Οι θλιβεροί πραματευτάδες της νέας τάξης πραγμάτων

Να μπει τέλος στη δικτατορία της αμάθειας, να αρχίσει η εκκαθάριση στις ιδέες και αξίες...

Είσαι ομοφυλόφιλος;; Σεβαστό... 

Δεν είσαι όμως ομοφυλόφιλος, όταν παίρνεις μέρος σε prides, χωρίς ρούχα, με γελοία βαψίματα σε όλο σου το σώμα, με αναπαράσταση του τι κάνεις στο κρεβάτι σου κ βγάζοντας φωτογραφίες με τέτοια περιβολή δίπλα στον Εύζωνα για να τον γελοιοποιήσεις, επειδή ξέρεις πως δεν είναι σε θέση να αντιδράσει... Τότε είσαι ένας διεστραμμένος πόρνος, που προσβάλλει τους απανταχού ομοφυλόφιλους αλλά κ κάθε ανθρώπινη ύπαρξη..

Είσαι άθεος;; Επιλογή σου... Δεν είσαι άθεος όμως με το να...προσβάλλεις σε κάθε ευκαιρία τα ιερά σύμβολα της δικής μου θρησκείας.. Με το να διοργανώνεις προκλητικά φανερά δείπνα κρεατοφαγίας τη Μ. Παρασκευή κ να γελοιοποιείς αγίους κ μάρτυρες.. Τότε είσαι ένας μισαλλόδοξος άνθρωπος που το μίσος σου για τη θρησκεία σού δίνει νόημα στην άχαρη ζωή σου..

Είσαι φαν του (αποτυχημένου) μοντέλου της παγκοσμιοποίησης;; Δεκτό.. Δεν είσαι όμως πολίτης του κόσμου με το να καις τη σημαία της χώρας σου, να αμφισβητείς την ιστορία της, να την αλλοιώνεις προς όφελος των εχθρών στα πλαίσια τάχα της ειρηνικής γειτνίασης.. Τότε είσαι εθνικός προδότης κ στη δύσκολη στιγμή θα είσαι ο πρώτος που θα ξεπουλήσει τη μάνα, τον πατέρα ακόμα κ το ίδιο το παιδί σου για να σώσεις το τομάρι σου..

Είσαι πρόσφυγας ή μετανάστης; Σε συμπαθώ για όσα πέρασες.. Όμως δεν είσαι τίποτα από αυτά, όταν στη χώρα μου απαιτείς να μην είμαι ελεύθερη στο να πιστέψω, να ντυθώ όπως προστάζει η κουλτούρα μου, να φάω ό,τι έχω συνηθίσει για να μην προσβληθείς εσύ... Και να φοβάμαι για τα παιδιά μου γιατί στη δική σου κουλτούρα είναι αναλώσιμα... Τότε είσαι επικίνδυνος άνθρωπος κ δεν έχεις καμία θέση στη χώρα που σου προσφέρει ασφάλεια κ φιλοξενία..

Κάποια στιγμή πρέπει να μπει τέλος στη δικτατορία της αμάθειας, της απαιδευσιάς, της αλαζονείας.. Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσει η εκκαθάριση στις ιδέες, στα πιστεύω, στις αξίες.. Γιατί πλέον κυριαρχεί η παρανόηση κ ο παραλογισμός.

Ντόρο Βιτωράτου 

"PRESS-GR"

Το δέος της ψυχής στη στερνή θέαση ενός ανεξέταστου βίου

Τα τελευταία λόγια του Steve Jobs (1955-2011)

(Νοέμβριος 13, 2015, όπως τα θυμάται η αδελφή του, Μόνα).

Ο δισεκατομμυριούχος συνιδρυτής της Apple και ο εγκέφαλος μιας αυτοκρατορίας προϊόντων που έφεραν την επανάσταση στους υπολογιστές, την τηλεφωνία και την μουσική βιομηχανία, συγκινεί με τα τελευταία του λόγια κάνοντας έναν «σκληρό» προσωπικό απολογισμό και δίνοντας συμβουλές αναφερόμενος στο τι έχει περισσότερο σημασία στη ζωή.

           

Έχω φτάσει στο αποκορύφωμα της επιτυχίας στον επιχειρηματικό κόσμο.
Στα μάτια των άλλων, η ζωή μου είναι μια επιτομή της επιτυχίας.

Ωστόσο, πέρα από τη δουλειά, η χαρά μου είναι λίγη.
Στο τέλος, ο πλούτος είναι μόνο ένα γεγονός της ζωής που έχω συνηθίσει.

Αυτή τη στιγμή, ξαπλωμένος στο κρεβάτι και άρρωστος αναπολώντας ολόκληρη τη ζωή μου, συνειδητοποιώ ότι η αναγνώριση και ο πλούτος που κατέκτησα με τόση υπερηφάνεια, έχουν ξεθωριάσει και έχουν χάσει το νόημά τους μπροστά στον επικείμενο θάνατο.

Στο σκοτάδι, κοιτάζω τα πράσινα φωτάκια από τα μηχανήματα υποστήριξης των ζωτικών λειτουργιών και ακούγοντας το βουητό των μηχανικών ήχων, μπορώ να αισθανθώ την αναπνοή του θεού του θανάτου να πλησιάζει.

Τώρα ξέρω, όταν έχουμε συσσωρεύσει επαρκή πλούτο για να διαρκέσει όλη τη ζωή μας, θα πρέπει να κυνηγήσουμε άλλα θέματα που δεν έχουν σχέση με τον πλούτο.
Θα έπρεπε να είναι κάτι πιο σημαντικό:

Ίσως σχέσεις, ίσως την τέχνη, ίσως ένα όνειρο της νιότης μας.
Το κυνήγι μόνο του πλούτου μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα στριμμένο ον, ακριβώς σαν κι εμένα.

Ο Θεός μας έδωσε τις αισθήσεις για να επιτραπεί σε όλους να αισθανθούν την αγάπη στην καρδιά τους, όχι οι αυταπάτες που φέρνει ο πλούτος.

Τον πλούτο που έχω κερδίσει στη ζωή μου δεν μπορώ να τον πάρω μαζί μου.
Αυτό που μπορώ να πάρω μαζί μου είναι μόνο οι αναμνήσεις που τυλίχτηκαν από την αγάπη.
Αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος που θα σας ακολουθεί, θα σας συντροφεύει, δίνοντάς σας τη δύναμη και το φως για να συνεχίσετε.

Η αγάπη μπορεί να ταξιδέψει χιλιάδες μίλια. Η ζωή δεν έχει όρια. Πηγαίνετε όπου θέλετε να πάτε. Φτάστε όσο ψηλά θέλετε να φτάσετε. Είναι όλα στην καρδιά σας και στα χέρια σας.
Ποιο είναι το πιο ακριβό κρεβάτι στο κόσμο; - "Το κρεβάτι του αρρώστου".

Μπορείτε να απασχολείτε κάποιον να οδηγεί το αυτοκίνητο για εσάς, να βγάζει χρήματα για εσάς, αλλά δεν μπορείτε να έχετε κάποιον να φέρει την ασθένεια για εσάς.
Τα υλικά πράγματα που χάνονται μπορούν να βρεθούν. Αλλά υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορεί ποτέ να βρεθεί όταν έχει χαθεί - "Η ζωή".

Όταν ένα άτομο πηγαίνει στο χειρουργείο, θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα βιβλίο του οποίου δεν έχει ακόμη τελειώσει την ανάγνωση - «Το Βιβλίο της Υγιούς Ζωής».

Σε όποιο στάδιο της ζωής κι αν βρισκόμαστε τώρα, με το χρόνο, θα αντιμετωπίσουμε την ημέρα που η αυλαία πέφτει.
Πλουτίστε με αγάπη την οικογένειά σας, με αγάπη το σύζυγό σας, με αγάπη τους φίλους σας.
Περιποιηθείτε καλά τον εαυτό σας.
Αγαπήστε τους άλλους.

Περί ψηφίσματος του Δήμου

Κάποιοι συμπολίτες μας πανικοβλήθηκαν από την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Ζητείται η ελάχιστη συμμετοχή μας σε απόφαση που κρίνει το μέλλον της χώρας, το οικογενειακό μας και των παιδιών μας. Η ντροπή στην αρχαία Ελλάδα από την μη συμμετοχή του πολίτη στα κοινά από τη μια και η ανασφάλεια από την κλήση για συμμετοχή στα κοινά από την άλλη, στην εποχή μας…

Παρατίθενται δύο εύστοχα άρθρα της Κατερίνας Ακριβοπούλου στη συνέχεια:

Όταν δάκρυσε η Ιστορία 

Εκείνοι με τους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφα κι εμείς με τις παρακαταθήκες μας, καταχωρισμένες στη συλλογική συνείδηση και το ομαδικό θυμικό, χωρίς ενοχές και συμπλέγματα.
Εκείνοι οικονομικοί εγκληματίες κατά συρροή κι εμείς θύματα κατ΄εξακολούθηση. Τώρα όμως τιμωροί, δίκαιοι και δικαιωμένοι.
Αγριεύτηκαν και αγρίεψαν τα τάγματα των εθελόδουλων, μόλις κατάλαβαν ότι πήγε στράφι η προπόνηση στον πάγκο των Βρυξελλών, τις τελευταίες ημέρες. Προσδοκώντας » ανάσταση νεκρών», καραδοκούσαν για αποτυχία η οποία θα οδηγούσε σε εκλογές, όπου θα κατέβαιναν από κοινού, ως ευρωπαϊκό μέτωπο. Αλλά το δημοψήφισμα ήρθε κατακούτελα και έχασαν έτσι κάθε πρόσχημα, οι «μένουμε Ευρώπη- Γερμανία». Ταυτόσημες και οι τρεις ανακοινώσεις( Ν.Δ. ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ) βγαλμένες από το ίδιο εργαστήριο. Τρομοκρατικές, ανεύθυνες και επικίνδυνες, καθώς με τη σπέκουλα και την κακοήθεια, έστειλαν τον κόσμο νυχτιάτικα στα ΑΤΜ και τα βενζινάδικα.
Και δεν βρέθηκε ένα κανάλι να πει ότι για να διακοπεί η χρηματοδότηση του Ντράγκι, απαιτούνται οι ψήφοι από τα 3/5 των μελών του συμβουλίου της ΕΚΤ και των 17 κεντρικών τραπεζιτών και το κυριότερο η υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης. Έσπευσαν να αναμεταδώσουν τις υστερικές αντιδράσεις της BILD κατά της Ελλάδας , αλλά κουβέντα για τη διαβεβαίωση του Bloomberg ότι τη Δευτέρα δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα οι ελληνικές τράπεζες.
Χαρακτήρισαν διχασμό την προσφυγή στο λαό, δείχνοντας πόσο τον περιφρονούν και αποκαλύπτοντας πόσο τον φοβούνται. Έσπερναν φήμες ότι απειλεί με παραίτηση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενώ θα προκηρύξει εκείνος το δημοψήφισμα, ή ότι διαφωνεί η Ζωή Κωσνταντοπούλου, την ώρα που η Πρόεδρος της Βουλής έκανε συγκινημένη δηλώσεις, έξω από το Μαξίμου!
Η μεταμεσονύκτια ανακοίνωση του πρωθυπουργού για το δημοψήφισμα – αφού είχε κλείσει η wall street- είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πολιτική πρωτοβουλία ιστορικής σημασίας και μια ηγετική κίνηση ευρύτατου βεληνεκούς, που θα μνημονεύεται για χρόνια ως καταλύτης εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη.
Είναι η ένεση που χρειαζόταν η Ελληνική Δημοκρατία και η ανάσα που χρειαζόμασταν οι πολίτες της, για να βγούμε από την ταπείνωση, το τέλμα, την αμηχανία, το φόβο και την παράλυση.
Είναι η αφορμή να ξαναζήσει η Ελλάδα το μεγαλείο των αγώνων του 114 που έγινε120 και ορίζει με δυο γραμμές την πεμπτουσία της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Εθνικής Αξιοπρέπειας. Το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, πρωταρχικό μέλημα και ζωτική ανάγκη κάθε ελεύθερου πολίτη:
2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.
Είναι η υπόμνηση των φράσεων του Αλέξη Τσίπρα στις προγραμματικές, τότε που έσπασε η φωνή του και η καρδιά μας:
«Δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την ιστορία μας. Δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την περηφάνεια και την αξιοπρέπεια αυτού του λαού. Είμαστε σάρκα από τη σάρκα του λαού. Ερχόμαστε μέσα από τις σελίδες της ιστορίας αυτού του λαού και γι’ αυτό θα τον υπηρετήσουμε μέχρι τέλους. Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας» .
Είναι η στιγμή που δάκρυσε η Ιστορία από περηφάνεια και χωρίς προκατάληψη…

