είναι. Μια γάτα δεν φοράει ποτέ μάσκες. Είναι αυθεντικά σε κάθε στιγμή. Και αυτή η αυθεντικότητα, αυτή η αγνότητα της ύπαρξης, είναι που τους επιτρέπει να είναι τόσο βαθυστόχαστοι θεραπευτές στη ζωή μας.

Σκεφτείτε τις φορές, που ο σκύλος σας φαινόταν να ξέρει ακριβώς πότε χρειαζόσασταν παρηγοριά. Τον τρόπο που σας συμπαραστεκόταν, όταν ήσασταν λυπημένοι χωρίς να σας ρωτήσει. Τον τρόπο που γιόρταζε τη χαρά σας, σαν να ήταν δική του.

Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Αυτή είναι μια ψυχή που εκπληρώνει τον σκοπό της. Σύμφωνα με όσους έχουν μελετήσει το έργο του Κέϊσι για τα ζώα, τα κατοικίδιά μας έρχονται στη ζωή μας, με ιερά συμβόλαια. Δεν είναι εδώ τυχαία.

Μας επιλέγουν. Ή επιλέγουμε ο ένας τον άλλον, επειδή υπάρχει δουλειά που πρέπει να γίνει, μαθήματα που πρέπει να ληφθούν και αγάπη που πρέπει να ανταλλαχθεί.

Ο σκύλος σας, μπορεί να σας διδάσκει υπομονή και αφοσίωση. Πώς να ζείτε στην παρούσα στιγμή. Πώς να αγαπάτε, χωρίς όρους ή προσδοκίες. Και πώς να βρίσκετε χαρά, στα πιο απλά πράγματα. Μια βόλτα, ένα γεύμα, μια στιγμή σύνδεσης.

Αυτά δεν είναι μικρά μαθήματα. Αυτά είναι τα μαθήματα, που οι ψυχές έρχονται στη γη για να μάθουν. Και μερικές φορές, οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι, έρχονται στα τέσσερα πόδια ή σημάδια ότι είναι ακόμα μαζί σας.

Τώρα, ας μιλήσουμε για κάτι, που φέρνει βαθιά παρηγοριά σε όποιον έχει χάσει ένα αγαπημένο κατοικίδιο.

Τα σημάδια ότι είναι ακόμα μαζί σας.

Πολλοί άνθρωποι που έχουν μελετήσει το υλικό του Κέϊσι, σε συνδυασμό με τη σύγχρονη έρευνα, για την επικοινωνία με τα ζώα και την επαφή μετά θάνατον, αναφέρουν ότι τα κατοικίδιά μας, συνεχίζουν να μας αγγίζουν μετά τον θάνατό τους.

Έχετε νιώσει ποτέ, την παρουσία του κατοικίδιου ζώου που έχει φύγει από τη ζωή; Έχετε ακούσει το οικείο κλικ των νυχιών τους στο πάτωμα. Έχετε νιώσει το βάρος τους στο κρεβάτι, παρόλο που δεν είναι πλέον φυσικά εκεί. Έχετε πιάσει μια φευγαλέα κίνηση στην περιφερειακή σας όραση ακριβώς εκεί που κάθονταν.

Αυτές οι εμπειρίες είναι πιο συχνές από ό,τι νομίζετε. Σύμφωνα με όσους ασχολούνται με την επικοινωνία με τα ζώα, έναν τομέα που οι μετρήσεις του Κέϊσι στην πραγματικότητα επικυρώνουν, οι ψυχές των κατοικίδιων ζώων που έχουν φύγει από τη ζωή συχνά αιωρούνται κοντά μας, ειδικά την περίοδο αμέσως μετά τον θάνατό τους.

Θέλουν να ξέρουμε ότι είναι καλά. Θέλουν να καταλάβουμε, ότι ο θάνατος δεν έβαλε τέλος στην αγάπη τους για εμάς.

