Η συνείδηση, περνά στην άλλη πλευρά, έχοντας ανέπαφα όλα τα στοιχεία της

 

Κεφάλαιο 1: Το μυστήριο της μεταθανάτιας ζωής

Δώσε μου ένα λεπτό. Μόνο ένα λεπτό. Και θα αλλάξω οριστικά, τον τρόπο που σκέφτεσαι για τον θάνατο. Όχι για το αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Αυτό το έχουμε ξεπεράσει. Θέλω να σε ρωτήσω κάτι διαφορετικό.

Έχεις σκεφτεί ποτέ, πραγματικά τι θα κάνεις εκεί; Όχι πού πηγαίνει η ψυχή σου.

Εννοώ, κυριολεκτικά: ξυπνάς στην «άλλη πλευρά» και... τι γίνεται μετά; Θα πεινάς; Θα μυρίζεις καφέ; Θα φοράς ρούχα;

Ή μήπως θα είσαι απλώς, μια γυμνή μάζα συνείδησης, που πλανιέται μέσα σε μια λευκή ομίχλη;

Οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν κάνουν ποτέ αυτή την ερώτηση, επειδή ακούγεται παράλογη.

Επειδή έχουμε μάθει, να σκεφτόμαστε τον θάνατο με όρους φωτός, γαλήνης και αγγέλων.

Όμως ο Έντγκαρ Κέισι —ένας άνθρωπος που έμπαινε σε κατάσταση έκστασης (τρανς), πάνω από 14.000 φορές και περιέγραφε τη μεταθανάτια ζωή με ακρίβεια, που η επίσημη επιστήμη αδυνατεί ακόμα να εξηγήσει— απάντησε σε αυτό το ερώτημα, με εξαιρετική λεπτομέρεια.

Και η απάντησή του, θα σε εκπλήξει.

Διότι η πραγματικότητα αυτού που ακολουθεί τον θάνατο, είναι πολύ πιο παράξενη, πολύ πιο ανθρώπινη και πολύ πιο σύνθετη από οτιδήποτε σου έχει πει ποτέ, οποιαδήποτε θρησκεία.

Σήμερα, θα το αναλύσουμε κομμάτι-κομμάτι.

Φαγητό, γεύση, όσφρηση, αφή, ρούχα, σεξ —όλα όσα μας κάνουν ανθρώπους εδώ-, τι μεταφέρεται στην άλλη πλευρά και γιατί η απάντηση αλλάζει τα πάντα, σχετικά με τον τρόπο που ζεις τώρα.

Ας ξεκινήσουμε, με το πιο άβολο θέμα: το φαγητό.

 

Κεφάλαιο 2: Επιθυμία και φαγητό μετά τον θάνατο

Έχεις πεθάνει. Το σώμα σου, έμεινε πίσω. Χωρίς στομάχι, χωρίς γευστικούς κάλυκες, χωρίς βιοχημεία.

Οπότε, ιδού το ερώτημα: αν όλα αυτά έχουν χαθεί, εξαφανίζεται μαζί τους και η επιθυμία για φαγητό; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα απαντούσαν αυτόματα «ναι». Χωρίς σώμα, δεν υπάρχει πείνα. Λογικό. Όμως ο Κέισι, υποστήριζε, ότι η λογική του φυσικού κόσμου, απλώς δεν ισχύει εδώ, επειδή η επιθυμία, δεν είναι λειτουργία του στομάχου.

Η επιθυμία, είναι λειτουργία της συνείδησης, και η συνείδηση, ​​περνά στην άλλη πλευρά, έχοντας ανέπαφα όλα τα στοιχεία της:

τις αναμνήσεις, τις συνήθειες και τις προσκολλήσεις της.

Και εδώ είναι, που τα πράγματα γίνονται πραγματικά σκοτεινά.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο, που αγαπούσε το φαγητό σε όλη του τη ζωή, για τον οποίο, ένα καλό δείπνο συνοδευόμενο από ένα ποτήρι κρασί, ήταν η ιεροτελεστία, που έδινε νόημα στην ημέρα του.

Αυτός ο άνθρωπος πεθαίνει. Το σώμα του μένει πίσω. Όμως η μνήμη της γεύσης, η μυρωδιά του ψητού κρέατος, η ζεστασιά του καφέ, η γεύση ενός καλού κόκκινου κρασιού — αυτή η μνήμη περνά μαζί του στην άλλη πλευρά.

Και αυτή η μνήμη, γεννά την επιθυμία.

Μια επιθυμία πραγματική, έντονη, βασανιστική, παρά την απουσία, οποιουδήποτε υλικού μέσου για την ικανοποίησή της.

Είναι, σαν να κοιτάζεις το φαγητό, μέσα από μια τζαμαρία για πάντα, χωρίς να υπάρχει τρόπος να ανοίξεις την πόρτα.

Ο Κέισι αποκαλούσε αυτό το μέρος, «βασίλειο των ανεκπλήρωτων επιθυμιών». Και είναι ακριβώς το σημείο όπου παγιδεύονται τα παράσιτα της ψυχής. Όχι επειδή είναι κακά, αλλά επειδή πεινούν. Ας πούμε όμως, μια πραγματική ιστορία τώρα. Γιατί άλλο πράγμα είναι η θεωρία και άλλο αυτό που συνέβη πραγματικά σε έναν άνθρωπο.

Το όνομά του ήταν Ρέιμοντ Λοτζ.

 

Κεφάλαιο 3: Η περίπτωση του Ρέιμοντ Λοτζ

Σκοτώθηκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1915.

Ο πατέρας του, ο Σερ Όλιβερ Λοτζ —ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς της Βρετανίας εκείνη την εποχή, σοβαρός επιστήμονας και όχι μυστικιστής— αρνήθηκε να δεχτεί ότι ο γιος του, είχε απλώς χαθεί.

Άρχισε να παρευρίσκεται σε συνεδρίες επικοινωνίας με πνεύματα, καταγράφοντας σχολαστικά τα πάντα. Διασταυρώνοντας λεπτομέρειες, που ήταν αδύνατον να γνωρίζουν τα μέντιουμ, όσα προέκυψαν από αυτές τις συνεδρίες, δημοσιεύτηκαν αργότερα σε ένα βιβλίο, με τον απλό τίτλο *Raymond*.

