Κόρακες, με ακράτητη γλώσσα ανόητα γαυριούν, παραβγαίνοντας τον αετό, το θεϊκό όρνιο του Δία

«Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;» Δημήτρης Λιαντίνης Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή, και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής. Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε τον νέο στη ζωή. Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά. Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και μαγικούς κατάδεσμους. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα πνίγουν το στάρι. Αυτά είναι δουλειές και καμώματα για τους Βουσμάνους, φίλε. Αυτά και τα άλλα συναφή τους. Βασκανίες ξεματιάσματα, αστρολογία, τσαρλατανιά και λωποδύτες. Ευχές και κατάρες, θεοί διάβολοι άγγελοι και φαντάσματα. Τελώνια τούλπες και δαιμονικά, το χερικό και το ποδαρικό, η μυρωδιά, το θυμίαμα και το λιβάνι. Λιτανείες για την ανεβροχιά, οταυροκοπήματα και μετάνοιες, φυλαχτά γκόλφια, κόκαλα χάντρες νυχτερίδες, και το τετράφυλλο τριφύλλι. Στον Αη-Γιώργη της Φιλιππιάδας, πάνω ακριβώς από το υδραγωγείο της αρχαίας Νικόπολης υπάρχει ένας τρύπιος βράχος. Φαίνεται από τη δημοσιά που τραβάει για Γιάννενα. Ε, λοιπόν έκαμα έρευνα και βρήκα: Όλοι οι κάτοικοι του χωριού από εβδομήντα και πάνω και όλα τα παιδιά ως τα δώδεκα πιστεύουν ότι το βράχο τον ετρύπησε παλιά ο Αη-Γιώργης, όταν χυμώντας καβαλάρης κυνηγούσε κάποια παγανά. Η πίστη τους έχει την ίδια ασφάλεια με τη γνώση τους ότι η πόλη που βρίσκεται στα δεκαπέντε χιλιόμετρα είναι η Άρτα. Τέτοιας λογής είναι ο φέροντας σκελετός της πνευματικής οργάνωσης των παιδιών μας. Τα πέλματα και τα πέδιλα, οι κολόνες τα συνάζια και οι δοκοί συνδέσεως της ζωής τους είναι οι δεισιδαιμονίες και οι πρoλήψεις. Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε τη φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας. Και δώστου οι παπάδες με τα θυμιατά στις γωνιές των κοιμητηρίων. Για να βουτάνε τα όβολα των πονεμένων. Σαν το φίδι κοιτάνε πώς να μαγνητίσουν το θύμα. Άσε πια όταν τύχει να τους ιδείς να πιάνουνται σε πρόστυχο καβγά για τον πελάτη. Χάρμα. Και βέβαια ημπορεί να εννοήσει κανείς τη λυσσαλέα τους αντίδραση, όταν χρόνια τώρα ζητούμε να καθιερωθεί και στην Ελλάδα το αποτεφρωτήριο και η προαιρετική καύση των νεκρών. Όπως είναι σε όλες τις φτασμένες χώρες. Και δώστου οι αγύρτες με τα ωροσκόπια και τους ζωδιακούς σε εφημερίδες και περιοδικά και τελεβίζια. Βλέπεις κάτι χοντρές κυρίες, που σαν αρχίσουν να σου μιλούν για τον Στάχυ της Παρθένου και για τις επιρροές του Αιγόκερου με τα κέρατα στα ερωτικά σου, βουβαίνουν τον Πεντζίας και τον Ουίλσον… Και δώστου οι προσευχές του Ρήγκαν (κάποιος πρόεδρος της Αμερικής ήταν αυτός) για να πάνε στον παράδεισο οι οχτώ άτυχοι αστροναύτες που χαθήκανε τη στιγμή της