Βουτώντας στο ποτάμι της αυτογνωσίας

Γεννήθηκα ελεύθερος. Με την πάροδο του χρόνου και σιγά σιγά άρχισα να στερούμαι την φυσική αυτή ελευθερία. Θα ρωτήσετε, και με το δίκιο σας, μα τι σόι ελευθερία είχες ως νεογέννητο εφόσον ήσουν υπόχρεος για την επιβίωση σου στους γονείς σου; Είχα την ελευθερία να αισθάνομαι και να αντιλαμβάνομαι τα πράγματα όπως είναι και όχι μέσα από υπαγορεύσεις, απαγορεύσεις, στερεότυπα και κοινωνικούς συμβιβασμούς. Στις μέρες μας θεωρώ ελευθερία τα δικαιώματα που πηγάζουν από το κοινωνικό συμβόλαιο του Συντάγματος, δηλαδή ελευθερίες του τύπου να εκφράζομαι ελεύθερα κτλ κτλ.

Η αρχική αίσθηση της ελευθερίας που ένοιωθα στην ουσία δεν ήταν ελευθερία αλλά φυσικότητα. Με τον καιρό και όσο μεγάλωνα μου βάζανε κανόνες, πώς να μιλάω, πώς να ντύνομαι, πώς να τρώω, πώς να σέβομαι τους μεγαλύτερους ή τους θεσμικούς, τι να διαβάζω, τι εθνικότητας είμαι, πώς να ευχαριστώ τους άλλους, πώς να ξεχωρίζω κ.ο.κ.. Αυτοί οι κανόνες, χωρίς να το καταλάβω, έγιναν Εγώ! Διαμόρφωσαν αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε ¨χαρακτήρας¨. Έγιναν όλοι αυτοί οι κανόνες το μέσα μου και το έξω μου. Δηλαδή σύμφωνα με την εσωτερική μου διαμόρφωση έβλεπα και το περιβάλλον μου. Ήμουν λυπημένος, έβλεπα γύρω μου θλίψη, ήμουν χαρούμενος και έβλεπα ευτυχία, ήμουν θυμωμένος και έβλεπα μίσος. Άρχισα δηλαδή να κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια. Αλλά όπως είπαμε τα ¨ιδίων¨ μου δεν ήταν δικά μου, δεν ήταν το φυσικό μου, ήταν διαμορφωμένα από τους κανόνες.

Η τωρινή μου κατάσταση, το Εγώ μου απέχει χρόνια από την ελεύθερη μου νιότη. Τώρα είμαι ο χαρακτήρας μου. Ένα πέτασμα δημιουργήθηκε που ξεχωρίζει το μέσα από το έξω και με προφυλάσσει. Τα ηνία της περιφρούρησης του επίκτητου χαρακτήρα που πήρε το μυαλό μου. Η σκέψη μου πλέον ανεξέλεγκτη από μένα δουλεύει ακατάπαυστα δημιουργώντας τις κατάλληλες και ιδεατές συνθήκες για να υπάρχει το μόρφωμα μου, ο χαρακτήρας μου.

Κάπου βαθιά μέσα μου αισθάνομαι αυτή την φαυλότητα, ότι αυτό που δείχνω και πασχίζω για να το δείξω έτσι, στην ουσία δεν είμαι εγώ. Τι είναι αυτό που με αποτρέπει από την αποδοχή της κατάστασης μου; Είναι αυτοί οι δαίμονες που με κρατάνε ξύπνιο τα βράδια και κοιμισμένο την ημέρα. Είναι αυτοί οι δαίμονες που προσπαθούν να συντηρήσουν το ψέμα. Ένα ψέμα το οποίο δεν πρέπει να το αντιληφθούν οι άλλοι, αλλά ούτε και γω! Δεν φοβάμαι τους γύρω μου μόνο, αλλά ενδόμυχα φοβάμαι και ντρέπομαι για την κατάσταση μου. Θέλω να αλλάξω, θέλω να ξεφύγω από την ματαιότητα τούτη, αλλά και δεν ¨θέλω¨. Αυτή την άρνηση και αυτόν τον δισταγμό τον θρέφει η σκέψη. «Μα πώς να αλλάξω τόσα χρόνια πορεύτηκα έτσι! Και αν η άλλη κατάσταση δεν είναι καλή;». Έτσι η σκέψη έχει βρει ένα τέχνασμα να με κρατά σε λήθαργο, την ευχαρίστηση. Αισθάνομαι όμορφα όταν με επιβραβεύουν για αυτό που δείχνω ότι είμαι. Αυτή η αγαλλίαση είναι βάλσαμο αλλά και μπούσουλας που λέει ότι σωστά πράττω, σωστά έχω διαμορφωθεί. 

Η ευχαρίστηση αυτή που εισπράττω μου προσφέρει μια γαλήνη ψευδεπίγραφη αλλά και μία ασφάλεια. Στην αναζήτηση της ασφάλειας κλείνομαι όλο και πιο πολύ στο καβούκι μου αλλά λαθεμένα πιστεύω πως ανοίγομαι. Ανοίγομαι σε νέους κοινωνικούς κύκλους όπου μέσα από αυτούς ψάχνω την επιβεβαίωση του πλαστού χαρακτήρα μου. Η ευχαρίστηση που αισθάνομαι ποτέ δεν είναι χείμαρρος, είναι τζούρες μικρές και όλο και επιζητώ την επανάληψη τους και όσο επαναλαμβάνεται  τόσο φθίνει σε ένταση. Τότε είναι που βρίσκει την κερκόπορτα ανοιχτή ο φόβος και εισχωρεί. Φοβάμαι πως δεν θα επαναληφθεί η αίσθηση της ευχαρίστησης που λαμβάνω ως επισφράγισμα του διαμορφωμένου μου χαρακτήρα και συνεπώς θα μου αποκαλυφθεί το ψέμα μου μέσα στο οποίο με βάλανε να ζω. Μπερδεμένα πράματα! Εκεί όμως πατάει η σκέψη. Δώσε στη σκέψη μπέρδεμα και αυτή θα παίζει στην έδρα της! Δώσε στην σκέψη τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας θα παίζει και με τον δωδέκατο παίχτη!

Όλη αυτή η ατέρμονη κατάσταση με ρουφάει, με στραγγίζει από κάθε απόθεμα ενέργειας που έχω. Πρέπει να μοχθήσω να απαλλαγώ από αυτήν. Το πρώτο μου βήμα θα πρέπει να είναι αυτό της αποδοχής. Να αποδεχτώ και να παραδεχτώ την ύπαρξη της κατάστασης αυτής. Πρέπει να δώσω χρόνο για να το αποδεχτώ. Όχι από αύριο αλλά τώρα, πρέπει να δώσω χρόνο σιωπής και ηρεμίας ώστε να ανακτήσω δυνάμεις για τον ανήφορο της αλλαγής. Μένοντας σιωπηλός θα ακούσω το βαθύτερο μου κέντρο, θα έρθω σε επαφή με αυτό που πριν έλεγα φυσικότητα.  Μέσα από την σιωπή θα αρχίσω να αισθάνομαι τον παλμό των γύρω μου και θα αντιλαμβάνομαι περισσότερα από ότι με τον λόγο και αυτό γιατί θα δω ότι οι άλλοι είναι σαν εμένα, ίδιοι. Πριν δεν μπορούσα να αντιληφθώ εμένα, πώς θα μπορούσα τους άλλους;

Μετά την αποδοχή πρέπει να μάθω να αγαπώ πραγματικά τον εαυτό μου, αλλιώς πώς θα αγαπήσω ειλικρινά τους γύρω μου; Θα πρέπει να ξεκαθαρίσω μέσα μου την ανάγκη από την αγάπη. Αγαπώ άδολα τους γύρω μου ή μέσα από την ανάγκη μου τους έχω κοντά και από την συχνή επαφή και την πάροδο του χρόνου ξέχασα ότι μου καλύπτουν κάποιους φόβους και πλανώμαι πως τους αγαπώ; Μήπως έχω μπερδέψει την αποδοχή από τους άλλους του φαλκιδευμένου μου Εγώ και αυτή την αποδοχή την εκλαμβάνω ως αγάπη; Οι απαντήσεις αυτές θα με οδηγήσουν στην αυτογνωσία και όχι οι αναγνώσεις εκατοντάδων βιβλίων που μου αποσπούν την προσοχή και ξεκλειδώνουν και πάλι την κερκόπορτα. Τότε το είδωλο μου δεν θα είναι το επιφανειακό, το φθαρτό, το πρόσκαιρο αλλά αυτό το άδολο, το αθώο, το ενάρετο όμοιο των συνανθρώπων μου, αυτή είναι η έννοια της αυτογνωσίας. Πρέπει μέσα από την αυτογνωσία να αντιληφθώ το μάταιο της φιλοδοξίας να γίνω κάτι καλύτερο από αυτό που είμαι. Πρέπει να γίνω αυτό που είμαι. Και πώς θα γίνει αυτό; Αφαιρώντας τους φλοιούς της μορφοποίησης από τους τόσους κανόνες που έχω εισαγάγει στην κατά τα άλλα απλή ζωή. Δηλαδή πρέπει να αφαιρώ, όχι να προσθέτω.

Κάπως έτσι θα φτάσω στο κέντρο μου, κάπως έτσι θα φτάσω στο πριν μου. Για να φτάσω όμως θα πρέπει με θάρρος και χωρίς αμφιβολίες να αφεθώ στο ποτάμι της αυτοανακάλυψης. Θα πρέπει να απαγκιστρωθώ από όλες μου τις προκαταλήψεις, όλα μου τα πιστεύω, όλες μου τις κρίσεις, όλες μου τις επικρίσεις. Και έτσι με καθαρή ματιά αλλά και αδειανό χώρο μέσα μου θα μπορέσω να γεμίσω με το νέο, το καθαρό το αιθέριο, το σύμπαν όλο, δηλαδή τον νέο Εμένα. Όταν πάρω όλο το βάρος της ευθύνης για την κατάσταση μου χωρίς να το απεμπολώ τότε θα βρω γαλήνη. Μια γαλήνη που θα προέρχεται από την συνειδητοποίηση ότι αφού εγώ φταίω γι αυτό που έγινα, εγώ μπορώ να με ξανά αλλάξω! 

http://nekthl.blogspot.gr/

Σχολείο της φύσης και των χρωμάτων

Πως ένα δάσκαλος που μετατίθεται σε ένα χωριό του Ρεθύμνου, καταφέρνει να μεταμορφώσει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο σε σχολείο του μέλλοντος. Διαβάστε την υπέροχη ιστορία του Άγγελου Πατσιά

«Υπάρχει πάντα στην παιδική μας ηλικία μια στιγμή που ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει το μέλλον.»

