Διαχρονικά, οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν αφήνουν καμία ιατρική καινοτομία θεραπείας να γίνεται γνωστή στον κόσμο

 

Το σύμπαν δεν αποτελείται πρωταρχικά από την ύλη, αλλά από δόνηση.

Κάθε αντικείμενο, κάθε ζωντανός οργανισμός, ακόμη και η ίδια η ασθένεια, εκπέμπει μία συγκεκριμένη ηλεκτρομαγνητική συχνότητα.

Τη δεκαετία του 1930, ένας άνθρωπος κατάφερε να απομονώσει αυτές τις συχνότητες και να αποδείξει στο εργαστήριο, ότι αν βομβαρδίσεις έναν υιό με τον ακριβή ρυθμό της δικής του δόνησης, αυτός κυριολεκτικά εξαϋλώνεται.

Αυτή είναι η επιστημονική διαδρομή του δόκτορα Royal Rife και της συσκευής που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, όταν αποδείχτηκε ότι μπορούσε να θεραπεύσει το αδιανόητο, με το πάτημα ενός διακόπτη.

Η Κατασκευή που Ξεπέρασε τους Νόμους της Οπτικής

Ο Dr. Royal Raymond Rife ήταν ένας άνθρωπος που έβλεπε τον κόσμο μέσα από τις συχνότητες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 σχεδίασε και κατασκεύασε το Universal Microscope, ένα οπτικό όργανο, που άφησε άναυδη την επιστημονική κοινότητα. Η επίσημη φυσική επέμενε ότι είναι αδύνατο να δεις έναν ιό με οπτικό μικροσκόπιο, επειδή η ιοί είναι μικρότεροι από το μήκος κύματος του φωτός.

Ο Rife όμως παρέκαμψε αυτό τον νόμο, χρησιμοποιώντας μία περίπλοκη διάταξη από κρυστάλλους χαλαζία, οι οποίοι πόλωναν το φως και ανάγκαζαν το ίδιο το δείγμα να φωτιστεί, από τη δική του συχνότητα συντονισμού.

Με αυτή τη συσκευή, κατάφερε κάτι που η επίσημη επιστήμη θεωρούσε τεχνικά αδύνατο. Να παρατηρήσει τη δράση των ιών σε πραγματικό χρόνο, χωρίς να καταστρέψει το δείγμα.

Εδώ πρέπει να καταλάβουμε κάτι πολύ βασικό που οι περισσότεροι αγνοούν.

Οι ιοί στην πραγματικότητα, βρίσκονται σε μία γκρίζα ζώνη μεταξύ ζωής και μη ζωής. Δεν έχουν δικό τους μεταβολισμό. Δεν παράγουν ενέργεια και έξω από το σώμα είναι απλώς αδρανή σωματίδια.

Η δραστηριότητά τους ξεκινά, μόνο όταν εισβάλουν σε ένα ζωντανό κύτταρο, καταλάβουν τους μηχανισμούς του και το αναγκάσουν να παράγει αντίγραφα του ιού.

Με τα κλασσικά μικροσκόπια, οι γιατροί έπρεπε να βάψουν τα δείγματα με χημικά. Μία διαδικασία που ουσιαστικά νέκρωνε τα πάντα και έδειχνε μόνο στατικά απολιθώματα. Ο Rife όμως, με το επαναστατικό του φως, μπορούσε να παρακολουθεί αυτή την αόρατη πειρατεία, σε ζωντανή μετάδοση. Έβλεπε αυτά τα αδρανή σωματίδια, τη στιγμή ακριβώς που εισέβαλαν στο κύτταρο και ενεργοποιούνταν.

Εδώ που τα λέμε, οι υπόλοιποι επιστήμονες της εποχής, ακόμα προσπαθούσαν να βγάλουν άκρη με νεκρά ακίνητα δείγματα και ο Rife είχε στήσει ολόκληρο κινηματογραφικό στούντιο, παρακολουθώντας τους ιούς να κάνουν κατάληψη στα κύτταρα.

