Το κυνήγι των "μαγισσών" αποτελεί προτεστανική
διωκτική παράδοση ...Παράδοση, που επέτρεπε στους ισχυρούς του προτεσταντισμού
να ελέγχουν τις κοινωνίες τους μέσω του εκφοβισμού και της τρομοκρατίας των
μελών τους. Αυτό είναι κάτι, το οποίο το καταφέρνουν μέσω της δημιουργίας ενός
απόλυτου αντιπροτύπου, το οποίο τιμωρούν με τον πιο σκληρό κι απάνθρωπο τρόπο,
ώστε να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή για όλους τους υπολοίπους. Οχλοποιούν
οργανωμένα μια τρομοκρατημένη κοινωνία, προκειμένου να στείλουν
"μηνύματα" στους αμφισβητίες τους. Κυριακή 20 Μαΐου 2012
Η Γερμανία πήρε τεράστια δάνεια από την αμερικανική FED και έβαλε τις "Αγορές" να γίνουν μέτοχοι της ΕΚΤ. Στη συνέχεια παρέσυρε τους υπόλοιπους Ευρωπαίους σε "άσωτη" ζωή, για να ξεφορτωθεί πάνω τους τα δικά της δάνεια
Το κυνήγι των "μαγισσών" αποτελεί προτεστανική
διωκτική παράδοση ...Παράδοση, που επέτρεπε στους ισχυρούς του προτεσταντισμού
να ελέγχουν τις κοινωνίες τους μέσω του εκφοβισμού και της τρομοκρατίας των
μελών τους. Αυτό είναι κάτι, το οποίο το καταφέρνουν μέσω της δημιουργίας ενός
απόλυτου αντιπροτύπου, το οποίο τιμωρούν με τον πιο σκληρό κι απάνθρωπο τρόπο,
ώστε να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή για όλους τους υπολοίπους. Οχλοποιούν
οργανωμένα μια τρομοκρατημένη κοινωνία, προκειμένου να στείλουν
"μηνύματα" στους αμφισβητίες τους. Σάββατο 19 Μαΐου 2012
Η ελληνική ολιγαρχία χρησιμοποιεί τα μέσα ενημέρωσης για να διοχετεύσει τη λαϊκή οργή προς τα έξω. Εάν οι Έλληνες αντιληφθούν ότι η ανώτερη τάξη τους δεν πληρώνει φόρους, τότε θα στρέψουν την οργή τους προς το εσωτερικό.
Ο Χάιντς Ρίχτερ (Heinz A. Richter), διαπρεπής γερμανός ιστορικός, άριστος
γνώστης της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας, ερευνητής του Εμφυλίου στην Ελλάδα,
μιλάει στη DW για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Αναμενόμενο
χαρακτηρίζει ο καθηγητής το ναυάγιο στο οποίο κατέληξαν οι
διαπραγματεύσεις στην Ελλάδα για το σχηματισμό κυβέρνησης:http://www.trelokouneli.gr
Η αποστροφή βουλευτού της ΔΗΜΑΡ στη μνήμη της σφαγής του Ποντιακού ελληνισμού...
http://hellenicrevenge.blogspot.com/2012/05/blog-post_3677.html
Σχετικά με την γενοκτονία των Ποντίων εδώ:
http://tolimeri.blogspot.com/2012/05/19-h.html
κι εδώ:
http://www.istorikathemata.com/2012/05/blog-post_19.html
Παρασκευή 18 Μαΐου 2012
Μας άνοιξε η συφορά τα μάτια μας…
Πέμπτη 17 Μαΐου 2012
Η γερμανική κυβέρνηση (κι όχι μόνο αυτή) γνώριζε για την τύχη του ευρώ. Οι ιδρυτές της εωρωζώνης επεδίωκαν τη συγκέντρωση της εξουσίας στις Βρυξέλλες
Νέα έγγραφα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι
η Γερμανική Κυβέρνηση γνώριζε ότι το ευρώ θα αποτύχει και επομένως προέβη σε
ψεύτικη κατάθεση προς το Συνταγματικό Δικαστήριο!!Κυριακή 13 Μαΐου 2012
Μετεκλογικά και προεκλογικά παιχνιδάκια του συστήματος που καταρρέει
Οι εντολές του, μέσα από το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου ξεχειλίζουν από πόνο και δάκρυα, από μια σαφή τάση εκδίκησης απέναντι σε όλους και σε όλα, αλλά πάνω απ’ όλα κατακλύζονται από ελπίδα, αλλά και από πίστη, στα πεπρωμένα του, στις ικανότητές του, ακριβώς σ’ αυτές που με τόση βαρβαρότητα και ποταπότητα διαμφισβητήθηκαν, και τέλος στο μέλλον αυτού του τόπου, στο αύριο της ακριβής του Ελλάδας.
Η κορυφαία του εκδίκηση είναι, βέβαια, το 7% που έδωσε στη Χρυσή Αυγή.
Αυτά είναι τα νύχια του, που προβάλλουν στην απελπισία του… που του ανήκουν και αυτά, και που προφανώς κρίνει ότι πρέπει να τα χρησιμοποιήσει στις πολύ δύσκολες ώρες του. Πέρα όμως από εκδίκηση, ο ελληνικός λαός δίνει, με την ψήφο του, διαταγές και νουθεσίες. Καταρχήν, στέλνει στο «πυρ το εξώτερο» όλους εκείνους που τόλμησαν να τον εξευτελίσουν και να τον τελειώσουν, υπογράφοντας τη θανατική του καταδίκη με διάφορες αστείες δικαιολογίες. Και, φυσικά, οι ψηφοφόροι αρνούνται να τηρήσουν «λογιστικά βιβλία» για το ποιος υπόγραψε το πρώτο, ποιός το δεύτερο Μνημόνιο της ντροπής, ποιος δηλαδή εγκλημάτησε λιγότερο ή περισσότερο εναντίον του ή ποιος επέδειξε μεγαλύτερη ή μικρότερη εφευρετικότητα στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να εμφανίσει λιγότερα αποκρουστικά τα εγκλήματά του.
Στη συνέχεια, ο ελληνικός λαός πρόσταξε τους υποψήφιους κυβερνήτες του, αυτούς που οπωσδήποτε δεν βαρύνονται με εγκληματικές υπογραφές, να «κόψουν το λαιμό τους» και να του εξασφαλίσουν «κυβέρνηση συνεργασίας», που να τον βγάλει όσο πιο γρήγορα γίνεται από τη σκοτεινή καταπακτή, και να τον οδηγήσει προς το ελληνικό φως, προς τη δημιουργία και την ανάπτυξη, μακριά από τρόικες, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και λοιπά διαβολικά κατασκευάσματα. Και, ναι, ο ελληνικός λαός τα θέλει όλα αυτά, αλλά παραμένοντας στην ΕΕ.
Η σαφής λαϊκή εντολή, για συνεργασία, εξηγείται βέβαια από την πλήρη συνειδητοποίηση της ανάθεσης μιας εξαιρετικά δύσκολης και επικίνδυνης αποστολής. «Όλοι μαζί», διατάζει ο λαός…. βάλτε πλάτη να με βγάλετε από δω μέσα, πριν πνιγώ από ασφυξία». Και να μερικές από τις δυσκολίες:
*Πρώτα απ’ όλα, φυσικά, αυτή η ίδια η «συνεργασία», ανάμεσα σε διαφορετικές τάσεις, πεποιθήσεις, αλλά και σε γενικευμένα αρχηγικά σύνδρομα. «Αυτά να τα ξεχάσετε» λένε οι κάλπες, γιατί τώρα αυτό «που χρειάζεται δεν οι αρχηγοί, αλλά οι στρατιώτες».
