Νομίζεις ότι μετά θάνατον θα αναπαυθείς, θα ξαπλώσεις σε ένα σύννεφο, δεν θα κάνεις τίποτα, αιώνια γαλήνη, αιώνια σιωπή, καμία υποχρέωση, κανένας συναγερμός, καμία προθεσμία, μια άξια ανάπαυση μετά από μια δύσκολη ζωή. Έτσι ακριβώς φαντάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι τι τους περιμένει. Και ακριβώς γι' αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εντελώς απροετοίμαστοι για αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Γιατί σύμφωνα με χιλιάδες καταγεγραμμένες εμπειρίες κοντά στον θάνατο, σύμφωνα με 14.000 συνεδρίες που διεξήγαγε ο Έντγκαρ Κέισι, σύμφωνα με έρευνα που η επίσημη επιστήμη προτιμά να μην συζητά, κανείς δεν αναπαύεται εκεί.
Εργάζονται περισσότερο από εδώ, πιο συνειδητά από εδώ, με μεγαλύτερη ευθύνη από εδώ. Και η δουλειά που θα κάνεις εκεί, δεν είναι μια τυχαία ανάθεση. Είναι μια αποστολή που επέλεξες ο ίδιος πριν γεννηθείς. Και την εκτελείς ήδη τώρα. Απλώς δεν το ξέρεις ακόμα.
Ας ξεκινήσουμε με αυτό που λέει η ιατρική, όχι ο μυστικισμός.
Ο Δρ. Ρέιμοντ Μούντι (Raymond A. Moody), ψυχίατρος, επιστήμονας, ο άνθρωπος που πρώτος κατέγραψε συστηματικά εμπειρίες κοντά στον θάνατο, συλλέγοντας πάνω από χίλιες περιπτώσεις, παίρνοντας συνεντεύξεις από εκατοντάδες ανθρώπους που ήταν κλινικά νεκροί και επέστρεψαν. Το βιβλίο του, «Η Ζωή Μετά τη Ζωή», εκδόθηκε το 1975 και συγκλόνισε τον επιστημονικό κόσμο. Όχι επειδή οι άνθρωποι είδαν ένα φως στο τέλος ενός τούνελ. Όλοι το γνωρίζουν αυτό. Αλλά επειδή ξανά και ξανά στις αφηγήσεις εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, διαφορετικών ηλικιών, διαφορετικών πολιτισμών, διαφορετικών θρησκειών, διαφορετικών επιπέδων εκπαίδευσης, η ίδια απροσδόκητη λεπτομέρεια συνέχιζε να εμφανίζεται. Κανείς δεν αναπαυόταν εκεί.
Υπήρχε δραστηριότητα, συνειδητή, δομημένη, με συγκεκριμένο σκοπό. Οι άνθρωποι περιέγραφαν συναντήσεις, συζητήσεις, μάθηση, ολοκλήρωση συγκεκριμένων εργασιών.
Ένας άντρας, αφού η καρδιά του σταμάτησε σε ένα χειρουργικό τραπέζι, περιέγραψε μια λεπτομερή συζήτηση με τον αποθανόντα πατέρα του, μια συζήτηση για το τι ακριβώς έπρεπε να κάνει ακόμα σε αυτή τη ζωή πριν μπορέσει να μείνει.
Ο Κέισι περιέγραψε το ίδιο πράγμα από την άλλη πλευρά, από την έκσταση, και οι περιγραφές του ταίριαζαν με αυτά που ανέφεραν οι άνθρωποι που επέστρεψαν με μια ακρίβεια που αψηφά κάθε τυχαία εξήγηση.
Από την άλλη πλευρά, εργάζονται. Και αυτή η εργασία έχει μια σαφή δομή. Τέσσερα είναι τα καθήκοντα που επιτελεί κάθε ψυχή χωρίς εξαίρεση.
Το πρώτο καθήκον, και αυτό είναι το μέρος που σταματά τους ανθρώπους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: Η ανασκόπηση της ζωής.
Έχεις πεθάνει. Το σώμα σου έμεινε πίσω. Και το πρώτο πράγμα που συμβαίνει, βλέπεις μια ταινία για τη ζωή σου. Κάθε δευτερόλεπτο της, κάθε στιγμή. Κάθε λέξη που είπες ποτέ, κάθε απόφαση, κάθε επιλογή, κάθε στιγμή που θα μπορούσες να βοηθήσεις και δεν το έκανες, κάθε στιγμή που προκάλεσες πόνο, σκόπιμα ή όχι.