Ο ίδιος ο Έντγκαρ Κέισι είπε: «Ο θάνατος, είναι απλώς το πέρασμα από την άλλη πόρτα του Θεού». Αυτό ισχύει για όλες τις ψυχές, τόσο τις ανθρώπινες, όσο και τις ζωικές. Αλλά να τι κάνει την επικοινωνία των ζώων, μετά θάνατον, μοναδική.

Θυμηθείτε τι συζητήσαμε για τα ζώα που δεν έχουν ελεύθερη βούληση, όπως την έχουν οι άνθρωποι. Αυτή η ίδια ποιότητα που τα κρατά ευθυγραμμισμένα με το θείο, κατά τη διάρκεια της ζωής, φαίνεται επίσης να κάνει την επαφή τους μετά θάνατον πιο αγνή, πιο άμεση και λιγότερο περίπλοκη, από τις αμφιβολίες και τους φόβους, που μερικές φορές θολώνουν την επικοινωνία των ανθρώπινων πνευμάτων.

Όταν ο σκύλος σας, σας επισκέπτεται από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει ατζέντα και καμία ημιτελής δουλειά με την ανθρώπινη έννοια. Μόνο αγάπη, αγνή και απλή, που συνεχίζει να ρέει, πέρα ​​από το πέπλο μεταξύ των κόσμων.

Μερικά από τα σημάδια που αναφέρουν συνήθως οι άνθρωποι, περιλαμβάνουν όνειρα, όπου το κατοικίδιό τους φαίνεται υγιές, ζωντανό και χαρούμενο, συχνά μεταδίδοντας μια αίσθηση βεβαιότητας ότι όλα είναι καλά.

Σωματικές αισθήσεις.

Το βάρος ενός σώματος στο κρεβάτι, το άγγιγμα της γούνας στο πόδι, μια ζεστή παρουσία, σε ένα αγαπημένο σημείο. Άλλα ζώα στο σπίτι συμπεριφέρονται περίεργα, κοιτάζουν τους άδειους χώρους, κουνούν την ουρά τους χωρίς να βλέπουν τίποτα, απομακρύνονται, σαν να κάνουν χώρο, για έναν αόρατο σύντροφο.

Συγχρονικότητες, βλέποντας τη ράτσα τους παντού, βρίσκοντας ξαφνικά ένα χαμένο παιχνίδι, ακούγοντας το όνομά τους σε απροσδόκητα μέρη. Και ίσως το πιο όμορφο, η εμφάνιση ενός νέου ζώου στη ζωή σας, που φαίνεται να φέρει κάποια ουσία, από αυτό που χάσατε.

Γιατί να θυμάστε, σύμφωνα με την Κέϊσι, το κατοικίδιό σας, μπορεί να επιστρέψει. Όχι με την ίδια μορφή ίσως, όχι στο ίδιο σώμα, αλλά η ψυχή που σας αγαπούσε, η συνείδηση ​​που σας γνώριζε, μπορεί να βρει τον δρόμο της πίσω σε εσάς.

Σκεφτείτε το αυτό για μια στιγμή. Εκείνο το κουτάβι στο καταφύγιο, που σας κοίταξε στα μάτια και δεν έστρεψε το βλέμμα του. Εκείνο το αδέσποτο, που εμφανίστηκε στην πόρτα σας, ακριβώς όταν το χρειαζόσασταν περισσότερο. Εκείνο το ζώο, που από την πρώτη κιόλας στιγμή, συμπεριφέρθηκε σαν να σας γνώριζε ήδη. Μπορεί να είναι απλώς ένας παλιός φίλος. Επέστρεψε.

Τι σημαίνει αυτό για τον τρόπο που ζούμε.

Τώρα, θέλω να μετατοπίσουμε την εστίασή μας από το τι συμβαίνει μετά θάνατον, στο τι σημαίνει αυτή η γνώση, για τον τρόπο που ζούμε αυτή τη στιγμή. Γιατί αν όλα όσα έχουμε εξερευνήσει σήμερα, είναι αληθινά, αν το κατοικίδιό σας έχει πραγματικά ψυχή, αν σας επέλεξε πραγματικά, αν ο δεσμός σας ξεπερνά πραγματικά τον θάνατο, τότε αυτό αλλάζει τα πάντα, στον τρόπο που προσεγγίζουμε τις σχέσεις μας με τα ζώα.