*Δεύτερον, η προσπάθεια ιδεολογικής επικράτησης: προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά, και με πόση ακριβώς απόκλιση. Η ψήφος του λαού μας δηλώνει ότι πριν φθάσουμε σε τέτοια διλήμματα, οπωσδήποτε απολύτως ορθά, κάτω από ομαλότερες συνθήκες, το πρώτιστο είναι η απελευθέρωσή μας από την απάνθρωπη κατοχή. Να δώσουμε, λένε οι κάλπες, εδώ και τώρα, έναν υπέρ πάντων αγώνα για την ελευθερία μας. Διαφορετικά, τι νόημα θα έχει η οποιαδήποτε κυβέρνηση, αριστερής, κεντρώας ή δεξιάς κατεύθυνσης, αν αυτή θα συνεχίσει να έχει ως κύρια καθήκοντά της, το πώς:
- θα ικανοποιήσει καλύτερα και πιο γρήγορα, τις αιμοβόρες απαιτήσεις της τρόικας, όπως ανάμεσα σε άλλες, την άμεση απόλυση 150.000 δημόσιων υπαλλήλων, επειδή δήθεν είναι άχρηστοι, στα πλαίσια ενός δημόσιου τομέα, που δήθεν είναι υπερμεγέθης, ενώ θα αρκούσε η προσπάθεια, αυτός να καταστεί λιγότερο αναποτελεσματικός,
-θα βαφτίσει ως «μεταρρυθμίσεις» ή και ως «αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας», τη σχεδόν δωρεάν εκχώρηση του συνολικού ελληνικού πλούτου στους δανειστές, καταληστεύοντας έτσι τους δικαιούχους,
-θα παραμυθιάζει πιο αποτελεσματικά το λαό, και ταυτόχρονα θα τον απειλεί και θα τον εκβιάζει, ότι δεν θα του επιβληθούν άλλα νέα και επώδυνα μέτρα, αν….. «στέρξει να αυτοκτονήσει», ενόσω όλα αυτά τα νέα μέτρα έχουν όχι μόνο αποφασιστεί, αλλά και υπογραφεί, και ενόσω πρόκειται για μέτρα αμέτρητα μιας Λερναίας Ύδρας,
- θα αποκοιμίζει τον ελληνικό λαό με διαβεβαιώσεις ότι δήθεν «πηγαίνουμε καλύτερα», και ότι δήθεν «οι θυσίες δεν πάνε χαμένες», ενόσω πάμε από το κακό στο χειρότερο και ενόσω επίσημα προβλέπεται ότι το 2020 το χρέος μας θα είναι μεγαλύτερο από όσο ήταν το 2009.
*Το περιεχόμενο, εξάλλου, της κάλπης χλευάζει και γελοιοποιεί την μέχρι τώρα απέλπιδα προσπάθεια των «Μνημονιακών» να απαλλάσσονται από διαφορετικές γνώμες, χαρακτηρίζοντάς τες συλλήβδην και αφελώς ως «λαϊκίστικες», και τους υποστηρικτές τους ως «λαϊκιστές». Ο λαός μας απέρριψε, με περισσή περιφρόνηση, τους «μονόδρομους», τις «απόλυτες αλήθειες», τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία. Ο λαός καταδίκασε όλα αυτά και όλους αυτούς που τον εξευτέλιζαν ασύστολα τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Απαιτεί, τώρα, συνδυασμούς, φαντασία, τόλμη και πίστη, κατά την εκστρατεία καταγγελίας των απάνθρωπων Μνημονίων, καθώς και αποδέσμευση από το επαχθές και επαχθές τμήμα του χρέους. Ο λαός μας θέλει να ενωθούμε σε μια γροθιά, όλοι οι Αντιμνημονιακοί, και να καταγγείλουμε τα επαίσχυντα χαρτιά, χωρίς φυσικά τους Μνημονιακούς, που τα υπέγραψαν…. γιατί, πως αλήθεια θα μπορούσαν αυτοί να τα καταγγείλουν! Ο λαός εκλαμβάνει ξεκάθαρα Μνημόνια και Μνημονιακούς, ως δημιουργούς του προβλήματός του. Συνεπώς, αυτοί οι ίδιοι δεν μπορεί να είναι και λύση του.
Οι εταίροι μας, με επικεφαλής την κυρία Μέρκελ, παρακολουθούν πανικόβλητοι το διπλό ταυτόχρονο χτύπημα των γαλλικών και ελληνικών εκλογών, εναντίον της ατέρμονης λιτότητας. Το μήνυμα που διαχέουν αυτές οι δύο εκλογές είναι η πλήρης αποτυχία της παρανοϊκής συνταγής του ΔΝΤ, που υιοθετήθηκε χωρίς δισταγμούς από την ΕΕ και που τώρα κινδυνεύει να την διαλύσει. Αναγγέλλει το τέλος της Μερκοζύ και την υπόσχεση ανάδυσης μιας νέας Ευρώπης, φιλικής και όχι εχθρικής απέναντι στους λαούς της. Και ας ψελλίζει πανικόβλητη η Γερμανίδα καγκελάριος ότι «η Ελλάδα δεν θα παρεκκλίνει από τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της». Προφανώς, η κυρία Μέρκελ δεν κατανόησε το περιεχόμενο της ψήφου του ελληνικού λαού.
Η συμπεριφορά αυτή των δύο πάλαι ποτέ «μεγάλων κομμάτων» παραβιάζει κατάφορα μια από τις βασικότερες εντολές της κάλπης, αυτήν δηλαδή της ανάγκης σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, που να βρίσκεται σαφώς εκτός Μνημονίων και συμπαρομαρτούντων. Η μεγάλη, δηλαδή, πλειοψηφία των ψηφοφόρων πιστεύει- και δεν κάνει λάθος- ότι για να βγούμε από το εγκληματικό περιβάλλον των Μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και όλου αυτού του συρφετού, που η υλοποίησή του αφανίζει την Ελλάδα και τους Έλληνες, πρέπει όλοι μαζί να αρνηθούμε, αποφασιστικά, την εφαρμογή του. Όλοι μαζί κυρίως, όμως, εκείνοι που, όχι μόνο έβαζαν τις υπογραφές τους, κάτω από τα επαίσχυντα αυτά κείμενα, αλλά και μέχρι προχθές εναγωνίως αναζητούσαν τρόπους αποδοτικότερης εφαρμογής του περιεχομένου τους.
Δεν απαίτησε, ακριβώς, ο ελληνικός λαός έγγραφη μεταμέλεια των πρωτεργατών της ελληνικής καταστροφής, αλλά ειλικρινή συμπόρευση με τους υπολοίπους, στον αγώνα, έτσι που να του δοθεί χάρη από την καταδίκη του σε θάνατο.