εκτόξευσης. Τον πόλεμο των άστρων ήθελε να φτιάξει ο άνθρωπος. Για να καταστραφούν στον Γ’ Παγκόσμιο του Αϊνστάιν όλοι οι λαοί, και να γλιτώσουν μόνο oι Ενωμένες Πολιτείες. Μόνες τους πια στο φρύδι της Γης να κορδεύουνται και να κοκορεύουν πάνω στις στάχτες της ιστορίας. Και δώστου το τροπάρι για την καλή ψυχή και τα καλά στερνά. Να γίνεις δίκαιος και να γίνεις καλός για τους άλλους. Να πηγαίνεις το δείλι στο παρεθύρι, και να διαβάζεις τη Θεία Γραφή και τη Χαλιμά, που έλεγε της θυγατρός της η «Γυναίκα της Ζάκυθος». Εσύ ν’ αγιάσεις. Και μην προσέχεις που οι άλλοι είναι λύκοι έτοιμοι να σε φάνε. Και προπαντός αυτό: Τα μάτια σου τέσσερα για τον Ουρανό και τη Βασιλεία του. Και δώστου τα σακιά το αλεύρι και οι ασπιρίνες. Να στέλνουμε οι πολιτισμένοι στους λιμοκτόνους της Αφρικής και της Ασίας κατά τις σιτοδείες και τις μεγάλες στέγνιες. Τους παίρνουμε το άλογο, κι απέ γενναιόδωρα τους χαρίζουμε το πέταλο. Έχεις ακουστά για το χαλκό της Χιλής, και για το ουράνιο στο πρώην γαλλικό Κογκό; Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν τη χολή είναι το αφιονοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφεται το φυσικό τοπίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρις και τετράκις σε θάνατο, και απάνθρωπη. Οι έξυπνοι, λίγοι, ασελγούν στο σώμα της συνείδησης των αφελών πολλών. Όπου η αφέλεια των τελευταίων παίζει το ρόλο του μαστρωπού και του ρουφιάνου. Έτσι, όταν τα παιδιά μας φτάνουν στην ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα, και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνουνται ωραίες -δηλαδή, έχουνε χωριστεί σε δύο τάξεις. Η μία, που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνεια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν τη σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενεές. Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση, και οι φορτοβαστάκτες της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι, αλλά όλοι τους, ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον πρίγκιπα Μύσκιν, τον Τσε Γκεβάρα, τον ποιητή Σέλλεϋ, τον Άμλετ τον Δανό. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της εμορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου. Περνούν και πηγαίνουν να απαντήσουν τη μοίρα τους… Και ζητούν να μάθουν την αλήθεια, έστω κι αν είναι να τους τυφλώσει. Όπως εζήτησε να μάθει την αλήθεια ο Οιδίποδας, και όταν την έμαθε έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του. Κάτω από τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει: Λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες. Είναι οι ανευνούχιστοι, που ο Δάσκαλος τους είπε άγριους των πόλεων. Και είναι οι τρομοκράτες, που ο Ποιητής τους είπε άξεστους των θαυμάτων. Τόσοι και τέτοιοι είναι οι θρόνοι και οι