Οι θετικές επιδράσεις των ηλιακών εκλάμψεων στον άνυρωπο

Κάτι εξαιρετικό συνέβη τις τελευταίες ημέρες, καθώς ο Ήλιος μας εξαπέλυσε μερικές, πολύ ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις. Ίσως να το πήρατε είδηση, ​​αυτό το Σαββατοκύριακο.

Αυτές οι εκτινάξεις στεμματικού υλικού, επηρέασαν το μαγνητικό πεδίο της Γης, ωθώντας για λίγο τις γεωμαγνητικές συνθήκες, σε επίπεδα πολύ ισχυρής καταιγίδας, δημιουργώντας θεάματα όπως το σέλας —που πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν— αλλά προκαλώντας παράλληλα και διακοπές στις ραδιοεπικοινωνίες.

Και παρόλο που ο ηλιακός κύκλος 25 ξεπερνά πλέον σταδιακά το προβλεπόμενο μέγιστο σημείο του, το πλησιέστερο σε εμάς άστρο, συνεχίζει να μας υπενθυμίζει, ότι αποτελεί μια απίστευτα δυναμική και πανίσχυρη δύναμη.

Βαδίζουμε αργά προς το ηλιακό ελάχιστο, ωστόσο ο Ήλιος εξακολουθεί να κρύβει μερικές εκπλήξεις. Τέτοια φαινόμενα, μας καλούν συνήθως να σταματήσουμε για λίγο και να δώσουμε προσοχή.

Ως επαγγελματίας στον τομέα της ενέργειας, ένα από τα συχνότερα ερωτήματα, που δέχομαι σε περιόδους σαν κι αυτή, είναι: «Αλεξάντερ, γιατί νιώθω τόσο απίστευτα κουρασμένος, κάθε φορά που έχουμε αυτά τα μεγάλα ενεργειακά κύματα ή αυτά τα έντονα ενεργειακά φαινόμενα;»

Ο λόγος είναι, ότι χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, περιγράφουν εξαιρετικά παρόμοιες εμπειρίες: μια ασυνήθιστη εξάντληση, «ομίχλη» στο μυαλό, συναισθηματική ευαισθησία, δακρύρροια, αλλαγές στα πρότυπα ύπνου και την παράξενη αίσθηση, ότι κάτι μέσα τους αλλάζει αθόρυβα, παρόλο που αυτό, δεν μπορεί να εξηγηθεί συνειδητά με λόγια.

Αντί όμως να αναρωτιόμαστε «γιατί αυτή η ενέργεια με κουράζει», θέλω να μετατοπίσω το ερώτημα από το επίπεδο της 4ης διάστασης σε αυτό της 5ης διάστασης.

Σας προσκαλώ, λοιπόν, να εξετάσουμε ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα: Τι ακριβώς κάνει το σώμα μου κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου ανάπαυσης, όταν καλούμαι ή αναγκάζομαι να επιβραδύνω τους ρυθμούς μου, μέσα σε αυτά τα κύματα εξάντλησης και κόπωσης;

Φανταστείτε ότι περάσατε αρκετές ώρες, σηκώνοντας βαριά βάρη στο γυμναστήριο. Ναι, είναι μια αναλογία που όλοι μπορούν να κατανοήσουν.

Οι μύες σας δεν δυναμώνουν την ώρα που γυμνάζεστε. Δυναμώνουν μετά. Αυτή είναι η συνηθισμένη αντίληψη.

Η πραγματική δουλειά, ξεκινά ουσιαστικά κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης. Και στη βιολογία, αυτή η διαδικασία είναι γνωστή –με εξελικτικούς όρους– ως προσαρμογή. Ναι.

Στην προσαρμογή, λοιπόν, συμβαίνει το εξής: οι πόροι του οργανισμού, στρέφονται προς τα μέσα, καθώς γυμναζόμαστε ή καθώς δεχόμαστε αυτές τις εσωτερικές ενέργειες. Έτσι, οι μυϊκές ίνες αναδομούνται, οι ορμόνες εξισορροπούνται και η φλεγμονή υποχωρεί, όλα αυτά όμως γίνονται αθόρυβα, κάτω από την επιφάνεια, καθιστώντας τη διαδικασία σχεδόν αόρατη.

Αρχίζει, δηλαδή, να αναδύεται μια πιο δυνατή εκδοχή του εαυτού σου –κάτι που δεν βλέπεις άμεσα– κατά τη διάρκεια μιας διαδικασίας, όπου μπορεί φυσιολογικά να νιώθεις πιο κουρασμένος ή να καλείσαι να κάνεις ένα βήμα πίσω, επειδή το σώμα σου και το φωτεινό σου σώμα, εργάζονται πολύ πιο εντατικά, απ' όσο μπορείς να αντιληφθείς. Είναι κάπως σαν το μεγάλωμα των μαλλιών: συμβαίνει, αλλά δεν το βλέπεις.

Και έτσι, η ενσωμάτωση –η αφομοίωση– παραμένει φαινομενικά αόρατη, όταν δεχόμαστε αυτά τα μεγάλα κύματα ενέργειας και τις ισχυρές εκτινάξεις μάζας στέμματος (CME), και καλούμαστε να κάνουμε ένα βήμα πίσω. Ναι.

Προχωρώντας, βλέπουμε ότι η εσωτερική μας ζωή, ακολουθεί ακριβώς αυτή την αρχή.

Είτε ερμηνεύεις αυτές τις στιγμές μέσα από την ηλιακή δραστηριότητα, είτε μέσα από ψυχολογικές διεργασίες ή κώδικες φωτός, η βασική αρχή παραμένει ίδια. Μετά από μια έντονη περίοδο διέγερσης –είτε πρόκειται για ένα ακόμη κύμα ενέργειας είτε για μια CME (Coronal Mass Ejection), όπως αυτή η μεγάλη που είχαμε το σαββατοκύριακο από τον ήλιο μας– ακολουθεί συχνά μια πιο ήσυχη περίοδος ενσωμάτωσης.