Δυστυχώς, όμως, φάνηκε αμέσως πως οι Μνημονιακοί, σε πείσμα του συντριπτικού αποτελέσματος της κάλπης, ήταν αποφασισμένοι να υπερασπιστούν με όλους τους τρόπους τα Μνημόνια, με αποτέλεσμα να είμαστε μάρτυρες συζήτησης «μεταξύ κωφών», και συζήτησης που παραβιάζει κατάφορα τους βασικούς κανόνες της απλής λογικής.
Έτσι, όπως, ακριβώς, και πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, στο επίκεντρο των απειλών, εναντίον του λαού και της ελευθερίας επιλογών του αιωρείται ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ της εξόδου από το ευρώ, που ακολουθείται από έωλα επιχειρήματα της μορφής:
*Θα χάσουμε μια δεκαετία,-- ενόσω ήδη, ακριβώς, εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής έχουμε χάσει πολύ περισσότερο από δεκαετία.
*Θα θιγούν κυρίως οι αδύναμοι- ωσάν, με την άθλια πολιτική των δυόμισι τελευταίων ετών να θίγονται οι «ισχυροί».
Και, ερωτάται, αλήθεια, από πού τα αντλούν αυτά τα μη σοβαρά και χωρίς βάση φόβητρα;
Αλλά, προς τι η απορία, δεδομένου ότι, όπως ανενδοίαστα προκύπτει, η εγχώρια τρομοκράτηση προς την παραπάνω αυτή κατεύθυνση είναι ενορχηστρωμένη με την αντίστοιχη των ιθυνόντων της Τρόїκας, οι οποίοι απροκάλυπτα μας απειλούν, ο ένας μετά τον άλλο, ακριβώς με τα ίδια δήθεν επιχειρήματα …..λησμονώντας προφανώς ότι δεν υπάρχει νομοθετική πρόβλεψη αποπομπής μέλους από την ευρωζώνη…..λησμονώντας ακόμη ότι πριν από ελάχιστες μόνο εβδομάδες οι ίδιοι αυτοί μας διαβεβαίωναν ότι δεν μπορεί να τεθεί ζήτημα εξόδου μας από το ευρώ….λησμονώντας επίσης ότι τα spreads του τελευταίου δανεισμού της Ισπανίας άγγιξαν πια το κόκκινο. Αλλά, και λησμονώντας πάνω απ’ όλα ότι έχουν στην κατοχή τους, τουλάχιστον, τρεις σοβαρές μελέτες, που τους πληροφορούν για καταστροφικές απώλειες, που ανέρχονται σε τρισεκατομμύρια, αν η Ελλάδα –ή οποιοδήποτε άλλο μέλος της- αποχωρήσει από την ευρωζώνη. Παρά ταύτα, και στα πλαίσια ενός κακόγουστου θεάτρου του παράλογου, μας διαμηνύουν οι εταίροι μας ότι : «κάντε ότι πρέπει γιατί ο κίνδυνος να βρεθείτε εκτός της ευρωζώνης είναι μεγάλος»!!! Πώς να μη σκεφθεί κανείς ότι εντείνουν την τρομοκρατική εκστρατεία, με την ελπίδα αποφυγής ενός ακόμη χειρότερου- για τους ίδιους- αποτελέσματος από τις προσεχείς εκλογές; Πως ακόμη να μη σκεφθεί κανείς ότι εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι απευθύνονται σε λαό ανίκανο να αντιληφθεί οτιδήποτε.
Και τα παράλογα δεν εξαντλούνται: Οι αρχηγοί των δύο κομμάτων, που ο λαός μας τιμώρησε παραδειγματικά, απευθύνονται στον Αλέξη Τσίπρα, που υποστηρίζει το αυταπόδεικτο, για την εθνική μας σωτηρία, αυτό δηλαδή που έπρεπε να κάνουμε από την αρχή, αντί να υπογράφουμε τα άθλια Μνημόνια, διαμηνύοντας του ότι….. «οφείλει να τους εγγυηθεί ότι δεν θα θέσει σε κίνδυνο τη χώρα»-ωσάν η χώρα, τώρα, ευημερεί- και ότι «δεν θα την βγάλει από το ευρώ»!!!! Απαίτηση, διττώς, ανεδαφική, πρώτον επειδή ουδείς μπορεί να μας δείξει την έξοδο της ευρωζώνης, αλλά και δεύτερον επειδή με ασύγγνωστη ελαφρότητα, και σε αντίθεση με αρκετές αντικειμενικές και σοβαρές μελέτες, δεν είναι διόλου βέβαιο, ούτε δεδομένο, ούτε αυταπόδεικτο ότι, παραμένοντας στην ευρωζώνη και με τις παρούσες οικτρές συνθήκες των Μνημονίων, θα έχουμε καλύτερη τύχη, παρά αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Πως, αλήθεια, σε τόσο μα τόσο κρίσιμες ώρες, μπορεί να δικαιολογηθεί τόσης έκτασης επιπολαιότητα, από αυτούς που έλαχε να πρέπει να αποφασίζουν για τις τύχες μας;
Και, ακριβώς, η συνέχιση της δραχμικής τρομοκρατίας, που θα μπορούσε να είναι το ισχυρότατο όπλο μας από την αρχή, αν δεν το είχαμε τόσο μα τόσο απερίσκεπτα απενεργοποιήσει, γίνεται πια εγκληματική σ’ αυτή τη φάση της ελληνικής τραγωδίας, για δύο κυρίως λόγους:
1. Επειδή, σε ελάχιστο χρόνο, όπως προβλέπεται από όλους τους σοβαρούς οικονομολόγους, θα αναγκαστούμε με δική μας απόφαση να επιστρέψουμε στη δραχμή, για κάποιο διάστημα ή και για πάντα, αν μετά απ’ αυτό δεν υπάρχει πια ευρωζώνη. Είναι, συνεπώς, θέμα ζωής και θανάτου να έχει προετοιμαστεί, και όχι να τρέμει στο άκουσμα του εθνικού του νομίσματος ελληνικός λαός.
2. Επειδή, αυτή η επιστροφή θα έπρεπε να προετοιμαστεί με σοβαρότητα και σε όλες της τις λεπτομέρειες της, έτσι που οι αναπότρεπτες δυσκολίες να μην είναι καταστρεπτικές.
Δεν είναι, άραγε, απολύτως, κατανοητό ότι η επιμονή της πλειοψηφίας του λαού μας, υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ, παρότι τα μέχρι τώρα αποτελέσματά της είναι οικτρά, αποτελεί υποπροϊόν αυτής της συνεχούς και μεθοδευμένης τρομοκράτησής του;;;
Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια
Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 9.5.2012
Κάποια στοιχεία για τον κ. Φώτη Κουβέλη που λύνουν απορίες, στο βίντεο που ακολουθεί εδώ:
Οι μέρες του ευρώ είναι μετρημένες από μία προσχεδιασμένη κρίση...
Την Πέμπτη, η Αθήνα πρόκειται να παραλάβει άλλο ένα "πακέτο διάσωσης", ύψους 5,2 δισ. ευρώ. Αυτή τη φορά, ωστόσο, αρκετές χώρες της ευρωζώνης ήταν απρόθυμες να συμφωνήσουν να διατεθεί το ποσό αυτό, λόγω της πολιτικής αστάθειας. Σύμφωνα με τους συμφωνηθέντες όρους του μνημονίου, η Αθήνα οφείλει να εφαρμόσει άλλη μια δέσμη μέτρων λιτότητας, ύψους 14.500.000.000 ευρώ, τον Ιούνιο. Ωστόσο, το οικονομικό χάος έχει οδηγήσει τον ελληνικό λαό στο να βλέπει τα μνημονιακά κόμματα με δυσπιστία. Το RT News συνομίλησε με τον Γερμανό οικονομικό αναλυτή, Michael Mross, ακριβώς για αυτό το θέμα.