Ο Κβαντικός Θάνατος των Μικροοργανισμών και το Σπάσιμο του Κρυστάλλου

Η πραγματική επανάσταση ξεκίνησε όταν ο Rife συνέλαβε την έννοια του θανατηφόρου ρυθμού δόνησης.

Κάθε ιός, βακτήριο ή μικροοργανισμός έχει μία δική του μοναδική συχνότητα με την οποία συντονίζεται. Ο Rife κατάλαβε ότι αν εκπέμψεις προς το μέρος του μία ηλεκτρομαγνητική συχνότητα που ταυτίζεται απόλυτα με τη δική του, η ενέργεια συσσωρεύεται μέσα του με γεωμετρική πρόοδο.

Το αποτέλεσμα είναι, το παθογόνο να αρχίσει να δονείται με τέτοια βίαιη ένταση, μέχρι που η δομή του διαλύεται και εκρήγνυται. Είναι ακριβώς το ίδιο φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει, όταν μία τραγουδίστρια της όπερας σπάει ένα κρυστάλλινο ποτήρι με τη φωνή της.

Το ποτήρι δεν σπάει από τη δύναμη της φωνής, αλλά επειδή η συχνότητα της νότας, ταιριάζει με τη συχνότητα του κρυστάλλου.

Για να το φανταστούμε λίγο πιο απλά είναι σαν να προσπαθείς να περάσεις απαρατήρητος σε ένα δωμάτιο και ξαφνικά κάποιος να ανάβει ένα προβολέα και να βάζει τη χειρότερη δυνατή μουσική, αναγκάζοντάς σε να τρέξεις έξω πανικόβλητος. Μόνο που στην περίπτωση των ιών, η μουσική αυτή ήτανε τόσο ακραία για τη δομή τους, που απλώς διαλύονταν.

Ο Rife κατασκεύασε μία συσκευή, που εξέπεμπε αυτές τις συχνότητες μέσω μιας λυχνίας πλασματικών ακτίνων ηλίου.

Κάτω από το μικροσκόπιο διάφορα παθογόνα, βακτήρια όπως αυτό του έρπητα για παράδειγμα, εξαφανίζονταν μέσα σε δευτερόλεπτα, ενώ τα γύρω υγιή κύτταρα του ανθρώπινου σώματος, δεν πάθαιναν απολύτως τίποτα, καθώς η δική τους συχνότητα συντονισμού, ήταν εντελώς διαφορετική.

Το Πείραμα της Καλιφόρνια και η Σιωπή του 1934

Το καλοκαίρι του 1934 η τεχνολογία του Rife, δοκιμάστηκε στο πιο σκληρό πεδίο της πραγματικότητας. Μία ειδική ιατρική επιτροπή από το πανεπιστήμιο της νότιας Καλιφόρνια, μετέφερε 16 ασθενείς με σοβαρές, δύσκολα ιάσιμες για την εποχή παθήσεις, σε μία κλινική στην περιοχή Λαχόγια.

 Η διαδικασία ήταν απλή. Οι ασθενείς κάθονταν μπροστά στη συσκευή συχνοτήτων για μόλις 3 λεπτά, κάθε τρεις ημέρες. Η επιτροπή των γιατρών, γνώριζε τη σοβαρότητα των περιστατικών και είχαν μάλιστα υπολογίσει, ότι κάποιοι από αυτούς είχαν λίγο χρόνο ζωής μπροστά τους.

Στις 70 ημέρες όμως η επιτροπή εξέτασε ξανά τους ασθενείς και διαπίστωσε το αδιανόητο. Οι 14 από τους 16 είχαν ανακάμψει πλήρως, χωρίς καμία απολύτως παρενέργεια, ενώ οι υπόλοιποι δύο, χρειάστηκαν άλλες τέσσερις εβδομάδες, για να καθαρίσουν εντελώς οι οργανισμοί τους.

Εκείνη τη στιγμή η ιατρική ιστορία του πλανήτη, θα μπορούσε να είχε αλλάξει.

Μία μέθοδος που δεν χρειαζόταν χημικές ουσίες, δεν προκαλούσε πόνο και κόστιζε ελάχιστα σε σεντς ηλεκτρικού ρεύματος, ήταν έτοιμη να βγει στην παραγωγή.