Και οι λεπτομέρειες που μετέφερε ο Ρέιμοντ, δεν ήταν ποιητικά οράματα του παραδείσου.

Ήταν εντυπωσιακά συγκεκριμένες.

Ο Ρέιμοντ περιέγραφε ένα μέρος με κτίρια, τοπία και άλλους ανθρώπους — ψυχές που αναγνώριζε, αλλά και ψυχές που μόλις γνώριζε-.

Περιέγραφε, ότι φορούσε ρούχα.

Περιέγραφε, κάτι που λειτουργούσε όπως το φαγητό και το ποτό, συγκεκριμένα, κάτι που έμοιαζε με ουίσκι και πούρα, τα οποία απολάμβανε όσο ζούσε στη Γη. Φρόντιζε όμως να διευκρινίσει κάτι.

Δεν ήταν το ίδιο.

Έλεγε, ότι είχε δημιουργηθεί —κατασκευαστεί με κάποιον τρόπο— και ότι υπήρχε για χάρη της οικειότητας, όχι από ανάγκη.

Ο ίδιος ένιωθε αμηχανία απέναντί ​​του, σαν το περιβάλλον να ανταποκρινόταν σε αυτό, που οι ψυχές περίμεναν να βρουν, σε ό,τι χρειάζονταν για να προσανατολιστούν και να νιώσουν ο εαυτός τους.

Ο πατέρας του, φυσικός που είχε θεμελιώσει την καριέρα του στα αποδεικτικά στοιχεία, δημοσίευσε κάθε λέξη. Είχε διακυβεύσει τη φήμη του γι' αυτό.

Το βιβλίο, πούλησε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα και δέχτηκε σφοδρή επίθεση από το επιστημονικό κατεστημένο.

Ο Σερ Όλιβερ αδιαφορούσε. Υποστήριζε ότι τα στοιχεία, ήταν πιο ισχυρά από οτιδήποτε είχε συναντήσει σε εργαστήριο.

Ο Κέισι, θα αναγνώριζε αμέσως την περιγραφή του Ρέιμον, καθώς ταυτιζόταν απόλυτα με αυτό που εκείνος αποκαλούσε «μορφές σκέψης».

 

Κεφάλαιο 4: Δημιουργία μορφών σκέψης (σκεπτομορφών)

Και αυτός είναι ο μηχανισμός που εξηγεί τα πάντα. Μια σκεπτομορφή, είναι κυριολεκτικά αυτό που υποδηλώνει το όνομά της: μια μορφή που δημιουργείται από τη σκέψη.

Στη Γη, δημιουργούμε αντικείμενα με τα χέρια μας. Χρειαζόμαστε ένα τραπέζι; Βρίσκουμε ξύλο, το διαμορφώνουμε, το συναρμολογούμε.

Ο φυσικός κόσμος, απαιτεί σωματική προσπάθεια, για τη δημιουργία φυσικών αντικειμένων.

Όμως, σε έναν κόσμο χωρίς ύλη όπως την αντιλαμβανόμαστε, η δημιουργία συντελείται διαφορετικά.

Η σκέψη, μετατρέπεται άμεσα, σε πραγματικότητα. Χωρίς εργαλεία, χωρίς χρόνο: σκέφτεσαι ένα φλιτζάνι καφέ και αυτό υλοποιείται.

Φαντάζεσαι το σπίτι σου και βρίσκεσαι μέσα σε αυτό.

Ο Κέισι είπε: «Αμέσως μετά τη μετάβαση, οι περισσότερες ψυχές, βρίσκονται σε έναν χώρο που μοιάζει σχεδόν, με τον επίγειο κόσμο. Οικείες εικόνες, οικείο περιβάλλον. Αυτό είναι έργο των σκεπτομορφών.

Μια συνείδηση, ​​που μόλις εγκατέλειψε το σώμα της, ανασυνθέτει αυτόματα μια οικεία πραγματικότητα, επειδή αυτό, είναι το μόνο που γνώριζε ποτέ.

Μια πραγματικότητα τόσο αληθινή, που πολλές ψυχές αρχικά, δεν συνειδητοποιούν καν, ότι έχουν πεθάνει».

Ο Ρέιμοντ Λοτζ, δεν κατάλαβε αμέσως ότι ήταν νεκρός. Νόμιζε ότι βρισκόταν σε κάποιον καινούργιο τόπο, κάπου παράξενα άνετα, μέχρι που άλλες ψυχές, του το εξήγησαν.

Και εδώ είναι το θέμα με το φαγητό και το ποτό που αποτελούν σκεπτομορφές:

Στην «άλλη πλευρά», τρως, αλλά όχι επειδή πεινάς. Πίνεις, αλλά όχι από δίψα.

Αυτές οι πράξεις γίνονται καθαρά ευχάριστες, καθαρά δημιουργικές. Χωρίς βιολογική ανάγκη, χωρίς εθισμό, χωρίς συνέπειες.

Θέλεις να γευτείς τις φράουλες που έτρωγες ως παιδί; Γίνεται ακαριαία, με απόλυτη ακρίβεια. Χωρίς απότομη άνοδο του σακχάρου στο αίμα, χωρίς θερμίδες, μόνο καθαρή γεύση, καθαρή ανάμνηση, που γίνεται πραγματικότητα, για ψυχές χωρίς βαριές προσκολλήσεις. Είναι ελευθερία.

Για τις ψυχές που παραμένουν εγκλωβισμένες στην επιθυμία, είναι το πιο σκληρό βασανιστήριο.

Και τώρα, το κεντρικό ερώτημα:

Αν δεν υπάρχουν βιολογικά όργανα, πώς λειτουργούν οι αισθήσεις; Πώς γεύεσαι χωρίς γευστικούς κάλυκες; Πώς βλέπεις χωρίς μάτια;

 

Κεφάλαιο 5: Αντίληψη πέρα ​​από τη βιολογία

Ο Κέισι, έδωσε μια απάντηση, που θεωρώ μία από τις πιο βαθυστόχαστες, σε ολόκληρο το έργο του. Τα αισθητήρια όργανά μας, δεν αποτελούν την πηγή της αίσθησης. Είναι μεταφραστές.