Αλλά αυτό δεν είναι απλώς παρακολούθηση. Να τι κάνει αυτή τη διαδικασία ταυτόχρονα αφόρητη και απελευθερωτική. Δεν βλέπεις απλώς το παρελθόν σου ως παρατηρητής. Το νιώθεις ως όλοι οι συμμετέχοντες ταυτόχρονα.
Πλήγωσες κάποιον πριν από 20 χρόνια. Νιώθεις τον πόνο του, όπως τον βίωσε εκείνος.
Βοηθάς κάποιον σε μια δύσκολη στιγμή. Νιώθεις την ευγνωμοσύνη τους, την ανακούφισή τους, τη χαρά τους, τόσο άμεσα, όσο νιώθεις τον δικό σου χτύπο της καρδιάς, αυτή τη στιγμή. Αυτό δεν είναι τιμωρία.
Ο Κέισι το επανέλαβε ξανά και ξανά. Δεν είναι δοκιμασία και δεν είναι τιμωρία. Είναι μάθηση. Η βαθύτερη και πιο ειλικρινής μάθηση που είναι δυνατή, επειδή δεν μπορείς να πεις ψέματα στον εαυτό σου, όταν νιώθεις τις συνέπειες των πράξεών σου, μέσα από τον πόνο κάποιου άλλου.
Μια πραγματική περίπτωση από τα αρχεία. Ένας άνδρας 42 ετών, καρδιακή ανακοπή σε αναζωογόνηση νοσοκομείου. 8 λεπτά κλινικού θανάτου. Όταν συνήλθε, το πρώτο πράγμα που είπε στη νοσοκόμα ήταν: «Βρες τον αδερφό μου τώρα. Πρέπει να ζητήσω συγχώρεσή του». Δεν είχαν μιλήσει εδώ και 7 χρόνια. Μια σοβαρή σύγκρουση. Ο άντρας δεν μπορούσε να εξηγήσει. Ήξερε απλώς ότι έπρεπε να γίνει αμέσως.
Ο αδελφός έφτασε μία ώρα αργότερα. Μίλησαν για 3 ώρες για πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια. Την επόμενη μέρα, ο άντρας περιέγραψε στον γιατρό του ακριβώς τι είχε δει.
Τη στιγμή της σύγκρουσης με τον αδελφό του, όχι από τη δική του οπτική γωνία, αλλά από του αδελφού του. Ένιωσε αυτό που είχε νιώσει στην πραγματικότητα ο αδελφός του, εκείνη την ημέρα. Πόσο επώδυνο ήταν. Πόση ώρα περίμενε να τηλεφωνήσει πρώτος ο μεγαλύτερος αδελφός του. Όλα αυτά από μέσα, σαν δικά του. Η μαρτυρία καταγράφηκε. Φυλάσσεται στα αρχεία του ερευνητικού κέντρου στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Αυτή δεν είναι μια διαδικτυακή ιστορία. Πρόκειται για μια καταγεγραμμένη ιατρική περίπτωση.
Ο Κέισι είπε: «Η ανασκόπηση της ζωής δεν είναι κάτι που σου συμβαίνει. Είναι κάτι που κάνεις ο ίδιος. Κάθεσαι στην παρουσία του ανώτερου εαυτού σου και κοιτάς ποιος ήσουν χωρίς δικαιολογίες, χωρίς συμφραζόμενα, χωρίς εξηγήσεις, μόνο την αλήθεια. Και ακριβώς γι' αυτό, το πώς ακριβώς ζεις τώρα, γίνεται η ταινία που θα παρακολουθείς αργότερα.
Το δεύτερο έργο μετά την ανασκόπηση της ζωής, είναι η μάθηση. Και εδώ είναι που οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν λάθος υπόθεση. Νομίζουν ότι μάθηση σημαίνει σχολείο. Βαρετές διαλέξεις, σημειώσεις, εξετάσεις. Όχι. Ο Κέισι περιέγραψε αυτό που ονόμασε ναούς της γνώσης. Και αυτό δεν είναι μεταφορά για μια τάξη. Αυτοί είναι χώροι όπου η γνώση μεταδίδεται άμεσα χωρίς γλώσσα, χωρίς κείμενο, χωρίς μεσάζοντα.
Θέλεις να καταλάβεις πώς λειτουργεί η φύση της ζωτικής δύναμης και καταλαβαίνεις αμέσως πλήρως, με ένα βάθος που θα απαιτούσε δεκαετίες μελέτης εδώ, επειδή δεν υπάρχουν βιολογικοί περιορισμοί που να επιβραδύνουν την αντίληψη. Καμία κόπωση, κανένας φόβος, ότι δεν θα έχεις αρκετό χρόνο.