Michael Mross: Πρόκειται για μια απόλυτη οικονομική αντίφαση. Αν είναι μια χώρα υποχρεωμένη να κάνει περικοπές, πώς μπορεί να επενδύσει στην ανάπτυξή της; Πώς μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, για παράδειγμα; Θα πρέπει να δαπανήσει μεγαλύτερα ποσά, θα πρέπει να δημιουργήσει μεγαλύτερο χρέος, προκειμένου να υπάρξει κάποια, έστω περιορισμένης κλίμακας ανάπτυξη. Αλλά στο πλαίσιο του συστήματος του ευρώ, αυτό δεν είναι ποτέ δυνατόν. Όχι μόνο για την Ελλάδα. Θα δούμε σύντομα το φαινόμενο ντόμινο να εξαπλώνεται στην Ισπανία, την Πορτογαλία, αλλά και την Ιταλία. Και αυτό θα είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του ευρώ.
Michael Mross: Φυσικά και θα υπάρξουν προβλήματα στη συνέχεια. Μια διάσπαση της ευρωζώνης δεν θα είναι εύκολη. Αλλά το μόνο πράγμα που μπορώ να σας πω είναι το εξής: Αν δεν το κάνουν αυτό οι χώρες από μόνες τους και αν δεν κάνουν τα κατάλληλα βήματα, τότε τα οικονομικά δεδομένα, οι ίδιες οι οικονομικές δυνάμεις θα προκαλέσουν τη διάλυση της ευρωζώνης. Αν εξετάσουμε τους οικονομικούς δείκτες και παραμέτρους που έχουμε στις χρηματοπιστωτικές αγορές, τα πάντα σημαίνουν κόκκινο συναγερμό. Αναρωτιέμαι, λοιπόν: "Τι άλλο μπορεί να συμβεί;" Δεν βλέπω καμιά άλλη λύση, αλλά ούτε και οι "μάγειροι" της ευρωζώνης έχουν άλλη λύση. Δεν πάει άλλο. Είναι καλύτερα να αντιμετωπίζει κανείς τα γεγονότα από το να τρέχει πίσω από ένα όνειρο και αργότερα να ξυπνήσει από έναν εφιάλτη.
Παρασκευή 11 Μαΐου 2012
Κβαντική κυματοσυνάρτηση: μαθηματικό εργαλείο ή πραγματικότητα;
Τρίτη 8 Μαΐου 2012
Οι αναμνήσεις μας, στη διαίσθησή μας, στην καρδιά μας…
Καλλιέργησε την ικανότητα να ακούς την καρδιά σου
Δεν είναι δύσκολο. Απλά μείνε σε σιωπή με τον εαυτό σου. Και για τ’ όνομα του Θεού σταμάτα να ακούς το μυαλό σου . Δεν θα βρεις εκεί την αλήθεια.
Η καρδιά σου έχει το κλειδί. Η καρδιά σου κατέχει την σοφία, η καρδιά σου κατέχει το μέλλον. Το μυαλό σου δεν γνωρίζει παρά μόνο το παρελθόν.
www.otan.gr
Τετάρτη 2 Μαΐου 2012
Η κωδικοποίηση των μορφικών αρχετύπων της φύσης
Η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνει ότι η αρχαία «κωδικοποίηση των μορφικών αρχετύπων της φύσης» είναι εκπληκτικά ακριβής.
Το Αβοκάντο: στοχεύει στην υγεία και στη καλή λειτουργία της μήτρας και του τραχήλου της μήτρας της γυναίκας, που μοιάζει ακριβώς όπως αυτά τα όργανα της γυναίκας την περίοδο της εγκυμοσύνης. Τα Αβοκάντο βοηθούν τις γυναικείες ορμόνες να έλθουν σε ισορροπία, τη γυναίκα να ρίξει ανεπιθύμητο βάρος μετά τη γέννηση, και την αποτροπή του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Παίρνει ακριβώς εννέα μήνες για να αναπτυχθεί ένα αβοκάντο από άνθος μέχρι να μεταμορφωθεί σε ώριμο φρούτο. Σύμπτωση;
Ginger (η πιπερόριζα): Αυτή συνήθως πωλείται στα σούπερ μάρκετ, και φαίνεται πως συχνά η εξωτερική της εμφάνιση μοιάζει με το στομάχι. Έτσι ενδιαφέρον είναι ότι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά της είναι η υποβοήθηση της πέψης. Οι Κινέζοι την χρησιμοποιούν, για πάνω από 2.000 χρόνια, για να ηρεμούν το στομάχι τους και για την θεραπεία της ναυτίας, ενώ είναι επίσης μια δημοφιλής θεραπεία για κινητικά προβλήματα-ασθένειες.
Οι Γλυκοπατάτες: Οι γλυκοπατάτες μοιάζουν με το πάγκρεας και πράγματι επιφέρουν ισορροπία στο γλυκαιμικό δείκτη των διαβητικών.
Οι Ελιές: Οι ελιές βοηθούν στην καλή υγεία και στην καλή λειτουργία των ωοθηκών, μιας και μοιάζουν με αυτές.
Δευτέρα 23 Απριλίου 2012
Το ηλιακό μας σύστημα μεταμορφώνεται

Ο David Wilcock μιλάει για τις έντονες αλλαγές που συμβαίνουν σε ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα.
Οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν κάθε μορφή ζωής και τον ίδιο τον άνθρωπο.
Η δομή του DNA μας αποτελεί ένα ενεργειακό πρότυπο που υπάρχει σε ολόκληρο το σύμπαν.
Δείτε την ομιλία του σε τέσσερα μέρη με τη σειρά:
1) http://www.youtube.com/watch?v=FXp-CoODQ5M
2) http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=9zAMdYC80sE
3) http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&NR=1&v=STqkZR2PSR4
4) http://www.youtube.com/watch?v=dPfuiX3VwYc&feature=relmfu
Δευτέρα 16 Απριλίου 2012
Το να είσαι ο εαυτός σου...

Μέσα στη συναισθηματική ανάγκη που έχει ο ένας για τον άλλον, παραλείπουμε να παρατηρήσουμε ότι είναι ο νους αυτός που ποθεί, ότι είναι ετούτος που μας ωθεί στην επιδίωξη του αντικειμένου που θα μας πληρώσει, και παραλείπουμε να αντιληφθούμε ότι είναι στην κατανόηση του ίδιου του νου που βρίσκεται το μυστικό της πληρότητας και της ανάγκης.