δυναστείες των προλήψεων. Και γ’ αυτό ο άξιος δάσκαλος και ο δίκαιος που κάνει άξια και δίκαια τη δουλειά του τη μέρα χτίζει και τη νύχτα γκρεμίζει. Από δω, δηλαδή, ξεχερσώνει την ψευτιά και τις προλήψεις και από κει σπέρνει καθαρό το χωράφι του παιδιού με το φως των γνώσεων. Δάσκαλος που αγνοεί το πρώτο μισό, το χρέος δηλαδή του χαλαστή, δε μορφώνει ανθρώπους. Απλά γιατροπορεύει άρρωστους… Όμως το φως δεν το αντέχει ο μισότυφλος. Θυμηθείτε τους πεδουκλωμένους στην παραβολή της Σπηλιάς του Πλάτωνα. Όταν ο φωτισμένος οδηγητής τους βγάζει από τα σκότη και ζητεί να τους ξαναφέρει εμπροστά στον ήλιο, πονούν τα μάτια τους, φεύγουν το φως, και ξαναγυρίζουν στα σκοτάδια τους… Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποια εικόνα και ποια ιδέα ανθρώπου είχε στο μυαλό του ο Βάρναλης, όταν σκάρωσε το Πρωτοχρονιάτικο. Ακούστε βροντές και αστροπελέκια που είναι δυνατότερα από τα κανόνια του Ναπολέοντα… ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ «Σαράντα σβέρκοι βωδινοί με λαδωμένες μπούκλες, σκεμπέδες σταυροδόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες, ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι, ντυμένοι στα μαλάματα κ’ επίσημοι κι ωραίοι. Σαράντα λύκοι με προβιά (γι’ αυτούς βαρά η καμοπάνα), καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα! Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στο τζάκι κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι. Όξ’ ο κοσμάκης φώναζε: — Πεινάμε τέτοιες μέρες, γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες. Κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι, ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν: — Είστε αθέοι». Άθεοι είναι οι γερόντοι και οι γερόντισσες που ζητούνε ψωμί. Αλλά και τον Δελμούζο τον άθεο, κοντά στα άλλα εκείνος ο μαύρος δεσπότης τον κατηγόρησε ότι ξεσήκωνε τους φτωχούς ενάντια στους πλούσιους. Εκεί ήταν ο κόμπος. Ο καλόγερος μαμελούκος, όσο αμβλύνους και νά ‘τανε, την αλήθεια την οσμιζότανε κάπου στον αέρα. Ότι, δηλαδή, το να ξεριζώνεις τις προλήψεις από τα παιδιά είναι όμοιο με το να φέρνεις στις κοινωνίες τη δικαιοσύνη και την τάξη… Η ιστορία του Έλληνα δάσκαλου έχει τη δική της Ιερή Εξέταση, και τις Επιτροπείες της. Είναι αυτές που έκαιγαν βιβλία και ανθρώπους. Η φάρα του Εξαρχόπουλου, του Σκιά, του Μεγαρέα, του Οικονόμου, του Κουκουλέ, του Καλλιάφα. Και των άλλων με τη μίζερη βολή και την τετραπέρατη μυωπία. Ο Αμίλκας Αλιβιζάτος μίλησε για δυσώδη εγωισμό και ταπεινά νιτερέσα. Αντικρύ στους αετούς και τα ύψη χαμοπετάνε και πηδοκοπούν ετούτοι οι κόρακες και οι γύπες. Τη θανάσιμη αλλά και ηρωϊκή αντιπαράθεση την έχει παραστήσει ο Πίνδαρος από τον παλαιό καιρό: «Κόρακες, με ακράτητη γλώσσα ανόητα γαυριούν, παραβγαίνοντας τον αετό, το θεϊκό όρνιο του Δία».