Graham Green, Βρετανός συγγραφέας

«Όποιος μεγάλωσε στη φυλακή, τη φυλακή θυμάται. Όποιος μεγάλωσε στο παλάτι, το παλάτι θυμάται.

Ινδική παροιμία

Σε κάθε σχολείο ανάμεσα στους δέκα-είκοσι δασκάλους υπάρχει και ένας που ξεχωρίζει. Ένας δάσκαλος που τον θυμόμαστε για χρόνια μετά, μέχρι τα γεράματα μας, με αγάπη και αληθινή συγκίνηση. Ένας δάσκαλος που κατάφερε να τρυπώσει στο άβατο της παιδικής μας ψυχής και έφερε ένα εντελώς νέο φως. Και χάρη σ” αυτό το «Δεύτε λάβετε φως» – φως μικρού κεριού ή ολόλαμπρου ήλιου δεν έχει σημασία -  μέσα στην κυνικότητα και στην αδιάφορη καθημερινότητα του ενήλικα, που μοιραία όλοι μεταμορφωθήκαμε, διασώζεται και αχνοφέγγει ακόμα ό,τι καλό διαθέτουμε εντός μας.

Σε ένα μικρό χωριό του ορεινού Ρεθύμνου, τον Φουρφουρά, οι γιοί και οι κόρες των 560 μόλις κατοίκων του δέχτηκαν την ευεργεσία μιας αναπάντεχης τύχης. Χωρίς να το ξέρει, κάποιος βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος του υπουργείου Παιδείας σφράγισε πριν από λίγα χρόνια τον διορισμό στο χωρίο τους ενός τέτοιου ξεχωριστού δασκάλου, του Άγγελου Πατσιά.

Ο νεαρός δάσκαλος δεν είδε αυτόν τον διορισμό του στην άκρη του πουθενά σαν μια καταναγκαστική προσγείωση, σαν δυσάρεστο πάρεργο εν όψει μιας ευνοϊκότερης μετάθεσης ή σαν μια ευκαιρία για ατελείωτη ραστώνη.

Αντιθέτως!  Διέθεσε και διαθέτει μέχρι σήμερα ό,τι φωτεινότερο κρύβει η ψυχή του. Μακριά από κάθε λογική κέρδους – βλέπε αντιπαροχή υπό την μορφή μισθού, προσωπικής προβολής και ό,τι παρόμοιο σκεφθεί ο κακοπροαίρετος νους μας – άνοιξε στους ολιγάριθμους μαθητές του την αυλαία ενός εντελώς καινούργιου κόσμου, χαρίζοντας τους την σπάνια ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Στην άκρη το «εβδομαδιαίο πρόγραμμα»

Και τι δεν έκανε ο ευφάνταστος αυτός δάσκαλος! Και πρώτα από όλα έγκαιρα πήρε την ορθή και γενναία απόφαση να αποδράσει από τα ασφυκτικά όρια του γραφειοκρατικού «Εβδομαδιαίου Προγράμματος»  που ορίζει το Υπουργείο Παιδείας. Στο δικό του σχολείο αποφάσισε πως κράτος και εξουσία θα είχαν οι ανάγκες και οι νόμοι της παιδικής ηλικίας και όχι το στενάχωρο πλαίσιο του νομοθέτη. Έβαλε τα τυχερά Φουρφουργιανάκια στις φτερούγες του και ξεκίνησαν όλοι μαζί την πτήση τους προς τον ευαίσθητο ουρανό της Φαντασίας – ή προς τον φανταστικό ουρανό της Ευαισθησίας, αν προτιμάτε.

Μέσα στα λίγα χρόνια που ο Άγγελος Πατσιάς είναι δάσκαλος στο 4θέσιο Δημοτικό σχολείο Φουρφουρά πραγματοποίησε ένα μικρό θαύμα.

Δεν στάθηκε στις ανεπάρκειες της ελληνικού κράτους, αγνόησε τις αβελτηρίες της δημόσιας παιδείας, υπερπήδησε κάθε βολική δικαιολογία προκειμένου να αρκεστεί στο νόμο της ήσσονος προσπάθειας. Οργάνωσε το παλιό σχολείο του χωριού, μεταμορφώνοντας το από ένα εγκαταλειμμένο οίκημα σε σχολείο του 21ου αιώνα. «Σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» το ονόμασε και βάλθηκε να το φτιάξει.

Ζωγράφισε φωτεινούς και έγχρωμους τους τοίχους, πλούτισε την βιβλιοθήκη του, έφερε υπολογιστές. Μα πάνω από όλα αποφάσισε να μάθει στα παιδιά  αληθινά «γράμματα», παναπεί να ξυπνήσει εντός τους τον αχόρταγο προσανατολισμό προς το Καλό και το Ωραίο.

Γι” αυτό και βάλθηκε να μάθει  τα παιδιά να τραγουδούν, να νοιώθουν την ποίηση, να παίζουν θέατρο, να χορεύουν – μέχρι και «μάχη χορευτικών συγκροτημάτων» διοργάνωσε ο αθεόφοβος!  Οργάνωσε τους μικρούς του μαθητές για  καλλιεργούν μποστάνια και να φτιάξουν το δικό τους κοτέτσι. Κατόπιν τους έμαθε να πουλάνε την παραγωγή τους – αυγά, καρπούζια και λαχανικά -  προκειμένου να εξασφαλίσουν χρήματα για τα έξοδα του σχολείου. Κανονικό πρότυπο αυτοδιαχείρισης δηλαδή.

Διαβάζω στο Διαδίκτυο την άποψη του για την εκπαίδευση.

«Η εκπαίδευση», λέει ο Άγγελος Πατσιάς, «κρύβεται στα απλά πράγματα. Εγώ αυτό που έκανα είναι να πειραματίζομαι». Και συνεχίζει: «Δεν θέλει φόβο στον πειραματισμό και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πάντα όμως να έχουμε ως γνώμονα ότι τα παιδιά δεν θα ζημιωθούν από τους πειραματισμούς. Λάθη θα γίνουν, τα παιδιά δείχνουν κατανόηση. Ο δάσκαλος δεν είναι θεός. Είναι κάτι το οποίο κινείται ανάμεσά τους πολλές ώρες την ημέρα και ο ένας μαθαίνει από τον άλλο».

Τέλος, μεταξύ των πολλών άλλων,  o Άγγελος Πατσιάς δημιούργησε, κλέβοντας ώρα από τον «εξωσχολικό» του χρόνο,  μια διαδικτυακή εκπαιδευτική τηλεόραση για τα παιδιά. Την Φουρφουρά Web TV!

Η Φουρφουρά Web TV δεν είναι απλά μια ακόμη διαδικτυακή τηλεόραση ανάμεσα στις χιλιάδες που μπορεί να βρει κανείς σήμερα στο Ίντερνετ.  Είναι κάτι πολύ περισσότερο: αποτελεί έναν δίαυλο  επαφής και επικοινωνίας των παιδιών με την υπόλοιπη Κρήτη, με την Ελλάδα και – γιατί όχι; – με όλο τον κόσμο. Μέσα από αυτήν τα παιδιά αυτοσχεδιάζουν, δημιουργούν, αλλά επίσης  λύνουν  τις απορίες τους, μαθαίνουν εξ αποστάσεως… Πάνω από όλα τα παιδιά το διασκεδάζουν. Αρκεί να επισκεφτεί κανείς τον σχετικό διαδικτυακό τόπο – site επί το … ελληνικότερον -   για να διαπιστώσει, ότι όσα γράφω είναι αλήθεια μέχρι κεραίας.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο κόσμος μας λειτουργεί με γνώμονα την ανισότηταµ στα όνειρα και τις προοπτικές των ανθρώπων καμιά δημοκρατία και δικαιοσύνη δεν λειτουργεί. Έχεις αναρωτηθεί, άραγε αναγνώστη μου, τι είδους ισονομία ορίζει ο Θεός, η Τύχη, το Κισμέτ, η φυσική επιλογή, το Κάρμα – ή έστω ό,τι πιστεύει ο καθένας -  ανάμεσα στο παιδάκι που γεννιέται σε μια εύπορη αστική οικογένεια στα προάστια της Αθήνας και στα παιδιά ενός μεροκαματιάρη αγρότη ή κτηνοτρόφου σε κάποιο απομονωμένο χωρίο των συνόρων;

Τα παιδιά του Φουρφουρά γεννήθηκαν με τα σύνορα τους κατ’ αρχήν κλειστά στην αποδημία των ονείρων και της ίσης ευκαιρίας. Αναλογιστείτε τα δεδομένα και προβλέψτε τις δυνατότητες:  ένα ορεινό χωριό 500 ανθρώπων που στην πλειονότητα είναι υπερήλικες χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, λασπόδρομοι, το Ρέθυμνο χιλιόμετρα μακριά και στη γλώσσα του χωρίου πολλές λέξεις, όπως  «κινηματογράφος», «θέατρο», «συναυλία», «λεωφόρος» κ.ά., χωρίς αντίκρισμα. Τα παιδιά του Φουρφουρά έπρεπε να τρέξουν, αμέσως αφότου γεννήθηκαν, αν ήθελαν να «προλάβουν» τους συνομηλίκους τους των πόλεων. Βλέπεις οι τελευταίοι είχαν όλον τον χρόνο, πρώτα να μπουσουλήσουν, μετά να σηκωθούν στα δυο τους πόδια και να μάθουν με την ησυχία τους να περπατούν. Κι όμως η παρουσία ενός μόνου ανθρώπου, του δάσκαλου Άγγελου Πατσιά, έφτασε να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη μοίρα των παιδιών, κατάφερε να ανοίξει ρωγμές στην απομόνωση τους και να εγγράψει οριστικά στην καρδιά τους στέρεες παρακαταθήκες για το μέλλον. Με άλλα λόγια, ο εμπνευσμένος δάσκαλος μπόρεσε να  ακυρώσει τα βαρίδια της καταγωγής και να αποκαταστήσει μια κάποια πιο δίκαια κανοναρχία  στην πτήση της ζωής τους.