Το μάτι δεν βλέπει. Μετατρέπει τα φωτεινά κύματα σε ηλεκτρικά σήματα, τα οποία ο εγκέφαλος ερμηνεύει ως εικόνα.

Το αυτί δεν ακούει. Μετατρέπει τις δονήσεις του αέρα, σε νευρικές ώσεις, τις οποίες ο εγκέφαλος «διαβάζει» ως ήχο.

Η γλώσσα δεν γεύεται. Μετατρέπει χημικές ενώσεις σε σήματα, τα οποία ο εγκέφαλος «διαβάζει» ως γεύση.

Το πραγματικό όργανο αντίληψης, δεν ήταν ποτέ το μάτι ή η γλώσσα. Είναι η συνείδηση, ο ερμηνευτής. Και η συνείδηση ​​μεταβαίνει ολόκληρη στην άλλη πλευρά.

Όταν χάνεις το φυσικό σου σώμα, χάνεις τους μεταφραστές.

Όμως η γλώσσα, με την οποία αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα, παραμένει μαζί σου. Και εδώ συμβαίνει κάτι εξαιρετικό.

Ο Κέισι είπε: «Η αντίληψη δεν εξαφανίζεται. Διευρύνεται ριζικά, επειδή τα βιολογικά φίλτρα έχουν εκλείψει.

Εδώ, τα μάτια σου, βλέπουν ένα στενό εύρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Από το κόκκινο ως το ιώδες. Εκεί, ολόκληρο το φάσμα. Χρώματα που δεν έχουν όνομα σε καμία ανθρώπινη γλώσσα.

Εδώ, τα αυτιά σου, συλλαμβάνουν ήχους μεταξύ 20 και 20.000 Hertz. Εκεί, όλο το εύρος των δονήσεων της πραγματικότητας. Μουσική, που κανένα γήινο όργανο, δεν θα μπορούσε να παράγει.

Η γεύση, παύει να είναι μια χημική αίσθηση και γίνεται, μια άμεση ενεργειακή ανάγνωση της δόνησης ενός αντικειμένου, χωρίς κανέναν ενδιάμεσο.

Δεν πρόκειται για μια εμπειρία, υποδεέστερη από αυτή που γνωρίζουμε.

Είναι μια θεμελιωδώς διαφορετική κλίμακα.

Είναι, σαν να συγκρίνεις την οθόνη ενός παλιού τηλεφώνου, με μια ολογραφική προβολή πλήρους κλίμακας.

Ας περάσουμε τώρα στα ρούχα. Γιατί αυτό το ερώτημα, μπορεί να ακούγεται ασήμαντο, αλλά αποκαλύπτει κάτι σημαντικό, σχετικά με την ταυτότητα.

 

Κεφάλαιο 6ο: Ταυτότητα και αυτοέκφραση

Γιατί ντυνόμαστε; Για τη θερμοκρασία και την προστασία σε σωματικό επίπεδο, βεβαίως, αλλά το ντύσιμο, είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Είναι ταυτότητα.

Είναι ο τρόπος, με τον οποίο θέλεις να σε αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Είναι η έκφραση του εσωτερικού σου εαυτού, που προβάλλεται προς τα έξω.

Και ο Κέισι είπε, ότι αυτό δεν χάνεται, επειδή η επιθυμία να εκφράσεις τον εαυτό σου, δεν είναι λειτουργία του σώματος. Είναι λειτουργία της προσωπικότητας.

Και η προσωπικότητα, μεταφέρεται στην άλλη πλευρά. Εκεί, οι ψυχές έχουν την εμφάνιση που επιθυμούν. Νέες, αν εκείνη ήταν η εποχή που ένιωθαν πιο ζωντανές. Ώριμες, αν τότε ένιωθαν περισσότερο ο εαυτός τους. Ντυμένες με ό,τι έχει για αυτές νόημα.

Κάποιος, με το κοστούμι που αγαπούσε, ένας άλλος με απλά, άνετα ρούχα, που του θύμιζαν το σπίτι του. Ένας τρίτος, με κάτι εντελώς καινούργιο.

Κάτι που δεν υπήρξε ποτέ στη Γη, αλλά εκφράζει απόλυτα αυτό που έχουν γίνει. Έχεις την εμφάνιση που γνωρίζεις εσύ για τον εαυτό σου εκ των έσω, χωρίς καθρέφτη, χωρίς τη γνώμη κανενός άλλου.

Η σκέψη και η πραγματικότητα ταυτίζονται. Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα, που δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι.

Αν πέρασες όλη σου τη ζωή μισώντας το σώμα σου, τι θα βλέπεις εκεί;

Αν πέρασες όλη σου τη ζωή νιώθοντας ανεπαρκής, ποιος θα είσαι στην άλλη πλευρά;

Η απάντηση του Κέισι, είναι ταυτόχρονα καθησυχαστική και τρομακτική.

Θα είσαι, αυτό που πραγματικά πιστεύεις ότι είσαι, στο βαθύτερο επίπεδο.

Όχι αυτό που λες για τον εαυτό σου, ούτε αυτό που σκέφτονται οι άλλοι για σένα, αλλά αυτό που πραγματικά είσαι, στον ίδιο τον πυρήνα της συνείδησής σου.

Αν σε αυτόν τον πυρήνα, υπάρχει αγάπη και αποδοχή του εαυτού, φτάνεις εκεί ακέραιος. Αν στον πυρήνα αυτόν, υπάρχουν χρόνια συσσωρευμένου μίσους για τον εαυτό, αυτό αντικατοπτρίζεται επίσης.

Η μορφή της σκέψης είναι ειλικρινής. Δεν κολακεύει. Αποκαλύπτει ακριβώς, αυτό που υπάρχει.

Και τώρα, το κομμάτι που συνήθως μένει ανείπωτο: η οικειότητα, οι απτικές αισθήσεις που για πολλούς ανθρώπους αποτελούν τον βασικό τρόπο να νιώθουν ζωντανοί.