Συχνά με ρωτούν:
«Πώς μπορώ να εστιαστώ στο να ζήσω βέλτιστα, όταν οι άλλοι περιμένουν να ζω για αυτούς; Δεν θα προσβληθούν αν επιλέξω τα δημιουργικά μου πρότζεκτ κ.ο.κ. αντί για εκείνους;» Αυτή η ερώτηση γίνεται συχνά – εκφρασμένη με τη μία ή την άλλη μορφή. Παράλληλα με αυτά που μοιράζομαι σε τούτο το βίντεο, ξέχασα επίσης να αναφέρω τα ακόλουθα:
Κάθε φορά που κάποιος μάς ζητά να κάνουμε κάτι γι’ αυτόν, και δεν θέλουμε πραγματικά, αλλά το κάνουμε έτσι κι αλλιώς, επειδή αισθανόμαστε ότι «επιβάλλεται», τότε με έναν λεπτό τρόπο λέμε «όχι» στον εαυτό μας και στη δυνατότητα να ζήσουμε μια πλήρη ζωή.
Σε τέτοιες περιπτώσεις έχεις πάντα μια επιλογή. Ίσως σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις μια μεταστροφή από το να βεβαιωθείς ότι οι άλλοι θα ευχαριστηθούν στο να βεβαιωθείς ότι ζεις την αλήθεια σου. Τέτοιες στιγμές τις αποκαλώ «σημεία επιλογής».
Αν αισθάνεσαι ότι αναλώνεις τις δυνάμεις σου, ίσως είναι μια ευκαιρία να αρχίσεις να επιλέγεις διαφορετικά. Αντί να τηλεφωνήσεις αμέσως σε κάποιον που σου τηλεφώνησε προκειμένου να το «σβήσεις από τη λίστα [των πραγμάτων που έχεις να κάνεις]», θεώρησε την πιθανότητα πρώτα να κάνεις ό,τι βρίσκεται σε συντονισμό με σένα και μετά να ανταποκριθείς με τον τρόπο που πηγαία αισθάνεσαι ότι είναι σωστός - είτε αυτός είναι μέσα από τηλεφώνημα, εμαιλ είτε κείμενο.
Το να είσαι αληθινός προς τον εαυτό σου είναι ένας τρόπος να προσκαλείς ένα καινούργιο, πιο πλήρες και πιο αληθινό επίπεδο φιλίας και γενικά σχέσης.
Το σπουδαίο πράγμα, ωστόσο, είναι να κάνεις την «εσωτερική δουλειά». Αν προσέξεις ότι επικρίνεις τον εαυτό σου επειδή κοιτάς πρώτα τις πραγματικές σου ανάγκες [αντί να καλύψεις πρώτα τις επιθυμίες των άλλων], τότε θεώρησε την πιθανότητα αυτή ακριβώς η κριτική να έχει περιορίσει ολόκληρη τη ζωή σου. Αν πραγματικά θέλεις να ακμάσεις, θα χρειαστεί να κάνεις ριζικές επιλογές σε σχέση με το πόσο τιμάς τον [βαθύτερο] εαυτό σου. Δεν είμαστε εδώ για να σώσουμε τους άλλους. Όπως έλεγε ο δάσκαλός μου Leonard Jacobson, «ο μόνος τον οποίο βρισκόμαστε εδώ για να σώσουμε είναι ο εαυτός μας». Και απ’ εκεί μπορούμε να βρεθούμε στον κόσμο με πολύ περισσότερο πλούτο και γενναιοδωρία, γαλήνη και αγάπη.
Αν χάνεις φίλους ή ευκαιρίες στη ζωή σου επειδή οι άλλοι ενοχλούνται που τώρα επιλέγεις πραγματικά ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΠΛΗΡΩΣ, τότε θεώρησε την πιθανότητα αυτό να είναι δικό τους θέμα και όχι δικό σου. Αν ξέρεις ότι η καρδιά σου είναι στο σωστό μέρος και ότι πρώτα πρέπει να μάθεις να αγαπάς τον βαθύτερο εαυτό σου, τότε αυτή η μεταβολή θα γίνει πολύ πιο εύκολη.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν δύο είδη αγάπης:
Η πραγματική αγάπη και η αγάπη υπό όρους. Η αγάπη υπό όρους είναι: θα σε αγαπήσω αν κάνεις αυτό, αυτό, αυτό και αυτό. Το άλλο δεν είναι τελείως απαραίτητο να το κάνεις, όμως θα μ’ άρεσε αν το ’κανες και αν κάνεις όλα αυτά τα πράγματα, τότε θα ’μαι τελείως καλά μαζί σου και θα σε αγαπώ και θα κάνω ό,τι θέλεις για σένα. Λοιπόν απλά ας κάνουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον και θα ’μαστε μια χαρά. Αλλά το θέμα είναι ότι τότε χάνουμε ένα σημαντικό «κλειδί» εδώ... Χάνουμε όχι μόνο την επαφή με τον εαυτό μας, αλλά την ίδια την κεντρική ανάγκη που κατά βάθος έχουμε, που είναι να βιώσουμε την ίδια μας την αγάπη, να διεκδικήσουμε την πραγματική μας ζωή, να ενωθούμε με την πιο ισχυρή και πλήρη έκφραση αυτού που είμαστε. Και μέχρι να το επιτρέψουμε αυτό να συμβεί στη ζωή μας, θα συνεχίσουμε να έχουμε αυτή την αίσθηση ότι είμαστε χαμένοι, ότι δεν έχουμε πραγματική βάση.
Veronica Krestow
Σχετικό βίντεο εδώ:
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=YaXq_0YFZaw
http://ianisdo-anando2.blogspot.com
Κυριακή 15 Απριλίου 2012
Παγιδευτήκαμε σε ένα ξένο κόσμο που νοιώθουμε ότι δεν μας ανήκει

Όταν κάνουμε πράγματα μέσα από αίσθηση καθήκοντος, δεν είμαστε αληθινοί, αυθεντικοί, ενώ πιο συχνά αποδεικνύεται ότι δεν άξιζε. Επειδή όντως δεν άξιζε! Το καθήκον είναι επιβολή, είναι υποχρέωση και αφαιρεί την επιλογή, την αγάπη και την αφοσίωση.
Φτιάχνουμε κανόνες που ακολουθούμε, καθήκοντα που υπηρετούμε, υποχρεώσεις που δεν αμφισβητούμε, γιατί χτίσαμε σε ανύπαρκτη βάση τους εαυτούς μας και τις ζωές μας. Εν τέλει, παγιδευτήκαμε, σε ένα ξένο κόσμο που νοιώθουμε ότι δεν μας ανήκει και από τον οποίο θέλουμε να δραπετεύσουμε. Ο κόσμος που καλούμαστε, ως πρόκληση, αυτή τη στιγμή να γκρεμίσουμε, είναι ο εσωτερικός κόσμος της πλάνης που δεσμεύει το νου και κλείνει την καρδιά μας. Όμως φοβόμαστε να το κάνουμε, και έτσι επιτρέπουμε το γκρέμισμα του εξωτερικού κόσμου της εκδήλωσης που φαίνεται να μη μπορούμε να σταματήσουμε.
Ανύπαρκτοι σχεδόν εσωτερικά, υπεργεμισμένοι νοητικά με άπειρους κανόνες, καθήκοντα και υποχρεώσεις, ταυτισμένοι με τους διάφορους ρόλους, την προσωπική και τη συλλογική ταυτότητα μας, όλα αυτά που φροντίζουν επάξια την διατήρηση της εικόνας μας αλλά ακόμα περισσότερο την ψευδή αίσθηση της ύπαρξης μας στον κόσμο της ύλης. Αδυνατούμε να βρούμε σταθερές απαντήσεις και διαχρονικές αλήθειες που θα εξασφάλιζαν την ηρεμία μας, την χαμένη αίσθηση σκοπού και τη χαρά που τόσο λείπει από τις καρδιές μας. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας: να υπηρετούν άλλους, να «αναλαμβάνουν τα καθήκοντα τους», να πλαισιώνονται με δεσμεύσεις που «θα τους εξασφαλίσουν το μέλλον τους».