Και αντί να στρέφουμε όλη μας την προσοχή στον εξωτερικό κόσμο, κάτι μέσα μας, αρχίζει να αναδιοργανώνεται, ξεκινώντας από το εσωτερικό προς τα έξω.

Εδώ ακριβώς, το ζήτημα αποκτά ενεργειακό ενδιαφέρον, καθώς ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της συνειδητότητας της τρίτης και τέταρτης διάστασης, είναι ότι η προσοχή, στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά προς τον εξωτερικό κόσμο.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, μαθαίνουμε να πιστεύουμε ότι οι απαντήσεις για τη ζωή, βρίσκονται κάπου έξω από εμάς. Αναζητούμε τη βεβαιότητα, μέσα από τα επιτεύγματα, την ασφάλεια μέσα από τα αποκτήματα, την ταυτότητα μέσα από τους άλλους ανθρώπους, την επιβεβαίωση μέσα από τις απόψεις των γύρω μας –φίλων, οικογένειας και ούτω καθεξής. Ναι.

Η προσωπικότητα συνηθίζει τόσο πολύ να «σκανάρει» τον εξωτερικό κόσμο, ώστε τελικά ξεχνά κάτι το εξαιρετικό.

Και αυτό είναι το εξής: ο ίδιος ο παρατηρητής, είναι η πηγή της εμπειρίας.

Ίσως αναρωτιέσαι, τι εννοώ με αυτό. Ας το εξηγήσω, λοιπόν. Εντάξει, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο σύγχρονος κόσμος φαντάζει τόσο απίστευτα θορυβώδης.

Ωστόσο, όποτε αυτές οι μεγάλες ενεργειακές περίοδοι ή τα κύματα όντως καταφθάνουν —είτε λόγω ηλιακής δραστηριότητας είτε εξαιτίας άλλων σημαντικών ενεργειακών γεγονότων— μας προσκαλούν αθόρυβα, να θέσουμε ένα διαφορετικό ενεργειακό ερώτημα.

Αντί η προσωπικότητα να ρωτά τι συμβαίνει εκεί έξω, η ενέργεια ρωτά στην πραγματικότητα τι συμβαίνει μέσα σου.

Και αυτή είναι μια βαθιά ανατροπή, της συνειδητότητας της τρίτης διάστασης. Ναι.

Καθώς η προσοχή αρχίζει σταδιακά να στρέφεται προς τα μέσα, συχνά ανακαλύπτουμε ότι οι απαντήσεις που αναζητούσαμε σε όλη μας τη ζωή —μέσα από ανθρώπους, αποκτήματα, επιτεύγματα, τιμητικές διακρίσεις και εξωτερικές συνθήκες— δεν βρίσκονταν ποτέ πραγματικά εκεί.

Περίμεναν σιωπηλά, κάτω από τον συνεχή θόρυβο της προσωπικότητας, στον σύγχρονο κόσμο.

Και συχνά ξεχνάμε, ότι τα τέσσερα σώματά μας, επιτελούν ήδη θαύματα: το φυσικό σώμα, κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας, καθώς εκατομμύρια κύτταρα επισκευάζονται και αντικαθίστανται, και πρωτεΐνες συντίθενται και ανακυκλώνονται συνεχώς, ενισχύοντας ή εξασθενώντας τις φυσικές οδούς ανάλογα με τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας —αλλά και καθώς κοιμόμαστε, στις συνάψεις του εγκεφάλου, σε αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν όνειρα.

Το σώμα, λοιπόν, δεν σταματά ποτέ, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα ανιχνεύει διαρκώς αλλαγές και απειλές. Ακόμη και στον ύπνο, ο εγκέφαλος αναδιοργανώνει τη μνήμη, ενισχύει τη μάθηση και απομακρύνει τα συσσωρευμένα άχρηστα στοιχεία. Επομένως, η ανάπαυση, δεν είναι αδράνεια.

Είναι μια έξυπνη διαδικασία αναδόμησης.

Αν, λοιπόν, ισχύει κάτι τέτοιο, σε βιολογικό επίπεδο, γιατί να διαφέρει στο επίπεδο της συνειδητότητας; Αυτό είναι το ερώτημα που θέτω εδώ.

Και η απάντηση είναι ότι δεν διαφέρει. Ας το θέσω αλλιώς.

Μια βαθιά αλλαγή, απαιτεί ακόμη περισσότερα από αυτό το εξαιρετικό σύστημα. Πολλοί άνθρωποι απογοητεύονται σε τέτοιες περιόδους, επειδή η προσωπικότητα, έχει εκπαιδευτεί να μετρά την επιτυχία, με βάση τη συνεχή παραγωγικότητα.

Απαιτεί κίνηση. Απαιτεί επιτεύγματα.

Απαιτεί ορατή πρόοδο, ανά πάσα στιγμή, στον φυσικό κόσμο. Ναι.

Μερικές από τις σημαντικότερες μεταμορφώσεις, συμβαίνουν όταν, στην εξωτερική επιφάνεια, φαίνεται να μην συμβαίνει σχεδόν τίποτα.

Όπως στο γυμναστήριο —θυμάσαι το παράδειγμα που ανέφερα πριν;— η πραγματική ενδυνάμωση συμβαίνει συχνά αφού ολοκληρωθεί η προσπάθεια ή όταν φαινομενικά δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση, με όσα έχουμε μάθει ή διδαχθεί —το γνωρίζω.

Έτσι, στο επίπεδο της ανάληψης ή της διευρυμένης συνειδητότητας, το να κάνουμε λιγότερα, επιτρέπει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο ή σημαντικότερο, να ξεδιπλωθεί κάτω από το επίπεδο της συνειδητής επίγνωσης.