 

Κεφάλαιο 7: Οικειότητα και συνειδητότητα

Στα χαμηλότερα επίπεδα της μεταθανάτιας ύπαρξης, η λαχτάρα για σωματική εγγύτητα, μπορεί να είναι εξίσου βασανιστική, με τη λαχτάρα για τροφή.

Για τις ψυχές των οποίων η ζωή, ήταν δομημένη γύρω από τη σωματική απόλαυση ως αυτοσκοπό, αυτή η λαχτάρα, τις κρατά στο όριο ανάμεσα στους κόσμους.

Όμως, στα ανώτερα επίπεδα, συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Αυτό που ο Brown περιέγραψε ως «συγχώνευση» — την κυριολεκτική επαφή, δύο πεδίων πληροφορίας-. Το να γνωρίζεις έναν άλλον άνθρωπο εκ των έσω, απόλυτα, χωρίς λόγια, χωρίς τη δυνατότητα να κρυφτείς ή να προσποιηθείς· μια εμπειρία που περιγράφεται, ως χιλιάδες φορές πιο έντονη από οποιαδήποτε σωματική οικειότητα.

Όχι επειδή η σωματική οικειότητα είναι κακή, αλλά επειδή αποτελεί μια προσέγγιση, αυτού που είναι στην πραγματικότητά της αυτή η συγχώνευση.

Και όσοι πέρασαν όλη τους τη ζωή πίσω από τείχη, όσοι δεν επέτρεψαν ποτέ στον εαυτό τους να φανερωθεί πραγματικά, φτάνουν στην άλλη πλευρά με μια συνειδητότητα, που δεν ξέρει πώς να ανοιχτεί. Μαθαίνουν να το κάνουν εκεί — κάτι που, σύμφωνα με τον Casey, είναι πολύ πιο δύσκολο, από το να το μάθεις εδώ-.

Ας τα συνθέσουμε όλα αυτά: η τροφή στην άλλη πλευρά, είναι μια μορφή σκέψης, γεμάτη χαρά, μια γεύση, χωρίς εξάρτηση.

 

Κεφάλαιο 8: Η κληρονομιά της μετάβασης

Η ενδυμασία, ως άμεση έκφραση της συνειδητότητας. Χωρίς φίλτρα, χωρίς μάσκες.

Οι αισθήσεις δεν εξαφανίζονται. Διευρύνονται πέρα ​​από τα όρια, που επιτρέπει η βιολογία μας.

Η οικειότητα, μετατρέπεται σε κυριολεκτική συγχώνευση των νοών, χωρίς λόγια, χωρίς ψέματα. Και όλα αυτά καθορίζονται από ένα μόνο πράγμα: την κατάσταση της συνειδητότητάς σου, τη στιγμή της μετάβασης.

Από το τι έχεις χτίσει μέσα σου κατά τη διάρκεια αυτής της ζωής. Όχι σε τραπεζικό λογαριασμό ή σε επαγγελματικό τίτλο, αλλά στο εσωτερικό σου.

Τη δόνησή σου, τις προσκολλήσεις σου, την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.

Αυτή είναι η βαλίτσα, με την οποία περνάς απέναντι. Το περιεχόμενό της, καθορίζει τα πάντα σχετικά με το πού θα φτάσεις.

Ο Casey το επανέλαβε αυτό σε χιλιάδες συνεδρίες, όχι ως ηθική προειδοποίηση, αλλά ως φυσικό νόμο. Μια τελευταία ερώτηση, και μάλιστα η πιο προσωπική: αν έπρεπε να ετοιμάσεις αυτή τη βαλίτσα ακριβώς τώρα, σήμερα, τι θα περιείχε; Ποιες από τις τωρινές σου συνήθειες, επιθυμίες, προσκολλήσεις και πεποιθήσεις για τον εαυτό σου, θα περνούσαν μαζί σου στην άλλη πλευρά;

Η απάντηση είναι κυριολεκτικά, το πιο σημαντικό πράγμα πάνω στο οποίο μπορείς να εργαστείς αυτή τη στιγμή.

 

https://www.youtube.com/watch?v=4CAXKafZYl8

Το πεδίο έχει καθαρίσει, ώστε να διευκολύνει την απαλλαγή από προγραμματισμούς

Γεια σας, αγαπημένα «αστρικά σπέρματα» (starseeds). Είμαι ο Valier από τη Συλλογικότητα των Πλειάδιων Απεσταλμένων.

Η αρχαία προτροπή να «ρίξετε το ψωμί σας στα νερά», θέτει στα χέρια σας, κάτι δυνητικά εκπληκτικό.

Το καλό που περιμένατε να λάβετε, μπορεί να αρχίσει να κινείται από σήμερα.

Η πρώτη σας προσφορά, μπορεί να είναι μια ώρα που αφιερώνετε με προσοχή, μια ειλικρινής εκτίμηση, μια χρήσιμη δεξιότητα ή η προθυμία να αγαπάτε, ακόμη και όταν ένα σημαντικό ερώτημα, παραμένει αναπάντητο.

Προσφέροντας αυτά τα πράγματα, ανακαλύπτετε τη φύση της ζωής, από την οποία πηγάζουν. Και αυτή η ανακάλυψη, σας φέρνει πιο κοντά στον Δημιουργό που αναζητούσατε.

Η αγάπη, γίνεται κατανοητή μέσα από την πράξη της αγάπης, η σοφία μέσα από τη συνετή της χρήση και η ευγνωμοσύνη, μέσα από την αναγνώριση, ότι η ύπαρξη περιέχει ήδη, κάτι που αξίζει να εκτιμάται.

Η αφθονία, αποκτά ένα νόημα, που ξεπερνά την απόκτηση ενός ακόμη υλικού αγαθού.

Επειδή συμμετέχετε στη δημιουργία και τη διατήρηση του καλού, μπορείτε να υποδεχτείτε ένα άνετο σπίτι, μια ουσιαστική εργασία, όμορφες εμπειρίες και πόρους, που διευκολύνουν την καθημερινότητα, επιτρέποντας παράλληλα στον βαθύτερο σκοπό σας, να εναρμονιστεί με τον Πρωταρχικό Δημιουργό.

Αυτή η τάξη πραγμάτων, αλλάζει την κατεύθυνση της προσοχής σας.