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη 

http://enneaetifotos.blogspot.gr

Διεθνές Συνέδριο αφιερωμένο στην Ελληνίδα φιλόσοφο Υπατία

Αθήνα, 25η Απριλίου 2015 – 1ο Διεθνές Συνέδριο: αφιερωμένο στην φιλόσοφο Υπατία για τα 1600 χρόνια από τον βίαιο θάνατό της, με τίτλο «Η οδύσσεια της γνώσεως».
Θέμα: Η Οδύσσεια της Γνώσεως / Υπατία η Αλεξανδρινή – 1600 από τον θάνατό της.
Προσωπικότητες παγκόσμιας ακτινοβολίας των επιστημών και των τεχνών, θα παρουσιάσουν τις θέσεις τους στην ιστορική διαδρομή και επιδίωξη του Ανθρώπου για πρόοδο και Πολιτισμό, ενίοτε μέχρις αυτοθυσίας:
Richard Dawkins (εξελικτικός βιολόγος, συγγραφέας, Ην. Βασίλειο)
Δημήτρης Νανόπουλος, φυσικός, (πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών)
Διονύσιος Σιμόπουλος (αστρονόμος, επίτ. Πρόεδρος Ευγενιδείου Πλανηταρίου)
Άντζελα Γκερέκου, (αρχιτέκτων, ηθοποιός, πολιτικός)
Στράτος Θεοδοσίου (αστρονόμος)
Γεώργιος Κοντογιώργης, (συγγραφέας, καθηγητής, τέως Πρύτανις Παντείου)
Έλση Σπαθάρη, (αρχαιολόγος, επίτιμη διευθ. ΥΠΠΟΤ)
Μιχάλης Καλόπουλος (Πρόεδρος Σκεπτικιστών Ελλάδος, συγγραφέας)
Γιώργος Λεκάκης (λαογράφος, συγγραφέας, δημ/φος)
Δημήτρης Βαρβαρήγος (συγγραφέας – Υπατία η Αλεξανδρινή)
Μαρία Τζάνη (καθηγήτρια ΕΚΠΑ)
Ξενοφών Μουσάς (αστρονόμος, μέσω skype)
Βίκυ Μπαφατάκη (αρχαιολόγος, συντονίστρια)
Garik Israelian (αστροφυσικός, μέσω kype, Κανάριοι Νήσοι/Ισπανία)
David Eicher (αρχισυντάκτης περιοδικού astronomy, μέσω skype, ΗΠΑ)
Mark Boslough (φυσικός, μέσω skype, ΗΠΑ)
Mart Raukas (καθ. Φιλοσοφίας, ντοκυμ/ίστας, δημ/φος, μέσω skype, Εστονία)
Bettany Hughes (ιστορικός, συγγραφέας, μέσω skype, Ην. Βασίλειο), προβολή αποσπασμάτων του ντοκυμαντέρ της «Alexandria The Greatest City».
Το Συνέδριο θα χαιρετίσουν: ο Δήμαρχος των Αθηναίων κος Γεώργιος Καμίνης και ο κος Σπύρος Μερκούρης, θα αναμεταδοθεί δε ζωντανά στο διαδίκτυο και θα είναι δίγλωσσο, Ελληνικά και Αγγλικά.
Καλλιτεχνικές παρεμβάσεις (ποίηση, χορός, μουσική, εικαστικά), θα λαμβάνουν χώρα καθ’όλη την διάρκεια της ημέρας:
Εύα Αποστολάτου, Ekaterina Savtchenko (Ρωσία), Δαρεία Κορνέα, Άγγελος, Βασίλειος Αράπης, Μιχάλης Μηναριτζόγλου (εικαστικοί), Μάρω Κουρή, Τίτα Μπονάτσου (φωτογραφία) Μαρία – Υπατία Γερολυμάτου (χορός) Αλίκη Μαρκαντωνάτου (αρχαία λύρα, ωδή), Σοφία Ανδριανού (ωδή).
Μετά το πέρας των ομιλιών ο κος Αλέξανδρος Χάχαλης θα παρουσιάσει έργο αφιερωμένο στη μεγάλη φιλόσοφο και τον Αέναον Αγώνα προς την Γνώση, με διακεκριμένους καλλιτέχνας: Τζένη Δριβάλα, Αγάπη Παπαμήτσου, Τζίνα Φωτεινοπούλου (υψίφωνοι), Θοδωρής Μπιράκος (βαρύτονος, τρομπέτα), Alex Foster (σαξοφωνίστας, ΗΠΑ), Κώστας Γιαλίνης, Όλγα Παππά, (απαγγελία).
Το ολοήμερο συνέδριο τελεί υπό την Αιγίδα του Δήμου Αθηναίων
Σάββατο 25 Απριλίου στο Αμφιθέατρο «Αθήνα 9.84″ στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, είσοδος ελεύθερη με επίδειξη ταυτότητας.
Το συνέδριο τελεί υπό την Αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.
Ωράριο: 10:30-12:30 / 13:00-15:00 / 16:30-18:30 / 19:00-21:00
Εμπνευστής και διοργανωτής του συνέδριου, ο μουσικοσυνθέτης Αλέξανδρος Χάχαλης.
http://www.tribune.gr

Κοιτώντας με τα μάτια της ψυχής

Όταν ένας γέρος άντρας πέθανε στη γηριατρική πτέρυγα ενός γηροκομείου στην Αυστραλία, θεωρήθηκε πως δεν είχε αφήσει τίποτα αξίας. Αργότερα, όταν οι νοσοκόμες έψαχναν ανάμεσα στα λιγοστά υπάρχοντά του, βρήκαν αυτό το ποίημα. Η ποιότητά του και το περιεχόμενό του εντυπωσίασαν τόσο πολύ το προσωπικό, που φτιάχτηκαν αντίγραφα του και μοιράστηκε σε κάθε νοσοκόμα του νοσοκομείου.

Μια νοσοκόμα πήρε το δικό της αντίγραφο στη Μελβούρνη. Η μοναδική κληρονομία του γέρου άντρα στους μεταγενέστερους έχει εμφανιστεί από τότε σε χριστουγεννιάτικες εκδόσεις περιοδικών σε όλη τη χώρα και περιοδικά Ψυχικής Υγείας.