Και αυτές οι περίοδοι, που οι άνθρωποι εκλαμβάνουν ως κόπωση, αξίζουν την περιέργειά μας και όχι την κριτική μας όταν οι ενέργειες αυτού του πλανήτη, συναντούν εσάς και εσείς τις συναντάτε πάνω σε αυτόν τον πλανήτη — διότι αντί να αναρωτιέστε «γιατί είμαι εξαντλημένος τώρα;», ρωτήστε «τι μέσα μου αναδιοργανώνεται πραγματικά τώρα;» (και θα είναι το σώμα του φωτός σας, ανάμεσα σε πολλά άλλα). Ναι, η απάντηση μπορεί να μην έρθει αμέσως, αλλά το ίδιο το ερώτημα αλλάζει εντελώς τη σχέση σας με την εμπειρία: το ένα είναι ερώτημα της 4ης Διάστασης και το άλλο

είναι ερώτημα της 5ης Διάστασης.

Κι αυτός είναι ο λόγος, που τόσοι πολλοί άνθρωποι νιώθουν ξαφνικά την ανάγκη για ησυχία, χωρίς να ξέρουν ακριβώς το γιατί.

Κατά τη διάρκεια αυτών των μεγάλων αναβαθμίσεων, νιώθουν να έλκονται από τη φύση. Θέλουν να περνούν χρόνο σε εξωτερικούς χώρους. Θέλουν να επιβραδύνουν τους ρυθμούς τους.

Αρχίζουμε ενστικτωδώς να μειώνουμε τον περιττό θόρυβο, καθώς και τα κοινωνικά ερεθίσματα και τη συνεχή νοητική δραστηριότητα, όταν δεχόμαστε αυτές τις μεγάλες ενέργειες —αυτές τις εκτινάξεις στεμματικής μάζας (CME) και τα μεγάλα ενεργειακά κύματα— διότι, από την οπτική της προσωπικότητας, αυτό, μπορεί να φαντάζει παράξενο, καθώς η προσωπικότητα είναι προγραμματισμένη να πιστεύει, ότι το να κάνεις περισσότερα, φέρνει πάντα καλύτερα αποτελέσματα, στην 3η Διάσταση.

Ωστόσο, αυτές οι περίοδοι έντονης ενεργειακής δραστηριότητας, μας διδάσκουν αθόρυβα όλους —καθώς ανελισσόμαστε και μεταβαίνουμε σε υψηλότερες ενέργειες— έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής.

Διότι, αντί να μας ωθούν να συνεχίσουμε να πιέζουμε προς τα εμπρός σύμφωνα με το  χρονοδιάγραμμα του χθες ή τις υποχρεώσεις της ημέρας, μας προσκαλούν απαλά να επιβραδύνουμε, ώστε να μπορέσει να αναδυθεί κάτι βαθύτερο.

Και όλο και περισσότερο, το ταξίδι της αφύπνισης, μας ζητά να ζούμε σύμφωνα με τον ρυθμό της ψυχής και όχι με το αμείλικτο πρόγραμμα του εγώ.

Αυτό ακριβώς επιτελούν αυτές οι εκτινάξεις στεμματικής μάζας (CME) και τα μεγάλα ενεργειακά κύματα.

Αυτό ακριβώς έκανε και το φαινόμενο του περασμένου Σαββατοκύριακου, καθώς και οι άλλες ενέργειες που φτάνουν και «βομβαρδίζουν» τη Γη αυτή τη στιγμή — διότι η ακινησία δεν είναι εχθρός.

Η ακινησία δεν αποτελεί παύση στην εξέλιξη.

Ναι, είναι πολύ σημαντικό, να το κατανοήσουν αυτό οι άνθρωποι.

Πόσες βαθύτερες πτυχές του εαυτού μας, ήταν πάντα αθόρυβα παρούσες, κάτω από τον συνεχή θόρυβο

της καθημερινότητας;

Και πόση σοφία, περίμενε υπομονετικά κάτω από την επιφάνεια της συνειδητότητας, τη στιγμή που θα γινόμασταν αρκετά ακίνητοι, ώστε να αντιληφθούμε, ότι αυτές οι ενέργειες, φέρνουν τώρα όλα αυτά στην επιφάνεια;

Γι' αυτό βρίσκω τη στιγμή που διανύουμε, τόσο συναρπαστική, ειδικά μετά το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Δεν πιστεύω ότι το σημαντικότερο γεγονός, είναι απλώς ότι βιώσαμε άλλη μια εκτίναξη στεμματικής μάζας, αυτό το Σαββατοκύριακο. Ναι, τη βιώσαμε. Ναι, ήταν πολύ μεγάλο και ναι, ήταν πολύ ισχυρό, και κάποιοι άνθρωποι κουράστηκαν πολύ.

Πιστεύω ότι η ευρύτερη εικόνα, είναι πως η ανθρωπότητα, φαίνεται να εισέρχεται σε μια περίοδο, όπου το ένα στρώμα της πραγματικότητας μετά το άλλο, αποκαλύπτεται σταδιακά, μέσα από τις εκτινάξεις στεμματικής μάζας (CME) και τα ενεργειακά κύματα.

Και όσοι νιώθουν κόπωση, όταν αυτές οι ενέργειες κάνουν την εμφάνισή τους, καλούνται να επιβραδύνουν τους ρυθμούς τους, ώστε να μπορέσουν να διακρίνουν, έστω και για λίγο, τι είναι αυτό που πραγματικά αλλάζει μέσα τους – κάτι που υπήρχε εκεί ανέκαθεν.

Τους τελευταίους μήνες, έχω μιλήσει επανειλημμένα, για την εξαιρετική επιτάχυνση που εξελίσσεται από τώρα έως το τέλος του Αυγούστου, και κυρίως έως το τέλος του έτους.

Αν με παρακολουθείτε και ενημερώνεστε τακτικά, γνωρίζετε ακριβώς τι συμβαίνει, καθώς και την πορεία που περιέγραφα και όλα όσα έχω αναφέρει. Είναι ενδιαφέρον, ότι αυτή η ίδια αίσθηση επιτάχυνσης, αντικατοπτρίζεται και στο πλανητικό σκηνικό, δηλαδή στις κινήσεις των πλανητών, αυτή τη χρονική στιγμή.