Μα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Δεν ξέρω και εγώ στ’ αλήθεια, αναγνώστη μου. Ίσως να ματαιοπονώ γράφοντας τούτες τις σκέψεις, για να διεκδικήσω φρούδες απαντήσεις σε μάταιες απορίες. Φερ’ ειπείν σε τούτα τα χρόνια της δημόσιας ρητορείας και της ιδιωτικής ιστορίας, όπου όλα τριγύρω είναι «ωραία κιόλας ερείπια»2, τι μπορούμε να λογαριάσουμε για Πράξη; Κι ακόμη: ποια Πράξη, μέσα σε τούτο το ετοιμόρροπο σκηνικό μες στο οποίο περιφέρουμε κομπάρσο τη ζωή μας, μπορεί να σταθεί όρθια σαν αλεξικέραυνο;

Ζούμε στα χρόνια, που το τιποτένιο κάνει μεγάλο σαματά. «Πάμε ΠΟΥΘΕΝΑ, να δούμε ΚΑΝΕΝΑΝ για να πούμε ΤΙΠΟΤΑ», είναι το σλόγκαν της νέας εποχής. Η βιαστική πλειοψηφία,  που ξεχαρμανιάζει μπροστά στους ήρωες της lifestyle υποκατάστατης πραγματικότητας,  έχει τυφλά και κωφά τα αισθητήρια της για τέτοιες λογής Πράξεις, όπως τούτο το ευαίσθητο δασκαλίκι του νεαρού Άγγελου. Μοιάζει για αυτούς αποκοτιά, γραφικότητα, καπρίτσιο ή τέλος πάντων μια ασήμαντη και δυσδιάκριτη ψηφίδα στο οπτικό τους πεδίο. Στο βάθος ίσως και να την αγνοούν, επειδή γίνονται ενοχλητικοί όσοι επιμένουν ακόμα να θυμίζουν πως είμαστε φτιαγμένοι για να γίνουμε Άνθρωποι …

Εκπληκτικέ Άγγελε Πατσιά, αν μπορούσε η φωνή μου να φτάσει μεμιάς από εδώ τον παγωμένο βορρά της Ελλάδας μέχρι τον Φουρφουρά της ορεινής Ρεθυμνίας,  θα ήθελα να σου φωνάξω αληθινέ μου Δάσκαλε,  για ό,τι κάνεις,  τα λόγια του Ποιητή:

«Κι όρθια η Πράξη σαν αλεξικέραυνο».

Υ.Γ1.  Λίγους μήνες πριν πεθάνει ρώτησαν σε μια τηλεοπτική συνέντευξη τον Γιώργο Ζαμπέτα τι θυμάται από την ζωή του.  Ο θυμόσοφος μάγκας, ρούφηξε  το τσιγάρο του, ζύγισε το ζάρι της μνήμης και απάντησε στον έκπληκτο δημοσιογράφο: «Εξόν από την μάνα και τα παιδιά μας, τι νομίζεις ότι θα θυμόμαστε ρε; Κανά καλό δάσκαλο, την πρώτη γκομενίτσα και κανένα μερακλίδικο τραγούδι…».

Υ.Γ2. Ότι σταδιακά μεταλλασσόμαστε  από οργανωμένη κοινωνία ανθρώπων σε ένα σαθρό, αλλοπρόσαλλο, ετοιμόρροπο και χωρίς ευδιάκριτο αξιακό σύστημα συνονθύλευμα τυχαίων συνοδοιπόρων, φαίνεται και από την αντιμετώπιση που επιφυλάσσει η πλειοψηφία στους δασκάλους.  «Τεμπέληδες που κάθονται τρεις μήνες το χρόνο», «δασκαλάκοι», «μίζεροι»  και άλλα τέτοια παρόμοια συνηθίζουν για τους δασκάλους αρκετοί. Κάποιοι μάλιστα προχωρούν ακόμη παραπέρα: αποκαθηλώνουν τον δάσκαλο στα μάτια του μικρού παιδιού τους με την παραμικρή ευκαιρία. Διόλου δεν αντιλαμβάνονται το κακό που κάνουν στην αθώα παιδική ψυχή των σπλάγχνων τους (υπέρ των οποίων a propo ισχυρίζονται πως κόπτονται και πασχίζουν). Μιας και στο παιδί πρώτα οικοδομείς το εναλλακτικό και ύστερα γκρεμίζεις το υπάρχον. Τακτική μπουλντόζας και αντιπαροχής δεν χωράει στη ψυχή των παιδιών μας!  Ψιλά γράμματα θα μου πεις αναγνώστη μου. Όμως, στις λεπτομέρειες παίζεται το παιχνίδι της ζωής…

Το πρώτο ολισθηρό βήμα για την αμορφωσιά και την απανθρωπιά της κοινωνίας – και ό,τι αυτές συνεπάγονται -  είναι  η αντιφατική στάση που τηρούμε έναντι των δασκάλων – και κατ’ επέκταση της Παιδείας. Από τη μια, τους εμπιστευόμαστε ό,τι πιο πολύτιμο, εύθραυστο και σπάνιο αξιωθήκαμε ποτέ να αποκτήσουμε: τη ψυχή των παιδιών μας. Επιπλέον, με κάθε ευκαιρία αναγνωρίζουμε τη σπουδαιότητα του λειτουργήματος τους.  Από την άλλη, παραμένουμε πεισματικά και εξαρχής προκατειλημμένοι και απαξιωτικοί μαζί τους.  Σκεφθείτε μοναχά πόσες φορές έχετε ακούσει ή και ξεστομίσει την ατάκα «τι ξέρει τώρα ο δασκαλάκος;». Επιτρέψτε μου να πω  – όχι ότι χρειάζονται αυτόκλητους υπερασπιστές οι δάσκαλοι -  πως ενίοτε ξέρει πολλά περισσότερα από πολλούς τριγύρω μας που τους έχει αποχαυνώσει η  lifestyle παρέλαση της τηλεόρασης.

Είναι σίγουρο πως δεν αξίζουν όλοι οι «δάσκαλοι» να λέγονται δάσκαλοι, όπως δεν αξίζει λ.χ. να λέγονται γιατροί όλοι οι «γιατροί», δικαστές όλοι οι «δικαστές» και εν τέλει όλοι οι «άνθρωποι» άνθρωποι. Χωρίς αμφιβολία στην εκπαιδευτική κοινότητα λαθροβιώνουν αρκετοί που δεν έχουν αντιληφθεί στο ελάχιστο πόσο σπουδαίος είναι ο ρόλος τους και ποια επίδραση μπορεί να έχει διαχρονικά η παρουσία τους στους ανθρώπους, την αγωγή των οποίων τους εμπιστεύονται οι γονείς και η κοινωνία. Ωστόσο, αναπόφευκτα παιδεία και σχολείο δεν έχουν νόημα χωρίς τον δάσκαλο, όπως δεν νοείται δικαιοσύνη και δικαστήριο χωρίς τον δικαστή ή υγεία και νοσοκομείο χωρίς τον γιατρό.

Μόνο αν η κοινωνία και οι εκάστοτε Εξουσίες αναγνωρίσουν με ολοφάνερο και ανυπόκριτο τρόπο την αξία του δασκάλου, υπάρχει ελπίδα η εκπαιδευτική κοινότητα να βρει το θάρρος και την αποφασιστικότητα να ξεφορτωθεί από τέτοιους λογής λαθρεπιβάτες. Εν τέλει  χρειάζονται και κάποια υπομόχλιο συμπαράσταση οι δάσκαλοι για να εννοήσουν, να προστατέψουν και να αναδείξουν το κύρος της ευθύνης να είσαι δάσκαλος.

Οι δάσκαλοι – και ιδίως οι νέοι δάσκαλοι, τα είκοσι οχτώ χρονών αγόρια και κορίτσια που βλέπω περιτριγυρισμένα από τα πολύβουα μελίσσια των παιδίων στις αυλές των δημοτικών σχολείων -  πρέπει να πάψουν να ακροβατούν στο τεντωμένο σκοινί μιας τέτοιας αντίφασης:  από τη μια λειτουργοί, από την άλλη απαξιωμένοι από την κοινωνία και νεόπτωχοι με 900 ευρώ μισθό από το Κράτος.  Γιατί αν «όλα έχουν παιχτεί, προτού γίνουμε δώδεκα χρονών», όπως  σοφά διαισθάνθηκε ο Γάλλος ποιητής  Charles Péguy,  τότε ο δάσκαλος είναι κάτι περισσότερο από αυτό  για το οποίο τον προορίζει η προκρούστεια γραφειοκρατική αντίληψη του Υπουργείου Παιδείας.  Είναι τυχαίο που ο Πλάτωνας στην Ιδανική Πολιτεία του ιεράρχησε πρώτο τον Δάσκαλο στην κορυφή της κοινωνίας;

Υ.Γ3. Θερμή παράκληση να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Φουρφούρα Web TV ( http://fourfourastv.blogspot.com). Προσπαθήστε να στείλετε με κάθε τρόπο (e-mail στη διεύθυνση του angelpats@gmail.com, συγχαρητήρια επιστολή στο σχολείο του χωριού κλπ) σ” αυτόν τον άνθρωπο ένα μήνυμα συμπαράστασης, ένα μικρό μπράβο, μια ευχή. Το αξίζει! Ο ίδιος – σεμνός καθώς φαίνεται – δεν επιδίωξε ποτέ του την προβολή. Ωστόσο, την αξίζει όσο κανείς άλλος! Ιδίως αυτές τις στιγμές όπου η κατήφεια και η απαισιοδοξία που γέννησε η οικονομική κρίση σκιάζουν το μικρό του άστρο στον ουρανό μας.

*To κείμενο είναι του καρδιολόγου Νικήτα Κακκαβά και δημοσιεύτηκε στο blog Σχολιαστής

Δεκέμβριος 13, 2011

http://www.greekteachers.gr/4/

Αποφεύγουμε την ευθύνη της σημαντικότητάς μας;

Σε όλους μας εμφανίζονται σύμβολα είτε σαν οράματα (θρησκεία) είτε σαν συμπτώσεις (κβαντική), είτε σαν όνειρα (ψυχολογία) είτε σαν ένα τρεμόπαιγμα της φωνής, των βλεφάρων ή της καρδιάς (βιωματικές εμπειρίες). Άλλοι κάμουν πως δε τα βλέπουν, άλλοι τα αμφισβητούν και άλλοι τα ακολουθούν!

Ένα είναι σίγουρο, όσοι χάραξαν τον δικό τους δρόμο, είχαν τα κότσια να τ΄ακολουθήσουν από πίστη και όχι από λογική. Από μία πίστη προσωπική και όχι θρησκευτική, επιστημονική ή ενστικτώδη.  Και ένα είναι ακόμα πιο σίγουρο, το παράτολμο δεν είναι ότι ακολούθησαν έναν δύσκολο, δικό τους δρόμο, αλλά ότι βρήκαν τα κότσια να απαρνηθούν όσα μέχρι τότε γνώριζαν, πίστευαν, υπηρετούσαν και τους βόλευαν.

Η Τόλμη δεν είναι αυθόρμητη πράξη (αυτό είναι ένστικτο). Τόλμη είναι η μελετημένη κίνηση του ατόμου προς το άγνωστο, από πίστη στις προσωπικές του αξίες και όχι από λογική! Αρνήθηκαν τη βολή τους, με την τεμπελιά, τους κοινωνικούς "συναισθηματισμούς" και την πρόσκαιρη μικρό-κερδοσκοπία, για να τολμήσουν ένα βήμα στο κενό με μόνο σύντροφο τη πίστη τους, σε έναν ανώτερο "σκοπό" που μόνο αυτοί άκουσαν. Και αυτό είναι που τους κάνει ήρωες, ή αγίους.