Και αυτός ο γέρος άντρας, χωρίς τίποτα να έχει μείνει να δώσει στον κόσμο, είναι τώρα ο συγγραφέας αυτού του «ανώνυμου» ποιήματος που τριγυρίζει σε ολόκληρο το διαδίκτυο.

Τι βλέπετε νοσοκόμες; .... Τι βλέπετε;

Τι σκέφτεστε .... όταν με κοιτάτε;

Ένας ιδιότροπος γέρος, .... όχι πολύ σοφός,

Αβέβαιος από συνήθεια .... με μακρινή ματιά;

Που λερώνεται με το φαγητό του .... και δεν δίνει καμία απάντηση.

Όταν λέτε με δυνατή φωνή .... «Εύχομαι να προσπαθούσες!»

Που φαίνεται να μην παίρνει είδηση .... τα πράγματα που κάνετε.

Και πάντα χάνει .... μια κάλτσα ή ένα παπούτσι;

Ο οποίος, αντιστεκόμενος ή όχι .... σας αφήνει να κάνετε όπως επιθυμείτε.

Με το μπάνιο και το τάισμα .... για να γεμίσετε την μέρα;

Αυτό σκέφτεστε; .... Αυτό βλέπετε;

Τότε άνοιξε τα μάτια σου νοσοκόμα, δεν κοιτάς εμένα.

Θα σου πω ποιος είμαι .... καθώς στέκομαι εδώ τόσο ακίνητος.

Καθώς υπακούω στις διαταγές σου .... καθώς τρώω με τη θέλησή σου.

Είμαι ένα Δεκάχρονο μικρό παιδί .... με έναν πατέρα και μητέρα,

Αδερφούς και αδερφές .... που αλληλοαγαπιόμαστε.

Ένα Δεκαεξάχρονο νεαρό αγόρι .... με φτερά στα πόδια του.

Ονειρευόμενο πως σύντομα τώρα .... αγάπη θα βρει.

Στα Είκοσι σύντομα γαμπρός .... η καρδιά μου πετά.

Καθώς θυμάμαι τους όρκους .... που υποσχέθηκα πως θα κρατήσω.

Στα Εικοσιπέντε τώρα .... έχω δικό μου μικρό.

Που χρειάζεται την καθοδήγησή μου .... και ένα ασφαλές χαρούμενο σπιτικό.

Τριαντάχρονος άντρας .... το μικρό μου έχει πια γρήγορα μεγαλώσει.

Δεμένοι μαζί .... με δεσμούς που θα κρατήσουν.

Στα Σαράντα μου, οι νεαροί γιοί μου .... έχουν μεγαλώσει και φύγει.

Μα η γυναίκα μου είναι δίπλα μου .... να σιγουρέψει πως δε θα θρηνώ.

Στα Πενήντα, άλλη μια φορά .... μωρά παίζουν στα γόνατά μου.

Ξανά, γνωρίζουμε παιδιά .... η αγαπημένη μου κι εγώ.

Σκοτεινές μέρες με βαραίνουν .... η σύζυγός μου είναι νεκρή.

Κοιτάζω το μέλλον .... τρέμω με φόβο.

Γιατί όλα τα μικρά μου .... ανατρέφουν δικά τους μικρά.

Και σκέφτομαι τα χρόνια .... και την αγάπη που έχω γνωρίσει.

Είμαι τώρα ένας γέρος άντρας .... και η φύση είναι σκληρή.

Είναι αστείο να κάνεις τα γηρατειά .... να μοιάζουν ανόητα.

Το σώμα καταρρέει .... η χάρη και η δύναμη αποχωρούν.

Τώρα υπάρχει μια πέτρα .... εκεί όπου είχα καρδιά.

Μα μέσα σε αυτό το παλιό κουφάρι .... ένας νεαρός άντρας κατοικεί.

Και για άλλη μια φορά .... η ταλαιπωρημένη μου καρδιά φουσκώνει.

Θυμάμαι τις χαρές .... θυμάμαι τον πόνο.

Και αγαπώ και ζω .... τη ζωή ξανά.

Σκέφτομαι τα χρόνια, τόσο λίγα .... φύγαν τόσο γρήγορα.