Όμως η Γνώση είναι δύναμη, που στα χέρια των μη σοφών ανθρώπων γίνεται καταχρηστική, καταστρέφει και καταδυναστεύει. Η Γνώση χρειάζεται την Αγάπη γιατί μαζί δημιουργούν θαύματα που ο επιφανειακός νους δεν κατανοεί και δεν πιστεύει, μέσα από την περιορισμένη του οπτική. Η Αγάπη όμως δεν γνωρίζει καθήκοντα, κανόνες, υποχρεώσεις ούτε δεσμεύσεις. Την υποτίμησε ο άνθρωπος γιατί φοβήθηκε τη δύναμη της, αρνήθηκε τη σοφία της, απομακρύνθηκε από την αγκαλιά της. Μόνος και έρημος αναζητά τη λύτρωση, από τον ίδιο τον κατακτητή του. Χωρίς την αγάπη παρασύρεται στην εκμετάλλευση, πλανεύεται από το προσωρινό, τις αισθήσεις, την πλάνη του ονείρου που ζει και εγωιστικά προσπαθεί να κατακτήσει, αυτό που ψάχνει (ουσιαστικά) αλλά δεν βρίσκει.
Το καθήκον εμποδίζει τη δημιουργία. Η πλάνη εμποδίζει την καρδιά να προσφέρει τη σοφία της.
Αναλαμβάνουμε την ευθύνη όταν δώσουμε ξανά στον εαυτό μας επιλογές. Αφοσιωνόμαστε όταν συνειδητά επιλέγουμε. Οι κανόνες εμποδίζουν την ικανότητα της διάκρισης γιατί υποτιμούν την ουσία μας. Δεν υπάρχουν όμως απαντήσεις και σταθερές αξίες σε ένα σύστημα και έναν νου που στηρίχθηκε σε ανύπαρκτες βάσεις και χρειάζεται να αμφισβητηθεί για να γκρεμιστεί και να ξαναδημιουργηθεί συνδέοντας την Καρδιά με το Νου, την Αγάπη με τη Γνώση, το Σκοτάδι με το Φως, τη μαγνητική ενέργεια με την ηλεκτρική ενέργεια. Γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αντίθετα, αλλά συμπληρωματικά.
Χριστιάνα
http://enallaktikimathisi.blogspot.comΠέμπτη 12 Απριλίου 2012
Εμπειρία αγάπης

Βρισκόμουν στο τελικό στάδιο του καρκίνου (Λέμφωμα Χόντκιν), και με φρόντιζαν στο σπίτι. Ήμουν συνδεδεμένη με οξυγόνο, και είχα μια αποκλειστική νοσηλεύτρια. Αλλά εκείνο το πρωί, 2 Φεβρουαρίου 2006, δεν ξύπνησα. Είχα πέσει σε κώμα. Ο σύζυγός μου κάλεσε γιατρό, ο οποίος είπε ότι έπρεπε να μεταφερθώ εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Ο επικεφαλής ογκολόγος με εξέτασε και είπε στο σύζυγό μου ότι βρισκόμουν τώρα κοντά στο τέλος, και ότι τα όργανα μου είχαν πλέον σταματήσει να λειτουργούν. Εγώ πιθανόν δεν θα τα κατάφερνα πέρα από τις επόμενες 36 ώρες.
Ωστόσο, ο ογκολόγος δήλωσε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί αλλά προετοίμαζε το σύζυγό μου ότι εγώ θα ήταν πιο πιθανό να μην τα καταφέρω να επιβιώσω, αφού τα όργανα μου δεν λειτουργούσαν πλέον. Η κατάσταση μου καθοριζόταν από το γεγονός ότι σώμα μου άρχισε να διογκώνεται, και είχα αλλοιώσεις στο δέρμα. Ξεκίνησαν να μου χορηγούν ένα κοκτέιλ φαρμάκων σε σταγόνες και με συνέδεσαν με καθετήρες και με σωληνάρια για τροφή, φάρμακα και οξυγόνο.
Νόμιζα ότι παρασυρόμουν σε μία κατάσταση εντός και εκτός των αισθήσεών μου σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, γνωρίζοντας όλα όσα συνέβαιναν γύρω μου. Αλλά μου επιβεβαίωσαν αργότερα η οικογένειά μου και οι γιατροί ότι όλη την ώρα ήμουν σε κώμα. Είδα και άκουσα τις συζητήσεις μεταξύ του συζύγου μου και των γιατρών που έλαβαν χώρα έξω από το δωμάτιο, περίπου 40 πόδια μακριά σ’ ένα χωλ. Ήμουν σε θέση αργότερα να επαληθεύσω αυτή τη συνομιλία στο συγκλονισμένο μου σύζυγο.
Στη συνέχεια "πέρασα" σε μια άλλη διάσταση, όπου ήμουν τυλιγμένη σε μια ολική αίσθηση αγάπης. Επίσης βίωσα με εξαιρετική ευκρίνεια το γιατί είχα τον καρκίνο, γιατί είχα έρθει σε αυτή την ζωή κατά πρώτον, τι ρόλο καθένας της οικογένειάς μου έπαιξε στη ζωή μου στο μεγάλο σκηνικό των πραγμάτων, και γενικά τον τρόπο ζωής. Η σαφήνεια και κατανόηση που πέτυχα σε αυτή την κατάσταση είναι σχεδόν απερίγραπτα. Τα λόγια φαίνεται να περιορίζουν την εμπειρία -
Βρέθηκα σε ένα τόπο όπου κατάλαβα πόσο πολύ περισσότερο υπάρχει απ' ό,τι μπορούμε να φανταστούμε στον τρισδιάστατο κόσμο μας. Συνειδητοποίησα τι δώρο ήταν η ζωή, και ότι ήμουν περικυκλωμένη από στοργικά πνευματικά όντα, τα οποία ήταν πάντα γύρω μου ακόμα και όταν δεν το ήξερα.
Η ποσότητα της αγάπης που ένιωθα μου φαινόταν συγκλονιστική, και από αυτή την άποψη, ήξερα πόσο δυνατή είμαι, και είδα τις εκπληκτικές δυνατότητες εμείς ως άνθρωποι είμαστε ικανοί να επιτύχουμε κατά τη φυσική ζωή. Ανακάλυψα ότι σκοπός μου τώρα θα ήταν να ζήσω τον "επίγειο παράδεισο" χρησιμοποιώντας αυτή τη νέα κατανόηση, και επίσης να μοιραστώ αυτή τη γνώση με άλλους ανθρώπους. Ωστόσο είχα την επιλογή του να επανέλθω στη ζωή, ή να πάω προς το θάνατο.