Μια ψυχή που ασκούσε μουσική κατά τη διάρκεια της ζωής, συνεχίζει να μελετά μουσική αλλά όχι νότες σε χαρτί. Η μουσική, ως η θεμελιώδης δόνηση της πραγματικότητας. Αρμονίες που δεν υπάρχουν μέσα στο φυσικό μας εύρος, μια επιστημονική ψυχή σε έναν χώρο καθαρής σκέψης, όπου οι μαθηματικές δομές υπάρχουν όχι ως σύμβολα, αλλά ως ζωντανά αντικείμενα που μπορείτε να μελετήσετε άμεσα.
Και να τι είπε ο Κέισι για τη σύνδεση μεταξύ αυτού που μελετάτε εκεί και αυτού που γεννιέστε εδώ. Ένα παιδί που κάθεται σε ένα πιάνο στα 3 του χρόνια και παίζει χωρίς μαθήματα, χωρίς να διαβάζει μουσική, απλώς παίζει.
Αυτό δεν είναι ένα τυχαίο γενετικό χάρισμα. Αυτή είναι μια ψυχή που συνέχισε να μελετά μουσική μεταξύ των ενσαρκώσεων. Το πέπλο κρύβει αναμνήσεις, αλλά δεν σβήνει τις δονήσεις. Και αυτό που κάνετε αυτή τη στιγμή με τις γνώσεις και τις δεξιότητες που έχετε, είναι μια συνέχεια αυτής της μάθησης. Όχι η αρχή, μια συνέχεια, το τρίτο έργο. Και αυτό είναι το μέρος που αλλάζει τα πάντα. Απολύτως τα πάντα. Ο Κέισι είπε ότι περίπου το ένα τρίτο όλων των ψυχών στην άλλη πλευρά σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή εργάζονται ενεργά με τους ζωντανούς, δεν παρατηρούν, δεν παρακολουθούν από απόσταση.
Το τρίτο έργο, είναι η εργασία.
Ο πρώτος ρόλος είναι οι χαιρετιστές. Αυτοί που συναντούν τους νεοαποθανόντες. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι τη στιγμή του θανάτου δεν καταλαβαίνουν τι συνέβη. Ειδικά εκείνοι που πέθαναν ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση, χωρίς χρόνο να το επεξεργαστούν. Αυτές οι ψυχές χρειάζονται κάποιον να τους εξηγήσει πού βρίσκονται, τι συνέβη, τι ακολουθεί. Ο δεύτερος ρόλος, είναι οι οδηγοί για συγκεκριμένους ζωντανούς ανθρώπους. Αυτό που ονομάζουμε φύλακες αγγέλους. Σύμφωνα με τον Κέισι, «αυτή είναι μια πραγματική λειτουργία, που εκτελείται από συγκεκριμένες ψυχές, όχι αφηρημένα όντα από θρησκευτικά κείμενα, ανθρώπους που έζησαν, πέθαναν και επέλεξαν αυτό το έργο. Που εργάζονται μέσα από τα όνειρά σας, τη διαίσθησή σας, αυτές τις παρορμήσεις που έρχονται από το πουθενά και αποδεικνύονται σωστές. Αυτή η φωνή που λέει: «Μην πάτε εκεί σήμερα».
Ο Κέισι ήταν συγκεκριμένος. Κάθε άτομο σε φυσική ενσάρκωση, έχει τουλάχιστον έναν τέτοιο οδηγό. Και ο τρίτος ρόλος, αυτό που θεωρώ το πιο εκπληκτικό πράγμα που περιέγραψε ποτέ ο Κέισι, είναι οι εμπνευστές, οι ψυχές που εργάζονται με δημιουργικούς ανθρώπους, με καλλιτέχνες, μουσικούς, επιστήμονες.
Ο Κέισι είπε: «Κάθε ιδέα που έρχεται σε ένα άτομο ξαφνικά σε κατάσταση μισοϋπνίας στο ντους, σε μια στιγμή απόλυτης χαλάρωσης, δεν είναι προϊόν του δικού του εγκεφάλου. Είναι μια μετάδοση, ένα σήμα από μια άλλη διάσταση της πραγματικότητας, που ο εγκέφαλος συλλαμβάνει, τη στιγμή που τα προστατευτικά του φίλτρα χαμηλώνουν.