 Ότι αρνήθηκαν την προδιαγεγραμμένη τους μοίρα και βάλθηκαν να την στρεβλώσουν, να την διευρύνουν, να την κάνουν να χωρέσει την δική τους πραγματικότητα μέσα της και στο τέλος, να την αποχωριστούν, όπως το έμβρυο τη κοιλιά της μάνας του, αντί να παραμείνουν για πάντα έμβρυα μέχρι τα γεράματα τους, όπως όλοι εμείς οι φοβούμενοι.

Και όπως οι άνθρωποι βρίσκουμε το θάρρος στη ζωή μας να γεννηθούμε μια φορά βιολογικά, κάποιοι το βρίσκουν και γεννιούνται και μια δεύτερη… πνευματικά! Ίσως στο μέλλον να υπάρχει και τρίτη γένεση… ή ένταξη στο όλον. Η εκμηδένιση του ατομικισμού (όχι της μοναδικότητας) προς όφελος της συνολικότητας. Όπου από μονάδα θα γίνουμε σύνολο. Σαν το μεγαλύτερο κουκούλι που μας περιβάλει… το σύμπαν.

Όπου το "αρχικό άτομο" εξερράγη και από την ύλη που εκτοξεύτηκε δημιουργήθηκαν οι γαλαξίες και τα αστέρια τα οποία απομακρύνονται μεταξύ τους (όπως εμείς από τους συνανθρώπους μας). Μέχρι που κάποια στιγμή η ίδια η βαρυτική έλξη των αστεριών θα αρχίσει να ξανασυστέλλει το σύμπαν στην αρχική του μορφή (αν δεν συνεχίσει να διαστέλλεται ώσπου να καταστραφεί).

 Έτσι και η συνείδηση των ανθρώπων θα αρχίσει να ενώνει τους ανθρώπους σαν μια έλξη δυνατότερη από την θρησκεία, την κοσμοθεωρία και το προσωπικό συμφέρον του ατόμου. Και ίσως αυτή η τρίτη γένεση… η συνειδησιακή, είναι η Θεοποίηση που ο κόσμος αποζητά. Όσοι ξεπερνούν το εγώ τους προς συμφέρον του Όλου. Απλά δυστυχώς όπως το σύμπαν είναι 'νέο' για να αρχίσει να συστέλλεται έτσι ίσως και όσοι έφτασαν τη Θεοποίηση δεν κατάφεραν να μας αφυπνίσουν, γιατί εμείς οι υπόλοιποι πολεμάμε ακόμα με την μοίρα μας. 

Άν ξαναδιαβάσεις αυτή την ιστοριούλα εμπνευσμένη από τη δυσκολία του να αφήσεις κάτι πίσω σου και να τολμήσεις το παράλογο, θα προβληματιστείς με το πόσα κοινά θα βρεις με όλες τις θρησκείες. Το μεγάλο πνεύμα των Ινδιάνων, τη Sambala, τον Παράδεισο, την Ελληνική Μυθολογία και όποια άλλη φιλοσοφία έχεις ακούσει. Το περίεργο είναι ότι και η επιστήμη δείχνει να διέπεται από τα ίδια αναπάντητα ερωτήματα. Τελικά είσαι σίγουρος για την μικρότητα σου;
Ή την δημιουργείς επιμελώς για να αποφύγεις την ευθύνη του να είσαι σημαντικός;


http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

Η θανατηφόρα απάτη της χημειοθεραπείας

Μια ομάδα ερευνητών από την πολιτεία της Ουάσινγκτον είχε ένα τεράστιο «Ωχ!” την στιγμή που πρόσφατα, αποκαλύφθηκε τυχαία η θανατηφόρα αλήθεια για την χημειοθεραπεία, κατά την διάρκεια μιας έρευνας γιατί τα καρκινικά κύτταρα του προστάτη είναι τόσο δύσκολο να εξαλειφθούν με τη χρήση συμβατικών μεθόδων θεραπείας. Όπως αποδεικνύεται, η χημειοθεραπεία δεν θεραπεύει πραγματικά ή δεν θεραπεύει τον καρκίνο καθόλου, σύμφωνα με τα συμπεράσματα της μελέτης, αλλά μάλλον τροφοδοτεί την ανάπτυξη και των καρκινικών κυττάρων, που καθιστά πολύ πιο δύσκολο να εξαλείψουμε όταν μία χημειοθεραπεία έχει ήδη ξεκινήσει.
Μπορείτε να το αποκαλέσετε «η καπνισμένη κάνη», που αποδεικνύει, μια για πάντα, την πλήρη απάτη της συμβατικής βιομηχανίας του καρκίνου. Δεν είναι μόνο η χημειοθεραπεία, η τυπική μέθοδος της θεραπείας του καρκίνου σήμερα, μια πλήρης πτώση βασισμένη στα συμπεράσματα, αλλά στην πραγματικότητα είναι επιζήμια για τους ασθενείς με καρκίνο. Τα ευρήματα σοκ δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Nature Medicine, και που όπως είναι αναμενόμενο, αγνοούνται από την επικρατούσα επιστημονική κοινότητα, τονίζουν με κάθε λεπτομέρεια τον τρόπο πώς η χημειοθεραπεία αναγκάζει τα υγιή κύτταρα να απελευθερώσουν μια πρωτεΐνη που ταΐζει τα καρκινικά κύτταρα, αναγκάζοντας τα να αναπτυχθούν και να πολλαπλασιαστούν.
Σύμφωνα με τη μελέτη, η χημειοθεραπεία προτρέπει τα υγιή κύτταρα στην απελευθέρωση WNT16B, μία πρωτεΐνη η οποία βοηθά και προωθεί την επιβίωση και την αύξηση των καρκινικών κυττάρων. Η χημειοθεραπεία βλάπτει επίσης οριστικά το DNA των υγιών κυττάρων, μια μακροπρόθεσμη ζημία που εμμένει πολύ αφότου σταματήσει η χημειοθεραπεία. Αυτή η συνδυασμένη δράση καταστροφής των υγιών κυττάρων και η προώθηση καρκινικών κυττάρων τεχνικά κάνει την χημειοθεραπεία περισσότερο πρόκληση ενός καρκινογόνου πρωτοκόλλου από ένα πρωτόκολλο θεραπείας του καρκίνου.
Η «WNT16B, όταν εκκρίνεται, αλληλεπιδρά με τα καρκινικά κύτταρα όγκων και τα αναγκάζει να αναπτυχθούν, να εισβάλλουν, και το σημαντικότερο, να αντιστέκονται στη μετέπειτα θεραπεία» εξήγησε ο ομο-συντάκτης της μελέτης Peter Nelson από το ερευνητικό κέντρο καρκίνου του Fred Hutchinson στο Σιάτλ στην Ουάσιγκτον, σχετικά με τα ευρήματα, τα οποία ονόμασε «εντελώς απροσδόκητα» Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι οι ζημιογόνες απαντήσεις στα καλοήθη κύτταρα … μπορούν να συμβάλλουν άμεσα στην ενίσχυση της κινητικής ανάπτυξης του όγκου» πρόσθεσε ολόκληρη η ομάδα για αυτό που παρατήρησαν.
Η αποφυγή της χημειοθεραπείας βελτιώνει τα αποτελέσματα για την υγεία, υποδεικνύει η έρευνα. Αυτό σημαίνει, για όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, ότι η όλη διαδικασία της χημειοθεραπείας είναι εντελώς άχρηστη, και είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά επιζήμια για ασθενείς με καρκίνο. Όποιος ψάχνει για μια πραγματική θεραπεία θα πρέπει να αποφύγει τη χημειοθεραπεία, με άλλα λόγια, να ακολουθήσει μια εναλλακτική διαδρομή. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τη διερεύνηση εναλλακτικών θεραπειών, όπως η θεραπεία Gerson, ή την αξιολόγηση των αντικαρκινικών τροφίμων και θρεπτικών συστατικών, όπως το διττανθρακικό νάτριο, η κουρκούμη, υψηλής δόσης βιταμίνης C, και βιταμίνη D.
«Οποιοσδήποτε χειρισμός κάνουμε στους όγκους μπορεί να αποβεί μοιραίος για την αύξηση του αριθμού των όγκων και να γίνει πιο μεταστατικός, το οποίο αυτό σκοτώνει τους ασθενείς στο τέλος της ημέρας» παραδέχτηκε ο Δρ Raghu Kalluri, συγγραφέας μιας παρόμοιας μελέτης που δημοσιεύθηκε πέρυσι στο περιοδικό Cancer Cell . . Αυτή η συγκεκριμένη μελέτη διαπίστωσε ότι τα φάρμακα του καρκίνου, που ωθούνται χαρακτηριστικά παράλληλα με τη χημειοθεραπεία, αναγκάζουν τους όγκους να αναπαραχθούν με μεταστάσεις.
Η Θανατηφόρα Απάτη της Χημειοθεραπείας: Η ανακάλυψη, από τον Willhem Rontgen των ακτινών Χ, περιγράφτηκε σαν «επιδέξια απάτη» από επιφανείς επιστήμονες. Ο John Woodall ανακάλυψε το 1636 (!) ότι η έλλειψη βιταμίνης C ευθύνεται για την εμφάνιση σκορβούτου, αλλά το Βρετανικό Ναυτικό μόλις το 1795 συμπεριέλαβε χυμό λεμονιού στο διαιτολόγιο των ναυτικών. Τα βιβλία του επαναστάτη ψυχίατρου Βίλχελμ Ράιχ καίγονταν όχι μόνο από τους Ναζί στα 1930, αλλά και από την αμερικανική κυβέρνηση τις δεκαετίες του 1950 και του 1960.
Πρόσφατα, ο Δρ.DeanOrnish, υπεύθυνος για την ανακάλυψη ασφαλούς και αποτελεσματικής θεραπείας για την καρδιοπάθεια, βασισμένης στη διατροφή, άσκηση και χαλάρωση, αποπέμφθηκε από την Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρία… Η ιατρική επιστήμη, που κατ’ ευφημισμό θέλει να είναι η έρευνα για νέες θεραπείες, καταδυναστεύεται από «αυθεντίες», μέλη επιστημονικών ιδρυμάτων οι οποίοι αντιτίθενται στην αληθινή πρόοδο, καταπιέζοντας κάθε πρωτότυπη ιδέα. Γιατί εκτός από τα πρωτεία του λιγότερο ανεκτικού ιατρικού κλάδου, η σύγχρονη βιομηχανία του καρκίνου κατέχει και τα πρωτεία του λιγότερο επιτυχημένου κλάδου που υπήρξε ποτέ!
Η Επικερδής Βιομηχανία του Καρκίνου: Οι λόγοι είναι προφανείς: πρόκειται για διαπλοκή συμφερόντων, εξαιτίας του υπέρογκου τζίρου της διεθνούς φαρμακοβιομηχανίας. Ενδιαφέρει να συνεχίσει η παραγωγή φαρμακολογικών «λύσεων», ανεξάρτητα από την πλατιά αμφισβητούμενη αποτελεσματικότητά τους.
Το τραγικό δε είναι, ότι ακόμη και αν, κατά τύχη, βρεθεί κάποτε πραγματικά αποτελεσματική θεραπεία, πολύ αμφιβάλλω αν θα το μάθουμε καν! Κάθε ανακάλυψη και δημοσίευση πιθανής θεραπείας, θα κινδύνευε να στείλει στην ανεργία πολλούς «ειδικούς»…
Δισεκατομμύρια επενδύονται στην έρευνα αλλά οι «λύσεις» του προβλήματος επίσημα μας διαφεύγουν συστηματικά. Αντίθετα, τις τελευταίες δεκαετίες, το ποσοστό θανάτων από την ασθένεια αυξάνει σταθερά. Η ψεύτικη λύση της χημειοθεραπείας δεν «δουλεύει» και ποτέ δεν «δούλεψε» για τους καρκίνους, που σκοτώνουν 9 στους 10 ασθενείς. Ακόμη και όσοι χαρακτηρίζονται «θεραπευμένοι» μετά από χημειοθεραπεία, πεθαίνουν αργότερα από άλλο καρκίνο που αναπτύσσουν αλλού. Το ιατρικό κατεστημένο έχει «κολλήσει» στην εφαρμογή ακτινοβολίας και τοξικών χημικών σκευασμάτων, παρά το γεγονός ότι είναι πλέον γενικά αντιληπτό ότι αυτές οι προσεγγίσεις «δεν πιάνουν».
Όλο και περισσότεροι ασθενείς επιλέγουν να πεθάνουν στο σπίτι, ήσυχα και με αξιοπρέπεια, παρά να διαλυθούν μέχρι θανάτου σ’ ένα νοσοκομείο, από την ταλαιπωρία και τον πόνο που επιφέρουν αυτές οι ψευτοθεραπείες… Οι μόνοι που ωφελούνται είναι οι γιατροί, οι φαρμακευτικές εταιρίες και αυτές που κατασκευάζουν τα ακτινοθεραπευτικά μηχανήματα. Η φαρμακοβιομηχανία δεν θα πλούτιζε με την εφαρμογή προγραμμάτων θεραπείας που θα περιελάμβαναν απλά «διαλογισμό και αλλαγή διατροφής»!
Το πιο τραγικό είναι πως η βιομηχανία του καρκίνου, που αρνείται επίμονα να διερευνήσει τις πολλά υποσχόμενες εναλλακτικές θεραπείες, προστατεύεται από τον νόμο. Στις περισσότερες χώρες είναι «παράνομο» να προσφέρεις μια ενδεχόμενη θεραπεία για τον καρκίνο. Οι γιατροί επιτρέπεται να συνταγογραφήσουν μόνον τη συμβατική χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία ή να στείλουν τους ασθενείς για εγχείριση. Οι αρχές διώκουν με ιδιαίτερη συνέπεια όποιον τολμά να προτείνει κάποια νέα, μη τοξική και πιθανά αποτελεσματική θεραπεία, ακόμη και αν ο ασθενής επιθυμεί να το δοκιμάσει…
Ροζ Κορδέλες Α.Ε. μία μεγάλη απάτη: Ροζ κορδέλλες: σήμερα όπου και να κοιτάξει κάποιος τις βλέπει παντού. Είναι, όμως, άραγε αυτό το τόσο διαδεδομένο σήμα που συμβολίζει τον αγώνα κατά του καρκίνου του μαστού τόσο αθώο, ή απλά κάποιοι το κατασκεύασαν για να υποστηρίξουν μία βιομηχανία που κερδίζει υπέρογκα ποσά στο όνομα της ανακάλυψης μίας θεραπείας;
Η νέα ταινία Ροζ Κορδέλες, Α.Ε. (Pink Ribbons, Inc.) που βγήκε πριν από λίγο καιρό στις κινηματογραφικές αίθουσες του Καναδά ρίχνει άπλετο φως στη μανία της ροζ-κορδέλας που βρίσκεται παντού και θέτει μερικά πολύ σημαντικά ερωτήματα σχετικά με το τι πραγματικά γίνεται. Η δημιουργός της ταινίας, Lea Pool κάνει μία θαυμάσια δουλειά αποκαλύπτοντας την κρυφή ατζέντα όσων βρίσκονται πίσω από τη βιομηχανία της ροζ-κορδέλας και οι αποκαλύψεις είναι σίγουρα συγκλονιστικές.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε το δίλεπτο τρέιλερ της ταινίας εδώ:
Πολλοί λίγοι γνωρίζουν για παράδειγμα ότι η αυθεντική ροζ-κορδέλα σύμβολο κατά του καρκίνου του μαστού δημιουργήθηκε από μία γυναίκα, την 68χρονη Charlotte Haley σαν μέσο αφύπνισης για το κοινό και αποκάλυψης του γεγονότος ότι το Διεθνές Ινστιτούτο Καρκίνου στην ουσία δεν ξόδευε ούτε ένα σεντ από τον προϋπολογισμό του για την πρόληψη της ασθένειας. Σήμερα, αυτή η κορδέλα, που αρχικά είχε χρώμα σομόν, την έχουν καταχραστεί οι διάφορες εταιρίες, αφού τις άλλαξαν πρώτα το χρώμα σε ροζ με σκοπό να συγκεντρώνουν τεράστια χρηματικά ποσά στο όνομα «εξεύρεσης μίας θεραπείας» για τον καρκίνο του μαστού.
«Αυτό που προέχει πάνω από όλα είναι η συγκέντρωση χρημάτων ανεξάρτητα των συνεπειών,» αναφέρει κάποια από τις γυναίκες που μιλάει στην ταινία. Μία άλλη συμπληρώνει, «αν ο κόσμος πραγματικά γνώριζε τι συμβαίνει, όλοι τότε θα εξαγριώνονταν.»
Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ιδέα για το πού πηγαίνουν οι δωρεές που κάνουν σε ομάδες όπως αυτή της Susan G. Komen, και αν τα χρήματα που συγκεντρώνονται πηγαίνουν για τον σωστό σκοπό. Την ίδια στιγμή πολλά από τα προϊόντα που φέρουν την κορδέλλα στην πραγματικότητα συμβάλλουν στην ασθένεια έχουν ενοχοποιηθεί σαν καρκινογόνα. Δες τα παρακάτω λινκς:
www.naturalnews.com
www.naturalnews.com
www.naturalnews.com