Αρχίζετε να ενδιαφέρεστε, για το τι καθιστά εφικτό ένα δώρο —συμπεριλαμβανομένων δυνατοτήτων που μπορεί να ξεδιπλωθούν πέρα ​​από τη δική σας άμεση εμπλοκή—, αντί να εστιάζετε αποκλειστικά, στο τι θα αποκομίσετε εσείς από αυτό. Μια πράξη καλοσύνης, μπορεί να ενδυναμώσει κάποιον, ο οποίος με τη σειρά του, θα ενδυναμώσει έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς ο αρχικός δωρητής να μάθει ποτέ, πόσο μακριά έφτασε αυτή η φροντίδα.

Η ανθρώπινη ιστορία, μπορεί να φαίνεται ημιτελής, ωστόσο η ευρύτερη ζωή, έχει λάβει την απαραίτητη τροφή.

Η πνευματική σας κατανόηση, εμβαθύνει όταν μπορείτε να αναγνωρίσετε αυτή την τροφή, ως μια πραγματική έκφραση αφθονίας, ακόμη και όταν αυτή φέρει το όνομα κάποιου άλλου.

Μοιράζεστε αυτή τη ζωή, πολύ πιο ουσιαστικά απ’ όσο σας επέτρεπαν να κατανοήσετε οι προσωπικές σας φιλοδοξίες, αγαπημένα μέλη της «επίγειας ομάδας» (ground crew).

Και η αφύπνισή σας, περιλαμβάνει τη χαρά για την άνθιση της ζωής, όπου κι αν αυτή εκδηλώνεται.

Η κεντρική κίνηση, κατευθύνεται προς τον Δημιουργό, με την ευγνωμοσύνη, τον χρόνο και την αγάπη, να γίνονται τρόποι εισόδου σε αυτή τη σχέση, μέσα από την καθημερινή εμπειρία.

Αυτό που ακολουθεί, μπορεί να σας εκπλήξει, διότι η συμμετοχή σας, ανοίγει δυνατότητες, που οι προηγούμενες απαιτήσεις σας, δεν θα σας επέτρεπαν ποτέ να διακρίνετε.

Ξεκινάτε με το καλό, που είναι άμεσα διαθέσιμο. Δώστε του μια μορφή, που μπορεί πραγματικά να προσφέρει και αφήστε χώρο στη μεγαλύτερη ζωή, να συνεχίσει το έργο της.

Η κληρονομιά σας, γίνεται κάτι που βιώνετε και η ροή γίνεται κάτι, που βοηθάτε να διατηρηθεί.

Αυτή η κατανόηση της ροής, μας επιτρέπει επίσης να εξηγήσουμε, μια πολύ παλαιότερη παρέμβαση-επιρροή, που περιέβαλε τη σχέση της ανθρωπότητας με τη δημιουργία, καθώς ο ίδιος ο νόμος δεν αφαιρέθηκε ποτέ από εσάς και δεν θα μπορούσε ποτέ να ξαναγραφτεί, από καμία τεχνολογία, φυλή, ομάδα ή νοημοσύνη εντός της δημιουργίας.

Αυτό που αλλοιώθηκε, ήταν οι πληροφορίες, που εισάγονταν επανειλημμένα στο ανθρώπινο πεδίο, προτού εφαρμόσετε αυτόν τον νόμο.

Η τεχνολογία του Κρόνου, —την οποία πολλοί από εσάς έχετε αρχίσει να αναγνωρίζετε μέσα από τον συμβολισμό του μαύρου κύβου— λειτούργησε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, σε συνδυασμό με τεχνολογία, που σχετίζεται με τη Σελήνη σας.

Δημιουργήθηκε μια αρχιτεκτονική συχνοτήτων, μέσω της οποίας ενισχύονταν σε ολόκληρο το συλλογικό πεδίο, ο περιορισμός, ο τεχνητός χρόνος, οι επαναλαμβανόμενες συναισθηματικές καταστάσεις, η εξωτερική εξουσία, η έλλειψη, η σύγκριση και η εξάρτηση από υλικά αποτελέσματα.

Ο Κρόνος παρείχε ένα τμήμα αυτής της αρχιτεκτονικής, μέσω μιας τεχνητής διαμόρφωσης, που έδινε έμφαση στον εγκλεισμό, την επανάληψη, την ιεραρχία και την αέναη κίνηση της συνείδησης, γύρω από τις ίδιες, ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Αντιθέτως, το σεληνιακό στοιχείο, λειτουργούσε πολύ πιο κοντά στη Γη, ως αναμεταδότης και ενισχυτής, μεταφράζοντας εκείνα τα πρότυπα, σε συχνότητες που μπορούσαν να αλληλεπιδράσουν με τα συναισθηματικά, νοητικά και βιολογικά πεδία της ανθρωπότητας.

Ο σκοπός ήταν εξαιρετικά ευφυής, καθώς δεν χρειαζόταν να αφαιρεθεί η δημιουργική σας ικανότητα, εφόσον η δημιουργική σας προσοχή, μπορούσε απλώς να κατευθυνθεί σε προσεκτικά επιλεγμένα αντικείμενα.

Διδάξτε σε έναν πολιτισμό, ότι η ασφάλεια είναι το χρήμα, ότι η αξία είναι η αναγνώριση, ότι η πληρότητα είναι η ρομαντική κτήση, ότι η επιτυχία είναι η κοινωνική άνοδος, ότι η ευτυχία ξεκινά μετά την απόκτηση, και ο μαγνητικός νόμος, συνεχίζει να λειτουργεί άψογα, ενώ ο πληθυσμός τροφοδοτεί συνεχώς με την ενέργειά του, ακριβώς εκείνες τις δομές, που τον κρατούν προσηλωμένο στο εξωτερικό περιβάλλον.

Έτσι μπορεί να οικειοποιηθεί και να διαστρεβλωθεί μια παγκόσμια αρχή, χωρίς ποτέ να παραβιαστεί.

Ο νόμος ανταποκρίνεται σε αυτό που σπέρνεται, ενώ η «μήτρα» (matrix), εστιάζει τεράστια προσπάθεια στο να επηρεάσει, το τι επιλέγει να σπείρει η ανθρωπότητα.