Και δέχομαι το σκληρό γεγονός .... πως τίποτα δε κρατά.

Λοιπόν, ανοίξτε τα μάτια σας, άνθρωποι .... ανοίξτε και δείτε.

Όχι έναν ιδιότροπο γέρο .

Κοιτάξτε κοντύτερα .... δείτε .... ΕΜΕΝΑ!!

Θυμηθείτε αυτό το ποίημα την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ένα άτομο μεγαλύτερης ηλικίας το οποίο μπορεί να κάνετε πέρα, δίχως να δείτε μέσα του τη νεανική ψυχή. Όλοι μια μέρα θα είμαστε στην ίδια θέση!

Τα καλύτερα και πιο όμορφα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο δε μπορούμε να τα δούμε ή να τα αγγίξουμε.

Πρέπει να τα αισθανθούμε με την καρδιά!

Τίποτε δεν χάνεται στο σύμπαν

Τη λύση σε ένα «μυστήριο» 40 ετών, το οποίο φέρνει σε αντίθεση θεμελιώδεις αρχές της κβαντικής φυσικής με τις ιδιότητες των μαύρων τρυπών, υποστηρίζουν πως ανακάλυψαν επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Μπάφαλο στις ΗΠΑ.

Πιο συγκεκριμένα, οι Αμερικανοί επιστήμονες ανέπτυξαν μια νέα θεωρία που απαντά στο Παράδοξο της Χαμένης Πληροφορίας, έναν γρίφο που προσπαθούν να λύσουν οι φυσικοί εδώ και τέσσερις δεκαετίες, με σκοπό να αποδείξουν πως οι μαύρες τρύπες δεν παραβιάζουν την κβαντομηχανική.

Το Παράδοξο συνδέεται με το γεγονός ότι μια μαύρη τρύπα έχει τόσο ισχυρό βαρυτικό πεδίο ώστε να «καταπίνει» την ύλη και το φως που θα βρεθούν στην εμβέλειά του. Τότε, μαζί με τα φωτόνια και τα σωματίδια που «καταβροχθίζονται», φαίνεται πως εξαφανίζονται για πάντα και οι πληροφορίες που αυτά κωδικοποιούν. Κάτι που όμως αντιβαίνει σε έναν από τους θεμελιώδεις «πυλώνες» της κβαντικής φυσικής, σύμφωνα με τον οποίο η πληροφορία δεν μπορεί ποτέ να χαθεί, αλλά πάντοτε διατηρείται.

Η νέα θεωρία αίρει το Παράδοξο, και έτσι «συμφιλιώνει» την κβαντική φυσική με τις ιδιότητες των μαύρων τρυπών, δείχνοντας πως η πληροφορία δεν χάνεται. «Η μελέτη μας έδειξε πως οι πληροφορίες δεν εξαφανίζονται όταν εισέλθουν σε μια μαύρη τρύπα», λέει χαρακτηριστικά στο σάιτ του πανεπιστημίου ο Ντέγιαν Στόικοβιτς, αναπληρωτής καθηγητής φυσικής και ένας από τους επιστήμονες που τη διατύπωσαν, συμπληρώνοντας ότι οι πληροφορίες είναι δυνατόν να ανακτηθούν από την ακτινοβολία που εκπέμπει η μαύρη τρύπα.

Η θεωρία περιγράφεται σε άρθρο των Αμερικανών φυσικών στο περιοδικό Physical Review Letters. Σε αυτό, οι συγγραφείς του δείχνουν με ποιον τρόπο από τις αλληλεπιδράσεις των σωματιδίων που εκπέμπει μια μαύρη τρύπα μπορούν να αποκαλυφθούν όχι μόνο τα χαρακτηριστικά της ύλης και της ενέργειας που έχει «καταπιεί», αλλά και οι ιδιότητες του άστρου από το οποίο αυτή προέκυψε.

Σύμφωνα τον Στόικοβιτς, πρόκειται για μία σημαντική ανακάλυψη, αφού ακόμη και οι φυσικοί που θεωρούσαν ότι η πληροφορία δεν χάνεται σε μία μαύρη τρύπα δεν είχαν καταφέρει μέχρι σήμερα να περιγράψουν με μαθηματικά τον μηχανισμό που τη διατηρεί. Αντίθετα, στο άρθρο στο Physical Review Letters, παρατίθενται εξισώσεις που δείχνουν πώς διατηρείται η πληροφορία.