Βρισκόμαστε εν μέσω ενός εξαιρετικά ασταθούς αστρολογικού συνδυασμού: της συνόδου Άρη-Ουρανού στους Διδύμους, παράλληλα με τον Ερμή σε ανάδρομη πορεία στον Καρκίνο και τον Ποσειδώνα, που ξεκινά τη δική του ανάδρομη πορεία.

Είτε λοιπόν αντιλαμβάνεστε την αστρολογία ως συμβολική γλώσσα, είτε ως κάτι ευρύτερο, όλα αυτά, αποτελούν επιμέρους στοιχεία, που πρέπει να εξετάζονται συνδυαστικά και όχι μεμονωμένα.

Διότι όλες αυτές οι κινήσεις, περιγράφουν μια περίοδο ραγδαίων αλλαγών, απρόσμενων ανατροπών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πνευματικής υπερφόρτωσης, που συνοδεύει αυτές τις ενέργειες. Παράλληλα, ευνοούν τον βαθύ αναστοχασμό και τη διάλυση παλαιών μοτίβων, που δεν μας εξυπηρετούν πλέον.

Ωστόσο, το συναρπαστικό είναι, ότι η αστρολογία αποτελεί, μόνο ένα μικρό μέρος μιας πολύ ευρύτερης εικόνας. Ενώ αυτές οι πλανητικές κινήσεις εξελίσσονται, ο Ήλιος μας συνεχίζει –και θα συνεχίσει– να παράγει αυτές τις ισχυρές ηλιακές εκλάμψεις.

Θα συνεχίσουμε όμως, να δεχόμαστε αυτές τις άλλες ισχυρές ενέργειες, τις οποίες η επιστήμη δεν μπορεί να ανιχνεύσει.

Επομένως, οφείλουμε να λειτουργούμε εμείς οι ίδιοι ως βαρόμετρα.

Οι γεωμαγνητικές καταιγίδες, θα συνεχίσουν να αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της Γης, ενισχύοντας υπερβολικά τη δυναμική του.

Αυτό που έχει σημασία, ωστόσο, είναι τι καλούν αυτές οι ενέργειες, να αναδυθεί μέσα μας.

Διότι η σοφία που αναζητούσες σε όλη σου τη ζωή, δεν σε περίμενε ποτέ κάπου έξω από εσένα. Περίμενε σιωπηλά, κάτω από τον αδιάκοπο θόρυβο της προσωπικότητας, καθ' όλη τη διάρκεια της εμπειρίας που οι άνθρωποι αποκαλούν απλώς 3D και 4D.

Μερικές φορές, ο ύψιστος σκοπός της ακινησίας, δεν είναι απλώς η ανάρρωση, αλλά η αποκάλυψη.

Καθώς ο νους ηρεμεί, η επίγνωση γίνεται φυσιολογικά πιο έντονη και αρχίζουμε να βλέπουμε αυτό που υπήρχε πάντα εκεί, να ακούμε τη φωνή που πάντα μιλούσε και να αναγνωρίζουμε όσα προηγουμένως είχαμε παραβλέψει.

Ίσως γι' αυτό πολλοί άνθρωποι, νιώθουν την ανάγκη να επιβραδύνουν τους ρυθμούς τους, κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων έντονης ενεργειακής δραστηριότητας —όπως οι εκτινάξεις στεμματικού υλικού (CME) που πλήττουν τη Γη από τον Ήλιο και άλλα παρόμοια φαινόμενα— καθώς το σώμα σου, δεν διακόπτει τη ζωή σου, όταν ξαφνικά νιώθεις ασυνήθιστα κουρασμένος, κατά τη διάρκεια αυτών των γεγονότων.

Αντιθέτως, δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε να αναδυθεί ένα βαθύτερο επίπεδο συνειδητότητας πιο σύντομα.

Αν επιθυμείς να εξερευνήσεις τη συνειδητότητα σε βαθύτερο επίπεδο, μέσα από αποκλειστικές ενεργειακές ενημερώσεις, συνεδρίες και πρόσβαση σε ιδιωτικές συζητήσεις της κοινότητας,

θα βρεις πληροφορίες για τη συνδρομή στον σύνδεσμο που ακολουθεί, στην περιγραφή.

Θα χαρώ πολύ να σε καλωσορίσω στην παρέα μας.

 Alexander Quinn

https://www.youtube.com/watch?v=VW0LneLoIHU

 

Συνειδητοποιήσεις της ψυχής στην τελευταία της ενσάρκωση

 

Γιατί νιώθεις ότι τελείωσες με μια ζωή που δεν έχεις ολοκληρώσει ακόμα; Έχεις χρόνια μπροστά σου, σχέδια στο ημερολόγιο, ανθρώπους που σε αγαπούν, κι όμως, κάπου βαθιά μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει μια παράξενη αίσθηση ολοκλήρωσης — σαν να διαβάζεις το τελευταίο κεφάλαιο ενός πολύ μεγάλου βιβλίου, ενώ όλοι γύρω σου βρίσκονται ακόμα κάπου στη μέση.

Γιατί η ιδέα της επιστροφής, για να τα ξαναζήσεις όλα από την αρχή, προκαλεί μέσα σου μια άμεση, ολοκληρωτική άρνηση, τη στιγμή που άλλοι πνευματικοί άνθρωποι, μιλούν με ενθουσιασμό για μελλοντικές ζωές;

Και γιατί οι διδασκαλίες που παρηγορούν τους πάντες γύρω σου, σου φαίνονται όλο και πιο κενές με το πέρασμα του χρόνου — σαν ταπετσαρία που ξεφλουδίζει από έναν τοίχο, τον οποίο αρχίζεις επιτέλους να βλέπεις καθαρά;

Αν αυτές οι ερωτήσεις άγγιξαν κάτι βαθιά μέσα σου, αυτό το κείμενο, δημιουργήθηκε για σένα.