Για τους κρυφούς και φανερούς πεμπτοφαλαγγίτες

Δουλείες και αναδουλειές… Χαιρέκακοι, ανιστόρητοι, κρυφοί και φανεροί πεμπτοφαλαγγίτες, έκπτωτοι άρχοντες του μνημονίου και οι θλιβερές εφεδρείες τους από τα Ποτάμια της αγραμματοσύνης, επαναστάτες εκ τους ασφαλούς που όπως λέει και ο φίλος μου ο Δημήτρης Μανιάτης, «οι περισσότεροι ελκύονται από την εικόνα του Κατράκη πάνω στην σχεδία στο «Ταξίδι στα Κύθηρα» και όχι του μπολσεβίκου στρατιώτη στο Ράιχστανγκ», όλοι αυτοί μαζί και ταυτοχρόνως βιάστηκαν να λιντσάρουν… Όχι τόσο τον Τσίπρα και την κυβέρνησή του- η κριτική από αυτούς μόνον εύσημο είναι άλλωστε- όσο το φρόνημα ενός λαού. Πολιτικάντηδες ρεβανσιστές, με φτηνά ψυχολογικά κόλπα, αυταπατώνται ότι μπορούν να ασκήσουν επιρροή στον κόσμο, που επειδή τον έφτυναν πάντα, τους έφτυσε κι εκείνος όπως τους άρμοζε, αλλά ως συνήθως, αυτοί πίστεψαν ότι απλώς έβρεχε…Μπόρα ήταν και πέρασε του λένε, «έλα τώρα πίσω σ΄εμάς, το μαγαζί έχει αναδουλειές»… Διαβρωμένοι από την ιδεολογία της υποταγής χάρηκαν οι αφελείς, πιστεύοντας ότι και οι άλλοι είναι τελικά σαν κι αυτούς. Ονειρεύονται οικουμενικά σχήματα, ή κυβερνήσεις Τύπου Παπαδήμου, «διαδηλώνουν» την ξιπασμένη υποταγή τους μ΄ένα κολωνάτο ποτήρι κρασί στο χέρι, μένουν Ευρώπη όπως αυτοί την εννοούν κι εμείς μένουμε ξεροί, στήνουν εκροές δισεκατομμυρίων ενώ διαμαρτύρονται για την ασφυξία στην αγορά, μαλώνουν το λαό που «δεν ήξερε τι ψήφιζε», εκβιάζουν, απειλούν σε γλώσσα χαμαιτυπείου για πόρνες και παραδουλεύτρες και αγωνιούν μη τυχόν και πετύχουν κάτι οι καινούργιοι… Οι δεξιοί τη βγαίνουν από τα αριστερά, ουρλιάζοντας για μνημονιακά μέτρα και οι αριστεροί δίνουν συγχωροχάρτι στους δεξιούς, διατυμπανίζοντας ότι τα μέτρα Τσίπρα είναι χειρότερα από το mail Χαρδούβελη. Τι και αν το διαβόητο mail προέβλεπε πλεόνασμα 3% και μάλιστα χωρίς κανέναν όρο (δηλαδή μέτρα 20 δισ.), κατάργηση του ΕΚΑΣ, συντάξεις 360 ευρώ, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος για τις κύριες συντάξεις, ομαδικές απολύσεις, περιορισμό συνδικαλιστικών ελευθεριών, άρση των ρυθμίσεων για τις 100 δόσεις και άλλα παρόμοια. Δεν βαριέσαι η δουλειά μας να γίνεται … Δούλοι και δόλιοι εκ φύσεως και πεποιθήσεως, οραματίζονται οι αδαείς τον Π.Λαφαζάνη να ρίχνει τον Τσίπρα, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να τον υπονομεύει από την πρώτη μέρα, τον Βαρουφάκη να αυτομολεί και να ιδρύει κόμμα (μέχρι και δημοκοπήσεις κάνει η Ν.Δ.!), και την κυβέρνηση να χάνει τη δεδηλωμένη. Με την αρωγή σεσημασμένων λαμογιών που ακόμη δηλώνουν ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι κατάφωρα δεδηλωμένοι …αλλιώς και παρελαύνουν στα κανάλια νυχθημερόν, πιστεύουν ακράδαντα, ότι ήρθε η ώρα τους. Αυτοί κοιμούνται τον ύπνο του αδίκου, αλλά η ατυχία τους ευτυχώς δουλεύει… Τα μέτρα δεν περνούν από τη Βουλή χωρίς το χρέος. Όχι επειδή δεν θα τα ψηφίσουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ,αλλά επειδή δεν θα τα πάει ο Τσίπρας στη Βουλή, εάν δεν εξασφαλίσει τη δέσμευση για τη μείωσή του, με συγκεκριμένους όρους και χρονοδιαγράμματα. Η τρόικα εξωτερικού το γνωρίζει καλά, γι αυτό και το παλεύει μέχρι τέλους, ενώ οι συνιστώσες της παλεύουν και μεταξύ τους, όπως έδειξαν οι τελευταίες εξελίξεις. Όσο για την τρόικα εσωτερικού αδυνατεί να αντιληφθεί το ελάχιστο αυτονόητο: Ότι ο Τσίπρας είναι πολύ νέος, για να αυτοκτονήσει πολιτικά …

http://olympia.gr

Όταν η αλήθεια περνάει από τα ΜΜΕ

Προβλήθηκε πολύ πρόσφατα στην κρατική γερμανική τηλεόραση (ZDF):

https://www.youtube.com/watch?v=_QimxVuicZU

Ψεύτες και Αμαρτωλοί

Το σωστό θα ήταν να απαγορευτούν διά νόμου οι εθνικές επέτειοι της Ελλάδας. Ποιος ο λόγος να τιμάς την γενιά του ΟΧΙ αλλά και τα φρικιά του 1821 που πήραν το καριοφίλι μην αντέχοντας άλλο την καταπίεση. Τιμάς τους προγόνους σου με τις αποφάσεις που έχεις πάρει εσύ στην ζωή σου και όχι με τυμπανοκρουσίες οι οποίες μάλιστα σε θέλουν μακριά από την τελετή για να έχουν την ησυχία τους τα πολιτικά λαμόγια που παίρνουν θέση στην εξέδρα των επισήμων.

Είναι σαν η Χούντα των Συνταγματαρχών να όριζε ως εθνική επέτειο την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την ημέρα απελευθέρωσης των τελευταίων πολιτικών εξόριστων. Το ίδιο ακριβώς φαντάζει η συνέχιση των εορτασμών τόσο της 28ης Οκτωβρίου όσο και της 25ης Μαρτίου όσο η χώρα βρίσκεται και θα βρίσκεται υπό πλήρη κατοχή.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στο μήνυμα του για την επέτειο της 25ης Μαρτίου δηλώνει ευθαρσώς ότι “η εθνική ανεξαρτησία κατακτήθηκε με θυσίες και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς”. Μεγάλη αμαρτία η γελοιότητα της δήθεν απονομής τιμής με σιδερόφραχτες παρελάσεις και ψέμα το μήνυμα της ανεξαρτησίας, όταν από την στιγμή που παραλάμβανε την προεδρία του τόνιζαν ότι η εθνική ανεξαρτησία θα βαλθεί και τα σύνορα θα συρρικνωθούν με τον ίδιο να μην αντιδρά σε αυτά που άκουγε.

Ακούγοντας και το μήνυμα του πρωθυπουργεύοντος Σαμαρά ότι “στην επέτειο των 200 χρόνων της Ανεξαρτησίας μας, η πατρίδα μας θα είναι πιο ευημερούσα, πιο ανταγωνιστική και πιο ισχυρή από ποτέ”, μυρίζεις το ψέμα και γεύεσαι την αμαρτία της παπαρολογίας. Αναφέρεται στο 2021 γνωρίζοντας ο ίδιος πως εάν συνεχίσει το σινάφι του το προσκύνημα στους κατακτητές ούτε το 3021 δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα αυτός ο τόπος. Η δήλωση αυτή πέραν της ανοησίας των λεγομένων του σοβαροφανούς πολιτικάντη κρύβει και μία αλήθεια: Τα επόμενα 7 χρόνια δεν θα αλλάξει τίποτε, αντιθέτως για να φθάσουν οι καταστάσεις στην ευημερία του σκεπτικού του Σαμαρά, τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα από ό,τι σήμερα. Μετά ο αγωνιστής Σαμαράς και η παρέα του θα τραβήξουν από 21 και θα κερδίσουν την παρτίδα έχοντας χάσει εμείς την πατρίδα. Δε μιλάμε για Black Jack αλλά για Black Βλακ.

Παρακάτω παραθέτουμε εκτός του ψέματος και της αμαρτίας και την γελοιότητα υποτακτικών οι οποίοι ομιλούν περδόμενοι αποστέλλοντας μηνύματα για την εθνική παλιγγενεσία: “Η εθνική γιορτή που συμπίπτει με μια περίοδο κρίσιμων τελικών αποφάσεων, ανακαλεί ιστορικές μνήμες που υπογραμμίζουν ποιο είναι το πραγματικό νόημα του Πατριωτισμού των δύσκολων και υπεύθυνων επιλογών σε αντίθεση με τον “εθνικολαϊκισμό” των εύκολων και ανεύθυνων λόγων. Είτε το θέλουμε είτε όχι αυτά τα βαριά χρόνια της κρίσης γράφουμε ένα κεφάλαιο της εθνικής μας ιστορίας, γι' αυτό ας σκεφτούμε τι θα λέει αυτό πολλά χρόνια αργότερα και ας διαφυλάξουμε την υπόσταση και την υπερηφάνεια του Έθνους των Ελλήνων”. Όχι ρε φίλε! Αυτά δεν είναι μπούρδες ούτε αμαρτίες, ούτε ψέμματα. Ως νέος Νικηταράς, ο Προικιλαράς Βενιζέλος θεωρεί εσένα που αυτοκτονείς, εσένα που το παιδί σου δεν έχει φαΐ, ανεύθυνο εθνικολαϊκιστή ενώ ο ίδιος είναι αυτός που θα τον γράψει η ιστορία ως Εθνικοαπελευθερωτή των Ελλήνων. Δεν φτάνουν όλα τα βυτία εκκενώσεως βόθρων για να μαζέψουν τους λόγους και την πατριωτίλα εθνοπροδοτών.

Κάθε χρόνο που περνά τέτοιες ημέρες Μνήμης, όλα αυτά τα υποζύγια των υποτακτικών μην έχοντας το θάρρος να κρατούν ψηλά την ευρωπαϊκή σημαία που πιστεύουν και μην έχοντας τα κότσια να παραδεχτούνε ότι τα ΟΧΙ και οι Επαναστάσεις πάντα χαλούσαν την σούπα των αφεντικών τους, στήνονται μπροστά σε κάμερες και βγάζουν άναρθρες κραυγές. Στην ουσία αυτό που κάνουν είναι να βρίζουν τους νεκρούς συγκρίνοντας τις μάχες εκείνων με τα ανοσιουργήματά τους και βάζοντας τους εαυτούς τους στην θέση κάποιων που μάτωσαν κυριολεκτικά αντιστεκόμενοι σε παρόμοια αθύρματα, ντόπια και ξένα.