Η συμφωνία του Μότσαρτ που του ήρθε ολοκληρωμένη σε μια μόνο νύχτα. Ο περιοδικός πίνακας του Μεντελιέ που είδε σε ένα όνειρο.
Αυτές δεν είναι συμπτώσεις. Αυτό είναι το έργο ψυχών, των οποίων το καθήκον είναι να μεταδίδουν γνώση, πέρα από τα όρια μεταξύ των κόσμων. Σκεφτείτε το, την επόμενη φορά που θα σας έρθει μια ιδέα από το πουθενά. Από πού προήλθε στην πραγματικότητα;
Και τώρα μια ιστορία που κλείνει αυτό το ερώτημα για πάντα. Γιόζεφ Ταρτίνι (Josephe Tartini), συνθέτης, 18ος αιώνας. Ένα πρωί ξύπνησε και έγραψε μια σονάτα που είχε ακούσει σε ένα όνειρο, ολοκληρωμένη πλήρως. Την ονόμασε σονάτα του διαβόλου, με τρίλια και έλεγε σε όλη του τη ζωή ότι δεν είχε συνθέσει ποτέ κάτι παρόμοιο, ότι του δόθηκε, δεν δημιουργήθηκε από τον ίδιο. Μέχρι σήμερα, θεωρείται ένα από τα τεχνικά πιο απαιτητικά κομμάτια, που έχουν γραφτεί ποτέ για βιολί.
Αλλά να τι έχει σημασία. Μετά από εκείνο το όνειρο, ο Ταρτίνι άλλαξε, όχι μόνο ως συνθέτης, αλλά και ως άνθρωπος. Είπε ότι μετά από εκείνη τη νύχτα, ήξερε γιατί ήταν ζωντανός, ότι η αποστολή του ήταν να μεταφράσει αυτό που άκουγε από εκεί σε αυτό που οι άνθρωποι μπορούσαν να ακούσουν εδώ. Έζησε με αυτή την κατανόηση, για τα υπόλοιπα 40 χρόνια της ζωής του και πέθανε χωρίς φόβο θανάτου. Επειδή ήξερε, ότι το έργο θα συνεχιζόταν, απλώς κάπου αλλού.
Ο Κέισι θα έλεγε ότι ήταν ένας από εκείνους τους εμπνευστές που εργάζονταν μόνο και προς τις δύο κατευθύνσεις ταυτόχρονα, λαμβάνοντας από εκεί και μεταδίδοντας εδώ.
Το τέταρτο έργο, είναι το πιο σημαντικό και το πιο σοκαριστικό, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και εκείνοι που πιστεύουν στη μετενσάρκωση, δεν καταλαβαίνουν πόσο περίπλοκη και πόσο υπεύθυνη είναι αυτή η διαδικασία επιλογής της επόμενης ζωής. Ο Κέισι μίλησε γι' αυτό με λεπτομέρειες που δεν εμφανίζονται σε καμία θρησκευτική παράδοση.
Η επόμενη ενσάρκωση δεν ανατίθεται, δεν διανέμεται. Επιλέγεται από εσάς συνειδητά, με πλήρη κατανόηση των συνεπειών. Εσείς επιλέγετε το σώμα, τους γονείς, τη χώρα, την ιστορική στιγμή, τις συγκεκριμένες προκλήσεις που χρειάζεται η ψυχή σας, για το επόμενο βήμα ανάπτυξής της. Και ο Κέισι είπε κάτι που αλλάζει κυριολεκτικά τα πάντα, στον τρόπο που βλέπεις τη ζωή σου αυτή τη στιγμή.
Οι περισσότερες ψυχές, ξοδεύουν τεράστιο χρόνο σε αυτή την επιλογή. Το ισοδύναμο δεκαετιών κατά την άποψή μας, μερικών αιώνων. Επειδή αυτή δεν είναι μια τυχαία επιλογή. Αυτή είναι μια στρατηγική απόφαση, για το πώς θα μοιάζει το επόμενο στάδιο ενός ατελείωτου ταξιδιού. Και εδώ, μια ιστορία, που δεν έχω ακούσει πουθενά αλλού.
Ανίτα Μουρτζάνι (Anita Moorjani), μια Αμερικανίδα ινδικής καταγωγής, 2006, καρκίνος σταδίου 4.
Οι γιατροί της έδωσαν ώρες. Έπεσε σε κώμα και επέστρεψε με πλήρη ανάρρωση που οι ογκολόγοι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν. Οι όγκοι εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες. Αλλά αυτό δεν είναι το κύριο πράγμα.