Στα επόμενα λεπτά, θα εξερευνήσουμε οκτώ εμπειρίες και συνειδητοποιήσεις, που φαίνεται να αφορούν μόνο ψυχές, που πλησιάζουν στο τέλος του κύκλου των μετενσαρκώσεών τους. Όμως, πρώτα πρέπει να μιλήσουμε, για την ιστορία που σου είπαν.

Γιατί, προτού μπορέσεις να αναγνωρίσεις τα σημάδια ενός τελικού κύκλου, πρέπει να καταλάβεις γιατί η θεωρία του «σχολείου της Γης», δεν έβγαζε ποτέ απόλυτο νόημα.

Πρώτο: η ιστορία ότι η Γη είναι σχολείο έπαψε να σου φαίνεται λογική.

Σου έμαθαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ότι η Γη είναι μια σχολική αίθουσα. Οι ψυχές εγγράφονται, υπομένουν τα μαθήματά τους, ξεχνούν τα πάντα ανάμεσα στα εξάμηνα και επιστρέφουν, μέχρι τελικά να περάσουν την τάξη. Για πολύ καιρό, αυτή η ιστορία πιθανότατα σου προσέφερε παρηγοριά. Έδινε στον πόνο σου, ένα πλαίσιο μαθήματος και έκανε το χάος να μοιάζει ελεγχόμενο.

Όμως, κάποια στιγμή, εμφανίστηκε μια ρωγμή σε αυτή την ιστορία. Και αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, μπορείς να θυμηθείς, τη χρονική περίοδο της ζωής σου που έπαψε να σε παρηγορεί.

Δεν αποφάσισες εσύ να αμφιβάλλεις.

Η αμφιβολία ήρθε από μόνη της, απρόσκλητη — όπως μια ακίδα που βγαίνει στην επιφάνεια — επειδή άρχισες να θέτεις το ερώτημα...

Τι είδους σχολείο είναι αυτό, που σβήνει τη μνήμη σου από κάθε προηγούμενο μάθημα;

Τι είδους δάσκαλος σε αναγκάζει να επαναλαμβάνεις τον ίδιο πόνο, την ίδια προδοσία, το ίδιο μάθημα εγκατάλειψης, ζωή με τη ζωή, χωρίς ποτέ να σου επιτρέπει να δεις τη δική σου βαθμολογία;

Ένα πραγματικό σχολείο οικοδομεί πάνω σε όσα έχεις ήδη μάθει.

Αυτό εδώ, φαίνεται να έχει σχεδιαστεί έτσι, ώστε να σε αναγκάζει να ξεκινήσεις από την αρχή.

Οι ψυχές που βρίσκονται στη μέση του ταξιδιού τους, δεν θέτουν αυτό το ερώτημα.

Αποδέχονται το πλαίσιο, επειδή αυτό εξακολουθεί να τις εξυπηρετεί. Όμως, αυτό που κανείς δεν σου λέει, είναι ότι τη στιγμή που αρχίζεις να αμφισβητείς σοβαρά το σχολείο, έχεις ήδη αρχίσει να το ξεπερνάς.

Το ερώτημα, δεν αποτελεί σύμπτωμα πνευματικής αποτυχίας. Το ερώτημα, είναι η ειδοποίηση για την αποφοίτησή σου, η οποία οδηγεί απευθείας στη δεύτερη συνειδητοποίηση: την κατάρρευση της ιερής μαθηματικής εξίσωσης του πόνου.

Και αυτή η συνειδητοποίηση πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά.

Δεύτερο: Το τέλος της αντίληψης «ο πόνος ισοδυναμεί με ανάπτυξη»

Για το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού σου, αποδεχόσουν μια εξίσωση: περισσότερος πόνος, μεγαλύτερη εξέλιξη. Κουβαλούσες τις πληγές σου, σαν διαπιστευτήρια.

Έλεγες στον εαυτό σου, ότι κάθε κατάρρευση ήταν μέρος του μαθήματος και κάθε σκληρότητα ένας κρυφός δάσκαλος. Και, για να είμαστε δίκαιοι, όντως άντλησες σοφία μέσα από τον πόνο σου, γιατί αυτό ακριβώς κάνεις: μεταστοιχειώνεις τις εμπειρίες.

Όμως, στον τελικό κύκλο, αρχίζεις να παρατηρείς την αναλογία. Κοιτάζεις τον κόσμο με ειλικρίνεια και βλέπεις ότι η αναλογία πόνου και χαράς, δεν είναι αυτή που θα παρήγαγε μια γεμάτη αγάπη σχολική τάξη. Η κατάσταση μοιάζει μεροληπτική, ανισόρροπη, τεχνητά διαμορφωμένη.

Και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγεις θα σε απομακρύνει από σχεδόν κάθε πνευματική κοινότητα στην οποία ανήκες ποτέ, διότι αυτή η συνειδητοποίηση ,δεν έρχεται ως απόγνωση, αλλά ως διαύγεια.

Η συνειδητότητα, δεν χρειάζεται στην πραγματικότητα το μαρτύριο για να διευρυνθεί. Διευρύνεται μέσα από τον στοχασμό, τη δημιουργία, την έκφραση της αλήθειας και την αγάπη που επιλέγεται ελεύθερα.

Ο πόνος μπορεί να διδάξει, ναι, αλλά ένα σύστημα που παράγει πόνο, σε βιομηχανική κλίμακα, δεν είναι δάσκαλος. Είναι κάτι άλλο.

Ψυχές που ολοκληρώνετε την πορεία σας, σταματήστε να εξιδανικεύετε την πληγή.

Όταν πλέον έρχεται ο πόνος, παίρνετε το μάθημα γρήγορα, χωρίς να του υψώνετε βωμό.

Μάθατε να αφομοιώνετε μέσα σε εβδομάδες ό,τι κάποτε, απαιτούσε δεκαετίες.