http://www.terrapapers.com

Ο τρόπος ζωής επηρεάζει το DNA μας

Αν πιστεύετε ότι είστε στο έλεος του γενετικού σας κώδικα, υπάρχουν σπουδαία νέα, δεν είστε. Σύμφωνα με την επιστήμη της επιγενετικής (η μελέτη του πώς οι περιβαλλοντικοί παράγοντες πέρα από τη  επιρροή του DNA αλλάζουν την έκφραση γονιδίων), τα βλαστικά κύτταρα και ακόμη και το DNA μπορεί να μεταβληθεί μέσω των μαγνητικών πεδίων , τη συνοχή της καρδιάς, τις θετικές νοητικές καταστάσεις και την πρόθεση. Οι μεγαλύτεροι επιστήμονες σε όλο τον κόσμο συμφωνούν: ο γενετικός ντετερμινισμός είναι μια λανθασμένη θεωρία.

Ο περιορισμός της γενετικής νοοτροπίας του θύματος

Το DNA με το οποίο γεννιόμαστε δεν είναι ο μόνος καθοριστικός παράγοντας για την υγεία και την ευημερία μας. Ο κυτταρικός βιολόγος Bruce Lipton, Ph.D., ο οποίος ασχολείται με τη σημαντική διαφορά ανάμεσα στον γενετικό ντετερμινισμό και την επιγενετική σε μια συνέντευξη στο  περιοδικό Super Consciousness:

"Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο είναι σημαντική, διότι αυτή η θεμελιώδης πεποίθηση που ονομάζεται γενετικός ντετερμινισμός κυριολεκτικά σημαίνει ότι οι ζωές μας, οι οποίες ορίζονται ως τα φυσικά, βιολογικά και συναισθηματικά χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς μας, ελέγχονται από τον γενετικό κώδικα. Αυτό το είδος του συστήματος πεποιθήσεων παρέχει μια οπτική εικόνα των ανθρώπων που είναι θύματα: Αν τα γονίδια ελέγχουν τη λειτουργία της ζωής μας, τότε οι ζωές μας ελέγχονται από πράγματα πάνω και πέρα από την ικανότητά μας να τα αλλάξουμε. Αυτό οδηγεί στη θυματοποίηση ότι οι ασθένειες  που είναι κληρονομικές πολλαπλασιάζονται με το πέρασμα των γονιδίων που σχετίζονται με αυτά τα χαρακτηριστικά. Εργαστηριακά στοιχεία δείχνουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια."

Η θεωρία του Lipton επιβεβαιώνεται από τον Carlo Ventura, MD, Ph.D., καθηγητή και ερευνητή στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια στην Ιταλία. Ο Δρ Ventura έχει αποδείξει μέσω εργαστηριακών δοκιμών ότι το  DNA των βλαστικών κυττάρων μπορεί να μεταβληθεί με χρήση μαγνητικού πεδίου συχνοτήτων.

«Είναι σαν μια μηχανή του χρόνου. Είστε επαναπρογραμματισμένοι κατά κάποιο τρόπο προς τα πίσω, με αυτά τα κύτταρα να βρίσκονται σε μια αβέβαιη κατάσταση στην οποία κάθε είδους απόφαση είναι κατά κάποιο τρόπο δυνατή. Ακόμα και η απόφαση να γίνετε σχεδόν οποιοδήποτε είδος κυττάρου του οργανισμού. Και σκεφτείτε τις τεράστιες δυνατότητες αυτής της ανακάλυψης. "

Προσθέτει ότι δύο νομπελίστες επιστήμονες ανακάλυψαν ακόμη ότι " μη βλαστικά ενήλικα κύτταρα μπορούν να επαναπρογραμματιστούν επιγεννετικά προς τα πίσω σε μια κατάσταση όπου  μπορούν να μεταμορφωθούν τελικά σε νευρικά κύτταρα, καρδιακά κύτταρα, κύτταρα των σκελετικών μυών ή κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη."

Αλλαγή DNA μέσω πρόθεσης

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο HeartMath στο Boulder Creek της Καλιφόρνια, η επιγενετική περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από ένα απλό DNA, το περιβάλλον μας και την εμπειρία ζωής. Μετά από δύο δεκαετίες μελέτης, οι ερευνητές ανακάλυψαν παράγοντες όπως η αγάπη και η εκτίμηση ή το άγχος και ο θυμός επηρεάζουν, επίσης, το σχεδιάγραμμα ενός ατόμου. Σε ένα πείραμα, επιλεγμένοι συμμετέχοντες ήταν σε θέση να αλλάξουν το DNA με θετικές ψυχικές καταστάσεις.