Και κάπου εκεί εμφανίστηκε το οικονομικό κατεστημένο.

Ο Morris Fishbein, ο πανίσχυρος επικεφαλής του αμερικανικού ιατρικού συλλόγου, κατάλαβε αμέσως, ότι αν μια λάμπα συχνοτήτων μπορεί να επαναφέρει την υγεία του κόσμου, τότε ολόκληρη η βιομηχανία των σκευασμάτων, που μόλις είχε αρχίσει να στήνεται, θα αντιμετώπιζε κυριολεκτικά τεράστιο πρόβλημα.

Γιατί κακά τα ψέματα, ο απόλυτα υγιής άνθρωπος δεν χρειάζεται να αγοράσει τίποτα. Ο Fishbein προσπάθησε να αγοράσει την πατέντα του Rife. Ο Rife όμως αρνήθηκε και τότε ξεκίνησε ο απόλυτος διωγμός.

Η Καταστροφή του Εργαστηρίου και η Εξαφάνιση των Σημειώσεων

Ήρθε η καταστροφή του εργαστηρίου και η εξαφάνιση των σημειώσεων.

Η συγκάλυψη δεν έγινε με επιστημονικά επιχειρήματα, αλλά με τη βία. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, το εργαστήριο του Dr. Rife στο San Diego, παραδόθηκε στις φλόγες, κάτω από εξαιρετικά ύποπτες συνθήκες. Οι σημειώσεις του, τα αρχεία των κλινικών δοκιμών και τα πρωτότυπα εξαρτήματα του Universal Microscope έγιναν στάχτη. Λίγο αργότερα το εργαστήριο του Dr. Nemes, ο οποίος είχε καταφέρει να αναπαράγει με επιτυχία τα πειράματα του Rife, κάηκε και αυτό ολοσχερώς.

Ο Αμερικανικός Ιατρικός Σύλλογος απαγόρευσε στους γιατρούς να χρησιμοποιούν τη συσκευή συγχνοτήτων, απειλώντας τους με άμεση αφαίρεση της ιατρικής τους άδειας, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι συνεργάτες του Rife, να υπογράψουν δηλώσεις, στις οποίες αρνούνταν ακόμη και ότι τον γνώριζαν.

Οι συσκευές που είχαν παραγγελθεί από νοσοκομεία, κατασχέθηκαν από τις αρχές και ο ίδιος ο Rife μπλέχτηκε σε ένα ατέρμονο δικαστικό αγώνα, που τον κατέστρεψε οικονομικά και τον ανάγκασε να καταφύγει στο Μεξικό, απομονωμένος και ξεχασμένος από όλους.

Επίλογος: To Αόρατο Αίνιγμα

Η ιστορία του δρα Royal Rife δεν είναι μία θεωρία, για το αν οι συχνότητες λειτουργούν. Αλλά μία απόδειξη για το τι συμβαίνει όταν η αληθινή επιστήμη συγκρούεται με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Το Universal Microscope και οι λυχνίες πλασματικών ακτίνων, θάφτηκαν στην ιστορία αφήνοντας πίσω τους, το μεγάλο ερώτημα για το δυτικό άνθρωπο.

Αν ο συντονισμός μπορεί να διαλύσει ένα παθογόνο, χωρίς να αγγίξει τα υγιή κύτταρα, μήπως η πραγματική επιστήμη του μέλλοντος βρίσκεται κλειδωμένη σε κάποιο απόρρητο αρχείο του 1934;

Υ.Γ.: Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τον Βίλχελμ Ράϊχ, τον Ryde Geerd Hamer και τόσους άλλους επιστήμονες, ιδιαίτερα στις μέρες μας 

https://www.youtube.com/watch?v=Ug9JjsMlIZg

 

Τι συμβαίνει τα πρώτα λεπτά μετά τον θάνατο

 

Το 2023, οι επιστήμονες κατέγραψαν για πρώτη φορά, τι συμβαίνει στον εγκέφαλο, τη στιγμή του θανάτου. Και αυτό που είδαν, έρχεται σε αντίθεση με τα πάντα. Η επίσημη επιστήμη νόμιζε, ότι το γνώριζε αυτό. Αντί να εξασθενεί σταδιακά η εγκεφαλική λειτουργία, τη στιγμή που σταματά η καρδιά, ξαφνικά αυξάνεται. 