Με έκανε να καταλάβω ότι δεν ήταν η ώρα μου, αλλά είχα πάντα την επιλογή, και αν διαλέξω το θάνατο, δεν θα γευόμουν πολλά από τα δώρα που η υπόλοιπη ζωή μου εξακολουθούν να μου φυλάει. Κατά πρώτον, δεν ήθελα να επανέλθω, διότι το σώμα μου ήταν πολύ βαριά άρρωστο, και δεν ήθελα να επανέλθω σε αυτό το σώμα αφού τα όργανα είχαν ήδη σταματήσει να λειτουργούν και είχα όλες αυτές τις ανοιχτές πληγές του δέρματος. Αλλά φαίνεται ότι σχεδόν αμέσως, συνειδητοποίησα ότι αν επέλεγα τη ζωή, το σώμα μου θα γιατρευόταν πολύ γρήγορα. Θα έβλεπα διαφορά όχι σε μήνες ή βδομάδες αλλά σε μέρες!
Τότε είχα αρχίσει να καταλαβαίνω πώς οι ασθένειες αρχίζουν σε ενεργειακό πεδίο πριν εκδηλωθούν στο φυσικό. Αν επιλέξω να γυρίσω στη ζωή, ο καρκίνος θα έφευγε από τη δικό μου ενεργειακό πεδίο, και το φυσικό μου σώμα θα γινόταν καλά πολύ γρήγορα. Τότε κατάλαβα ότι όταν οι άνθρωποι έχουν ιατρικές θεραπείες για ασθένειες, απομακρύνουν την ασθένεια μόνο από το σώμα τους αλλά όχι από το ενεργειακό πεδίο τους, μ’αποτέλεσμα η ασθένεια να επιστρέφει.
Διαπίστωσα ότι η επιστροφή πίσω θα γινόταν με πάρα πολύ υγιή ενέργεια. Στη συνέχεια το φυσικό σώμα θα συμμορφωνόταν στις ενεργειακές συνθήκες πολύ γρήγορα και μόνιμα. Συνειδητοποίησα ότι αυτό ισχύει για οτιδήποτε, όχι μόνο σε ασθένειες - φυσικές καταστάσεις, ψυχολογικές καταστάσεις κ.λπ. Συνειδητοποίησα ότι όσα γίνονται στη ζωή μας εξαρτώνται από αυτήν την ενέργεια γύρω μας, και έχουν δημιουργηθεί από εμάς. Τίποτα δεν ήταν αληθινό - δημιουργήσαμε τα περιβάλλοντα μας, τις καταστάσεις μας κ.λ.π. ανάλογα με το πού αυτή η "ενέργεια" βρισκόταν. Η σαφήνεια που ένιωθα γύρω από τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να πετύχουμε αυτά που κάνουμε ήταν εκπληκτική! Όλα είναι θέμα πού βρισκόμαστε ενεργειακά . Κατά κάποιον τρόπο γνώριζα ότι επρόκειτο να έχω "απόδειξη" αυτού από πρώτο χέρι αν επέστρεφα πίσω στο σώμα μου.
Έμοιαζε πως αν και παρασυρόμουν μεταξύ των δύο κόσμων, αυτό το φυσικό κόσμο και την άλλη πλευρά, κάθε φορά που περνούσα στην "άλλη πλευρά", μου φαινόταν να πήγαινα βαθύτερα και να ζούσα πιο πολλές "σκηνές". Μια σκηνή ήταν όπου είδα πως η ζωή μου είχε αγγίξει όλους τους ανθρώπους που πέρασαν απ’ αυτήν - ήταν σαν ένα είδος μωσαϊκού και είδα πώς επηρέαζα τις ζωές όλων γύρω μου. Υπήρχε μια άλλη σκηνή όπου είδα τον αδελφό μου σε ένα αεροπλάνο, αφού είχε ακούσει τα νέα ότι πέθαινα, να έρχεται να με επισκεφτεί (αυτή επαληθεύτηκε σε μένα όταν ξεκίνησα να συνέρχομαι, ο αδελφός μου ήταν εκεί, έχοντας μόλις κατέβει από ένα αεροπλάνο).
Είδα τότε μια αναλαμπή του αδελφού μου και δική μου και με κάποιο τρόπο με έκανε να καταλάβω ότι ήταν μια προηγούμενη ζωή, όπου ήμουν πολύ μεγαλύτερη από αυτόν και ήμουν σαν μητέρα του (σε αυτή τη ζωή, αυτός είναι μεγαλύτερος από μένα). Είδα ότι σε εκείνη τη ζωή ήμουν πολύ προστατευτική απέναντί του. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ήταν στο αεροπλάνο για να έρθει και να με δει, και αισθάνθηκα ότι «Δεν μπορώ να το κάνω αυτό σε αυτόν - δεν μπορώ να τον αφήσω να έρθει και να με δει νεκρή". Τότε είδα επίσης πως σκοπός του συζύγου μου ήταν συνδεδεμένος με το δικό μου, και πώς είχαμε αποφασίσει να έρθουμε και να βιώσουμε αυτή τη ζωή μαζί. Αν έφευγα, πιθανότατα θα ακολουθούσε αμέσως μετά.
Επιπλέον, συνειδητοποίησα καθώς γινόντουσαν εξετάσεις για τη λειτουργία των οργάνων μου (και τα αποτελέσματα δεν είχαν βγει ακόμα), ότι αν αποφάσισα να γυρίσω στη ζωή, τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι τα όργανά μου λειτουργούν κανονικά. Αν αποφάσιζα να πεθάνω τα αποτελέσματα θα έδειχναν ανεπάρκεια των οργάνων ως αιτία θανάτου, εξαιτίας του καρκίνου. Ήμουν ικανή να αλλάξω το αποτέλεσμα των εξετάσεων με δική μου επιλογή!
Έκανα την επιλογή μου κι άρχισα να συνέρχομαι (ευρισκόμενη σε μια πολύ μπερδεμένη κατάσταση, δεδομένου ότι δεν μπορούσα τότε να ξεχωρίσω σε ποια πλευρά του πέπλου ήμουν), οι γιατροί ήρθαν ορμητικά στο δωμάτιο με μεγάλα χαμόγελα στα πρόσωπά τους λέγοντας στην οικογένειά μου "Καλά νέα - πήραμε τα αποτελέσματα και τα όργανά της λειτουργούν - δεν μπορούμε να το πιστέψουμε! Το σώμα της πραγματικά φαινόταν σαν να είχε σβήσει!
Μετά από αυτό, άρχισα να συνέρχομαι γρήγορα. Οι γιατροί περίμεναν να σταθεροποιηθεί η κατάστασή μου πριν κάνουν μια βιοψία λεμφαδένα για να παρακολουθήσουν τον τύπο των καρκινικών κυττάρων, και δεν μπορούσαν να βρουν έστω και ένα λεμφαδένα αρκετά μεγάλο που να υποδηλώνει καρκίνο (μετά την είσοδο στο νοσοκομείο το σώμα μου γέμισε με πρησμένους λεμφαδένες, κόμβων και όγκων στο μέγεθος των λεμονιών, από τη βάση του κρανίου μου μέχρι το κάτω μέρος της κοιλιάς μου).