"Ένα άτομο που κατέχει τρία δείγματα DNA κατευθύνθηκε για να δημιουργήσει  μία καρδιά  συνοχής - μια ευεργετική κατάσταση  ψυχικής, συναισθηματικής και σωματικής ισορροπίας και αρμονίας - με τη βοήθεια μίας τεχνικής της HeartMath που χρησιμοποιεί την αναπνοή της καρδιάς και εκ προθέσεως θετικά συναισθήματα. Το άτομο πέτυχε, σύμφωνα με τις οδηγίες,  τη σκόπιμη και ταυτόχρονη χαλάρωση δύο από τα δείγματα του DNA σε διαφορετικό βαθμό και αφήνοντας το τρίτο αμετάβλητο. 

Έλεγχος που έγινε σε ομάδα εθελοντών οι οποίοι είχαν χαμηλή συνοχή της καρδιάς απόδειξε ότι δεν ήταν σε θέση να αλλάξουν το DNA.

Υγιής κυτταρική έκφραση και μία διατροφή με κβαντικά θρεπτικά συστατικά 

Αν θέλουμε να θρέψουμε το σώμα μας σε κυτταρικό επίπεδο (και όχι την προώθηση των ασθενειών), το ινστιτούτο συνιστά μια πλούσια διατροφή με κβαντικά θρεπτικά συστατικά. Όταν είμαστε αγχωμένοι ή αρνητικοί, τα βιολογικά αποθέματα ενέργειας μας εκτρέπονται από το σημαντικό έργο της αναγέννησης και της επισκευής του σώματος. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την κυτταρική πείνα, εστιάζοντας σε πραγματικές καταστάσεις περίθαλψης, όπως στην εκτίμηση και την αγάπη. Αυτά τα θετικά συναισθήματα ενισχύουν το ενεργειακό μας σύστημα και τροφοδοτούν το σώμα μας, ακόμη και στο επίπεδο του DNA. Η HeartMath καλεί τέτοια θετικά συναισθήματα "κβαντικά θρεπτικά συστατικά."

Το Ινστιτούτο προσφέρει πολλά δωρεάν εργαλεία που βοηθούν στη δημιουργία μίας συνεκτικής κατάστασης γρήγορα και εύκολα. Δύο παραδείγματα μπορούν να βρεθούν  εδώ  και  εδώ .

Πηγές:

http://www.heartmath.org

http://www.superconsciousness.com

http://www.heartmath.org

http://www.heartmath.org

http://item-bioenergy.com

Από wakingtimes

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

Η συγκρότηση των Ελλήνων σε πολιτική κοινωνία

Ερώτηση Δημοσιογράφου:
Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες; 

Καστοριάδης:
Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ. 

Δημοσιογράφος:
Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Καστοριάδης:
Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει.

Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο, (: Είπαμε ότι ο ορισμός της ελληνκότητας είναι το «ΟΥΧ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΕΙΝ»).

Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής, (: ελληνιστικό = σαν ελληνικό), οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των «δυνατών» και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ΄ αυτήν του Πεκίνου.

Δημοσιογράφος:
Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ΄ αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης:
Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. 
Συνεπώς, ούτε σ΄ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία**. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Δημοσιογράφος:
Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης:
Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος:
Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης:
Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με «ταξικά» συμφέροντα.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.

Δημοσιογράφος:
Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης:
Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη.
Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν «ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά»;

Δημοσιογράφος:
Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης:
Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. 
Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; 
Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; 
Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; 
Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος:
Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;

Καστοριάδης:
Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος:
Θέλετε να πείτε ό,τι έγινε -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη;

Καστοριάδης:
Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956: «Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι

*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου “Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας”, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

Πηγή: Βιβλίο, Η ελληνική ιδιαιτερότητα- Τόμος Β΄, εκδόσεις Κριτική
Συντάκτης: Δημήτρης Συμεωνίδης,
από: thessalonikiartsandculture.gr

Η επιβεβαίωση με τον πλούσιο τρόπο ζωής

Τα μεγάλα ξενοδοχεία και γενικά τα ακριβά μαγαζιά και τόποι παραμονής δημιουργούν με τον καιρό ένα μύθο ο οποίος μύθος επιβάλει στον νεόπλουτο ή σε αυτόν που προσπαθεί να βρει τρόπο να μπορέσει να πάει εκεί την ανάγκη να ζήσει αυτή την ζωή.

 Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι «riches», από το ξενοδοχείο Rich στο Παρίσι το οποίο είναι εδώ και 200 χρόνια το προπύργιο των νεόπλουτων. Βέβαια υπάρχει και η ιστορία που λέει εκεί μεγάλα ονόματα όπως η Coco Channel, ο Charlie Chaplin, ο Marcel Proust η Greta Garbo, Ernest Hemingway, η Audrey Hepburn έχουνε βρει κατά καιρούς και αυτοί παρηγοριά για το ένστικτο της επιβεβαίωσής τους.

Με την παραδοχή ότι το εμπόριο δεν πεθαίνει ποτέ, άρα συνεπώς όσο βαθειά και να είναι μια κρίση κάποιοι θα έχουνε λεφτά για πέταμα ή για ξόδεμα είτε θα προέρχονται από τους μαχαραγιάδες της Ινδίας, είτε από τους πλούσιους Σείχηδες, είτε από τους νεόπλουτους Ρώσους, πάντα υπάρχει κάτι που να τους τραβάει να δίνουν εκεί τα λεφτά τους πληρώνοντας έναν καφέ τουλάχιστον 20€ και ένα πρωινό πάνω από 100€.
Με πόση επιβεβαίωση ξυπνά κάποιος όταν έχει κοιμηθεί στην σουίτα της Coco Channel ή πέρασε το βράδυ του στο τραπέζι του Marcel Proust άσχετα αν αυτό θα του κοστίσει και για 24 ώρες 10.000€ περίπου.

Το χρήμα δεν παίζει κανένα ρόλο όταν ο ψυχαναγκασμός για να δώσει ικανοποίηση στο κέντρο του εγκεφάλου απαιτεί τέτοια έξοδα.

Συνεχίζοντας την έξυπνη διαδικασία του ψυχαναγκασμού της επιβεβαίωσης το Rich κανονίζει οι πελάτες του να έχουν επόμενο σταθμό ανάλογο ξενοδοχείο (Colchester) στο Λονδίνο, ή το Pajatso Hotel στη Βενετία ή το Hustler στην Ρώμη στην πλατεία της Ισπανίας ή ακόμη στην Βιέννη το Imperial η στο Βερολίνο το Adlon.
Μια επιπλέον πινελιά στον άρρωστο εγωισμό και στον ψυχαναγκασμό της επιβεβαίωσης είναι και η υποδοχή που γίνεται στο πελάτη προσωπικά από μια Hostess του ξενοδοχείου σε ανάλογη ενδυμασία που τον συνοδεύει μέχρι την πόρτα του Rich.

Δρ. Δ. Κουντούρης

http://neurotalk.blogspot.gr

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

Η απελευθέρωση από τις ενοχές

Οι ενοχές είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ο καθένας. Ολόκληρο το παρελθόν της ανθρωπότητας είναι στηριγμένο στις ενοχές και κάθε γενιά συνεχίζει να μεταβιβάζει τις αρρώστιες της στη νέα. Κι αυτές συσσωρεύονται όλο και περισσότερο. Έτσι, κάθε νέα γενιά είναι όλο και πιο φορτωμένη από την προηγούμενη.

Οι ενοχές όμως είναι μία από τις βασικές στρατηγικές των παπάδων για να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους. Οι παπάδες δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τις ενοχές. Όταν νιώθεις ενοχές, να θυμάσαι ότι τα χέρια του παπά είναι γύρω από το λαιμό σου. Σε σκοτώνει. Οι ενοχές είναι μία στρατηγική για να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους, για να μετατρέπουν τους ανθρώπους σε σκλάβους. Προσπάθησε να καταλάβεις το μηχανισμό. Μόνο με την κατανόηση θα μπορέσεις να ξεφύγεις.

Τι ακριβώς είναι η ενοχή;

Καταρχήν είναι επίκριση της ζωής, είναι συμπεριφορά αρνητική προς τη ζωή. Σου έχουν πει ότι κάτι είναι βασικά λάθος με τη ζωή σου. Σου έχουνε πει ότι γεννήθηκες αμαρτωλός. Σου έχουν πει ότι δεν μπορεί να βγει τίποτα καλό από τη ζωή σου - τη δική σου ούτε κανενός άλλου. Τίποτα εφικτό δεν είναι σε αυτή τη γη. Γι' αυτό πρέπει να βρεις έναν ελευθερωτή - το Χριστό ή τον Κρίσνα - πρέπει να βρεις έναν ελευθερωτή που να μπορεί να σε ελευθερώσει από τον εαυτό σου, που να μπορεί να σε πάει στο θεό. Η ζωή λένε, δεν αξίζει να τη ζεις, απόφυγέ την! Αν ζεις, θα βουλιάζεις όλο και περισσότερο στην αμαρτία. Και όταν αισθάνεσαι να σε τραβάει η ζωή, γεννιέται η ενοχή. Αρχίζεις να νιώθεις πως κάτι κάνεις στραβά.

Η ζωή όμως είναι πανέμορφη. Είναι φυσικό να σε τραβάει η ζωή. Είναι φυσικό να είσαι ερωτευμένος. Είναι φυσικό να χαίρεσαι, να γελάς, να χορεύεις. Όλα όσα είναι φυσικά όμως καταδικάζονται. Πρέπει να πας εναντίον της φύσης σου - αυτό σου διδάσκουν εδώ και αιώνες. Οι πουριτανοί έχουν δηλητηριάσει τις φυσικές πηγές της ζωής. Σε έχουν στρέψει εναντίον του ίδιου σου του εαυτού. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλα πράγματα. Αν ερωτευτείς μία γυναίκα, κάνεις αμαρτία, κάνεις λάθος. Αν σε γοητεύει το όμορφο πρόσωπο μίας γυναίκας ή ενός άντρα, τότε νιώθεις ενοχές. Τι κάνεις, αυτό είναι αμαρτία!