Ως ψεύτες κουκουλώνουν το ψέμα τους με θυσίες άλλων και ως αμαρτωλοί ανάβουν μεγάλες λαμπάδες επιδεικνύοντας το πόσο καλοί νοικοκυροπροδοταραίοι είναι. Την στάση προσοχής στα ιερά και όσια την χρησιμοποιούν ως φερετζέ στο καθημερινό τους προσκύνημα στην Νενεκοκρατία η οποία είναι τρόπος ζωής και πολιτικής εδώ και πολλά χρόνια.

Ως λαός με αλάνθαστο κριτήριο την δίψα για Ελευθερία τιμούσαμε και τιμούμε αυτούς που έβαλαν το δίκαιο πάνω από το τομάρι τους και όχι αυτούς που διορισμένοι κατέλαβαν τους θώκους της εξουσίας μετά τις θυσίες των πρώτων. Εσύ μπορεί να θέλεις να αποτίσεις τιμή στον Κολοκοτρώνη, στον Πλαπούτα, στον Νικηταρά, στον Καραϊσκάκη, στον Ανδρούτσο και άλλους τέτοιους που υπήρξαν θύματα των πολιτικών αλλά αυτοί στους μόνους που αποτίουν τιμές καθημερινά είναι οι Μαυροκορδάτοι, οι Κωλέττηδες, οι Όθωνες και εν κατακλείδι σε όλους τους κόθωνες, καθαρούς προγόνους των σημερινών καταπιεστών.

Είναι μεγάλη αμαρτία ως λαός να ταυτίζεσαι με τους αποδεδειγμένα προδότες συμμετέχοντας στις φιέστες τους και μεγάλο ψέμα να πιστεύεις πως οι πολιτικοί σφαγείς σου θα πράξουν διαφορετικά από τους σφαγείς των ηρώων που τιμάς.-

Γιάννης  Λαζάρου

http://lazarouyiannis.blogspot.gr

Μανούλες χωρίς διλήμματα...

Το κείμενο που κάνει το γύρο του διαδικτύου, είναι η φωνή της μέσης γυναίκας, της μέσης νοικοκυράς. Είναι η φωνή της μέσης μανούλας, που θέλει να τα κάνει όλα τέλεια.

Προσπαθεί, προσπαθεί αλλά στο τέλος καταλαβαίνει ότι το πιο σημαντικό και το πιο υγιές είναι να είναι εντάξει με την οικογένειά της και το σπίτι ας μείνει λίγο πιο πίσω. Δεν έγινε και τίποτα αν δε είναι λαμπερό! Απολαύστε το!

 «Τα βρώμικα πιάτα αποδεικνύουν ότι μαγειρεύω και ταΐζω την οικογένειά μου. Τα γεμάτα δοχεία απορριμμάτων σημαίνουν ότι καθαρίζω μετά από ότι έχει βρωμίσει. Τα ακατάστατα πατώματα σημαίνουν ότι άφησα τα παιδιά μου να διασκεδάσουν!

Ο σωρός από ρούχα για σιδέρωμα σημαίνει ότι κρατώ την οικογένειά μου με καθαρά ρούχα.

Μπάνιο μέσα στα νερά σημαίνει ότι λούζω τα παιδιά μου! Η σκόνη στα έπιπλα δείχνει ότι προτίμησα να παίξω μαζί τους από το να πιάσω το ξεσκονόπανο.

Έτσι την επόμενη φορά που μπαίνετε μέσα το σπίτι μου και βλέπετε «ακαταστασία» σκεφτείτε δύο φορές προτού με κρίνετε!

Εάν έρχεστε να μας δείτε , καλώς να ορίσετε!

Εάν έρχεστε να δείτε το σπίτι μου παρακαλώ κλείστε ένα ραντεβού πρώτα!».

http://www.mothersblog.gr

Στην Ισπανία, στην Ιταλία, αποφασίζουν με ποιόν θα πάνε και ποιόν θ'αφήσουν...

Στην Ιταλία έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι είναι ένας λαός αστυνομία, και πολίτες, και άρχισαν να κάνουν πορείες μαζί! Δεν μιλάμε για οποιουσδήποτε αστυνομικούς αλλά για τα ιταλικά riot police (ΜΑΤ), αυτά που το σύστημα περιμένει να το προστατέψουν. Όπως καταλάβατε στην Ιταλία ανησυχούν πολύ, γιατί αν κατεβάσουν τις ασπίδες δεν υπάρχει κανείς να τους προστατέψει.
Αίσθηση και πρωτοσέλιδα έχει προκαλέσει, η κίνηση αστυνομικών να βγάλουν τα κράνη τους υπό το χειροκρότημα διαδηλωτών που στέκονταν απέναντί τους μπροστά από την έδρα της Περιφέρειας του Πιεμόντε στην Πιάτσα Καστέλο του Τορίνο.
Ανάλογη κίνηση αλληλεγγύης προς τους διαδηλωτές καταγράφηκε στη Γένοβα. Διαδηλωτές ζήτησαν από τους αστυνομικούς να βγάλουν τα κράνη και όταν το έκαναν άρχισαν να τους αγκαλιάζουν και να τους φιλούν πανηγυρίζοντας και φωνάζοντας «όλοι μαζί».
Το συνδικάτο των αστυνομικών Siulp εξέφρασε και με επίσημη ανακοίνωσή του την αλληλεγγύη του προς τους κλάδους που διαδηλώνουν εναντίον της υψηλής φορολογίας και των μέτρων λιτότητας που έχουν γονατίσει τους Ιταλούς.
«Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και συμμεριζόμαστε πλήρως τους λόγους που οδήγησαν στις διαμαρτυρίες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Στηρίζουμε την διαμαρτυρία των πολιτών που ζητούν να σταματήσει άμεσα ο στραγγαλισμός και η εκμετάλλευση των ιταλικών οικογενειών» αναφέρει ο γραμματέας του συνδικάτου, Φελίτσε Ρομάνο.
Η ηγεσία της αστυνομίας επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις κάνοντας λόγο για μία «συνηθισμένη κίνηση, η οποία εξηγείται από το ότι η βάρδια των συγκεκριμένων οργάνων της τάξης είχε μόλις λήξει», όμως το συνδικάτο την διέψευσε.
Όπως βλέπετε το σύστημα θέλει να ελπίζει ότι η αστυνομία θα είναι δικιά του.

http://www.youtube.com/watch?v=_jqzUX8fkMk


http://www.defencenet.gr

Το Άκρο που δεν έχει μιλήσει ακόμα...

Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.

 Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου(οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος. Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις. 

Τους αναλώσιμους κομματικούς “αγωνιστές” τους κρατάς σίγουρα με στοιχεία, όπως και το δήθεν Άκρο που δημιούργησες και καταδίκασες μέχρι να το ξαναχρησιμοποιήσεις. Θέλεις να δημιουργήσεις και το άλλο Άκρο, αλλά καταβάθος ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που επικοινωνιακά έχεις βάλει ως στόχο. Δε μπορεί να πιστεύεις ότι το άλλο Άκρο είναι τόσο φιλήσυχο και τόσο φιλοδημοκρατικό! Δε μπορεί να θεωρείς ότι το Άκρο που ψάχνεις πηγαίνει σαν νοικοκύρης στις κάλπες και ρίχνει την συνείδησή του σε μία κάλπη σε εποχές Κατοχής! Αλήθεια θεωρείς ότι τόσο φιλειρηνικό εχθρό έχεις;  Εσύ που μέχρι τώρα έχεις στραγγίξει από ζωντανούς τόσο αίμα και ιδρώτα; Τόσο μικρή είναι τελικά η αυτοεκτίμησή σου; 

Σου έχω νέα. Το άλλο Άκρο είμαι εγώ. Δεν έχω κόμμα, δεν έχω σπίτι, δεν έχω όνειρα, δεν έχω πλέον τίποτε που να με δένει συναισθηματικά και υλικά με τίποτε από αυτά που εσύ θεωρείς Κράτος. Επέλεξες την πλευρά του Κράτους, άρα αναγκαστικά επέλεξα τον εχθρό του Κράτους: Την Ελευθερία. Το Κράτος σου το έχεις πια δοσμένο, το έχεις υποθηκευμένο για τα επόμενα 200 χρόνια, το έχεις αποδεκατίσει από το εργατικό του δυναμικό, το έχεις ρημάξει κυριολεκτικά. Εμένα όμως, δεν θα με δεις ούτε με κιάλι. Είμαι ένα κάστρο απροσπέλαστο από στρατούς και όπλα, από νόμους και διαταγές. Είμαι τόσο ακονισμένο Άκρο που ματώνω κάθε βράδυ τα ροζ όνειρά σου. Δεν έχω ένα πρόσωπο, αλλά ούτε μία καρδιά. Είμαι το Άκρο που ακόμα δεν έχει μιλήσει. Και δεν πρόκειται να ακούσεις την φωνή του. Κουβέντες αυτό το Άκρο με δυνάστες και τρομοκράτες της Ελευθερίας δεν κάνει. Πράττει! Μην ψάχνεις για καμία ομάδα που δουλειά δεν έχει να κάνει και στήνει ιστορίες για να σε τρομοκρατήσει σε γιάφκες και υπόγεια αντί μεροκάματου και να γράφει προκηρύξεις σταλμένες σε δημοσιογραφικά γραφεία τα οποία λειτουργούν ως δικά σου Γραφεία Τύπου. Έχει νοημοσύνη αυτό το Άκρο. 

Άκου να σου πω, Δημοκράτορα, την πατρίδα εγώ δεν την έχω για χόμπι. Δεν την φέρνω για κουβέντα μέσα σε καφενεία και κομμωτήρια, δεν είμαι όψιμος υπερασπιστή της. Δεν με πλήρωσε ποτέ, αλλά της απέδωσα όσα μου αναλογούσαν για να την βλέπω Ελεύθερη. Το Κράτος σου όχι μόνο δεν το πληρώνω, αλλά κάθε μέρα γράφω και τους ημερήσιους τόκους που μου χρωστά εδώ και 5 χρόνια αλλά και για όσο θα κρατήσουν οι μπίζνες που στήσατε σε τούτο το κομμάτι γης. Το γινόμενο θα σε τρομάξει: Όσα κάθε μέρα χάνει η Ελευθερία μου βάλτα εις την νιοστή. Και θα μου τα πληρώσεις μέχρι δραχμής. 

Τράβα όσο μπορείς το σχοινί από το δικό σου Άκρο. Όσο το τραβάς τόσο πιο κοντά σου με φέρνεις. Θα νιώσεις την ανάσα της καταπιεσμένης οργής, το χνώτο του άδειου στομάχου, την μυρωδιά του σαπισμένου ονείρου. Και το τραγικό για σένα είναι ότι δεν θα με βλέπεις. Ούτε εγώ με βλέπω πια στον καθρέπτη κάθε πρωί. Βλέπω χιλιάδες μάτια, βλέπω χιλιάδες μορφές, νεκρές, παρούσες και αγέννητες.
Αφού θέλετε να γράψετε την Ιστορία του μέλλοντος ως νικητές θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα κεφάλαια της κάθε Ιστορίας που γράψατε, τα δημιουργούσαν πάντα τα νικημένα Άκρα. Εκείνα που για δεκαετίες και αιώνες θέλετε να εξαφανίσετε, μα ως ανεπίδεκτοι μαθήσεως ηλίθιοι, πάντα οι ίδιοι τα δημιουργείτε.

http://simplemangreek.blogspot.gr

Η επιβεβαίωση με τον πλούσιο τρόπο ζωής

Τα μεγάλα ξενοδοχεία και γενικά τα ακριβά μαγαζιά και τόποι παραμονής δημιουργούν με τον καιρό ένα μύθο ο οποίος μύθος επιβάλει στον νεόπλουτο ή σε αυτόν που προσπαθεί να βρει τρόπο να μπορέσει να πάει εκεί την ανάγκη να ζήσει αυτή την ζωή.

 Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι «riches», από το ξενοδοχείο Rich στο Παρίσι το οποίο είναι εδώ και 200 χρόνια το προπύργιο των νεόπλουτων. Βέβαια υπάρχει και η ιστορία που λέει εκεί μεγάλα ονόματα όπως η Coco Channel, ο Charlie Chaplin, ο Marcel Proust η Greta Garbo, Ernest Hemingway, η Audrey Hepburn έχουνε βρει κατά καιρούς και αυτοί παρηγοριά για το ένστικτο της επιβεβαίωσής τους.