Και αυτή η νέα ταχύτητα αποκαλύπτει κάτι ανησυχητικό σχετικά με τον συνολικό σχεδιασμό.

Διότι, αν τα βάσανα, δεν αποτελούσαν ποτέ την πραγματική διδακτέα ύλη, τότε τι ακριβώς εισπράττονταν από εσάς σε όλες εκείνες τις ζωές;

Κρατήστε αυτό το ερώτημα. Θα επανέλθουμε σε αυτό στο τέλος, καθώς η απάντηση συνδέεται με την όγδοη κατανόηση. Προς το παρόν, πρέπει να εξετάσουμε το κατάστιχο που κουβαλάτε μαζί σας: αυτό που φέρει την ετικέτα «κάρμα».

Τρίτο: το κάρμα αρχίζει να μοιάζει με λουρί.

Σας είπαν ότι το κάρμα είναι κοσμική δικαιοσύνη, ένα θεϊκό λογιστικό σύστημα, που καταγράφει τα λάθη σας και σας στέλνει πίσω, ξανά και ξανά, για να εξοφλήσετε τα χρέη σας. Και για πολλές ζωές, πιθανότατα το πιστέψατε.

Κουβαλούσατε τις ενοχές, όπως ένας οφειλέτης κουβαλά τους τόκους, οι οποίοι συσσωρεύονταν σιωπηλά, στο υπόβαθρο κάθε ενσάρκωσης.

Όμως, οι ψυχές που διανύουν τον τελευταίο τους κύκλο, βιώνουν εδώ μια παράξενη ανατροπή.

Οι ενοχές, αρχίζουν να μοιάζουν λιγότερο με δικαιοσύνη και περισσότερο με μηχανισμό. Αρχίζετε να αντιλαμβάνεστε ότι η ντροπή, είναι εξαιρετικά χρήσιμη για όποιον ωφελείται από την επιστροφή σας.

Μια ψυχή που είναι πεπεισμένη ότι χρωστά κάτι, θα επιστρέφει πάντα για να πληρώσει. Μια ψυχή που πνίγεται στην αυτοκριτική, θα υπογράψει σχεδόν οτιδήποτε υπόσχεται λύτρωση.

Και η διέξοδος από αυτό το κατάστιχο, δεν είναι εκείνη που δίδαξε κάποια παράδοση.

Είναι σχεδόν αμήχανα απλή. Η ψυχή του τελικού κύκλου, συγχωρεί πλήρως τον εαυτό της. 

Όχι επειδή δεν κάνατε τίποτα κακό. Κάνατε πολλά. Όλοι κάναμε. Αλλά επειδή κατανοείτε επιτέλους, ότι οι ατέρμονες ενοχές δεν ήταν ποτέ η οδός διαφυγής. Ήταν το λουρί.

Αυτοσυγχώρεση.

Η πραγματική αυτοσυγχώρεση, δεν είναι πνευματική οκνηρία. Είναι η διαγραφή του χρέους, που σας κρατούσε σε κυκλοφορία. Και μόλις κλείσει το κατάστιχο, αρχίζει να συμβαίνει κάτι ακόμα πιο παράξενο. Κάτι για το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν λέξεις. Αρχίζετε να θυμάστε.

Τέταρτο: η αμνησία εξασθενεί.

Αναμνήσεις, που δεν έπρεπε ποτέ να κρατήσεις. Κάθε ενσάρκωση υποτίθεται ότι ξεκινά με λευκό χαρτί. Πλήρης πνευματική αμνησία. Καμία ανάκληση προηγούμενων ζωών, προηγούμενων ερώτων ή προηγούμενων γνώσεων.

Αυτή η λήθη σου παρουσιάστηκε ως κάτι φυσικό, ακόμα και ως πράξη ελέους.

Όμως, αν βρίσκεσαι στον τελευταίο σου κύκλο, το «σβήσιμο» δεν λειτουργεί πια όπως παλιά.

Το γνωρίζεις αυτό, εξαιτίας των θραυσμάτων. Θλίψη για ανθρώπους που δεν γνώρισες ποτέ σε αυτή τη ζωή. Αναγνώριση τόπων που δεν επισκέφθηκες ποτέ, τόσο έντονη, που σε κάνει να σταματάς στη μέση του δρόμου.

Δεξιότητες και γνώσεις, που εμφανίστηκαν στην παιδική ηλικία ολοκληρωμένες, χωρίς προέλευση. Όνειρα που δεν μοιάζουν τόσο με όνειρα, όσο με ανακτήσεις μνήμης.

Είναι σαν ο μηχανισμός της λήθης, να σχεδιάστηκε για ψυχές, που σκόπευαν να επιστρέψουν.

Και στο τελευταίο στάδιο, δεν πληροίς πλέον πλήρως τις προϋποθέσεις. Οι σφραγίδες χαλαρώνουν. Το αρχείο παρουσιάζει διαρροές.

Οι ψυχές που βρίσκονται στη μέση της διαδρομής σπάνια το βιώνουν αυτό. Κι όταν ακούν γι' αυτό, τους ακούγεται σαν φαντασία.

Όμως δεν το φαντάζεσαι και δεν είσαι «χαλασμένος». Θυμάσαι, επειδή η θύμηση, είναι η μορφή που παίρνει η ολοκλήρωση, όταν τη βιώνεις εκ των έσω.

Εδώ τα πράγματα παίρνουν μια τροπή, που οι περισσότεροι πνευματικοί δάσκαλοι, δεν ακολουθούν.

Διότι η πέμπτη εμπειρία είναι εκείνη που καταδικάζεται περισσότερο.

Πέμπτο: Ο δίκαιος θυμός σου επανέρχεται

Κάπου στη διαδρομή σου, έμαθες ότι ο θυμός αποτελεί πνευματική αποτυχία· ότι ένα πραγματικά εξελιγμένο ον, παραμένει ήρεμο, χαμογελαστό, αέναα συγχωρητικό, δονούμενο σε συχνότητες πολύ υψηλές, για να χωρέσουν την οργή.