Δραστηριότητα, δεκάδες φορές υψηλότερη από ό,τι κατά τη διάρκεια της κανονικής, ξύπνιας ζωής. Αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PΕNAS.

Οι ερευνητές, το ονόμασαν παράδοξο και παραδέχτηκαν, ότι δεν είχαν καμία εξήγηση. Αλλά χιλιάδες άνθρωποι που πέθαναν και επέστρεψαν, έχουν μια εξήγηση. Και το ίδιο ισχύει και για τον Έντγκαρ Κέϊσι, έναν άνθρωπο που περιέγραψε αυτή τη διαδικασία, με μια ακρίβεια, που η επίσημη, επιστήμη μόλις τώρα, αρχίζει να επιβεβαιώνει.

Ας ξεκινήσουμε, με το τι συμβαίνει, τη στιγμή  πριν σταματήσει η καρδιά, επειδή το σώμα το γνωρίζει, πριν προλάβετε να το επεξεργαστείτε.

Στα δευτερόλεπτα πριν από τον θάνατο, ανεξάρτητα από την αιτία, χιλιάδες άνθρωποι περιγράφουν το ίδιο πράγμα. Ο πόνος εξαφανίζεται εντελώς.

Δεν εξασθενεί, εξαφανίζεται. Ένα άτομο που βίωνε κάτι αφόρητο μια στιγμή πριν, ξαφνικά βρίσκει απόλυτη ηρεμία.

Ο Κέϊσι το περιέγραψε αυτό, σε δεκάδες συνεδρίες. Είπε, ότι τη στιγμή που η ψυχή αρχίζει να χωρίζεται από το σώμα, η σωματική ταλαιπωρία σταματά να φτάνει στη συνείδηση.

Όχι επειδή το σώμα σταματά να στέλνει σήματα, αλλά επειδή η συνείδηση, ​​έχει ήδη αρχίσει να μετατοπίζεται, σε ένα μέρος όπου αυτά τα σήματα, δεν έχουν πλέον σημασία. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που συμβαίνει και συμβαίνει, πριν οποιοδήποτε όργανο, καταγράψει το σταμάτημα της καρδιάς.

Τα πρώτα δευτερόλεπτα μετά την καρδιακή ανακοπή.

Η μελέτη του 2023 από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, κατέγραψε ακριβώς αυτό που περιέγραψε ο Κέϊσι 70 χρόνια νωρίτερα. Τη στιγμή που η καρδιά σταματά, ο εγκέφαλος δεν κλείνει. Παίρνει φωτιά. Μια τεράστια αύξηση κυμάτων γάμμα, η ίδια δραστηριότητα, που κατά τη διάρκεια της ζωής, συμβαίνει μόνο στις πιο σπάνιες στιγμές, απόλυτης πνευματικής διαύγειας.

Η ερευνήτρια Jimo Bourjigan έγραψε στα ευρήματά της: «Ο ετοιμοθάνατος εγκέφαλος μπορεί να δημιουργήσει, καλά οργανωμένες νευρωνικές συσχετίσεις συνείδησης, ακόμη και απουσία οξυγόνου». (Επίσημη επιστήμη, το περιοδικό Penas). Ο Κέϊσι το ονόμασε αυτό, τη στιγμή της μέγιστης διαύγειας.

Μια κατάσταση, στην οποία η συνείδηση ​​βλέπει επιτέλους, χωρίς τα φίλτρα που το φυσικό σώμα τοποθετεί στην αντίληψη, καθ' όλη τη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής.

Το σώμα πεθαίνει. Η συνείδηση ​​αυτή τη στιγμή, φτάνει στο αποκορύφωμά της. Τώρα μια πραγματική ιστορία. Παμ Ρέινολντς, Αμερικανίδα, 1991.