Με την παραδοχή ότι το εμπόριο δεν πεθαίνει ποτέ, άρα συνεπώς όσο βαθειά και να είναι μια κρίση κάποιοι θα έχουνε λεφτά για πέταμα ή για ξόδεμα είτε θα προέρχονται από τους μαχαραγιάδες της Ινδίας, είτε από τους πλούσιους Σείχηδες, είτε από τους νεόπλουτους Ρώσους, πάντα υπάρχει κάτι που να τους τραβάει να δίνουν εκεί τα λεφτά τους πληρώνοντας έναν καφέ τουλάχιστον 20€ και ένα πρωινό πάνω από 100€.
Με πόση επιβεβαίωση ξυπνά κάποιος όταν έχει κοιμηθεί στην σουίτα της Coco Channel ή πέρασε το βράδυ του στο τραπέζι του Marcel Proust άσχετα αν αυτό θα του κοστίσει και για 24 ώρες 10.000€ περίπου.

Το χρήμα δεν παίζει κανένα ρόλο όταν ο ψυχαναγκασμός για να δώσει ικανοποίηση στο κέντρο του εγκεφάλου απαιτεί τέτοια έξοδα.

Συνεχίζοντας την έξυπνη διαδικασία του ψυχαναγκασμού της επιβεβαίωσης το Rich κανονίζει οι πελάτες του να έχουν επόμενο σταθμό ανάλογο ξενοδοχείο (Colchester) στο Λονδίνο, ή το Pajatso Hotel στη Βενετία ή το Hustler στην Ρώμη στην πλατεία της Ισπανίας ή ακόμη στην Βιέννη το Imperial η στο Βερολίνο το Adlon.
Μια επιπλέον πινελιά στον άρρωστο εγωισμό και στον ψυχαναγκασμό της επιβεβαίωσης είναι και η υποδοχή που γίνεται στο πελάτη προσωπικά από μια Hostess του ξενοδοχείου σε ανάλογη ενδυμασία που τον συνοδεύει μέχρι την πόρτα του Rich.

Δρ. Δ. Κουντούρης

http://neurotalk.blogspot.gr

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

Φωτισμένοι Δάσκαλοι κόντρα στους καιρούς...

Στόχος του πριν από δύο χρόνια, όταν έγινε διευθυντής, ήταν να δημιουργήσει ένα σχολείο με όραμα και ανοιχτό στην κοινωνία. Οι προσπάθειές του δείχνουν να έχουν αποτέλεσμα. Το σχολείο είναι περιζήτητο και πολλοί γονείς επιδιώκουν να στείλουν σε αυτό τα παιδιά τους, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως κύτταρο ζωής για ολόκληρη τη γειτονιά. Όλα αυτά, διότι το σχολείο του ξεφεύγει από τα συνηθισμένα

Η εκδήλωση την οποία διοργάνωνε στις 24 Μαΐου 2013 στο Άλσος Νέας Σμύρνης αποδεικνύει πόσο ανοιχτό στην κοινωνία είναι το σχολείο που διευθύνει. Στο Άλσος ήταν προγραμματισμένη η «Αστροβραδιά του 4ου»: οι μαθητές θα παρατηρούσαν τον έναστρο ουρανό με τηλεσκόπια με τη βοήθεια ερασιτεχνών αστρονόμων.

Ο Νικόλαος Σιούτας, δρ Ψυχολογίας, ειδικός παιδαγωγός και πρώην σχολικός σύμβουλος, γεννήθηκε στις Κομποτάδες Φθιώτιδας από γονείς αγρότες. Η αγάπη του για το παιδί, όπως λέει, τον οδήγησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Δίδαξε σε ορεινά μονοθέσια - διθέσια σχολεία του Νομού Βοιωτίας και έπειτα σε σχολεία της Αθήνας. Επηρεασμένος από τον Αλέξανδρο Δελμούζο άρχισε σύντομα να εφαρμόζει τις παιδαγωγικές αρχές του. «Οι ιδέες του με επηρέασαν από την αρχή της εκπαιδευτικής μου πορείας. Θεωρώ ότι ο Αλέξανδρος Δελμούζος είναι μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στον χώρο της νεοελληνικής εκπαίδευσης. Η αποδέσμευση από την αυθεντία του παραδοσιακού δασκάλου, η ανάδειξη ενός συνεργατικού μοντέλου και η βιωματική μάθηση είναι αυτά που με εκφράζουν», αναφέρει.

ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΜΑΘΗΣΗ. Ο εκπαιδευτικός, ο οποίος τα τελευταία 30 χρόνια μένει στη Ν. Σμύρνη και είναι πατέρας δύο παιδιών, δεν είναι ένας δάσκαλος κολλημένος στο σχολικό πρόγραμμα, ούτε ένας διευθυντής κλεισμένος στο γραφείο του. Αεικίνητος, από τη στιγμή που βρέθηκε στη θέση του διευθυντή στο 4ο Δημοτικό Ν. Σμύρνης, στη συμβολή των οδών Κράτητος και Αποστολάκη, ψάχνει συνεχώς να βρει καινούργια πράγματα που θα εμπνεύσουν τους μαθητές.

H λίστα των πρωτοποριακών δράσεων και προγραμμάτων που υλοποιούνται με πρωτοβουλίες του στο 4ο Δημοτικό είναι μεγάλη. Το σχολείο διαθέτει έναν καταπράσινο ταρατσόκηπο όπου εφέτος οι μαθητές φύτεψαν τους δικούς τους βιολογικούς λαχανόκηπους. Έχει μετεωρολογικό σταθμό ενταγμένο στο δίκτυο του Meteo (του Εθνικού Αστεροσκοπείου). Έχει δικό του αισθητήρα καταγραφής σεισμών και συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Ο επισκέπτης εντυπωσιάζεται από το λιοστάσι που υπάρχει στο σχολείο, τους διαδραστικούς πίνακες, τα σημεία για ανακύκλωση, το κατοπτρικό τηλεσκόπιο. «Ότι γίνεται, γίνεται με κέφι. Άφησα μία θέση μεγαλύτερη, του σχολικού συμβούλου. Ήρθα εδώ και έβαλα ένα στοίχημα: Να κάνουμε ένα δημόσιο σχολείο που δεν θα έχει τίποτα να ζηλέψει από ένα ιδιωτικό. Πιστεύω στο νέο σχολείο, στο βιωματικό σχολείο. Από όποιο σχολείο και αν πέρασα είχα την ίδια φιλοσοφία», τονίζει μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο κ. Σιούτας προσθέτοντας ότι το δημόσιο σχολείο δεν ταυτίζεται με το μίζερο.

Αισθάνεται όμως την ανάγκη να τονίσει ότι το εκπαιδευτικό αποτέλεσμα στο 4ο Δημοτικό είναι προϊόν συλλογικής εργασίας «όπου ο κάθε εκπαιδευτικός του σχολείου μας δίνει τον καλύτερο εαυτό του. Είναι η καλύτερη ομάδα με την οποία έχω συνεργαστεί στα 35 χρόνια της εκπαιδευτικής μου πορείας».

Φροντίζει να ενημερώνει για το ποιος είναι ο στόχος του και στην ιστοσελίδα του σχολείου. Γράφει πάνω πάνω: «Στοχεύουμε σε ένα σχολείο που θα το αγαπούν τα παιδιά, αλλά και θα το εμπιστεύονται οι γονείς. Ένα σχολείο που θα είναι ανοικτό στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής βάζοντας στο κέντρο τον μαθητή. Ένα σχολείο ανοικτό σε ιδέες και καινοτόμες δράσεις. Ένα σχολείο που θα δίνει  τη δυνατότητα στον μαθητή να ανακαλύπτει τη γνώση μέσα από ένα βιωματικό πλαίσιο. Ένα σχολείο που θα καλλιεργεί την περιβαλλοντική συνείδηση, αλλά και θα προετοιμάζει τον μαθητή για τη ζωή».

Μία από τις καινοτόμες δράσεις του διευθυντή που εξέπληξαν εφέτος γονείς και μαθητές ήταν το... Σινέ Σχολείο. Εκμεταλλεύθηκε την αίθουσα home cinema του σχολείου και διοργάνωσε τέσσερις κινηματογραφικές προβολές με δωρεάν είσοδο, απογεύματα Σαββάτου. Στις προτεραιότητές του είναι να κάνει το σχολείο ελκυστικό και ευχάριστο στα παιδιά. Έτσι, το 4ο Δημοτικό υποδέχεται τους μαθητές με μουσική, ενώ μουσική ακούγεται και στα διαλείμματα.

Επιδίωξη του κ. Σιούτα, ακόμη, είναι το σχολείο να μην είναι εσωστρεφές αλλά να συνεργάζεται αρμονικά με την ευρύτερη τοπική κοινωνία. Με πρότασή του ξεκίνησε να λειτουργεί εφέτος το Σύγχρονο Λαϊκό Πανεπιστήμιο του Δήμου Νέας Σμύρνης όπου είναι και υπεύθυνος. Το 2007 ο κ. Σιούτας επελέγη ως σχολικός σύμβουλος στην 7η Περιφέρεια Αθήνας. Έπειτα από τέσσερα χρόνια όμως αποφάσισε να αφήσει τη θέση του σχολικού συμβούλου. Επέστρεψε στις διδακτικές αίθουσες και ανέλαβε διευθυντής στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Σμύρνης.

Η απόφασή του εξέπληξε τους συναδέλφους του. «Διαφώνησα στην απόφασή του να επιστρέψει ως διευθυντής εγκαταλείποντας μια θέση θεσμικά ανώτερη. Ο Νίκος όμως είχε αποφασίσει να επιστρέψει σε χώρους που τον γεμίζουν πραγματικά και με τις καινοτόμες υπερβάσεις του να δημιουργήσει ένα δημόσιο σχολείο που το αγαπούν τα παιδιά και το εμπιστεύονται οι γονείς», θα πει ο αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Σχολικών Συμβούλων Ιωάννης Κάππος. Αλλά και ως σχολικός σύμβουλος ο κ. Σιούτας, θυμάται ο κ. Κάππος, «συνεχώς αναζητούσε την καινοτομία και την ενίσχυση της πρωτοβουλίας των εκπαιδευτικών, ώστε το σχολείο να ξεφύγει από το συμπεριφοριστικό μοντέλο και να γίνει ένα πραγματικό σχολείο εργασίας».

ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ. Ο διευθυντής προσπαθεί να εκμεταλλεύεται την 35χρονη εμπειρία του στην εκπαίδευση, αλλά και τις γνώσεις του στην ψυχολογία. Στο μπλογκ του σχολείου «ποστάρει» συχνά συμβουλές και προτρέπει τους γονείς να επικοινωνούν μαζί του. «Μη διστάσετε να μου γράψετε στο e-mail θέματα που θέλετε να συμπεριλάβουμε και να αναπτύξουμε», τους γράφει. Συμβουλές προς τους γονείς δίνει και μέσω του ιντερνετικού ραδιοφωνικού σταθμού του σχολείου που εγκαινίασε εφέτος.

Οι δράσεις του και η συμβουλευτική προς τους γονείς είχαν ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα. Όταν δίδασκε το 1983 στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο Υψηλάντη Βοιωτίας είχε συνεργαστεί με τη Νομαρχιακή Επιτροπή Λαϊκής Επιμόρφωσης σε προγράμματα στήριξης των γονέων.

Στην πορεία του στον χώρο της παιδαγωγικής προσπάθησε να είναι πάντα δίπλα στα παιδιά και στους γονείς, εντός και εκτός σχολείου. Διαθέτει γνώσεις και για τα παιδιά με αναπηρία, αφού έχει μετεκπαιδευτεί σε αυτόν τον τομέα στο Διδασκαλείο Δημοτικής Εκπαίδευσης.