Πρώτον, σημαίνει, ότι κάθε στιγμή μαζί τους είναι ιερή. Όχι μόνο οι διασκεδαστικές στιγμές και όχι μόνο οι εύκολες στιγμές, αλλά όλα αυτά. Οι πρωινές βόλτες, όταν προτιμάτε να μείνετε στο κρεβάτι. Οι επισκέψεις στον κτηνίατρο και τα ακατάστατα καθαρίσματα, η διαδικασία γήρανσης με τα αργά βήματα και τα γκρίζα ρύγχη, ακόμη και ο αποχαιρετισμός. Όλα αυτά, είναι μέρος ενός συμβολαίου ψυχής και όλα έχουν νόημα.

Δεύτερον, σημαίνει ότι η θλίψη σας όταν πεθαίνουν είναι ιερή. Σε έναν κόσμο, που συχνά απορρίπτει την απώλεια κατοικίδιου, ως κάτι λιγότερο από την ανθρώπινη απώλεια, αυτή η γνώση, επικυρώνει αυτό που ήδη νιώθετε στην καρδιά σας. Δεν πρόκειται απλώς για απώλεια ενός κατοικίδιου. Πρόκειται για μια αναχώρηση ψυχής, έναν προσωρινό χωρισμό, από κάποιον που αγαπάτε. Και φυσικά, πονάει. Φυσικά, αφήνει ένα κενό στη ζωή σας.

Φυσικά, έχει σημασία.

Η θλίψη σας, τιμά τον δεσμό που μοιραστήκατε.

Τρίτον, και ίσως το πιο σημαντικό, σημαίνει ότι μπορείτε να εμπιστευτείτε, ότι η αγάπη συνεχίζεται. Όχι με κάποιον αόριστο ευσεβή τρόπο, αλλά με έναν πραγματικό, γειωμένο, πνευματικά ορθό τρόπο.

Σύμφωνα με τις αρχές που βρίσκονται στις αναγνώσεις του Κέϊσι, η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη στο σύμπαν. Κυριολεκτικά, δεν μπορεί να καταστραφεί. Υπερβαίνει τη μορφή, υπερβαίνει τον χρόνο και υπερβαίνει τον ίδιο τον θάνατο. Η αγάπη που μοιράζεστε με το κατοικίδιό σας, είναι μέρος αυτής της αιώνιας δύναμης. Και αυτό σημαίνει και κάτι άλλο. Κάτι που πολλοί άνθρωποι, βρίσκουν

βαθιά παρήγορο.

Θα συναντηθείτε ξανά, ίσως σε αυτή τη ζωή, αν η ψυχή τους επιλέξει να επιστρέψει σε εσάς, με μια νέα μορφή, ή ίσως στην άλλη πλευρά, όταν ολοκληρωθεί το δικό σας ταξίδι, μέσω της φυσικής ενσάρκωσης, ή ίσως με τρόπους και μέρη, που δεν μπορούμε να φανταστούμε αυτή τη στιγμή. Αλλά οι ψυχές που αγαπούν η μία την άλλη, σύμφωνα με όλα όσα αποκάλυψε ο Κέϊσι, βρίσκουν η μία την άλλη ξανά, τη θεραπευτική δύναμη αυτής της γνώσης.

Πριν εμβαθύνουμε, θέλω να αναφερθώ σε κάτι πρακτικό, κάτι που μπορεί να έχετε στο μυαλό σας αυτή τη στιγμή. Πώς χρησιμοποιούμε αυτή τη γνώση; Πώς μας βοηθά στην πραγματικότητα, η κατανόηση της πνευματικής φύσης των κατοικίδιων ζώων μας, στην καθημερινότητά μας;

Ο Δρ. Doug Kuven, ένας ολιστικός κτηνίατρος που έχει μελετήσει εκτενώς τις συνεδρίες του Κέϊσι, κάνει μια ισχυρή παρατήρηση.