Αν είσαι παντρεμένος, τότε ακόμα περισσότερο. Έχεις σύζυγο, της έχεις παραδοθεί. Τώρα είναι αδύνατο και να αναγνωρίσεις την ομορφιά μίας άλλης γυναίκας. Θα πας σπίτι και θα νιώθεις ένοχος. Δεν έχεις κάνει τίποτα, απλώς είδες μία όμορφη γυναίκα να περνάει! Θα νιώσεις ενοχές, θα μπεις σε άμυνα. Όταν επιστρέψεις στο σπίτι, θα προσπαθήσεις να κρυφτείς. Δεν θα επιτρέψεις στη γυναίκα σου να μάθει, ότι στο δρόμο είδες μία όμορφη γυναίκα και αυτό σου έδωσε μεγάλη χαρά, επειδή αν της το πεις, θα μπεις σε μπελάδες. Γιατί να μπεις σε μπελάδες; Θα πεις ψέματα, θα νιώσεις ενοχές πάλι, επειδή είπες ψέματα και κανείς δεν πρέπει να λέει ψέματα στη γυναίκα του. Η μία ενοχή δημιουργεί την άλλη και πάει λέγοντας. Και συνεχίζεται χωρίς τέλος. Τότε γίνεσαι ενοχικός. Κουβαλάς στην καρδιά σου βουνά ενοχών.

Το να ελευθερωθείς από τις ενοχές, σημαίνει να ελευθερωθείς από όλα τα ιερατεία.

Το να ελευθερωθείς από τις ενοχές, σημαίνει να ελευθερωθείς από όλο το παρελθόν. Το να ελευθερωθείς από τις ενοχές, σημαίνει να γίνεις ένα, επειδή τότε εξαφανίζεται ο διχασμός.

Το να ελευθερωθείς από τις ενοχές, σημαίνει να παρατήσεις τη εσωτερική σύγκρουση. Τότε υπάρχει μεγάλη χαρά, επειδή δεν πολεμάς άλλο πια με τον εαυτό σου. Αρχίζεις να ζεις.

Πως μπορείς να ζήσεις, όταν πολεμάς διαρκώς;

Μπορείς να ζήσεις μόνο όταν εγκαταλείψεις τον πόλεμο. Τότε η ζωή έχει το δικό της ρυθμό, έχει τη δικής μελωδία. Και η ζωή είναι τέτοια ευλογία! και μόνο μέσα σ' αυτή την αρμονία, όταν είσαι ένα, χωρίς ενοχές, χωρίς καταπίεση, χωρίς ταμπού, χωρίς αναστολές, χωρίς παπάδες να ανακατεύονται με τη ζωή σου - ινδουιστές, μωαμεθανούς, χριστιανούς - όταν είσαι αφέντης του εαυτού σου, τότε μόνο μπορείς να έρθεις σε επαφή με το θείο.

- Osho -

http://nekthl.blogspot.gr

Όταν η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα

Η στιγμή της αστρικής απενσάρκωσης, κατά την οποία το πνεύμα αποσπάται από το φυσικό σώμα, συνελήφθη από τον Ρώσο επιστήμονα Konstantin Korotkov, ο οποίος φωτογράφησε την ακριβή στιγμή του θανάτου ενός ανθρώπου με βιοηλεκτρογραφική κάμερα.

Η ληφθείσα εικόνα, χρησιμοποιώντας την μέθοδο gas discharge visualization , μια δηλαδή προηγμένη τεχνική της φωτογράφησης τύπου Κirlian, απεικονίζει με μπλε χρώμα την ζωτική ενέργεια του ατόμου να εγκαταλείπει σταδιακά το σώμα.

Σύμφωνα με τον Korotkov, ο ομφαλός και το κεφάλι είναι τα μέρη από τα οποία αποσπάται πρώτα η δύναμη αυτή ( η οποία αποτελεί την ψυχή), ενώ η βουβωνική χώρα και η καρδιά είναι οι τελευταίες περιοχές όπου το σώμα συνδέεται με το πνεύμα πριν αυτό περάσει στην φαντασμαγορία του απείρου.

Σε μερικές περιπτώσεις, σύμφωνα με τον Korotkov, σημειώθηκε πως οι ανθρώπινες «ψυχές» που υπέστησαν κάποιου είδους βίαιο ή απροσδόκητο θάνατο εκδηλώνουν, συνήθως, μια κατάσταση σύγχυσης όσον αφορά τη διαχείριση της ενέργειάς τους και επιστρέφουν στο φυσικό σώμα μέρες μετά τον θάνατο. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να οφείλεται σε ένα πλεόνασμα αχρησιμοποίητης ενέργειας.

Η τεχνική αυτή που αναπτύχθηκε από τον Korotkov, ο οποίος εκτός άλλων είναι διευθυντής του Ερευνητικού Ινστιτούτου Φυσικής της Αγίας Πετρούπολης, έχει εγκριθεί ως επίσημη ιατρική τεχνολογική μέθοδος από το Υπουργείο Υγείας της Ρωσίας και χρησιμοποιείται από περισσότερους από 300 γιατρούς παγκοσμίως για τον έλεγχο του άγχους καθώς και την καταγραφή της προόδου ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπείες ασθενειών όπως ο καρκίνος. Ο Korotkov υποστηρίζει πως η τεχνική ενεργειακής απεικόνισης που ανέπτυξε, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση κάθε είδους βιοφυσικής ανισορροπίας και την διάγνωση αυτής σε πραγματικό χρόνο καθώς και για την εξακρίβωση των ψυχικών (μεταφυσικών) δυνάμεων ενός ατόμου.

Η τεχνική αυτή, η οποία καταγράφει (ή μετρά) την διεγερμένη ακτινοβολία, ενισχύεται από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και αποτελεί μια πιο προηγμένη εκδοχή της τεχνολογίας που αναπτύχθηκε για την μέτρηση και καταγραφή της αύρας από τον Semyon Kirlian. Οι παρατηρήσεις του Korotkov επιβεβαιώνουν την άποψη του Kirili ότι, δηλαδή, "το διεγερμένο ηλεκτροφωτονικό φως γύρω από τις άκρες των δακτύλων ενός ανθρώπινου όντος περιέχει τη συνεκτική και εμπεριστατωμένη δύναμη ενός ατόμου, τόσο φυσικά όσο και ψυχολογικά".

Στη συνέντευξή του ο Korotkov μιλά για τις επιπτώσεις στο βιοενεργειακό πεδίο από τις τροφές, το νερό ακόμα και τα καλλυντικά και τονίζει τη σημασία της κατανάλωσης καθαρού νερού και οργανικής τροφής, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη τις εξαιρετικά αρνητικές επιδράσεις των ανθρώπων των πόλεων οι οποίοι υπόκεινται σε διαρκή διατροφική και τεχνολογική ρύπανση.

O Korotkov επίσης αναφέρεται σε μετρήσεις του πάνω σε υποθετικά φορτισμένο ενεργειακά περιβάλλον, καθώς και στην επιρροή των ανθρώπων στα βιοενεργειακά πεδία των άλλων, μέσω του ελέγχου του πειράματος του Rupert Sheldrake πάνω στην αίσθηση του ατόμου ότι παρακολουθείται. Το βιοενεργειακό πεδίο του ανθρώπου αλλάζει την στιγμή που κάποιος εξωτερικός παράγοντας στρέφει την προσοχή του σε αυτόν ακόμα και αν αυτή δεν είναι συνειδητά αντιληπτή.

Προειδοποιεί, επίσης, για την χρήση του κινητού τηλεφώνου και την εκτεταμένη ακτινοβολία που εκπέμπει καθώς είναι συχνά καρκινογόνα, γεγονός που φαίνεται να επιβεβαιώνουν πολυάριθμες μελέτες.

Η αισιοδοξία του Korotkov για το νέο αυτό πρωτοπόρο επιστημονικό πεδίο είναι εμφανής και δικαιολογημένη, αφού, κυρίως στη Ρωσία, σε ορισμένα σχολεία διδάσκεται η αναγνώριση και η διαχείριση της ενέργειας, όχι ως κάτι ύποπτο αλλά ως μια μεταφυσική μετρήσιμη πραγματικότητα.

Δανάη Πετροπούλου για enallaktikidrasi.com

Όπως τα φυτά έτσι και οι άνθρωποι

Μία βιολογική ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο του Μπίλεφελντ έχει κάνει μια πρωτοποριακή ανακάλυψη που δείχνει ότι τα φυτά μπορούν να αντλήσουν μια εναλλακτική πηγή ενέργειας από άλλα φυτά. Το εύρημα αυτό θα μπορούσε να έχει σημαντικές επιπτώσεις για το μέλλον της βιοενέργειας αποδεικνύοντας ότι οι άνθρωποι αντλούν την ενέργεια από τους άλλους συνανθρώπους τους με τον ίδιο τρόπο.

Μέλη της βιολογικής ερευνητικής ομάδας του καθηγητή Δρ Olaf Kruse έχουν επιβεβαιώσει για πρώτη φορά ότι ένα φυτό, ο πράσινος φίκος Chlamydomonas reinhardtii, όχι μόνο δραστηριοποιείται στη φωτοσύνθεση, αλλά έχει επίσης μια εναλλακτική πηγή ενέργειας: μπορεί να αντλήσει από άλλα φυτά. Τα ευρήματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν αυτή την εβδομάδα στο online περιοδικό Nature Communications που δημοσιεύτηκε από το διάσημο περιοδικό Nature.

Τα λουλούδια χρειάζονται νερό και φως για να αναπτυχθούν και οι άνθρωποι δεν είναι διαφορετικοί. Τα φυσικά σώματα μας είναι σαν σφουγγάρια, που απορροφούν το περιβάλλον. “Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που αισθάνονται άβολα σε συγκεκριμένες ομάδες όπου υπάρχει ένα μίγμα ενέργειας και συναισθημάτων”, δήλωσε η ψυχολόγος και θεραπευτής ενέργειας Δρ Ολίβια Bader-Lee.

Τα φυτά εμπλέκονται στην φωτοσύνθεση του διοξειδίου του άνθρακα, του νερού, και του φωτός. Σε μια σειρά πειραμάτων, ο καθηγητής Δρ Olaf Kruse και η ομάδα του, καλλιέργησε μικροσκοπικά πράσινα άλγη είδους Chlamydomonas reinhardtii και παρατήρησε ότι όταν έρχονται αντιμέτωπα με μια έλλειψη ενέργειας, αυτά τα μονοκύτταρα φυτά μπορούν να αντλήσουν ενέργεια από την κυτταρίνη των γειτονικών λαχανικών. Οι φίκοι εκκρίνουν ένζυμα (τα λεγόμενα ένζυμα κυτταρίνης) τα οποία «χωνεύουν» την κυτταρίνη, διασπώντας την σε μικρότερα συστατικά ζάχαρης. Αυτά στη συνέχεια μεταφέρονται εντός των κυττάρων και μετατρέπονται σε μια πηγή ενέργειας: ο φίκος μπορεί να συνεχίσει να μεγαλώνει. «Αυτή είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια συμπεριφορά έχει επιβεβαιωθεί σε έναν οργανισμό λαχανικών», λέει ο καθηγητής Kruse. «Το ότι αυτή η άλγη μπορεί να χωνέψει την κυτταρίνη έρχεται σε αντίθεση με κάθε προηγούμενη βιβλιογραφία. Σε κάποιο βαθμό, αυτό που βλέπουμε είναι τα φυτά να τρώνε φυτά ». Επί του παρόντος, οι επιστήμονες μελετούν εάν ο μηχανισμός αυτός μπορεί επίσης να βρεθεί σε άλλους τύπους φυκιών.