Στο παρελθόν έχει ασχοληθεί και με την τηλεόραση, όπου και εκεί επίκεντρο των δύο εκπομπών που παρουσίαζε («Παιδικά χαμόγελα» και «Γονεϊκές ιχνηλασίες») ήταν το παιδί και οι γονείς. Επίσης, στο Πάντειο μετά το διδακτορικό του στην Ψυχολογία δίδαξε το μάθημα Τηλεόραση και Παιδική Ηλικία.

Μάνος Χαραλαμπάκης

Τα Νέα, δημοσίευση 25-5-2013

Στις γειτονιές της ενότητας

Θυμάμαι στις αρχές της δεκαετίας του '70 στην γειτονιά της Δυτικής Αττικής που μεγάλωσα, τα γλέντια που έκαναν οι νέοι τότε γονείς μας.

Γλέντια με το τίποτα σχεδόν, με τους γείτονες να βάζουν ρεφενέ ότι είχε ο καθένας, λίγες ελιές, τυρί ή παστό από το χωριό, δυό-τρία μπουκάλια κρασί ή τσίπουρο, ψωμί ζυμωτό και μερικές οικογένειες γύρω από ένα ραδιόφωνο που έπαιζε τραγούδια του Καζαντζίδη, του Μητσάκη, του Τσιτσάνη, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου ή και του Χιώτη.

Νιάτα και χαμόγελα και πολλά παιδιά να παίζουν γύρω, οι μεγάλοι να χορεύουν αγκαλιασμένοι...
σαν αδέλφια και οι φωνές τους να είναι πιο δυνατές από την ένταση του ραδιοφώνου ...

Σε μια Ελλάδα που ήταν μέσα στο σκοτάδι της Χούντας και τον φόβο του χωροφύλακα, άνθρωποι ξένοι μεταξύ τους, διωγμένοι από  τα χωριά τους και την φτώχια για μια δουλειά στην πρωτεύουσα, ονειρεύονταν και πάλευαν για μια καλύτερη ζωή.

Στα χρόνια εκείνα οι πολιτικές συζητήσεις γίνονταν χαμηλόφωνα στα σπίτια ή και μετά από κάθε αυτοσχέδιο γλέντι, ανάμεσα σε ανθρώπους με διαφορετικές καταβολές, ιδεολογικές, ταξικές ή και γεωγραφικές.

Υπήρχε πάντα σε αυτές τις ψιθυριστές σχεδόν συζητήσεις μια λέξη μαγική που τους ένωνε όλους : Δημοκρατία. Μαζί εννοούσαν και κάθε είδους ελευθερία ή δικαίωμα που είχε καταπνίξει το καθεστώς των Συνταγματαρχών.

Ανάμεσα στα γλέντια και τις πολιτικές συζητήσεις, οι γείτονες συναντιούνταν τα βράδυα για να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο να χτίσει ένα ακόμα δωμάτιο για το παιδί, αυθαίρετο. Τότε όμως τα αυθαίρετα αυτά ήταν ανάγκη επιβίωσης, ανάγκη ζωής για να βρει στέγη η οικογένεια, έστω και μέσα σε κρύα δωμάτια φτιαγμένα με τσιμεντόλιθο, σε φτωχόσπιτα που τα ζέσταιναν ξυλόσομπες ή μαγκάλια.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν και άλλη επιλογή οικονομική ή πολεοδομική, βλέπετε ήταν "εκτός σχεδίου".

Υπήρχαν και τότε βέβαια και οι "καλοθελητές ρουφιάνοι" που δεν έχαναν ευκαιρία και καλούσαν αμέσως την Αστυνομία. Αρκετές φορές οι ρουφιάνοι αυτοί ήταν και εργολάβοι οικοδομών που έτσι "έκοβαν" τα μεροκάματα των "ανταγωνιστών" τους ...

Αλλά ακόμα και κάποιοι χωροφύλακες στα χρόνια εκείνα είχαν κοινωνική συνείδηση. Δεν ήταν λίγες οι φορές που όταν τους καλούσαν, σταματούσαν κοντά και ενημέρωναν την γειτονιά, πριν φτάσουν, για να φύγουν οι οικογενειάρχες και να αποφύγουν την σύλληψη και το αυτόφωρο.

Ακόμα θυμάμαι μια περίπτωση όπου η Χούντα είχε προσπαθήσει να απαλλοτριώσει μεγάλη έκταση δίπλα σε μια εκκλησία στην περιοχή Καματερού - Αχαρνών όπου βρίσκονταν ήδη μερικά αυθαίρετα σπίτια και οι γυναίκες ενώθηκαν όλες μαζί και πήγαν εκεί που βρίσκονταν οι εργολάβοι για να τους σταματήσουν. Ήταν καθημερινή και ο παπάς που έμαθε τι θα συμβεί χτύπησε τις καμπάνες ... Οι άντρες έλειπαν, ήταν από νωρίς το πρωϊ στη δουλειά, για το μεροκάματο που ήταν ζήτημα επιβίωσης της οικογένειας. Έτσι οι γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους υπερασπίστηκαν "βωμούς και εστίες" ...

 Η Αστυνομία που ήρθε να αντιμετωπίσει την "διαδήλωση" όταν είδε ότι είχε να κάνει με γυναίκες - που κάποιες κρατούσαν στις αγκαλιές και τα παιδιά τους -  σχεδόν υποχώρησε άπραγη, και φυσικά η απαλλοτρίωση δεν έγινε ΠΟΤΕ.

Αυτή η ενότητα στην πράξη που είχε η κοινωνία της εποχής, πέρα από ιδεολογικές καταβολές, αριστερές ή δεξιές πολιτικές αντιπαραθέσεις, αποτελούσε το ισχυρότερο όπλο των αδύναμων και κατατρεγμένων και ταυτόχρονα την ίδια την συνεκτική ουσία που μετέτρεπε αυτή την κοινωνία σε ΛΑΟ.

Αυτή η ενότητα ήταν και η ίδια η περηφάνια των απλών ανθρώπων στην Δυτική Αττική. Των ανθρώπων του Λαού που έδιναν αγώνες διαρκώς και στο τέλος τις πιο πολλές φορές τις κέρδιζαν ...

Και μετά ήρθε η "μεταπολίτευση" ...

Από την αρχή τα πράγματα φάνηκε ότι δεν θα έχουν καλή εξέλιξη ...

Ο "Εθνάρχης" που έφτασε από το Παρίσι, για να επαναφέρει την "Δημοκρατία" ανέλαβε να ανακόψει το ρεύμα της δύναμης του Λαού που απαιτούσε ριζικές αλλαγές μετά από την καταχνιά της επταετίας ...

"Ή εγώ ή τα τανκς" απείλησε τον Λαό. Και ο Λαός που ποθούσε να δει ξανά την Ελευθερία και την Δημοκρατία στην πατρίδα μας ... έκανε πίσω και υπέκυψε στο δίλημμα.

Η "μεταπολίτευση" είχε ήδη κάνει κακό ξεκίνημα, κάτι που αποδείχθηκε από την πρόσφατη Ιστορία μας και την  μόλις μετά από 40 χρόνια καταστροφική κατάληξη των ημερών μας.

Έτσι, ο Λαός αυτός ανέχτηκε και το ανάπηρο Σύνταγμα του '74 και τον σαθρό Κοινοβουλευτισμό που έμοιαζε όαση μπρος σε όσα είχε ζήσει στα χρόνια μετά τον εμφύλιο και στην διάρκεια της επταετίας... 

Έτσι ανέχτηκε και την ουσιαστική ατιμωρησία των ενόχων για την Χούντα και την Εθνική Καταστροφή της Κύπρου, με την κατάργηση της θανατικής ποινής. Κι ας είχε συντελεστεί εσχάτη προδοσία απέναντι στην πατρίδα, τον Λαό και το Έθνος μας.

Μετά ήρθε η "ένταξη" στην ΕΟΚ - σημερινή Ε.Ε. - και η "αλλαγή" του "Ανδρέα" με το ΠΑΣΟΚ και η συνέχεια είναι ούτε λίγο ούτε πολύ γνωστή στους περισσότερους ...Επιδοτήσεις, αποβιομηχάνιση, καταστροφή της παραγωγικής δυνατότητας της Πατρίδας μας, εκτόξευση του εξωτερικού και Τραπεζικού Δανεισμού με το ΕΥΡΩ για να φορτωθούμε με χρέη ...

Είναι χαρακτηριστικό, για το τι συνέβη στην συνέχεια, ότι μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες τα αυθαίρετα έπαψαν να είναι έργο των φτωχών αλλά των ρουφιάνων της χούντας που έπιασαν όλα τα "καλά πόστα" της "Δημοκρατίας" και μεταμορφώθηκαν σε "σοσιαλιστές". Τα αυθαίρετα πλέον χτίζονταν με σχέδια, μηχανικούς και κάθε είδους πολυτέλεια, εκεί που κάηκε το δάσος, και ήταν  βίλες ή μαιζονέτες, οι περισσότερες και με πισίνες.

Αλλά δεν ήταν αυτό το μεγαλύτερο κακό που έφερε αυτή η ψευδεπίγραφη μεταπολίτευση !

Ποιό ήταν λοιπόν το μεγαλύτερο κακό;

Το βιώνουμε με τον πλέον άσχημο τρόπο στην εποχή μας ... Όχι δεν είναι η Οικονομική κρίση !!! Αυτή είναι πλασματική και μεθοδευμένη όπως και το χρέος που φορτώνουν στις πλάτες μας κάθε φορά που μας "σώζουν".

Το μεγαλύτερο κακό και βασικό μας πρόβλημα είναι το σπάσιμο  της ενότητας του Λαού που αντικαταστάθηκε με τον άκρατο ατομικισμό, τον άθλιο νεοπλουτισμό και φιλοτομαρισμό διαμορφώνοντας το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο έσπειραν και σπέρνουν στις μέρες μας τους σπόρους του Κοινωνικού Αυτοματισμού - Κανιβαλλισμού, οι καθεστωτικοί υποτελείς της Νέας Κατοχής και οι οικονομικοί αποικιοκράτες του Νεοφιλελευθερισμού.

Κάποιοι στις συζητήσεις που γίνονται για την κρίση αναρωτιούνται τι πρέπει να κάνουμε με την κρίση; Πως θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε όσα άδικα και εγκληματικά απέναντι στον Λαό και την Πατρίδα εφαρμόζουν οι ξένοι Οικονομικοί επικυρίαρχοι και οι ντόπιοι υποτελείς τους;

Η απάντηση και η λύση για να έχουμε μέλλον έρχεται από το παρελθόν μας, την Ιστορία αγώνων του Λαού μας που δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την Ενότητα.

Αυτή την Παλλαϊκή Ενότητα που οδηγούσε πάντα τον Λαό - μπροστά στον υπέρτατο κίνδυνο του αφανισμού του - είτε στα χρόνια της πρώτης Γερμανικής Κατοχής είτε αργότερα στα χρόνια της Χούντας, στην συγκρότηση μετώπου αντίστασης στην αρχή τοπικά και μετά από άκρη σε άκρη της Πατρίδας μας.

Για αυτή την χαμένη ενότητα αγωνίζεται στις μέρες μας το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο και τα μέλη του. Αυτή την ενότητα που χρειάζεται ο Λαός μας και η Πατρίδα για να ξανανικήσει. Αυτή η ενότητα που δεν υπήρξε ποτέ μόνο Αριστερά ή Δεξιά, παρά πρώτα και πάνω από όλα πατριωτική με την έννοια που δίνει στην Πατρίδα ο αντάρτης Άρης στον λόγο του στην Λαμία...

Μόνο που αυτή την φορά δεν πρέπει να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Η Δημοκρατία και ο Λαός πρέπει να ξεριζώσουν όλα τα ζιζάνια που φύτρωναν σιγά - σιγά ώσπου θέριεψαν και έφτασαν στα σημερινά ρατσιστικά και νεοναζιστικά φαινόμενα. Να ριζώσει γερά η Δημοκρατία μας και να γίνει δυνατή μαζί και η Πατρίδα, από τον Λαό, για τον Λαό, με τον Λαό. 