Λέει, ότι η αναγνώριση των βαθύτερων επιπέδων της ύπαρξης των ζώων, οδηγεί σε μια πιο ολοκληρωμένη θεραπευτική στάση, όχι μόνο για τα κατοικίδιά μας, αλλά και για τον εαυτό μας.

Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό. Όταν αντιμετωπίζουμε τα ζώα μας, ως καθαρά φυσικά όντα, βιολογικές μηχανές χωρίς πνευματική διάσταση, περιορίζουμε τόσο τη σχέση μας μαζί τους, όσο και την προσέγγισή μας, στη φροντίδα τους. Αλλά όταν αναγνωρίζουμε ότι διαθέτουν ψυχικά χαρακτηριστικά, όλα αλλάζουν. Ξαφνικά, οι ήσυχες στιγμές με το κατοικίδιό σας, δεν είναι απλώς ωραίες, είναι πνευματική κοινωνία. Ξαφνικά, η θλίψη όταν φεύγει, δεν είναι υπερβολική ή ενοχλητική.

Είναι μια κατάλληλη αντίδραση, σε μια αναχώρηση ψυχής. Και ξαφνικά, η αίσθηση ότι σας επισκέπτονται σε όνειρα ή σας στέλνουν σημάδια, δεν είναι ευσεβής πόθος. Είναι πραγματική επικοινωνία, σε όλες τις διαστάσεις.

Και να κάτι άλλο. Κάτι που μπορεί να σας εκπλήξει. Σύμφωνα με έρευνα, που επικυρώνει πολλά από αυτά που πρότεινε ο Κέϊσι, οι πνευματικοί δεσμοί που μοιραζόμαστε με τα ζώα συντροφιάς μας, στην πραγματικότητα ενισχύουν την ευημερία μας.

Μελέτες δείχνουν, ότι οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων έχουν χαμηλότερη αρτηριακή πίεση, μειωμένο άγχος και ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα, και τείνουν να ζούν περισσότερο και να είναι πιο ευτυχισμένοι. Αλλά από την οπτική γωνία του Κέϊσι, δεν πρόκειται μόνο για χημικές ουσίες και ορμόνες. Πρόκειται για το τι συμβαίνει όταν δύο ψυχές συνδέονται με αγάπη. Η αγάπη θεραπεύει. Και αυτό δεν είναι μεταφορά.

Αυτή είναι πνευματική φυσική. Όταν κάθεστε με τον σκύλο σας και νιώθετε αυτό το κύμα αγνής, απλής στοργής, η ενέργεια κινείται, η θεραπεία συμβαίνει και οι δύο σας, ανυψώνεστε πιο κοντά στο Θείο.

Το κατοικίδιό σας, δεν σας κάνει απλώς να νιώθετε καλά. Συμμετέχει στην εξέλιξη της ψυχής σας και εσείς συμμετέχετε στη δική τους. Αυτό είναι το ιερό συμβόλαιο σε δράση. Έτσι φαίνεται, όταν δύο όντα επιλέγουν να ταξιδέψουν μαζί, να μάθουν μαζί και να αγαπήσουν μαζί. Και ο θάνατος είναι απλώς το τέλος ενός κεφαλαίου, για να ξεκινήσει ένα άλλο.

Τι διαφεύγει από τους σκεπτικιστές.

Τώρα, ξέρω ότι μερικοί από εσάς που παρακολουθείτε, μπορεί να παλεύετε με σκεπτικισμό. Ίσως σας έχουν πει όλη σας τη ζωή, ότι τα ζώα δεν έχουν ψυχή. Ίσως η ιδέα της μετενσάρκωσης των κατοικίδιων, φαίνεται πολύ καλή για να είναι αληθινή. Ίσως φοβάστε να ελπίζετε.