Εγχείρηση εγκεφάλου, κατά την οποία, οι γιατροί σταμάτησαν σκόπιμα την καρδιά της και ψύξανε τον εγκέφαλό της, σε μια θερμοκρασία στην οποία οποιαδήποτε εγκεφαλική δραστηριότητα, είναι φυσικά αδύνατη. Τα όργανα, κατέγραψαν πλήρη απουσία εγκεφαλικής δραστηριότητας.

Και ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όταν ο εγκέφαλός της απενεργοποιήθηκε με όργανα, η Παμ, περιέγραψε λεπτομέρειες, της δικής της χειρουργικής επέμβασης.

Συζητήσεις μεταξύ των χειρουργών, συγκεκριμένα όργανα που χρησιμοποιούνταν, η λεπτομέρεια ότι το κρανίο της ανυψωνόταν, με ένα εργαλείο, που έμοιαζε με ηλεκτρική οδοντόβουρτσα, μια λεπτομέρεια, που δεν θα μπορούσε να είχε δει, επειδή τα μάτια της ήταν κλειστά και κολλημένα με ταινία.

Η χειρουργική ομάδα επιβεβαίωσε κάθε λεπτομέρεια. Ένας εγκέφαλος που δεν λειτουργεί, δεν μπορεί να δημιουργήσει αναμνήσεις. Αλλά είχε αναμνήσεις.  

Ο Κέισι το εξήγησε απλά.

Είπε, «Η συνείδηση, ​​δεν ήταν ποτέ λειτουργία του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος είναι ένας δέκτης, ένα εργαλείο, μέσω του οποίου η συνείδηση ​​αλληλεπιδρά με τον φυσικό κόσμο. Όταν ο δέκτης είναι απενεργοποιημένος, το σήμα δεν εξαφανίζεται. Απλώς δεν περιορίζεται πλέον από αυτόν τον δέκτη». Περίπου 10 έως 15 δευτερόλεπτα μετά την καρδιακή ανακοπή.

Αυτό που χιλιάδες άνθρωποι περιγράφουν ως έξοδο από το σώμα, όχι την αίσθηση της εξόδου, κυριολεκτική παρατήρηση του σώματός τους από έξω, από ψηλά. Οι άνθρωποι βλέπουν την ομάδα ανάνηψης να εργάζεται πάνω τους, ακούν συνομιλίες, παρατηρούν λεπτομέρειες, εκτός του οπτικού τους πεδίου. Οι σκεπτικιστές το εξηγούν αυτό, μέσω της υπολειμματικής εγκεφαλικής δραστηριότητας.

Αυτό ακούγεται πειστικό, μέχρι να συναντήσετε περιπτώσεις που αφορούν άτομα που ήταν τυφλά εκ γενετής.

Ο Δρ. Kenneth Ring από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, συνέλεξε 21 τεκμηριωμένες περιπτώσεις. 21 άτομα τυφλά εκ γενετής, που δεν είχαν δει ποτέ, ούτε μία οπτική εικόνα, σε όλη τους τη ζωή. Περιέγραψαν λεπτομερώς, τις οπτικές λεπτομέρειες της δικής τους ανάνηψης, με λεπτομέρειες που στη συνέχεια επαληθεύτηκαν και επιβεβαιώθηκαν.

Ο Κέϊσι είπε, ότι αυτή τη στιγμή, η ψυχή είναι ακόμα κοντά στο σώμα, παρατηρώντας, προσανατολιζόμενη, κατανοώντας τι έχει συμβεί και ότι για πολλές ψυχές, αυτή είναι η στιγμή ενός γεγονότος, που δεν περίμεναν. Ανακαλύπτουν ότι εξακολουθούν να υπάρχουν, ότι ο θάνατος του σώματος, δεν είναι ο θάνατός τους. Και αυτό, σύμφωνα με τον Κέϊσι, είναι ένα πραγματικό σοκ, για τους περισσότερους ανθρώπους, ακόμη και για εκείνους, που πίστευαν στη μετά θάνατον ζωή, κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Το να το γνωρίζεις διανοητικά και να το ανακαλύπτεις μέσα από τη δική σου εμπειρία είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα.