Έκαναν μια βιοψία μυελού των οστών, και πάλι για να βρουν τη δραστηριότητα του καρκίνου, ώστε να μπορούν να προσαρμόσουν τη χημειοθεραπεία, σύμφωνα με την ασθένεια, και δεν υπήρχε καμία στο μυελό των οστών. Οι γιατροί ήταν πολύ μπερδεμένοι, αλλά θεώρησαν ότι ξαφνικά ανταποκρίθηκα στη χημειοθεραπεία. Επειδή οι ίδιοι δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν τι συνέβαινε, με έκαναν να υποστώ τη μία εξέταση μετά την άλλη, οι οποίες είχαν άριστα αποτελέσματα, και το ότι πέρασα κάθε εξέταση με δυνάμωσε ακόμα περισσότερο! Είχα μια ακτινογραφία / (σάρωση ) όλου του σώματος, και επειδή δεν μπορούσαν να βρουν τίποτα, έκαναν τον ακτινολόγο να μου την επαναλάβει και πάλι!
Λόγω της εμπειρίας μου, τώρα την μοιράζομαι με όποιον ξέρω : τα θαύματα είναι δυνατά στη ζωή σας κάθε μέρα. Μετά από όσα έχω δει, έχω συνειδητοποιήσει ότι απολύτως όλα είναι δυνατά, και ότι δεν ερχόμαστε εδώ για να υποφέρουμε. Η ζωή υποτίθεται ότι είναι υπέροχη, και μας αγαπάνε. Ο τρόπος που βλέπω τη ζωή έχει αλλάξει υπερβολικά, και είμαι τόσο ευτυχής που μου δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να βιώσω τον "επίγειο παράδεισο".
Το σχετικό βίντεο εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=tjLouLHH-_I&feature=player_embedded
Σχετικά:
http://www.nderf.org/anita_m%27s_nde.htm
http://ianisdo-anando2.blogspot.com
Τρίτη 10 Απριλίου 2012
Τα παιδιά ενθουσιάζονται με την ιδέα ότι ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή τους, ο γονιός, μπορεί να έχει αντίστοιχες ανάγκες με αυτά

Τα παιδιά διψούν για αλληλεπίδραση
Θα ήταν αφελές να πούμε ότι τα παιδιά μαγεύονται από την ευκολία μιας δραστηριότητας όπως η τηλεόραση ή ενός τρισδιάστατου παιχνιδιού οθόνης, που εμπεριέχουν τη μοναχικότητα. Η αλήθεια είναι ότι διψούν για αλληλεπίδραση.
Διψούν να χρησιμοποιήσουν όσο περισσότερες ικανότητες (φυσικές και πνευματικές) έχουν ανακαλύψει ότι έχουν και αδημονούν να ανακαλύψουν και άλλες. Ενθουσιάζονται με την ιδέα ότι ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή τους (ο γονιός) μπορεί να έχει αντίστοιχες ανάγκες με αυτά. Είναι απίστευτη η αίσθηση για το παιδί να αντιλαμβάνεται ότι ο πατέρας ή η μητέρα του πραγματικά χαίρεται (και δεν προσποιείται) παίρνοντας μέρος σε μια δραστηριότητα μαζί του. Τελικά, η αλληλεπίδραση αυτή εκτός από δημιουργική για το παιδί (και τη διαπαιδαγώγησή του) γίνεται θεμέλιος λίθος της σχέσης και πολλές φορές αγχολυτική για τον υπερδραστήριο γονέα.
Κύριος γνώμονας της συμπεριφοράς του παιδιού είναι σχεδόν πάντοτε (και από πολύ νωρίς) η συμπεριφορά του γονέα. Από πολύ μικρή ηλικία το παιδί απευθύνεται ακόμα και στις εκφράσεις του προσώπου του γονέα για να αποφασίσει αν του αρέσει κάτι ή όχι. Όσο πιο συχνή η αλληλεπίδραση λοιπόν, τόσο καλύτερη και η αίσθηση που έχει το παιδί για την πραγματικότητα.
Φανταστείτε ένα παιδί που στηρίζει την αντίληψή του για την πραγματικότητα στην εικονική πραγματικότητα ενός κινουμένου σχεδίου (κολλημένο μπροστά σε μια οθόνη) και ένα παιδί που κινείται μέσα στην πραγματικότητα (της πόλης του, της γειτονιάς του, της μουσικής, της τέχνης, της Ιστορίας) και μπορεί να ελέγχει την αντίληψή του γι' αυτήν μέσα από τις εκάστοτε αντιδράσεις του γονιού. Το δεύτερο αισθάνεται σιγουριά και σταθερότητα μέσα από τον γονιό για την πραγματικότητά του, ενώ το πρώτο αναρωτιέται γιατί εδώ που ζει όλα είναι τόσο δύσκολα και απαιτούν τόση προσπάθεια.
Το παραπάνω δεν αποτελεί και το μοναδικό πλεονέκτημα. Σκεφτείτε πώς δημιουργείται, πώς αναπτύσσεται και πώς εδραιώνεται μια οποιαδήποτε σχέση στη ζωή ενός ανθρώπου. Πρέπει να ανακαλύψουμε τα κοινά ενδιαφέροντα. Πρέπει να δούμε τον τρόπο που τα δύο μέλη της σχέσης διαχειρίζονται καταστάσεις. Και βέβαια έχουμε ανάγκη να παρατηρήσουμε αν μπορούμε να συνεργαστούμε. Για να τα καταφέρουμε όλα αυτά αρκεί να δραστηριοποιούμαστε μαζί. Πόσο μάλλον στη σχέση που έχει ένας γονιός με το παιδί του. Αρκεί να ανακαλύψουμε τα κοινά μας ενδιαφέροντα, να διαχειριστούμε μαζί καταστάσεις και να συνεργαστούμε. Να βγούμε έξω και να δείξουμε στο παιδί τι μας αρέσει, δίνοντάς του έτσι την ευκαιρία να μας δείξει και αυτό τι του αρέσει. Να καλλιεργήσουμε μαζί τις δεξιότητές μας, επιβραβεύοντας ο ένας τον άλλον. Όσο ο γονιός μένει άπραγος τόσο μένει και το παιδί. Όσο ο γονιός μένει άπραγος τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες στην εφηβεία να δημιουργηθεί ένα κοινωνικά δυσλειτουργικό και μόνιμα ανικανοποίητο παιδί.
Κάνοντας κάτι διαφορετικό από τα τετριμμένα με το παιδί, ο γονιός σίγουρα θα νιώσει σημαντικός και σωστός στον ρόλο του, μια και το παιδί του θα έχει αυτόματα την ευκαιρία να γνωρίσει πράγματα που χωρίς τη δική του παρότρυνση θα ήταν απλά ανύπαρκτα. Αυτή η αίσθηση γίνεται αυτόματα αγχολυτική σε μια ζωή που η ρουτίνα αποτελεί το κέντρο της καθημερινότητας. Έτσι, η κοινή δραστηριότητα δεν ωφελεί μόνο τη ζωή και την ανάπτυξη του παιδιού αλλά και την ψυχική υγεία του γονιού.
Είναι αλήθεια λοιπόν ότι πρέπει γονείς και παιδιά να ζουν την πραγματικότητα μαζί όπως είναι, γεμάτοι ενδιαφέρον και άγνωστους κόσμους και όχι έτσι όπως τη ζουν, φυλακισμένοι μέσα σε ένα εύκολο και φαινομενικά ασφαλές περιβάλλον.
Ορέστης Νέτας, κοινωνικός ψυχολόγος