Για αυτό και δεν αρκεί απλά η επαναφορά στην προηγούμενη του 2009 κατάσταση, στο διεφθαρμένο και νοθευμένο πολιτικό σύστημα που στο όνομα μόνο της Δημοκρατίας διέπραξε και συνεχίζει να διαπράττει τα μέγιστα εγκλήματα απέναντι στον Λαό και το Έθνος.

Και αυτό μπορεί μόνο να συμβεί με την απελευθέρωση μας μέσω της πλήρους ανατροπής του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος που η πράξη απέδειξε ότι μόνο σε καταστροφές μπορεί να οδηγήσει την Πατρίδα και τον Λαό προκειμένου να διατηρήσει απλά και μόνο την εξουσία του τοποτηρητή των αποικιοκρατών "φίλων" τους και τάχα "δανειστών" μας...

Για αυτό και η μόνη ουσιαστική λύση δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή της δημιουργίας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με άμεση συμμετοχή του Λαού για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Κάποιοι θα πουν πως με τις σημερινές συνθήκες και την απάθεια που φαίνεται να δείχνει ο Ελληνικός Λαός τα παραπάνω είναι μάλλον απίθανο να συμβούν.

Όμως δεν είναι έτσι. Τα πραγματικά δύσκολα για τον Λαό μας φαίνεται ότι βρίσκονται αμέσως μπροστά μας. Στους προσεχείς μήνες με τις επερχόμενες απολύσεις, τις κατασχέσεις και την εκτός λογικής και ορίων υπερφορολόγηση, θα χρειαστεί να θυμηθούμε όλοι τους τρόπους να στηρίξουμε ξανά ο ένας τον άλλο, τον τρόπο να ξαναενωθούμε για να αντιμετωπίσουμε την τελική επίθεση ενάντια όχι απλά στα δικαιώματα μας στην εργασία, στην μόρφωση, στην Υγεία ή ακόμα και την τροφή, αλλά στην δυνατότητα μας να παραμείνουμε ελεύθεροι άνθρωποι, πολίτες και όχι χειρότεροι από δούλοι σε ένα σύγχρονο Μεσαίωνα, κοινωνικό και πολιτικό, σύγχρονοι μετανάστες μέσα στην ίδια την Πατρίδα μας. 

Και αυτό μπορεί να συμβεί ξανά εκεί που πάντα χτίζονταν η ενότητα του Λαού μας, στις γειτονιές που αν δεν υπάρχουν, πρέπει να τις ξαναδημιουργήσουμε και να τις ζωντανέψουμε.

Να βγάλουμε ξανά στο φως το υγιές κομμάτι του Λαού μας, που πρέπει να φύγει από την απομόνωση και τα αδιέξοδα της παθητικότητας του καναπέ και της τηλεοπτικής ή διαδικτυακής προπαγάνδας, και να συζητήσουμε για αυτά που  πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνουν για την πραγματική σωτηρία του Λαού και της Πατρίδας.

Όλοι όσοι πραγματικά αγαπάμε αυτό τον πανέμορφο τόπο που λέγεται Ελλάδα και αγωνιούμε βλέποντας τις "σωτηρίες" των πολιτικών μας να μας καταστρέφουν όλο και ταχύτερα μέρα με τη μέρα, γινόμαστε ολοένα και περισσότεροι αλλά παραμένουμε δυστυχώς ακόμα "άτομα", διχασμένοι κάτω από την κυρίαρχη καθεστωτική προπαγάνδα και παγιδευμένοι στα πλοκάμια του Κοινωνικού Αυτοματισμού ή των Κλαδικών οικονομίστικων διεκδικήσεων που προτάσσουν τα Συνδικαλιστικά δεκανίκια του Καθεστώτος στην προσπάθεια περιορισμού και διάσπασης της αντίδρασης του Λαού μας.

Είναι καιρός πια να βρεθούμε μεταξύ μας, να συναντηθούμε πρώτα στις γειτονιές και στην συνέχεια στους χώρους δουλειάς, να ενωθούμε και να δώσουμε μαζί τις μάχες με όπλο το δίκιο μας και την αλληλεγγύη, οργανώνοντας τους τρόπους άμυνας και  ταυτόχρονα της αντίστασης και του παλλαϊκού  αγώνα "υπέρ βωμών και εστιών" με Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας από τον Λαό μας. 

Καλή Αντάμωση.

Ηλίας Αλεξανδρής

μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Πα.Μ.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr

Στη Γερμανία η απονομή διδακτορικού τίτλου τελεί υπό αίρεση;

Ο ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτής των Γερμανών Φιλελεύθερων, Γιώργος Χατζημαρκάκης αναγορεύτηκε διδάκτορας το 2000. Δεκατρία χρόνια μετά και μόνο τώρα που ο άνθρωπος καταγγέλλει ευθέως τον τρόπο με τον οποίο η Γερμανία έχει συμπεριφερθεί στην Ελλάδα, κερδίζοντας η ίδια από την κρίση που οδηγεί -την ίδια στιγμή- σε εξόντωση τον ελληνικό λαό, το πανεπιστήμιο της Βόννης... θυμήθηκε να του αφαιρέσει τον τίτλο!
Ωραίες -δημοκρατικές...- συμπτώσεις. Δε μας αρέσουν αυτά που λες; Ορίστε, για να μάθεις άλλη φορά να βγάζεις γλώσσα!
Ο λόγος που προφασίστηκε το πανεπιστήμιο ήταν πως: «σε πολλά σημεία έκανε χρήση κειμένων άλλων συγγραφέων χωρίς την προβλεπόμενη αναφορά σε αυτούς παρά σε μερικές υποσημειώσεις». Και αυτό το ανακάλυψαν «τυχαία», 13 χρόνια αφού αναγόρευσαν σε διδάκτορα τον Γ. Χατζημαρκάκη.

Ο ίδιος, πάντως, διαψεύδει κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς και τονίζει πως τη συγκεκριμένη μέθοδο παράθεσης αποσπασμάτων και υποσημειώσεων γνώρισε και υιοθέτησε το 1995 ως ερευνητής στην Οξφόρδη.
Την επιμέλεια της εργασίας είχαν οι καθηγητές της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου, Ντέτλεφ Κάρτεν και ο επίτιμος Ούβε Χολτς. Άραγε, από τους καθ' ύλην αρμόδιους... διέφυγε η από τους οποίους προφανώς διέφυγαν τα δήθεν προβλήματα του διδακτορικού, που «ανακαλύφθηκαν» με τόση καθυστέρηση;
Λίγες ημέρες πριν την πρωτοφανή απόφαση, ο κ. Χατζημαρκάκης δήλωνε χαρακτηριστικά πως «το κέρδος της γερμανικής πολιτείας από την κρίση στην ευρωζώνη ανέρχεται στα 114 δισ. ευρώ. Πρέπει, μετά τις γερμανικές εκλογές, να ζητηθεί μια αναδιανομή του κέρδους μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα ανάμεσα στις χώρες του Νότου που πλήρωσαν την κρίση, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος».
Τώρα, μάλιστα. Γίνεται ευκολότερα κατανοητή η απόφαση των Γερμανών. Ε, όχι, να λες τέτοια πράγματα και να θες να είσαι και διδάκτορας...
http://www.toxwni.gr

Ελληνίδα μάνα

Τέτοιες μέρες, πριν 3 χρόνια, μια μάνα θρηνούσε την απώλεια του παιδιού της. Στις 19 Αυγούστου 2010, ο σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού Γιώργος Λυκάκης έπεσε στο κενό από ύψος 22 μέτρων στη δύσκολη δοκιμασία της «αράχνης», κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του, στη Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών. Το διπλό δίχτυ ασφαλείας δεν λειτούργησε. Σκίστηκε (προφανώς από κακή συντήρηση), και το κορμί του αξιωματικού έπεσε με δύναμη στο έδαφος.
Ήταν 24 ετών.

Για μια-δυό μέρες έγραψαν σχετικά οι εφημερίδες και τα blogs, και αυτό ήταν. Το θέμα ξεχάστηκε. Η υπόθεση όμως είχε συνέχεια. Ο διοικητής της Μονάδας και ο υπεύθυνος εκπαιδευτής κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Τα κομματιασμένα σκοινιά ήταν μάρτυρες βαριάς αμέλειας.
Στο δικαστήριο όμως, υπήρχε ένας απρόσμενος μάρτυρας υπεράσπισης: Η μάνα του άτυχου αξιωματικού!
Κανείς δεν την είδε ποτέ. Δεν βγήκε στα κανάλια, ούτε στις εφημερίδες. Η κυρία Ελένη Λυκάκη.

«Δεν ζητώ την τιμωρία κανενός. Κανένας δεν ήθελε το θάνατο του παιδιού μου. Ζητώ μόνο να μην θρηνήσει άλλη μάνα εξαιτίας ενός λάθους… Ο γιος μου τίμησε την πατρίδα, και αυτή τη στάση θα ήθελε να κρατήσω». Αυτά είπε, μεταξύ άλλων, στο δικαστήριο. Λόγια που κανένας, εκτός αίθουσας, δεν πληροφορήθηκε καθώς κανένα μέσο ενημέρωσης δεν παρουσίασε το θέμα.

Στην αγόρευσή του ο στρατιωτικός εισαγγελέας ήταν καταπέλτης. Κρατώντας στο χέρι του το κομμένο σκοινί, είπε στους κατηγορούμενους ότι με αυτό το σκοινί έπρεπε να τους κρεμάσει. Και κατέληξε: «Αυτή η γυναίκα σήμερα έδωσε σε όλους μαθήματα ήθους!». (Το δικαστήριο τελικά αθώωσε τους κατηγορούμενους).

Στον τάφο του 24χρονου παλικαριού είναι σκαλισμένες λίγες λέξεις. Κρατάω αυτές:

«Γιε μας… Για την πατρίδα τα νιάτα σου!»

(ευχαριστώ για τις πληροφορίες την εξαδέλφη του Γιώργου Λυκάκη)

Από τον τοίχο του Δημήτρη Αλικάκου στο facebook

http://olympia.gr/

Η σύγχρονη ψευτοδιανόηση θέλει κάποιον να φταίει, αλλά προς θεού, όχι στο ύψος της εξουσίας

Το πρόβλημα με την ελληνική διανόηση δεν είναι ότι σιωπά και κοιμάται. Είναι ότι χωνεύει ακόμη. Χορτάτη, φουσκωμένη, κάνει όπως ακριβώς αυτός που ανάμεσα στα απομεινάρια των όσων καταβρόχθισε, υπόσχεται ενοχικά πως δεν θα το ξανακάνει. Ρεύεται τα πλούσια εδέσματα, νιώθει, χορτάτος πια, την άσχημη γεύση στο στόμα και μετατρέπεται για λίγο σε νομιμόφρονα της καλής διατροφής. Όσο κρατά η χώνεψη.

Ποια είναι η διανόηση στη χώρα, θα ρωτήσει κάποιος. Ποια είναι πρέπει να απαντήσω κι εγώ γιατί υπάρχει κίνδυνος να αδικήσω πολλούς. Αναφέρομαι λοιπόν, στους ανθρώπους αυτούς, που είτε το άξιζαν είτε όχι, κυριάρχησαν σε αυτό που λέμε “γράμματα και τέχνες”. Το όνομά τους μπαίνει δίπλα στα τραγούδια, στα βιβλία, σε έργα δημιουργίας και βέβαια πανεπιστημιακές μελέτες. Σε αυτούς αναφέρομαι και εξαιρώ (δυστυχώς χωρίς την καταγραφή των ονομάτων) το κομμάτι από αυτούς που στάθηκε ουσιαστικά πνευματικό και είναι ίσως και άγνωστο.