Το κύριο πράγμα είναι αυτό που περιέγραψε από την άλλη πλευρά. Έβλεπε ολόκληρη τη ζωή της ταυτόχρονα, παρελθόν, παρόν και πιθανό μέλλον, ως μια μοναδική στιγμή. Και είδε ότι είχε επιλέξει αυτή τη ζωή με αυτή την ασθένεια σκόπιμα, για να μάθει ένα πράγμα, να αγαπά τον εαυτό της, όχι τους άλλους, τον εαυτό της. και ότι όλα τα βάσανά της, προέρχονταν από μία πηγή από την αδυναμία της να αποδεχτεί τον εαυτό της όπως ήταν. Όταν το κατάλαβε αυτό εκεί, η ασθένεια που έμεινε εδώ τεκμηριώθηκε φυσικά, τα ιατρικά της αρχεία επαληθεύτηκαν, η ιστορία της δημοσιεύτηκε, επιβεβαιώθηκε.
Ο Κέισι περιέγραψε ακριβώς αυτόν τον μηχανισμό. Όταν μια ψυχή στην άλλη πλευρά βλέπει γιατί επέλεξε μια συγκεκριμένη πρόκληση, αυτή η κατανόηση αλλάζει κυριολεκτικά τη φυσική πραγματικότητα εδώ.
Τώρα συγκεντρώστε τα όλα. Μετά τον θάνατο, αυτό που σας περιμένει, δεν είναι το κενό, ούτε η αιώνια ανάπαυση.
Αυτό που σας περιμένει, είναι το πρώτο καθήκον. Μια ειλικρινής συζήτηση με τον εαυτό σας, μέσα από μια ανασκόπηση κάθε δευτερολέπτου της ζωής σας, που νιώθετε τόσο έντονα, όσο νιώθετε τον δικό σας χτύπο της καρδιάς αυτή τη στιγμή.
Το δεύτερο, η μάθηση, χωρίς τους περιορισμούς που επιβάλλει ένα φυσικό σώμα. Άμεση λήψη γνώσης, που η ψυχή σας συνεχίζει να συλλέγει σε όλες τις ενσαρκώσεις.
Η τρίτη υπηρεσία, η συνάντηση με τους νεοαφιχθέντες, η εργασία ως οδηγός για τους ζωντανούς, η μετάδοση έμπνευσης πέρα από τα όρια μεταξύ των κόσμων.
Και το τέταρτο, το πιο υπεύθυνο έργο που θα κάνετε ποτέ, η επιλογή της επόμενης ζωής σας με πλήρη κατανόηση του τι επιλέγετε και γιατί.
Αυτή δεν είναι θεολογία. Δεν είναι μια παρήγορη ιστορία. Αυτή είναι η μηχανική της ύπαρξης, που περιγράφεται με μια ακρίβεια, που δεν μπορεί να εξηγηθεί με σύμπτωση.
Μια τελευταία ερώτηση, η πιο σημαντική. Αν επιλέξατε αυτή τη ζωή ο ίδιος, με αυτούς τους γονείς, σε αυτή τη χώρα, αυτή τη στιγμή, με αυτές τις συγκεκριμένες προκλήσεις, τότε τι ακριβώς ήρθατε εδώ να κάνετε;
Το κάνετε, ή περνάτε αυτή την ενσάρκωση σε λειτουργία επιβίωσης, αντιδρώντας στις περιστάσεις, αντί να τις δημιουργείτε;
Η Ανίτα επέστρεψε επειδή κατάλαβε την αποστολή της εκεί και μπόρεσε να την εκπληρώσει εδώ. Ο Ταρτίνι έλαβε την αποστολή του σε ένα όνειρο και έζησε με αυτήν για 40 χρόνια. Ο άντρας με την καρδιακή ανακοπή, συμφιλιώθηκε με τον αδελφό του επειδή η ανασκόπηση της ζωής του έδειξε τι πραγματικά έχει σημασία. Ο καθένας από αυτούς, είχε μια στιγμή που κατάλαβε γιατί ήρθε.
Γράψτε στα σχόλια. Νιώθετε τον σκοπό σας ή ακόμα ψάχνετε; Επειδή η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι απλώς μια συζήτηση για το νόημα της ζωής. Σύμφωνα με τoν Κέισι, είναι ένα άμεσο μήνυμα που δείχνει την αποστολή που επιλέξατε για τον εαυτό σας πριν γεννηθείτε.
Η συνέντευξη της Anita Moorrjani:
https://hellenic-spirit.blogspot.com/2016/11/blog-post.html
πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=fbddg3tt_Bk