30 δευτερόλεπτα έως ένα λεπτό η σήραγγα.

Και εδώ είναι σημαντικό να πούμε κάτι που συνήθως δεν λέγεται. Δεν πρόκειται για μεταφορά και ούτε για παραίσθηση ενός ετοιμοθάνατου εγκεφάλου.

Οι παραισθήσεις είναι χαοτικές και ασυνεπείς. Αλλά αυτή η εμπειρία, περιγράφεται με εντυπωσιακή ομοιομορφία από ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών, διαφορετικών θρησκειών, διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών χωρών. Τα παιδιά που δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα βιβλίο για τη μετά θάνατον ζωή, περιγράφουν το ίδιο πράγμα με τους ηλικιωμένους, που έχουν διαβάσει εκατοντάδες. Ιάπωνες Βραζιλιάνοι, Νιγηριανοί, Αμερικανοί, μια δομή, κίνηση, επιτάχυνση, φως μπροστά και, το πιο σημαντικό, την αίσθηση ότι αυτή η κίνηση είναι σωστή, ότι δεν έχεις χάσει τον δρόμο σου.

Ο Κέϊσι περιέγραψε αυτό το στάδιο, ως τη διέλευση αυτού που ονόμασε, το πέπλο.

Τη στιγμή που η συνείδηση ​​τελικά, αποκολλάται από τη φυσική πραγματικότητα και αρχίζει να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, για την οποία πλέον, έχει όλα τα εργαλεία αντίληψης. Είπε, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτή τη στιγμή, δεν βιώνουν φόβο, αλλά αναγνώριση, σαν να επιστρέφουν σε ένα μέρος, που γνώριζαν αλλά είχαν ξεχάσει, σε ένα έως τρία λεπτά.  

Εδώ οι ιστορίες αποκλίνουν σε λεπτομέρειες, αλλά συγκλίνουν στην ουσία. Κάποιες ιστορίες, περιγράφουν ανθρώπους, που γνώριζαν στη ζωή. Άλλες περιγράφουν όντα, που δεν γνώριζαν. Άλλες περιγράφουν μια κατάσταση, που δεν έχει μορφή, αλλά έχει παρουσία.

Αλλά όλοι, απολύτως όλοι, περιγράφουν το ίδιο πράγμα σε αυτό το σημείο.

Γνώση, όχι πληροφορίες που σου μεταδίδονται. Γνώση, που απλώς ξαφνικά αποκτάς, σαν να ήταν πάντα εκεί. Αλλά το φυσικό σώμα ήταν πολύ θορυβώδες για να την ακούσει.

Ο Κέϊσι το περιέγραψε αυτό στις συνεδρίες του, ξανά και ξανά. Είπε ότι από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται εξήγηση, επειδή η εξήγηση, υποθέτει ότι δεν ξέρεις κάτι και εκεί ξέρεις, όχι επειδή κάποιος σου το είπε, αλλά επειδή ο περιορισμός που σε εμπόδιζε να γνωρίζεις, έχει εξαφανιστεί μαζί με το σώμα.

Τώρα η ανασκόπηση της ζωής και αυτή είναι η πιο σημαντική στιγμή, σε ολόκληρο αυτό το βίντεο.

Όχι επειδή είναι το πιο όμορφο, αλλά επειδή είναι το πιο πρακτικά σημαντικό, για τη ζωή που ζείτε αυτή τη στιγμή.

Ο Κέϊσι περιέγραψε την ανασκόπηση της ζωής, μέσα από εκατοντάδες αναγνώσεις. Και αυτό που περιέγραψε, συμπίπτει με αυτό που χιλιάδες άνθρωποι που έχουν βιώσει κλινικό θάνατο, περιγράφουν με μια ακρίβεια, που δεν μπορεί να εξηγηθεί με σύμπτωση.