Και καταλαβαίνω αυτό το συναίσθημα. Αλλά επιτρέψτε μου να σας ρωτήσω κάτι. Έχετε κοιτάξει ποτέ, τα μάτια του σκύλου σας; Πραγματικά κοιτάξατε και δεν είδατε κάτι εκεί;

Κάτι πέρα ​​από την απλή βιολογία; Κάτι που σας αναγνωρίζει, σας αγαπά, σας γνωρίζει με έναν τρόπο, που αψηφά την εξήγηση;

Αυτό το κάτι έχει όνομα; Και ονομάζεται ψυχή. Οι κυρίαρχες θρησκευτικές παραδόσεις, που αρνούνταν τις ψυχές των ζώων, λειτουργούσαν μέσα σε ένα συγκεκριμένο ιστορικό και φιλοσοφικό πλαίσιο. Δεν ήταν κακοί ή ηλίθιοι, αλλά περιορίζονταν από τον χρόνο τους και από την ανάγκη να δημιουργήσουν σαφείς ιεραρχίες μεταξύ των ανθρώπων και της υπόλοιπης δημιουργίας. Ο Έντγκαρ Κέισι ξεπέρασε αυτούς τους περιορισμούς αποκτώντας πρόσβαση σε πληροφορίες, από αυτό που ονόμαζε ακασικά αρχεία, την παγκόσμια μνήμη, όλων όσων έχουν συμβεί ποτέ και όλων όσων θα συμβούν ποτέ. Ο Κέισι μπόρεσε να διακρίνει αλήθειες που ξεπερνούν οποιαδήποτε μεμονωμένη θρησκευτική παράδοση.

Και αυτό που είδε, ήταν πραγματικά όμορφο. Είδε, ότι όλη η ζωή είναι ιερή. Αυτό το πνεύμα που ωθείται στην ύλη σε κάθε επίπεδο, ορυκτό, φυτικό, ζωικό, και ότι η δημιουργική δύναμη που θα μπορούσατε να ονομάσετε Θεό, εκφράζεται μέσα από όλα όσα υπάρχουν.

Αυτό, περιλαμβάνει τον σκύλο σας, το πουλί στο παράθυρό σας και τη γάτα που επέλεξε να μοιραστεί τη ζωή σας. Είμαστε όλοι μέρος του ίδιου ταπισερί, όλα τα νήματα στο ίδιο μεγάλο σχέδιο, όλες οι σπίθες, από την ίδια θεϊκή φωτιά. Όταν αγαπάς ένα ζώο, δεν αγαπάς κάτι ξεχωριστό από τον Θεό.

Αγαπάς μια από τις εκφράσεις του Θεού, έναν από τους άπειρους τρόπους, που το θείο επέλεξε να βιώσει τον εαυτό του, σε φυσική μορφή. Και μια τέτοια αγάπη, δεν τελειώνει. Δεν μπορεί να τελειώσει, επειδή η αγάπη είναι το ίδιο το ύφασμα, από το οποίο υφαίνεται η πραγματικότητα.

Μια βαθύτερη αλήθεια.

Θέλω να σας αφήσω με μια τελευταία σκέψη, μια σκέψη που ξεπερνά τα σκυλιά, τα κατοικίδια, ακόμη και το ζήτημα των ψυχών των ζώων. Τι γίνεται, αν ο λόγος που αγαπάμε τα ζώα μας τόσο βαθιά, είναι επειδή μας θυμίζουν κάτι που έχουμε ξεχάσει;

Σκεφτείτε το. Ο σκύλος σας ζει στην παρούσα στιγμή, και έτσι θα έπρεπε να ζείτε και εσείς. Ο σκύλος σας αγαπάει χωρίς όρους, και έτσι ήσασταν κι εσείς σχεδιασμένοι να αγαπάτε. Ο σκύλος σας, σας εμπιστεύεται πλήρως και η εμπιστοσύνη είναι η ίδια η ουσία της πίστης. Ο σκύλος σας βρίσκει χαρά, στα πιο απλά πράγματα και η χαρά είναι η φυσική μας κατάσταση, πριν ο κόσμος μας πείσει για το αντίθετο.