“Πού είναι οι άνθρωποι της διανόησης;” ακούγεται συχνά τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Πώς ....
βοηθάνε την Ελλάδα; Πώς βοηθάνε τους ανθρώπους της; Πώς στέκονται απέναντι στην κρίση;

Τον Ιούνιο του 2011, 32 “άνθρωποι του πνεύματος” υπέγραψαν ένα κείμενο για την εθνική σωτηρία, ζητώντας από τους Έλληνες να αντιπαλέψουν τον λαϊκισμό και να δείξουν υπευθυνότητα. Στους επόμενους μήνες, υπήρξαν επίσης φωνές από τον ίδιο χώρο σαν αυτή της Κικής Δημουλά που μίλησαν για το διεκδικούμενο παγκάκι της Κυψέλης, της Σώτης Τριανταφύλλου, της οποία η γνώση και ο κοσμοπολιτισμός οδηγούσαν με ασφάλεια στο συμπέρασμα πως μας χρειάζεται ένα “καθαρτήριο” και της Λένας Διβάνη, που τοποθετήθηκε όπως τοποθετήθηκε για κάποιον 18χρονο νεκρό “τζαμπατζή”.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, πόσο μάλλον όταν ζει επί χρόνια πουλώντας απόψεις. Το πρόβλημα δεν είναι οι απόψεις όσων εκφράστηκαν, όπως εκφράστηκαν, αλλά η ρηχότητα. Το γεγονός πως άνθρωποι που γράφουν βιβλία και παράγουν σκέψη και πολιτισμό, φτάνουν στο σημείο να αντιμετωπίζουν μια σύνθετη κοινωνική πραγματικότητα με όρους καφενείου. Αντί να αναλύσουν αυτό που συμβαίνει, αντί να πάρουν την πρωτοβουλία να το εξηγήσουν στον κόσμο, αντί να συγκρουστούν με τα αδιέξοδα, γίνονται οπαδοί ενός κοινωνικού μακαρθισμού, που προγράφει κατηγορίες ανθρώπων, που απαιτεί θυσιαστήρια, που θέλει κάποιον να φταίει αλλά προς θεού, όχι στο ύψος της εξουσίας.

Με την αυτάρκεια του τυχαίου ημιμαθή, έχει άποψη που κατακρίνει συμπεριφορές, τον κοινωνικό παρασιτισμό και φτάνει ακόμη παραπέρα. Σχεδόν αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως παράσιτο. Και αν βρεθεί κάποιος περισσότερο αφελής και λιγότερο διανοούμενος να ρωτήσει “και τι έκανε αυτή η διανόηση όταν όλα αυτά συνέβαιναν στην Ελλάδα;” σίγουρα οι οπαδοί του αυτομαστιγωτικού διανοουμενισμού, έχουν να δείξουν πολλές φωτογραφίες τους με υπουργούς, πρωθυπουργούς και επιχειρηματίες, στους οποίους έκαναν προσιτή την χαρισματική τους προσωπικότητα.

Μετά την Μεταπολίτευση, η ελληνική διανόηση, καβάλα στο όχημα της αμφισβήτησης που αυτόματα οδηγούσε στην κοινωνική καταξίωση, άγγιξε όνειρα, οραματικές πολιτικές, αγωνίες. Μετά τη δεκαετία του ’80 με μεγάλη ευκολία μετεπιβιβάστηκε σε BMW και τζιπ, τραγούδησε σε συναυλίες με μαύρο χρήμα, έγραψε κλεψίτυπα βιβλία, συνωμότησε στους διαδρόμους των Πανεπιστημίων για να εξασφαλίσει θέσεις καθηγητή που δεν άξιζε, προσκύνησε την ευνοιοκρατία, τον κομματικό καιροσκοπισμό, τους αγράμματους φαύλους που κυβερνούσαν.

Η μέγιστη διανοητική διαδικασία στην οποία μπήκε η διανόηση που σήμερα βρυχάται, είναι των αποδοτικών δημοσίων σχέσεων. Για μια θέση στο Φεστιβάλ, στο πανεπιστήμιο, στο Εθνικό Κέντρο Τάδε, στο Πολιτιστικό Κέντρο Δείνα. Διανόηση με απόδοση τίτλων, με εμφανίσεις στην τηλεόραση, ζαλισμένη από τα πάρτι, ταλαιπωρημένη από τους ψυχολόγους της.

Σήμερα, από το ντιβάνι της κυρίας Διβάνη, το τραπέζι του μεγάλου φαγοποτιού ή το κρεβάτι μιας αιμομικτικής πολιτιστικής Αθήνας, η διανόηση ανησυχεί. Δεν ανησυχεί για την Ελλάδα, αλλά για να μην χάσει προνόμια. Γι” αυτό σαν τις Κατίνες της γειτονιάς, σηκώνει το δάχτυλο και δείχνει το απέναντι σπίτι που ρίχτηκε στην ακολασία, που διέπραξε τη μοιχεία, που φταίει για τα κακά του χωριού.

Με την ίδια ευκολία θεώρησε νομοτελειακό φαινόμενο και αποδέχθηκε, την ξεφτίλα της ελληνικής τηλεόρασης, τα σκάνδαλα Βενιζέλου στο Υπουργείο Πολιτισμού, τον κρατικοδίαιτο επιδοματικό πολιτισμό.

Είναι μια διανόηση που αποδέχθηκε ο κινηματογράφος να παράγει μόνο με κρατική επιδότηση, σαν να είναι βαμβάκι στον κάμπο της Λάρισας. Που θεωρούσε πως τα Φεστιβάλ, δηλαδή ο τρόπος ανάδειξης του πολιτισμού, ήταν τα ίδια πολιτισμός. Που στα Πανεπιστήμια ανέδειξε τους εξυπηρετικούς προσδοκώντας το ανταποδοτικό τέλος της δικής τους ανάδειξης.

Η διανόηση στην Ελλάδα, δεν υπήρξε μόνο εγωιστική και συμφεροντολόγος. Λειτούργησε με το δικό της star system, συνέτριψε όσους δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στο σύστημα των δημοσίων σχέσεων, καταδίκασε στην ανωνυμία όσους δεν φωτογραφήθηκαν με όλους τους μελλοντικούς τροφίμους του Κορυδαλλού. Οι κυρίες και οι κύριοι της διανόησης που βρίζουν ένα κομμάτι της κοινωνίας αντί να γίνονται παράδειγμα για όλη την κοινωνία, δεν υπήρξαν μόνο ομοτράπεζοι και ομοκρέβατοι της πολιτικής ελίτ, αλλά της παρείχαν και όλα τα άλλοθι της τέχνης και του πολιτισμού.

Οι εραστές του σκυλάδικου έγιναν άνθρωποι της τέχνης επειδή συναναστρέφονταν τον τάδε σκηνοθέτη και ο υπουργός πολιτισμού μετατρεπόταν σε τόσο περισσότερο άνθρωπο του πολιτισμού όσο μεγαλύτερες ήταν οι επιχορηγήσεις.

Αυτή η διανόηση πού και πού στραβομουτσούνιαζε υποκριτικά για την παρουσίαση της υποκριτικής τέχνης του Ρουβά στην Επίδαυρο, αλλά δεν είχε κανένα πρόβλημα να θεωρεί μέντορα πολιτισμού αυτόν που επέλεξε να πάει τον Σάκη στο Αρχαίο Θέατρο. Οι προσωπικές τους αντιπαραθέσεις δεν ήταν αντιπαραθέσεις ιδεών, αλλά ζήλια και φθόνος.

Η διανόηση έπαψε να έχει ως κινητήριο μοχλό τις κοινωνικές αντιθέσεις και την υπαρξιακή αναζήτηση και απέκτησε κινητικότητα μέσω της κυνικότητας ή της ψυχεδελικής εσωστρέφειας. Έλεγε στα βιβλία της όσα θα έπρεπε να πει στον ψυχίατρό της.

Η διανόηση, σιγά σιγά έγινε ανήμπορη να αναλύει και να εκφράζει και έγινε ρηχή όπως οι εκφραστές της, γύρω από το μεγάλο τραπέζι της εξουσίας. Άλλος έτρωγε χαβιάρι και άλλος τα ψίχουλα, ευελπιστώντας πως θα έρθει και η δική του ώρα.

Είναι λογικό, η διανόηση σήμερα να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται. Διαφορετικά φοβάται πως θα χαθεί μαζί με την ψεύτικη εικόνα της.

Αδυνατεί να καταλάβει τι συμβαίνει στην κοινωνία γιατί απουσιάζει πολλά χρόνια απ” αυτή. Δεν έχει την ελάχιστη ικανότητα να ξεχωρίσει το δευτερεύον (παρασιτικά φαινόμενα, διαφθορά, γραφειοκρατία), από το πρωτεύον που είναι όσα δημιουργούν την κρίση και αυτά τα φαινόμενα, που είναι οι πολιτικές. Οι πολιτικές των φίλων της. Έτσι, αναμασά ευχολόγια και αγαπησιάρικες ενωτικές θεωρίες ευθύνης, επιδεικνύοντας πλήρη ανευθυνότητα. Με βουδιστική στωικότητα την ώρα του πολέμου, αυτή η διανόηση είναι έτοιμη να στηλιτεύσει το φαινόμενο του τζαμπατζή, του ταβερνιάρη που φοροδιαφεύγει, της συμπεριφοράς που μας κάνει ανεύθυνους. Δεν θα το επεκτείνει όμως ως την απόφαση του Βενιζέλου να χαρίσει 2 δις στη SIEMENS, ούτε ως την απόφαση του Σαμαρά να κάνει πιο πλούσιους τους Τραπεζίτες. Οι έλληνες διανοητές επιλέγουν το πεδίο της μικροκοσμικής ευθύνης του διπλανού. Όχι της ευθύνης συνολικά.

Η διανόηση είναι συνένοχη. Όχι μόνο πολιτικά, αλλά ποινικά. Ποιός καθηγητής Πανεπιστημίου να αντιταχθεί, ποιός μεγαλοσυνθέτης να κάνει αντίσταση, ποιός συγγραφέας να αποδώσει ευθύνη. Με το που θα το κάνει, θα βγουν στη δημοσιότητα τα πανεπιστημιακά κονδύλια που έπαιξε στο χρηματιστήριο, οι Μη κυβερνητικές Οργανώσεις του που έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, οι επιδοτήσεις που πήρε για ένα βιβλίο που διάβασαν 200 άτομα.

Η γενίκευση είναι φασισμός. Το να αποδίδεις αυτά τα χαρακτηριστικά σε όλη τη διανόηση είναι άδικο. Η υγιής διανόηση λοιπόν, ας αποφύγει τη γενίκευση. Ας αυτοεξαιρεθεί, βγαίνοντας μπροστά. Παράγοντας σκέψη, τέχνη, πολιτισμό.

ΥΓ: Συμμερίζομαι πραγματικά πως υπάρχει το φαινόμενο της ανθρωποφαγίας για κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους στο διαδίκτυο που δεν ελέγχεται όπως τα ΜΜΕ ώστε να αποφευχθούν ακρότητες ή να φτιαχτούν προφίλ. Ωστόσο υπάρχει και δική τους ευθύνη γιατί προτίμησαν την αρένα του θεάματος, αντί τον θρόνο του διανοητή.

Κώστας Βαξεβάνης

http://www.koutipandoras.gr/

Εξόφληση ληξιπρόθεσμου γραμματίου;

— Όταν αδικοσκοτώνεται ένας άνθρωπος, ο ΕΛΛΗΝΑΣ λέει με πίκρα ψυχής «κρίμα» και δακρύζει….

  — Όταν αδικοσκοτώνεται ένας νέος άνθρωπος, ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΛΑΙΕΙ ΜΕ ΣΠΑΡΑΓΜΟ ΨΥΧΗΣ και προσεύχεται να μη βρεθεί ποτέ στην ίδια μοίρα με τη μάνα και τον πατέρα του αδικοσκοτωμένου παιδιού.

  — Έχω πει πολλές φορές, ότι ο ναζισμός και ο σιωνισμός γεννήθηκαν από την ίδια μήτρα και γι΄ αυτήν την άποψη, παρασκηνιακά έχω κάνει με θεότρελους, Ομηρικούς καυγάδες, γιατί τους χαλάω τους λόγους σκηνοθετημένης ύπαρξής τους. Όμως δεν πρωτοτυπώ. Την ίδια άποψη έχουν στοιχειοθετήσει και Εβραίοι διανοούμενοι που δεν είναι σιωνιστές.