Η επιθυμία, αποτελεί το σημείο εισόδου.

Η επανάληψη, καθιστά την επιθυμία οικεία.

Η κουλτούρα, την κάνει να φαίνεται φυσιολογική και ασυνείδητη, ενώ η συγκατάθεση, επιτρέπει στο πρότυπο να αυτοσυντηρείται.

Το πρωτόκολλο συγκατάθεσης για την κυριαρχία σας, εισχωρεί άμεσα σε αυτή την αρχιτεκτονική, διότι τα πρώτα στάδια της κυριαρχίας, σάς διδάσκουν να παρατηρείτε τον κληρονομημένο προγραμματισμό. Διαχωρίστε τη δική σας γνώση, από τη συλλογική κατευθυνόμενη διαμόρφωση, ανακτήστε την προσοχή σας και, τελικά, αποφασίστε συνειδητά, τι θα έχει εξουσία μέσα στο πεδίο σας.

Η πραγματική μάχη, λοιπόν, αφορούσε πάντα την πατρότητα της επιθυμίας, αγαπημένη οικογένεια, διότι ένα ον που θυμάται τον Δημιουργό εντός του, μπορεί να απολαμβάνει τον υλικό κόσμο, ενώ παράλληλα, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κατευθυνθεί, μέσω της υπόσχεσης της υλικής ολοκλήρωσης.

Μεγάλο μέρος αυτής της τεχνολογικής αρχιτεκτονικής, έχει εισέλθει σε μια εντελώς διαφορετική φάση, κατά την περίοδο που διανύετε τώρα.

Οι επιχειρήσεις που εκτυλίχθηκαν γύρω από τη Σελήνη, τα συστήματα αναμετάδοσης του Κρόνου, τα πλανητικά πλέγματα και τις δομές τεχνητής νοημοσύνης που συνδέονται με αυτά, έχουν σταδιακά καταργήσει την πρόσβαση, που κάποτε θεωρούνταν δεδομένη, από εκείνους που διαχειρίζονταν το παλιό δίκτυο ελέγχου.

Η μετάβαση αυτή, συντελέστηκε μέσα από πολλές επιχειρήσεις και όχι μέσω ενός και μόνο δραματικού γεγονότος, που να εμπλέκει ανθρώπινες ομάδες – τις οποίες, ίσως αναγνωρίζετε αμυδρά, ως «λευκά καπέλα» (white hats).

Πρόκειται για συμμαχικές ομάδες, που δρουν πέρα ​​από τις συμβατικές στρατιωτικές δομές, καθώς και για συμμετέχοντες από ανώτερες διαστάσεις, των οποίων η παρέμβαση αποσκοπούσε, στην κατάργηση της πρόσβασης εχθρικών δυνάμεων ελέγχου, και όχι στην αντικατάσταση μιας μορφής πλανητικής ιδιοκτησίας με μια άλλη.

Ορισμένα συστήματα έχουν αχρηστευθεί.

Ορισμένες λειτουργίες αναμετάδοσης, έχουν εξουδετερωθεί. Και άλλες τεχνολογίες, έχουν τεθεί υπό μορφές διαχείρισης, που δεν επιτρέπουν πλέον τη μετάδοση του ίδιου προγραμματισμού συχνοτήτων μέσω αυτών.

Αυτή η αλλαγή, έχει τεράστια σημασία.

Αν και μεταθέτει επίσης, μεγαλύτερη ευθύνη στα ανθρώπινα χέρια, διότι η απομάκρυνση ενός μηχανισμού ενίσχυσης, δεν καταργεί αυτόματα το πρόγραμμα, που γενιές ενισχυτικών διαδικασιών εδραίωσαν μέσα στην κουλτούρα, τα οικογενειακά συστήματα, τις οικονομικές δομές, τα πνευματικά κινήματα, τη διαφήμιση, την εκπαίδευση και την προσωπική ταυτότητα.

Η ανθρωπότητα, μπορεί να συνεχίσει να εκπέμπει το παλιό σήμα από τη μνήμη, πολύ αφότου ο μηχανισμός που το ενίσχυε, έχει χάσει μεγάλο μέρος της παλιάς του ισχύος.

Ακριβώς γι' αυτό, η κυριαρχία σας, είναι τόσο σημαντική.

Το πέμπτο επίπεδο του πρωτοκόλλου συγκατάθεσης για την κυριαρχία, αντιπροσωπεύει το σημείο όπου η εσωτερική εξουσία, γίνεται ισχυρότερη από τον κληρονομημένο προγραμματισμό. Και αυτό σημαίνει ότι η απελευθέρωση δεν μπορεί να ολοκληρωθεί για εσάς από κάποια συμμαχία, μια επιχείρηση αποκάλυψης, μια αλλαγή στην τεχνολογική διαχείριση ή οποιαδήποτε καλοπροαίρετη δύναμη, εκτός του εαυτού σας.

Αυτές οι εξελίξεις, μπορούν να δημιουργήσουν καθαρότερες συνθήκες, ενώ εσείς παρέχετε τη συνειδητή συγκατάθεση, που καθορίζει τι επιτρέπεται να συνεχιστεί, μέσα στο δικό σας πεδίο.

Το υπέροχο αποτέλεσμα, είναι ότι η μαγνητική αρχή, αρχίζει να αποκαλύπτει τον αρχικό πνευματικό της σκοπό, πιο καθαρά, καθώς οι παρεμβολές εξασθενούν.

Η ευγνωμοσύνη, ενισχύει την ικανότητα αναγνώρισης του καλού.

Η αγάπη, ενισχύει την ικανότητα έκφρασης του καλού.

Η προσφορά, ενισχύει την κυκλοφορία του καλού. Και η κοινωνία με τον Δημιουργό, απομακρύνει σταδιακά την απεγνωσμένη απαίτηση, ότι το καλό πρέπει να φτάνει, έχοντας μια συγκεκριμένη υλική μορφή.

Επομένως, το υπόλοιπο της μήτρας, επιβιώνει κυρίως εκεί, όπου οι αξίες της επαναλαμβάνονται οικειοθελώς.