Βλέπεις ολόκληρη τη ζωή σου ταυτόχρονα όχι διαδοχικά, σαν ταινία, αλλά ως μια μοναδική στιγμή, στην οποία όλα τα γεγονότα, υπάρχουν ταυτόχρονα και με ίσο βάρος.

Αλλά το πιο εκπληκτικό μέρος, δεν είναι αυτό. Βιώνεις, όχι μόνο τη δική σου αντίληψη για κάθε στιγμή, αλλά και την αντίληψη κάθε ατόμου, που άγγιξε, εκείνη η στιγμή.

Όλους όσους πλήγωσες, βιώνεις τον πόνο τους, όπως αυτοί τον βίωσαν. Όλους όσους βοήθησες, μέσα από τη χαρά τους, όπως αυτοί την βίωσαν.

Κάθε στιγμή, που ο λόγος ή η πράξη σου, άλλαξε κάτι σε ένα άλλο άτομο, τη ζεις από την πλευρά του, εντελώς, χωρίς τη δυνατότητα να πεις ότι δεν την ήξερες γιατί είναι, ξέρεις, μια πραγματική ιστορία.

Ο Michael, ένας Αμερικανός, 42 ετών. Καρδιακή προσβολή ακριβώς στο γραφείο του, 8 λεπτά χωρίς σφυγμό, αναζωογονήθηκε από συναδέλφους, πριν φτάσει το ασθενοφόρο. Όταν έφτασε, το πρώτο πράγμα που είπε στη γυναίκα του, δεν ήταν για φως ούτε για τούνελ.

Είπε ότι είδα αυτή τη συζήτηση.

Δεν κατάλαβε ποια συζήτηση. Εξήγησε ότι 7 χρόνια νωρίτερα είχε πει στον γιο του, που ήταν τότε 13 ετών, ότι δεν προσπαθούσε αρκετά στο σχολείο. Μια συνηθισμένη φράση που την είχε ξεχάσει μέσα σε μια μέρα.

Αλλά στην ανασκόπηση της ζωής του, είδε τι είχε νιώσει ο γιος του. Πώς αυτή η φράση είχε εντυπωθεί στο αγόρι, ως πεποίθηση, ότι δεν ήταν αρκετά καλός. Πώς αυτή η πεποίθηση, είχε επηρεάσει τις επιλογές που έκανε τα επόμενα χρόνια, τις σχέσεις που έχτισε, τις αποφάσεις που πήρε. Ο Μάικλ έφυγε από το νοσοκομείο και το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να τηλεφωνήσει στον γιο του, που ήταν τότε 20 ετών. Του τα είπε όλα. Ο γιος του, έμεινε σιωπηλός για αρκετά λεπτά και μετά είπε: «Μπαμπά, το σκέφτομαι αυτό, όλη μου τη ζωή».

Μια φράση έλεγε, 7 χρόνια νωρίτερα ό,τι ο πατέρας δεν θυμόταν, ό,τι ο γιος δεν είχε ξεχάσει, ούτε για μια μέρα. Αυτό ακριβώς ονόμασε ο Κέϊσι, άλυτο καρμικό χρέος. Και ακριβώς γι' αυτό, πολλές ψυχές επιστρέφουν στην άλλη πλευρά με πράγματα ημιτελή. Όχι επειδή ήταν κακές, αλλά επειδή δεν ήξεραν, τι στη ζωή τους, απαιτούσε επίλυση.

Τώρα ο χρόνος, μια από τις πιο παράξενες λεπτομέρειες, ολόκληρης της εμπειρίας.

Ο υποκειμενικός χρόνος σε αυτή την κατάσταση, δεν αντιστοιχεί καθόλου στον φυσικό χρόνο.

Άτομα που ήταν κλινικά νεκρά για 3 λεπτά, περιγράφουν μια εμπειρία, που υποκειμενικά διήρκεσε ώρες. Μια γυναίκα, που δεν είχε σφυγμό για 4 λεπτά, περιέγραψε ότι είχε αρκετό χρόνο για να συναντήσει αρκετούς ανθρώπους, να μιλήσει με τον καθένα από αυτούς, να καταλάβει κάτι σημαντικό και να καταλήξει στην απόφαση να επιστρέψει. Όλα αυτά σε τέσσερα φυσικά λεπτά.