  — Και στις δύο περιπτώσεις (σιωνισμού και ναζισμού) ο ένας τροφοδοτεί και στηρίζει τον λόγο ύπαρξης και μόνο του άλλου. Δεν ασχολούνται με θέματα ουσίας που ταλανίζουν έναν λαό, αλλά υποκρίνονται ότι το εικονικό αντίπαλο δέος είναι ο πραγματικός κίνδυνος και εκ του λόγου τούτου, η μάζα-θύμα τους, πρέπει να προσφύγει ανάλογα, στην ναζιστική ή στη σιωνιστική αγκάλη, για να σωθεί.

  — Ανεξάρτητες έρευνες έχουν αποδείξει, ότι τα ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ παραμάγαζα ναζισμού και σιωνισμού, είναι ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ, κρατικοδίαιτοι από φανερά ή μυστικά κονδύλια, ανάλογα με τον προπαγανδιστικό αέρα που φυσά λυσσασμένα για να τον πιστέψεις.

  — Έρχονται όμως ξαφνικά συμβάντα, όπως η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του 19χρονου που τον γκρέμισε ο ελεγκτής από το τρόλεϊ, δολοφονία δια της οποίας, το καμουφλαρισμένο ναζιστικό-σιωνιστικό καθεστώς έρχεται σε δύσκολη θέση, διότι η λαϊκή αγανάκτηση είναι πλέον συσσωρευμένη και απλά περιμένει την «ΑΦΟΡΜΗ» για να ξεσπάσει. Έχει δίκιο ο Δημήτρης Κουφοντίνας που επισημαίνει από τη φυλακή, ότι είναι βλάκας όποιος πιστεύει, ότι η ένοπλη πάλη τελείωσε. Αυτό το γνωρίζει και η σάπια εξουσία, γι΄ αυτό διαρρέει κάθε τόσο εκθέσεις μυστικών υπηρεσιών, περί κινδύνων λαϊκής εξέγερσης. Ο φόβος φυλάει τα έρμα της σάπιας εξουσίας….

  — Σε κάθε τέτοιον αιφνίδιο κίνδυνο της απροσδόκητης «ΑΦΟΡΜΗΣ» οι κρατικοδίαιτοι παρακρατικοί μηχανισμοί χρησιμοποιούν τις κατασκευασμένες προσωπικότητες, που κρίνει ότι πρέπει να βγουν προς τα έξω, να πουν ή να κάνουν κάτι, για να αποδυναμώσουν την επικίνδυνη «ΑΦΟΡΜΗ» πιθανής εξέγερσης. Για να είναι πειστικό το ναζιστικό-σιωνιστικό καθεστώς, η κατασκευασμένη προσωπικότητα είναι φτιασιδωμένη και χτενισμένη, στον χώρο του ανύπαρκτου για την εποχή της διαφθοράς, κόσμου των γραμμάτων, των τεχνών, της καλλιτεχνίας και του έμμισθου ακτιβισμού, με βεβαιωμένη όμως θητεία σε γνωστά ρατσιστικά παράκεντρα εξουσίας.

  — ΧΑΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ σαν τα κρύα τα νερά, που το σάπιο ναζιστικό – ρατσιστικό – σιωνιστικό ΚΑΘΕΣΤΩΣ, δεν του επιτρέπει να έχει ένα ΕΥΡΩ στη τσέπη, για να μπορεί να πληρώσει το εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αν δε συμβαίνει, αυτός ο νεαρός να ψάχνει για δουλειά και να πρέπει να μετακινείται 10-12 φορές, από το ένα άκρο στο άλλο του λεκανοπεδίου Αττικής, τότε θα χρειάζεται 15 € την ημέρα, μόνο για αυτές τις αναγκαστικές μετακινήσεις αναζήτησης εργασίας. Είναι ένα ποσό που φαντάζει τεράστιο, αν αναλογιστούμε ότι οι ληστές εργοδότες, δεν δίνουν πλέον αυτό το ποσό, ούτε για… μεροκάματο.

  — Υπάρχουν δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων, σύμφωνα με τις οποίες απερίφραστα χαρακτηρίζουν τον θάνατο του 19χρονου ως ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, και ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΣΥΜΠΛΟΚΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ ΣΠΡΩΞΙΜΟ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΥ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΝΙΑ ΕΛΕΓΚΤΗ. Ακόμα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, εξαναγκάστηκαν να αναφερθούν σε αυτές τις περιγραφές. Από εκεί και πέρα αρχίζει ο κίνδυνος της «ΑΦΟΡΜΗΣ» και το διεφθαρμένο καθεστώς θέτει σε κίνηση τους προπαγανδιστικούς ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ του.

  — Ο θάνατος του 19χρονου είναι πολλαπλή δολοφονία. Τον δολοφονούσε καθημερινά το καθεστώς για να μην έχει μέλλον και αξιοπρεπή διαβίωση. Τον δολοφόνησε και ο ρατσιστής ελεγκτής του τρόλεϊ. ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ η πεμπτοφαλαγγίτισσα Διβάνη, η δήθεν ακτιβίστρια και ανθρωπίστρια και καθηγήτρια, η επί χρόνια κρατικοδίαιτη συγγραφέας του κατ΄ επίφαση αριστερισμού. Η σκύλευση και η προσβολή νεκρού, είναι η κορύφωση του πλέον αδίστακτου ρατσισμού. Ο ΤΣΟΚΑΡΟ-ΝΑΖΙΣΜΟΣ σε όλες του τις διαστάσεις. Ένα μίσος προς τον άνθρωπο, που ούτε στο μυαλό ενός παρανοϊκού σχιζοφρενή δικτάτορα δεν χωρά.

  — Ο «ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΣ….» Η ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ενός χωρίς μέλλον και ελπίδα 19χρονου, για να καλοπερνούν οι κρατικοδίαιτες πολιτικές σκύλες του διεφθαρμένου καθεστώτος. Η απαξίωση της ελπίδας και της υπερηφάνειας, για να επιβραβεύσει η πολιτική ΣΚΥΛΑ μια εν ψυχρώ δολοφονία! Μήπως ο ιδιοκτήτης-ελεγκτής στεγάζεται στον ίδιο σιωνιστικό πολιτικό φορέα της ανύπαρκτης προόδου με τη σοσιαλίστρια ακτιβίστρια του νεοναζισμού; Μήπως για άλλη μια φορά, επίκειται «διανομή» βιβλίου της κυρίας, με δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού; Τι αξία μπορεί να έχει ένας «τσαμπατζής» μπροστά σε μια ΤΣΑΜΠΑΤΖΟΥ με διδακτορική διατριβή στο Kings του Λονδίνου;

  — Διβάνη…. Μια ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ πολιτική σκύλα, φερετζές υφασμένος από τη πρώτη κλωστή, στον αργαλειό του σάπιου καθεστώτος. Μια πεμπτοφαλαγγίτισσα, που βγαίνει τις κατάλληλες στιγμές, για να εκμηδενίσει τις όποιες πιθανότητες υλοποίησης της «ΑΦΟΡΜΗΣ» της ουσιαστικής λαϊκής εξέγερσης, ξεφτιλίζοντας έναν 19χρονο νεκρό!
— Τέτοια φράση, για 19χρονο άφραγκο νεκρό και υπέρ ενός δολοφόνου ελεγκτή, δεν βγαίνει κάποιος τυχαία να την πει προς τα έξω. Γίνεται σαν εξόφληση ληξιπρόθεσμου γραμματίου. Ακόμα και αν δεν υπήρχαν οι δηλώσεις των αυτοπτών μαρτύρων της δολοφονίας, κανένας και καμία δεν δικαιούται να προσβάλει έναν νεκρό. Μόνο ένας (ή μια) αδίστακτη και διεστραμμένη ΡΑΤΣΙΣΤΡΙΑ. Η ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ. Αυτή που ισχυρίζεται ότι γράφει βιβλία για παιδιά…. Παιδιά ποίων και για ποιους; Αυτή που δολοφόνησε τον 19χρονο, ενώ ήξερε ότι ήταν ήδη δολοφονημένος…. Αυτή, για την οποία προσέτρεξαν αμέσως να «στηρίξουν» γνωστά αποβράσματα του ναζιστικού – σιωνιστικού συστήματος μαύρης εξουσίας…. Η ΔΙΒΑΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ…..

ΔΕΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΩ ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ…. Πρόλαβε και το έκανε με τον πλέον ρατσιστικό και ναζιστικό τρόπο η Λένα Διβάνη.

ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

http://tsoutsouneros.arvanitis.eu

Σχετικό βίντεο εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=_7FChz0ikog#at=80

Νομικά Θέματα - Οδηγίες

ΤΙ ΚΑΝΩ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ

1.Αν δεν θέλω να δώσω τα στοιχεία μου στους ελεγκτές, είναι νόμιμο δικαίωμα μου και δεν διαπράττω κανένα ποινικό αδίκημα.

2. Οι ελεγκτές δεν έχουν δικαίωμα να με συλλάβουν.

3. Αν μου ζητήσει τα στοιχεία μου οποιοσδήποτε αστυνομικός (ακόμα και εκτός υπηρεσίας), τα δίνω γιατί είμαι υποχρεωμένος, προκειμένου να μην έχει δικαίωμα να με κρατήσει.

4.Δεν είμαι υποχρεωμένος να περιμένω την άφιξη της αστυνομίας.

5.Ζητάω από τον οδηγό ν’ ανοίξει την πόρτα στην επόμενη στάση κι από τους ελεγκτές να με αφήσουν να κατέβω και τους δηλώνω ρητά, ότι δεν θέλω να παραμείνω στο λεωφορείο.

6.Δεν πηγαίνω σε καμία περίπτωση, με την θέλησή μου, στο αστυνομικό τμήμα, μαζί με τους ελεγκτές, ούτε δέχομαι να με οδηγήσουν με το λεωφορείο, εκεί που θέλουν αυτοί.

7.Αν μου κλείσουν την πόρτα και μου περιορίσουν την έξοδο, καλώ αμέσως το 100, καταγγέλλοντας, ότι κρατούμαι παράνομα, χωρίς την θέληση μου και ζητάω την άμεση επέμβαση της αστυνομίας, γιατί διαπράττεται αυτόφωτο αδίκημα σε βάρος μου.

8.Ζητώ ονόματα και τηλέφωνα συνεπιβατών μου, για να έχω μάρτυρες.

9.Καλώ αμέσως στα τηλέφωνα των «ΕΠΙΒΑΤΩΝ» ζητώντας νομική βοήθεια και αλληλεγγύη.

10.Όταν έρθουν οι αστυνομικοί, απαιτώ να συλλάβουν αμέσως, τους ελεγκτές ή και τον οδηγό, γιατί με κράτησαν παράνομα και χωρίς την θέληση μου και ζητώ να κρατήσουν τα στοιχεία όλων των μαρτύρων συνεπιβατών μου.

11. Στην ερώτηση των αστυνομικών «αν θέλω να καταθέσω μήνυση», απαντώ, ότι δεν είμαι υποχρεωμένος να το κάνω, αντίθετα αυτοί, είναι υποχρεωμένοι να ενημερώσουν αμέσως τον Εισαγγελέα και να συντάξουν έκθεση σύλληψης και βεβαίωσης του αδικήματος, γιατί το αδίκημα της παράνομης κατακράτησης, είναι αυτόφωρο πλημμέλημα και διώκεται αυτεπάγγελτα, αλλιώς κάνουν παράβαση καθήκοντος.

12. Αν οι αστυνομικοί δεν ενεργούν τα νόμιμα, τους υπενθυμίζω ότι διαπράττουν παράβαση καθήκοντος, γι’ αυτό ζητάω τα στοιχεία τους, προκειμένου να τους αναφέρω.

13. Η πληρωμή ή μη του προστίμου, που θα επιβληθεί από τον ΟΑΣΘ, αποτελεί προσωπική επιλογή του κάθε ατόμου.

ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6977034350, 6974713426, 6944576081

http://epibates-thess.blogspot.gr/p/blog-page_05.html