Ίσως τα κατοικίδιά μας, δεν είναι απλώς σύντροφοι στο ταξίδι μας. Ίσως είναι δάσκαλοι που στάλθηκαν από το Θείο, για να μας υπενθυμίσουν ποιοι πραγματικά είμαστε.

Ο Έντγκαρ Κέισι πέρασε τη ζωή του, προσπαθώντας να βοηθήσει τους ανθρώπους, να καταλάβουν ότι είμαστε πνευματικά όντα που έχουν μια φυσική εμπειρία. Αυτή η αγάπη, είναι η δύναμη που συνδέει το σύμπαν. Ότι ο θάνατος δεν είναι ένα τέλος, αλλά μια μετάβαση. Και ότι όλες οι ψυχές, βρίσκονται σε ένα ταξίδι επιστροφής στη θεϊκή πηγή, από την οποία προήλθαν.

Ο σκύλος σας, τα γνωρίζει όλα αυτά, όχι διανοητικά, αλλά με αυτόν τον βαθύτερο τρόπο, τον δρόμο της αγνής ύπαρξης. Και όταν κοιτάτε τα μάτια τους, κοιτάξτε πραγματικά, κάτι μέσα σας το θυμάται επίσης. Αυτή τη στιγμή της σύνδεσης, αυτό το συναίσθημα ότι είναι πραγματικά ορατοί και πραγματικά αγαπημένοι. Αυτές, είναι δύο ψυχές που αναγνωρίζουν η μία την άλλη, μέσα από το όνειρο του χωρισμού. Αυτή είναι η ίδια η Θεϊκή συνάντηση, στον καθρέφτη των ματιών του άλλου.

Αυτό είναι που επιβιώνει από τον θάνατο. Και αυτό είναι που ζει για πάντα.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα κάθεστε με τον σκύλο σας, ξύνοντας πίσω από τα αυτιά του, νιώθοντας αυτή τη ζεστασιά της αγνής παρουσίας, να ξέρετε αυτό. Συμμετέχετε σε κάτι ιερό. Ένας δεσμός, που δεν σχηματίστηκε τυχαία.

Μια αγάπη, που δεν δεσμεύεται από τον χρόνο. Μια σύνδεση, που ο ίδιος ο θάνατος, δεν μπορεί να διακόψει. Ο σκύλος σας, δεν περιπλανήθηκε απλώς στη ζωή σας.

Βρήκαν τον δρόμο τους, πίσω σε εσάς. Και όταν το ταξίδι τους σε αυτή τη συγκεκριμένη μορφή ολοκληρωθεί, όταν πρέπει να πείτε αντίο προς το παρόν, θυμηθείτε τι μας δίδαξε ο Έντγκαρ Κέισι. Θυμηθείτε εκείνη τη μικρή Μόνα που κάποτε ήταν λέαινα. Θυμηθείτε ότι οι ψυχές ταξιδεύουν μαζί. Και θυμηθείτε ότι η αγάπη, η αληθινή αγάπη, η αγάπη της ψυχής, είναι το μόνο πράγμα σε αυτό το σύμπαν που διαρκεί πραγματικά. Ο θάνατος είναι το πέρασμα μόνο, από την άλλη πόρτα του Θεού. Και στην άλλη πλευρά αυτής της πόρτας, θα σας περιμένουν, κουνώντας την ουρά τους, όπως πάντα.

Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι, που θρηνούν τα αγαπημένα τους κατοικίδια αυτή τη στιγμή, νιώθοντας μόνοι στην απώλειά τους, αναρωτώμενοι αν όλα τελείωσαν. Δεν τελείωσε, δεν τελειώνει και δεν θα τελειώσει ποτέ. Μέχρι την επόμενη φορά, κρατήστε τα κατοικίδιά σας λίγο πιο κοντά. Κοιτάξτε τα στα μάτια τους, λίγο πιο βαθιά. Και θυμηθείτε, κοιτάτε έναν παλιό φίλο, έναν που σας επέλεξε σε πολλές ζωές, για την αγάπη.

 

πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=pPvQ1CbeJVo