Αυτό είναι ασυμβίβαστο με την ιδέα, ότι η εμπειρία είναι προϊόν του ετοιμοθάνατου εγκεφάλου. Επειδή ο ετοιμοθάνατος εγκέφαλος, λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο, δεν μπορεί να δημιουργήσει υποκειμενική εμπειρία, δεκάδες φορές μεγαλύτερη από τη φυσική διάρκεια. Ο Κέϊσι, το εξήγησε αυτό απλά.

Είπε ότι ο χρόνος, είναι μια ιδιότητα της φυσικής πραγματικότητας, ένα σύστημα συντεταγμένων, που χρειάζεται η συνείδηση, ​​όταν περικλείεται σε ένα φυσικό σώμα, για να πλοηγηθεί.

Όπου δεν υπάρχει φυσικό σώμα και δεν υπάρχει τέτοιο σύστημα συντεταγμένων και αυτό που ονομάζουμε αρκετά λεπτά κλινικού θανάτου, από την οπτική γωνία της συνείδησης, μπορεί να έχει οποιαδήποτε διάρκεια, επειδή η διάρκεια δεν μετριέται σε ώρες αλλά σε βάθος.

Και τώρα, επιτέλους, το πιο σημαντικό πράγμα που λέει μαζί, η μελέτη του 2023 και όλες οι χιλιάδες μαρτυρίες κοντά στον θάνατο, αυτό που ο Κέϊσι επαναλάμβανε σε κάθε συνεδρία για τον θάνατο, είναι, ότι ο θάνατος του σώματος, δεν είναι το τέλος της συνείδησης. Είναι μια αλλαγή στις συνθήκες ύπαρξής του.

Η συνείδηση, ​​που πέρασε ολόκληρη τη ζωή της, αντιλαμβανόμενη την πραγματικότητα μέσω βιολογικών φίλτρων, μέσω αισθητηρίων οργάνων που βλέπουν ένα στενό φάσμα, μέσω ενός εγκεφάλου, που επεξεργάζεται έναν περιορισμένο όγκο πληροφοριών. Ξαφνικά, βρίσκεται χωρίς αυτούς τους περιορισμούς. Και το πρώτο πράγμα που ανακαλύπτει, είναι ότι η πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη, από ό,τι φαινόταν.

Ότι οι άνθρωποι που αγαπούσε, είναι κοντά.

Ότι αυτό που φαινόταν σημαντικό στη ζωή, δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο φαινόταν. Και ότι αυτό που φαινόταν ασήμαντο, φευγαλέα λόγια, μικρές αποφάσεις, στιγμιαίες επιλογές, αποδεικνύεται ακριβώς αυτό, από το οποίο χτίστηκε ολόκληρη η ζωή, κάθε στιγμή, κάθε λέξη, κάθε απόφαση που παίρνεται, από φόβο ή από αγάπη.

Μια τελευταία ερώτηση.

Αυτή που έκανε ο Κέϊσι στο τέλος κάθε συνεδρίας για τον θάνατο, όχι ως ηθικό δίδαγμα, ως πρακτικό ερώτημα. Αν ξέρεις, ότι στην ανασκόπηση της ζωής, θα βλέπεις κάθε στιγμή της ζωής σου από την άλλη πλευρά, τι ακριβώς θα αλλάξεις σήμερα;

Όχι γενικά, συγκεκριμένα.

Υπάρχει κάποια συζήτηση που αναβάλλεις; Μια λέξη που δεν έχει ειπωθεί, ένα άτομο που πλήγωσες και δεν το έλυσες ποτέ μαζί του; Γιατί αυτό και μόνο αυτό, καθορίζει πώς θα μοιάζει η ανασκόπηση της ζωής σου. Γράψε το στα σχόλια. Όχι για μένα, για τον εαυτό σου.

Γιατί τη στιγμή που το αναγνωρίζεις, αυτή είναι η πρώτη στιγμή, που αρχίζεις να αλλάζεις.

 

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=GHWgE2_qZg8