Η Ευδαιμονία δεν είναι συναίσθημα. Δεν είναι απλά χαρά, ούτε ευτυχία, ούτε τύχη.
Είναι κατάσταση ύπαρξης.
Είναι η φυσική έκφραση του ανθρώπου όταν ζει σε αρμονία με τη βαθύτερη φύση του, όταν ακολουθεί το έργο της ψυχής του και εκφράζει χωρίς φόβο τη δύναμη που φέρει μέσα του. Δεν εξαρτάται από εξωτερικές συνθήκες, από επιτυχίες ή αποδοχή. Η ευτυχία έρχεται και φεύγει, αλλά η Ευδαιμονία είναι κάτι ανώτερο, κάτι που πηγάζει μέσα από την ψυχή και εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος απομακρύνεται από αυτήν όταν δεν γνωρίζει τον εαυτό του, όταν ζει σύμφωνα με τα «πρέπει» των άλλων, όταν κυνηγά την αποδοχή αντί για την αλήθεια του. Τότε, ακόμη κι αν πετύχει, μέσα του παραμένει ένα κενό. Αυτή είναι η κατάσταση του Κακοδαίμονα: ένας άνθρωπος που δεν ακολουθεί το φως του, που έχει χάσει την επαφή με τη φύση του.
Η Ευδαιμονία γεννιέται όταν ο άνθρωπος αναπτύσσει Αρετές. Όταν ο Νους γίνεται ηνίοχος και παύει να σύρεται από τις άλογες επιθυμίες και τα άλογα μέρη της ψυχής. Τότε αρχίζει το ευ ζην. Τότε η ζωή αποκτά κατεύθυνση, ουσία και δύναμη. Δεν είναι μια παθητική κατάσταση, ούτε μια απομόνωση από τον κόσμο. Είναι μια ενεργή κατάσταση δημιουργίας και προσφοράς.
Ο άνθρωπος που ζει σε Ευδαιμονία δεν ζητά νόημα, το εκφράζει μέσα από τη ζωή του. Η Ευδαιμονία δεν χαρίζεται. Κατακτιέται με καθαρότητα, διάκριση και εσωτερική αλήθεια. Όσο ο άνθρωπος απομακρύνεται από το ψεύτικο και πλησιάζει αυτό που πραγματικά είναι, τόσο πλησιάζει και την Ευδαιμονία.
Ο Ευδαίμων άνθρωπος δεν χρειάζεται επιβεβαίωση και δεν κυνηγά την ευτυχία. Τη δημιουργεί. Τη γεννά μέσα από την ίδια του την ύπαρξη.
ΔΑΜΝΑΜΕΝΕΥΣ