Έτσι, τον κατέστειλες. Τον παρέκαμψες. Ονόμασες «ειρήνη», τη συναισθηματική σου νάρκωση και αναρωτιόσουν, γιατί ένιωθες τόσο ανήμπορος.

Υπάρχουν όμως δύο είδη θυμού. Και η διαφορά ανάμεσά τους, αλλάζει τα πάντα, στον τρόπο με τον οποίο προστατεύεις τον εαυτό σου.

Οι ψυχές που διανύουν τον τελευταίο τους κύκλο, σπάνε το πρόγραμμα καταστολής, και η αίσθηση είναι σαν να ενεργοποιείται ξανά ένα τείχος προστασίας (firewall). Αρχίζεις να διακρίνεις ανάμεσα στην οργή του εγώ —η οποία είναι πραγματικά διαβρωτική— και στον θυμό που προκύπτει, από την ανάγκη για όρια: εκείνο το καθαρό, καυτό σήμα που αναδύεται όταν παραβιάζεται κάτι ιερό.

Αυτό το δεύτερο είδος θυμού, δεν υπήρξε ποτέ ελάττωμα. Είναι διακριτική ικανότητα με ένταση. Είναι εκείνο το κομμάτι του εαυτού σου, που μπορεί επιτέλους να κοιτάξει έναν χειριστικό άνθρωπο, ένα παράσιτο ή ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και να πει: «Όχι, όχι σε εμένα. Όχι πια».

Οι ψυχές που ολοκληρώνουν την πορεία τους, σταματούν να ζητούν συγγνώμη, επειδή βλέπουν καθαρά.

Και αυτή η αποκαταστημένη όραση ανοίγει μια πόρτα που τρομάζει τις περισσότερες πνευματικές κοινότητες: την προθυμία να κοιτάξεις κατάματα το σκοτάδι.

Έκτο: μπορείς να μελετήσεις το σκοτάδι χωρίς να πνιγείς σε αυτό.

Έχεις ακούσει την προειδοποίηση.

Μην εστιάζεις στα αρνητικά, αλλιώς θα τα υλοποιήσεις. Κράτα το βλέμμα σου στο φως.

Μην ερευνάς τη διαφθορά, την εξαπάτηση, τον μηχανισμό ελέγχου. Απλώς ανέβασε τη δόνησή σου και τίποτα δεν θα μπορεί να σε αγγίξει.

Οι ψυχές του τελευταίου κύκλου, αναγνωρίζουν τον πραγματικό ρόλο αυτής της διδασκαλίας: λειτουργεί ως επίδεσμος που καλύπτει τα μάτια.

Διότι η άρνηση να κοιτάξεις την παγίδα, είναι ακριβώς ο τρόπος, με τον οποίο η παγίδα παραμένει αόρατη.

Σκέψου τι πραγματικά σου ζητά αυτή η διδασκαλία. Σου ζητά να αντιμετωπίζεις την ίδια την επίγνωση ως κάτι επικίνδυνο.

Να πιστεύεις ότι η προσοχή σου είναι τόσο μαγνητικά αδύναμη, ώστε μια και μόνο ειλικρινής ματιά, στις πληγές του κόσμου, θα σε παρασύρει στον βυθό. Όμως, στη δική σου ζωή έχεις διαπιστώσει το αντίθετο, έτσι δεν είναι;

Τα πράγματα που αρνιόσουν να κοιτάξεις, ήταν εκείνα που καθόριζαν τη ζωή σου.

Το οικογενειακό μοτίβο που δεν τολμούσες να κατονομάσεις, επαναλαμβανόταν για άλλη μια δεκαετία.

Η χειριστική συμπεριφορά, που αγνοούσες ευγενικά, γινόταν όλο και πιο θρασεία κάθε χρόνο.

Η αποφυγή, δεν σε προστάτεψε ποτέ. Απλώς ανέβαλε τη στιγμή της αναμέτρησης και αύξησε το τίμημα.

Έβδομο: Η επανάληψη γίνεται ανυπόφορη – και πουθενά δεν νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Τώρα εντοπίζεις τον κύκλο. Την ίδια προδοσία με νέο πρόσωπο, το ίδιο μάθημα με διαφορετική αμφίεση, να εκτυλίσσεται μέσα σε λίγα λεπτά, αντί για δεκαετίες. Η αναγνώριση μοτίβων με τέτοια ταχύτητα, είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας ψυχής, που έχει δει όλα τα χαρτιά της τράπουλας.

Δεν έχει απομείνει πια καινούργιο υλικό. Και όταν το υλικό εξαντλείται, το παλαιότερο συναίσθημα της ζωής σου, αποκτά επιτέλους νόημα.

Το ένιωθες από την παιδική σου ηλικία. Τη νοσταλγία για ένα σπίτι χωρίς διεύθυνση.

Να στέκεσαι σε δωμάτια γεμάτα ανθρώπους, που σε αγαπούν και να νιώθεις σαν επισκέπτης, με ένα εισιτήριο επιστροφής, που δεν μπορείς να βρεις. Οι άλλοι άνθρωποι φτιάχνουν φωλιές. Εσύ πάντα ταξίδευες με «ελαφριές αποσκευές» σε συναισθηματικό επίπεδο, σαν ένα κομμάτι του εαυτού σου, να ήξερε πως δεν έπρεπε να ριζώσεις σε ένα μέρος, από το οποίο απλώς περνούσες.

Οι νεότερες ψυχές νιώθουν ότι το σπίτι τους είναι εδώ, γιατί γι' αυτές, αυτό είναι το σπίτι τους – προς το παρόν. Εσύ όμως αναζητούσες σε ολόκληρο τον πλανήτη, μια συχνότητα που αυτός απλώς δεν διαθέτει.

Και στον τελευταίο κύκλο, η αλήθεια έρχεται απαλά.