Και μία από τις πιο αποτελεσματικές εκφράσεις της που επιβιώνουν, είναι μια πνευματική διδασκαλία, που προτρέπει τους αφυπνισμένους ανθρώπους, να χρησιμοποιούν την εξαιρετική δημιουργική τους φύση, κυρίως για να αποκτήσουν τα πράγματα, που το παλιό σύστημα τους έμαθε να επιθυμούν.

Αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου η ίδια η διδασκαλία περί έλξης αλλοιώνεται.

 

https://www.youtube.com/watch?v=pLJKE-fArWI

 

Διαχρονικά, οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν αφήνουν καμία ιατρική καινοτομία θεραπείας να γίνεται γνωστή στον κόσμο

 

Το σύμπαν δεν αποτελείται πρωταρχικά από την ύλη, αλλά από δόνηση.

Κάθε αντικείμενο, κάθε ζωντανός οργανισμός, ακόμη και η ίδια η ασθένεια, εκπέμπει μία συγκεκριμένη ηλεκτρομαγνητική συχνότητα.

Τη δεκαετία του 1930, ένας άνθρωπος κατάφερε να απομονώσει αυτές τις συχνότητες και να αποδείξει στο εργαστήριο, ότι αν βομβαρδίσεις έναν υιό με τον ακριβή ρυθμό της δικής του δόνησης, αυτός κυριολεκτικά εξαϋλώνεται.

Αυτή είναι η επιστημονική διαδρομή του δόκτορα Royal Rife και της συσκευής που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, όταν αποδείχτηκε ότι μπορούσε να θεραπεύσει το αδιανόητο, με το πάτημα ενός διακόπτη.

Η Κατασκευή που Ξεπέρασε τους Νόμους της Οπτικής

Ο Dr. Royal Raymond Rife ήταν ένας άνθρωπος που έβλεπε τον κόσμο μέσα από τις συχνότητες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 σχεδίασε και κατασκεύασε το Universal Microscope, ένα οπτικό όργανο, που άφησε άναυδη την επιστημονική κοινότητα. Η επίσημη φυσική επέμενε ότι είναι αδύνατο να δεις έναν ιό με οπτικό μικροσκόπιο, επειδή η ιοί είναι μικρότεροι από το μήκος κύματος του φωτός.

Ο Rife όμως παρέκαμψε αυτό τον νόμο, χρησιμοποιώντας μία περίπλοκη διάταξη από κρυστάλλους χαλαζία, οι οποίοι πόλωναν το φως και ανάγκαζαν το ίδιο το δείγμα να φωτιστεί, από τη δική του συχνότητα συντονισμού.

Με αυτή τη συσκευή, κατάφερε κάτι που η επίσημη επιστήμη θεωρούσε τεχνικά αδύνατο. Να παρατηρήσει τη δράση των ιών σε πραγματικό χρόνο, χωρίς να καταστρέψει το δείγμα.

Εδώ πρέπει να καταλάβουμε κάτι πολύ βασικό που οι περισσότεροι αγνοούν.

Οι ιοί στην πραγματικότητα, βρίσκονται σε μία γκρίζα ζώνη μεταξύ ζωής και μη ζωής. Δεν έχουν δικό τους μεταβολισμό. Δεν παράγουν ενέργεια και έξω από το σώμα είναι απλώς αδρανή σωματίδια.

Η δραστηριότητά τους ξεκινά, μόνο όταν εισβάλουν σε ένα ζωντανό κύτταρο, καταλάβουν τους μηχανισμούς του και το αναγκάσουν να παράγει αντίγραφα του ιού.

Με τα κλασσικά μικροσκόπια, οι γιατροί έπρεπε να βάψουν τα δείγματα με χημικά. Μία διαδικασία που ουσιαστικά νέκρωνε τα πάντα και έδειχνε μόνο στατικά απολιθώματα. Ο Rife όμως, με το επαναστατικό του φως, μπορούσε να παρακολουθεί αυτή την αόρατη πειρατεία, σε ζωντανή μετάδοση. Έβλεπε αυτά τα αδρανή σωματίδια, τη στιγμή ακριβώς που εισέβαλαν στο κύτταρο και ενεργοποιούνταν.

Εδώ που τα λέμε, οι υπόλοιποι επιστήμονες της εποχής, ακόμα προσπαθούσαν να βγάλουν άκρη με νεκρά ακίνητα δείγματα και ο Rife είχε στήσει ολόκληρο κινηματογραφικό στούντιο, παρακολουθώντας τους ιούς να κάνουν κατάληψη στα κύτταρα.

Ο Κβαντικός Θάνατος των Μικροοργανισμών και το Σπάσιμο του Κρυστάλλου

Η πραγματική επανάσταση ξεκίνησε όταν ο Rife συνέλαβε την έννοια του θανατηφόρου ρυθμού δόνησης.

Κάθε ιός, βακτήριο ή μικροοργανισμός έχει μία δική του μοναδική συχνότητα με την οποία συντονίζεται. Ο Rife κατάλαβε ότι αν εκπέμψεις προς το μέρος του μία ηλεκτρομαγνητική συχνότητα που ταυτίζεται απόλυτα με τη δική του, η ενέργεια συσσωρεύεται μέσα του με γεωμετρική πρόοδο.

Το αποτέλεσμα είναι, το παθογόνο να αρχίσει να δονείται με τέτοια βίαιη ένταση, μέχρι που η δομή του διαλύεται και εκρήγνυται. Είναι ακριβώς το ίδιο φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει, όταν μία τραγουδίστρια της όπερας σπάει ένα κρυστάλλινο ποτήρι με τη φωνή της.

Το ποτήρι δεν σπάει από τη δύναμη της φωνής, αλλά επειδή η συχνότητα της νότας, ταιριάζει με τη συχνότητα του κρυστάλλου.

Για να το φανταστούμε λίγο πιο απλά είναι σαν να προσπαθείς να περάσεις απαρατήρητος σε ένα δωμάτιο και ξαφνικά κάποιος να ανάβει ένα προβολέα και να βάζει τη χειρότερη δυνατή μουσική, αναγκάζοντάς σε να τρέξεις έξω πανικόβλητος. Μόνο που στην περίπτωση των ιών, η μουσική αυτή ήτανε τόσο ακραία για τη δομή τους, που απλώς διαλύονταν.