“Όταν οι ενεργειακές μελέτες γίνουν πιο προηγμένες τα επόμενα χρόνια, θα το δούμε τελικά αυτό να μεταφράζεται και στον άνθρωπο, καθώς,” δήλωσε η Bader-Lee. «Ο ανθρώπινος οργανισμός μοιάζει πάρα πολύ με ένα φυτό, που αντλεί την απαραίτητη ενέργεια για να τροφοδοτήσει συναισθηματικές καταστάσεις και αυτό μπορεί να ενεργοποιήσει ουσιαστικά τα κύτταρα του ή να γίνει αιτία αύξησης της κορτιζόλης που διασπά τα κύτταρα ανάλογα με τη συναισθηματική σκανδάλη.”

Η Bader-Lee δηλώνει ότι ο τομέας της βιοενέργειας τώρα εξελίσσεται συνεχώς και ότι οι μελέτες για τον κόσμο των φυτών και των ζώων σύντομα θα μεταφράσουν και θα αποδείξουν αυτό που οι μεταφυσικοί γνωρίζουν από πάντα – ότι οι άνθρωποι μπορούν να θεραπεύσουν ο ένας τον άλλον απλά μέσω της μεταφοράς ενέργειας, όπως ακριβώς κάνουν τα φυτά . “Ο άνθρωπος μπορεί να απορροφήσει και να θεραπευτεί μέσα από άλλους ανθρώπους, ζώα, και κάθε μέρος της φύσης. Αυτός είναι ο λόγος που η παρουσία κοντά στη φύση είναι συχνά τονωτική και αναζωογονητική για τόσους πολλούς ανθρώπους», κατέληξε.

http://vickytoxotis.blogspot.com

Άνθρωποι...

Να μία από εκείνες τις ιστορίες που σου δίνουν μπόι. Σε ανεβάζουν. Σε φορτίζουν με κουράγιο και ελπίδα. Δυστυχώς, τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης τις αγνοούν τις ιστορίες αυτές και τις προσπερνούν. Εμείς εδώ, όχι.

Λοιπόν, η ιστορία αυτής της φωτογραφίας έχει ως εξής. Στις 2 του περασμένου Δεκεμβρίου, ο Βάσκος αθλητής Ιβάν Φερναντέζ Ανάγια συμμετείχε σε έναν αγώνα ανώμαλου δρόμου στην Μπουρλάντα, στο Ναβάρρε.

Βρισκόταν στη δεύτερη θέση, σε αρκετά μεγάλη απόσταση από τον προπορευόμενο Αμπέλ Μουτάι, ο οποίος είχε κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 3000 μέτρων στήπλ, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το περασμένο καλοκαίρι.

Μπαίνοντας όμως στην τελική ευθεία, ο Βάσκος αθλητής είδε τον Κενυάτη δρομέα - σίγουρο νικητή της κούρσας - σαν να χάνει την αίσθηση του χώρου και να σταματά να τρέχει μόλις 10 μέτρα πριν από το νήμα, νομίζοντας πως είχε κιόλας περάσει τη γραμμή!

Ο Φερναντέζ Ανάγια τον έφτασε και, αντί να τον προσπεράσει και να τερματίσει εκείνος πρώτος, σταμάτησε επί τόπου και με διάφορα νοήματα κατηύθυνε τον Μουτάι προς την γραμμή και τον βοήθησε να τερματίσει πρώτος.

Αμέσως μετά, ο Ανάγια, που είναι αθλητής με μεγάλο μέλλον (ήδη πρωταθλητής Ισπανίας στα 5 χιλιόμετρα, στη κατηγορία των νέων), δήλωσε:

"Ακόμα και εάν μου έλεγε κάποιος ότι, κερδίζοντας αυτόν τον αγώνα θα εξασφάλιζα μια θέση με την ισπανική ομάδα στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, δεν θα το έκανα. Η ενέργειά μου να βοηθήσω τον πελαγωμένο συναθλητή μου ήταν αυθόρμητη, και η ηθική μου ικανοποίηση από αυτήν είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιοδήποτε μετάλλιο. Για μένα, ιδίως με όσα συμβαίνουν σήμερα στη κοινωνία, στην πολιτική, κλπ, όπου ο κάθε ένας κοιτάζει μόνο το δικό του συμφέρον, νομίζω ότι το να ενδιαφέρεσαι για τον συνάνθρωπό σου, έχει μία ιδιαίτερη αξία".

Αυτό το παιδί, που μας έδειξε όλους ότι νικητής μπορεί να είσαι και χωρίς να τερματίζεις πρώτος, με γέμισε τόση χαρά που θέλω να το φιλήσω!

http://filoftero.blogspot.gr

Φιλόσοφος ηγέτης αυτοκρατορίας

«Το έργο του Ιουλιανού, “Μισοπώγων”, είναι τόσο θαυμάσιο και πνευματώδες, ώστε με δυσκολία μπορεί κανείς να το αποδώσει σε αυτοκράτορα». Will Durrant

Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Ιουλιανός, έγραψε τον «Μισοπώγωνα» στις αρχές του 363, όταν βρισκόταν στην Αντιόχεια, προετοιμαζόμενος για να εκστρατεύσει εναντίον των Περσών.

Ο Ιουλιανός είχε την πρόθεση να μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο), από την Κωνσταντινούπολη στην Αντιόχεια. Εκεί συνάντησε όμως μια εχθρότητα, κυρίως λόγω του ότι δεν ήταν χριστιανός (Ο φιλέλληνας Ιουλιανός ήταν ο μοναδικός μη χριστιανός αυτοκράτορας του Βυζαντίου και είχε απαγορέψει μάλιστα με νόμο, να τον αποκαλούν «δεσπότη»), αλλά ακολουθούσε την ελληνική θρησκεία.

Η σεμνότητά του και ο λιτός τρόπος ζωής του, που δεν συμβάδιζε με ζωή αυτοκράτορα, έγιναν αντικείμενο χλεύης και ειρωνείας απ’ τους χριστιανούς κατοίκους της Αντιόχειας. Τον παρομοίαζαν σαν πίθηκο και νάνο, ενώ δεν παρέλειπαν να επικρίνουν τις θυσίες ζώων στους θεούς, παρομοιάζοντάς τον με χασάπη. Βασικός στόχος όμως της χλεύης, αποτέλεσε η «φιλοσοφική» γενειάδα του Ιουλιανού, με την οποία όπως έλεγαν ειρωνικά, μπορούσε να πλέξει κάποιος σκοινιά.

Ο Ιουλιανός έγραψε πικραμένος τον «Μισοπώγωνα», αποδίδοντας στους Αντιοχείς αγνωμοσύνη και αχαριστία, όταν υπέπεσε στην αντίληψή του, ένα σημείωμα που κυκλοφορούσε στην πόλη, το οποίο έγραφε: «Tο Χ δεν αδίκησε σε τίποτε την πόλη, ούτε το Κ», δηλαδή «Ο Χριστός δεν αδίκησε σε τίποτε την πόλη, ούτε ο Κωνστάντιος» (σ.σ.: Ο προηγούμενος αυτοκράτορας). 

Όταν τέλειωσε το γράψιμό του, ολόκληρο το κείμενο του Mισοπώγωνα «προετέθη» -δηλαδή αναρτήθηκε- στα προπύλαια του παλατιού, σε σημείο όπου μπορούσε να διαβαστεί από τον κάθε κάτοικο της Αντιόχειας. Δύσκολο να φανταστεί κάποιος την αντίδραση των Αντιοχέων σ’ αυτό που διάβαζαν. Σίγουρα πάντως είχαν άγνοια ότι πρωταγωνιστούσαν κι αυτοί σε ένα γεγονός μοναδικό: Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά στην ιστορία, που ηγέτης κράτους απευθυνόταν με τέτοιο ύφος και ήθος σε πολίτες -ή, καλύτερα, σε υπηκόους, τους οποίους πάσχιζε να μετατρέψει σε πολίτες… Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι έναν μήνα αργότερα ο Ιουλιανός -όπως είχε προειδοποιήσει και μέσα από τον «Μισοπώγωνα»- εγκατέλειψε την Αντιόχεια.

Οι Αντιοχείς τού έστειλαν αντιπροσωπία για να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Είχε άλλωστε ξεκινήσει την εκστρατεία κατά των Περσών (όπου κι έχασε τη ζωή του), και τα στρατιωτικά ζητήματα προείχαν των πολιτικών…

Ο «Μισοπώγων», αποτελεί ένα μοναδικό μνημείο στα παγκόσμια χρονικά, αποκαλυπτικού και ειλικρινούς λόγου, ηγέτη κράτους προς πολίτες. Ποτέ δεν έχει διδαχθεί μάθημα ήθους με τέτοια παρρησία, αστεϊσμό και (αυτο)σαρκασμό. Ο «Μισοπώγων», εκτός από τη μεγάλη αξία του ως ιστορικό έγγραφο μεγάλης λογοτεχνικής αξίας, το οποίο φανερώνει το πνευματικό και ηθικό επίπεδο του Ιουλιανού (αν και κάποιοι χριστιανοί συγγραφείς επιχείρησαν να τον προβάλλουν ως διαταραγμένη ψυχολογικά προσωπικότητα, θέλοντας έτσι να ακυρώσουν τον λόγο του).

Είναι ένα γραπτό μνημείο ελληνικού ήθους, αν λάβει κανείς υπόψιν ότι κάποιος άλλος αυτοκράτορας, ενδεχομένως να απαντούσε στις κοροϊδίες και την χλεύη, όχι διά του γραπτού (δια)λόγου, αλλά με βασανιστήρια, φυλακίσεις κι εκτελέσεις («Όσο για τις βρισιές με τις οποίες με λούσατε –δημόσια και ιδιωτικά- με στίχους αναπαίστων· τώρα που και εγώ ο ίδιος έχω κατηγορήσει τον εαυτό μου, σας επιτρέπω ακόμη μεγαλύτερη αθυροστομία, μιας και δεν πρόκειται να σας κάνω ποτέ κανένα κακό –να σφάξω κανέναν ή να χτυπήσω ή να αλυσοδέσω ή να φυλακίσω»).

Διαβάζοντας κάποιος τον λόγο αυτό, κάποιες στιγμές θα μπει στον πειρασμό να κάνει θλιβερές συγκρίσεις με σημερινούς πολιτικούς και διανοούμενους…

Πηγή και ανάγνωση του «Μισοπώγων» εδώ: http://www.pare-dose.net/?p=3661 - more-3661

http://enneaetifotos.blogspot.gr