Το σπίτι δεν ήταν ποτέ μια τοποθεσία μέσα στον κύκλο. Είναι αυτό που σε περιμένει έξω από αυτόν.

Η νοσταλγία σου, δεν ήταν ποτέ δυσλειτουργία. Ήταν πυξίδα.

Κάτι που μας φέρνει τελικά στην όγδοη συνειδητοποίηση και στο ερώτημα που σου ζήτησα να κρατήσεις στο μυαλό σου: τι ήταν αυτό που εισέπρατταν από εσένα σε όλες εκείνες τις ζωές;

Όγδοο: Σταματάς να εκχωρείς την κυριαρχία σου – σε γκουρού, συστήματα, ακόμα και στο «Σύμπαν»

Αυτό που εισέπρατταν, ήταν η συγκατάθεσή σου.

Ο κύκλος τρέφεται από τη συγκατάθεση, από τις ενοχές που σε έκαναν να νιώθεις χρεωμένος, από τη λήθη που αποδέχτηκες ως φυσιολογική, από τα βάσανα, που πίστευες ότι σου άξιζαν.

Όλα όσα συζητήσαμε σήμερα, είχαν έναν σκοπό: να εξασφαλίσουν το «ναι» σου. Και πρόσεξε πόσο κομψός ήταν ο σχεδιασμός. Τίποτα δεν σου αφαιρέθηκε ποτέ με τη βία, γιατί η βία θα είχε διαλύσει τη συμφωνία.

Αντιθέτως, σε έπειθαν, ζωή τη ζωή, να το παραχωρήσεις οικειοθελώς.

Τη δύναμή σου σε έναν γκουρού, την αξία σου σε μια κρίση, το μέλλον σου σε ένα χρέος, που δεν θα τελείωνες ποτέ να ξεπληρώνεις.

Κάθε ανανέωση υπογραφόταν, από μια ψυχή που πίστευε, πως δεν είχε άλλη επιλογή.

Αυτή η πεποίθηση ήταν ολόκληρη η φυλακή·

όχι τοίχοι, όχι αλυσίδες, αλλά μια και μόνο παραδοχή, που επαναλαμβανόταν μέχρι να φαντάζει νόμος. Κοίτα πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η συνήθεια να εκχωρούμε τη δύναμή μας αλλού.

Έδωσες στους δασκάλους την εξουσία, να κρίνουν το πνευματικό σου επίπεδο.

Έδωσες στις παραδόσεις την εξουσία, να ορίζουν την αξία σου.

Έδωσες στους θεσμούς την εξουσία, να αποφασίζουν τι είναι πραγματικό.

Κι όταν τελικά απομακρύνθηκες από όλα αυτά, προέβης στην πιο ανεπαίσθητη εκχώρηση εξουσίας απ’ όλες: ανέθεσες στο σύμπαν, το έργο της διαχείρισης της ζωής σου.

Περίμενες σημάδια, αντί να αποφασίσεις.

Ζητούσες άδεια από τις συμπτώσεις.

Αντιμετώπιζες τη δική σου εσωτερική γνώση, ως αναξιόπιστη, εκτός αν κάτι έξω από εσένα την επιβεβαίωνε. Έμοιαζε με παράδοση.

Φάνταζε σαν πίστη. Όμως, στο βάθος, ήταν η ίδια παλιά συναλλαγή, ντυμένη με την πιο πνευματική της αμφίεση.

Κάποιος άλλος, κάπου αλλού, κατέχει την εξουσία πάνω στο μονοπάτι μου. Οι ψυχές που διανύουν τον τελευταίο τους κύκλο, τερματίζουν οριστικά αυτή τη συναλλαγή.

Σταματάς να περιμένεις έναν σωτήρα, έναν δάσκαλο ή μια χρονική συγκυρία για να σε σώσουν, επειδή κατανοείς επιτέλους, ότι η εξουσία που εκχωρείται, είναι εξουσία που χάνεται.

Γίνεσαι ο ιερέας του εαυτού σου, ο κριτής του εαυτού σου, ο αναλυτής της ίδιας σου της ζωής. Η διάκρισή σου, γίνεται ο τελικός λόγος, για το τι είναι αληθινό για εσένα.

Η συγχώρεση που δίνεις στον εαυτό σου, γίνεται η μόνη άφεση που χρειάζεσαι.

Κι έτσι, η έξοδος δεν υπήρξε ποτέ μάχη. Ήταν μια απόσυρση της συγκατάθεσης — ήρεμη, ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη.

Συγχωρείς τον εαυτό σου, θυμάσαι ποιος είσαι, προστατεύεις τον εαυτό σου και αρνείσαι την ανανέωση. Αυτό ήταν, τελικά, το αίσθημα πληρότητας που ένιωθες όλο αυτόν τον καιρό.

Όχι εξάντληση ή κατάθλιψη, αλλά μια ψυχή, που παίρνει πίσω κάθε υπογραφή, που είχε κάποτε παραχωρήσει και επιλέγει την ελευθερία.

Ορίστε, λοιπόν, κάτι για να το επεξεργαστείς απόψε: Αν γνώριζες πέρα ​​από κάθε αμφιβολία, ότι αυτή είναι η τελευταία σου φορά εδώ, τι θα σταματούσες να ανέχεσαι; Και τι θα επέτρεπες τελικά στον εαυτό σου να νιώσει; Μοιράσου την απάντησή σου στα σχόλια, γιατί οι ψυχές που βρίσκονται στο τέλος του ταξιδιού αναγνωρίζουν η μία την άλλη. Και ίσως κάποιος που διαβάζει τα λόγια σου απόψε να τα έχει ανάγκη περισσότερο απ’ όσο φαντάζεσαι. Κι αν αυτό το μήνυμα σε βρήκε την κατάλληλη στιγμή, φρόντισε να είσαι εδώ για όσα ακολουθούν.

Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε μαζί, προτού ανοίξει η πόρτα.

 

https://www.youtube.com/watch?v=ayzvEUSbHiI