Ο Rife κατασκεύασε μία συσκευή, που εξέπεμπε αυτές τις συχνότητες μέσω μιας λυχνίας πλασματικών ακτίνων ηλίου.

Κάτω από το μικροσκόπιο διάφορα παθογόνα, βακτήρια όπως αυτό του έρπητα για παράδειγμα, εξαφανίζονταν μέσα σε δευτερόλεπτα, ενώ τα γύρω υγιή κύτταρα του ανθρώπινου σώματος, δεν πάθαιναν απολύτως τίποτα, καθώς η δική τους συχνότητα συντονισμού, ήταν εντελώς διαφορετική.

Το Πείραμα της Καλιφόρνια και η Σιωπή του 1934

Το καλοκαίρι του 1934 η τεχνολογία του Rife, δοκιμάστηκε στο πιο σκληρό πεδίο της πραγματικότητας. Μία ειδική ιατρική επιτροπή από το πανεπιστήμιο της νότιας Καλιφόρνια, μετέφερε 16 ασθενείς με σοβαρές, δύσκολα ιάσιμες για την εποχή παθήσεις, σε μία κλινική στην περιοχή Λαχόγια.

 Η διαδικασία ήταν απλή. Οι ασθενείς κάθονταν μπροστά στη συσκευή συχνοτήτων για μόλις 3 λεπτά, κάθε τρεις ημέρες. Η επιτροπή των γιατρών, γνώριζε τη σοβαρότητα των περιστατικών και είχαν μάλιστα υπολογίσει, ότι κάποιοι από αυτούς είχαν λίγο χρόνο ζωής μπροστά τους.

Στις 70 ημέρες όμως η επιτροπή εξέτασε ξανά τους ασθενείς και διαπίστωσε το αδιανόητο. Οι 14 από τους 16 είχαν ανακάμψει πλήρως, χωρίς καμία απολύτως παρενέργεια, ενώ οι υπόλοιποι δύο, χρειάστηκαν άλλες τέσσερις εβδομάδες, για να καθαρίσουν εντελώς οι οργανισμοί τους.

Εκείνη τη στιγμή η ιατρική ιστορία του πλανήτη, θα μπορούσε να είχε αλλάξει.

Μία μέθοδος που δεν χρειαζόταν χημικές ουσίες, δεν προκαλούσε πόνο και κόστιζε ελάχιστα σε σεντς ηλεκτρικού ρεύματος, ήταν έτοιμη να βγει στην παραγωγή.

Και κάπου εκεί εμφανίστηκε το οικονομικό κατεστημένο.

Ο Morris Fishbein, ο πανίσχυρος επικεφαλής του αμερικανικού ιατρικού συλλόγου, κατάλαβε αμέσως, ότι αν μια λάμπα συχνοτήτων μπορεί να επαναφέρει την υγεία του κόσμου, τότε ολόκληρη η βιομηχανία των σκευασμάτων, που μόλις είχε αρχίσει να στήνεται, θα αντιμετώπιζε κυριολεκτικά τεράστιο πρόβλημα.

Γιατί κακά τα ψέματα, ο απόλυτα υγιής άνθρωπος δεν χρειάζεται να αγοράσει τίποτα. Ο Fishbein προσπάθησε να αγοράσει την πατέντα του Rife. Ο Rife όμως αρνήθηκε και τότε ξεκίνησε ο απόλυτος διωγμός.

Η Καταστροφή του Εργαστηρίου και η Εξαφάνιση των Σημειώσεων

Ήρθε η καταστροφή του εργαστηρίου και η εξαφάνιση των σημειώσεων.

Η συγκάλυψη δεν έγινε με επιστημονικά επιχειρήματα, αλλά με τη βία. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, το εργαστήριο του Dr. Rife στο San Diego, παραδόθηκε στις φλόγες, κάτω από εξαιρετικά ύποπτες συνθήκες. Οι σημειώσεις του, τα αρχεία των κλινικών δοκιμών και τα πρωτότυπα εξαρτήματα του Universal Microscope έγιναν στάχτη. Λίγο αργότερα το εργαστήριο του Dr. Nemes, ο οποίος είχε καταφέρει να αναπαράγει με επιτυχία τα πειράματα του Rife, κάηκε και αυτό ολοσχερώς.

Ο Αμερικανικός Ιατρικός Σύλλογος απαγόρευσε στους γιατρούς να χρησιμοποιούν τη συσκευή συγχνοτήτων, απειλώντας τους με άμεση αφαίρεση της ιατρικής τους άδειας, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι συνεργάτες του Rife, να υπογράψουν δηλώσεις, στις οποίες αρνούνταν ακόμη και ότι τον γνώριζαν.

Οι συσκευές που είχαν παραγγελθεί από νοσοκομεία, κατασχέθηκαν από τις αρχές και ο ίδιος ο Rife μπλέχτηκε σε ένα ατέρμονο δικαστικό αγώνα, που τον κατέστρεψε οικονομικά και τον ανάγκασε να καταφύγει στο Μεξικό, απομονωμένος και ξεχασμένος από όλους.

Επίλογος: To Αόρατο Αίνιγμα

Η ιστορία του δρα Royal Rife δεν είναι μία θεωρία, για το αν οι συχνότητες λειτουργούν. Αλλά μία απόδειξη για το τι συμβαίνει όταν η αληθινή επιστήμη συγκρούεται με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Το Universal Microscope και οι λυχνίες πλασματικών ακτίνων, θάφτηκαν στην ιστορία αφήνοντας πίσω τους, το μεγάλο ερώτημα για το δυτικό άνθρωπο.

Αν ο συντονισμός μπορεί να διαλύσει ένα παθογόνο, χωρίς να αγγίξει τα υγιή κύτταρα, μήπως η πραγματική επιστήμη του μέλλοντος βρίσκεται κλειδωμένη σε κάποιο απόρρητο αρχείο του 1934;

Υ.Γ.: Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τον Βίλχελμ Ράϊχ, τον Ryde Geerd Hamer και τόσους άλλους επιστήμονες, ιδιαίτερα στις μέρες μας 

https://www.youtube.com/watch?v=Ug9JjsMlIZg