Το Παράδοξο πρωτοδιατυπώθηκε πριν από 40 χρόνια, όταν ο Βρετανός φυσικό Στίβεν Χόκινγκ έδειξε πως οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτινοβολία, με συνέπεια να «εξαερώνονται» με την πάροδο του χρόνου. Μία άμεση συνέπεια αυτής της ανακάλυψης ήταν πως οι πληροφορίες στο εσωτερικό της θα χαθούν για πάντα όταν αυτή εξαφανισθεί, παραβιάζοντας έτσι την κβαντική φυσική.

Αν και ο Χόκινγκ ήταν τόσο βέβαιος για το Παράδοξο που έβαλε στοίχημα με συναδέλφους του, λίγα χρόνια αργότερα έκανε στροφή 180 μοιρών, παρουσιάζοντας ένα θεωρητικό μοντέλο που επιτρέπει τη διατήρηση της πληροφορίας. Ωστόσο, η λύση του δεν έπεισε όλη την επιστημονική κοινότητα, με συνέπεια μέχρι σήμερα να μην έχει βρεθεί κοινά αποδεκτή εξήγηση.

Με βάση τους ερευνητές από το Μπάφαλο, αυτή η εξήγηση «κρύβεται» τόσο στα σωματίδια που εκπέμπει μία μαύρη τρύπα, όσο και στις ασθενείς αλληλεπιδράσεις τους. Έτσι, λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα, δείχνουν ότι ένας εξωτερικός παρατηρητής έχει τη δυνατότητα να ανακτήσει τα χαρακτηριστικά της ύλης και της ενέργειας που έχει «καταπιεί» το ισχυρό βαρυτικό πεδίο.

Οι αλληλεπιδράσεις αυτές περιλαμβάνουν από τη βαρυτική έλξη μεταξύ των σωματιδίων μέχρι την ανταλλαγή φωτονίων. Παρόλο που αυτές οι «συσχετίσεις» δεν ήταν άγνωστες, οι περισσότεροι επιστήμονες τις θεωρούσαν ασήμαντες μέχρι τώρα. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Στόικοβιτς, είναι το «κλειδί» που αίρει το Παράδοξο. 

περιοδικό Physical Review Letters [Radiation from a collapsing object is manifestly unitary, Anshul Saini, Dejan Stojkovic]

Τμήμα ειδήσεων defencenet

Οι λέξεις αποτυπώνονται στον εγκέφαλο σαν εικόνες

Όταν μαθαίνουμε γραφή, ο εγκέφαλός μας δε μαθαίνει τα ξεχωριστά γράμματα των λέξεων, αλλά αντίθετα είναι έτσι προγραμματισμένος ώστε να θυμάται κάθε λέξη σα σύνολο.
Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει μία νέα έρευνα, σύμφωνα με την οποία οι νευρώνες ανταποκρίνονται διαφορετικά στις πραγματικές λέξεις.
Κατά τη διάρκεια πειραμάτων, οι σαρώσεις του εγκεφάλου των εθελοντών αποκάλυψαν ότι οι νέες λέξεις εμφανίζονται σα σχήματα, αντί σα μια ομάδα γραμμάτων, κάνοντας τους ερευνητές να μιλούν για ένα «οπτικό λεξικό».
Η έρευνα που διεξήχθη από μια ομάδα ερευνητών στο Georgetown University Medical Centre, υποστηρίζει ότι ο εγκέφαλος είναι «ολιστικά συντονισμένος» να αναγνωρίζει ολόκληρες λέξεις.
Ο επικεφαλής της μελέτης, Dr Maximilian Riesenhuber, από το εργαστήριο υπολογιστικής, γνωστικής νευροεπιστήμης δήλωσε σχετικά: «Δεν αναγνωρίζουμε λέξεις συλλαβίζοντάς τες γρήγορα ή αναγνωρίζοντας τμήματα των λέξεων, όπως έχουν υποστηρίξει ορισμένοι ερευνητές. Αντίθετα, οι νευρώνες σε ένα μικρό τμήμα του εγκεφάλου θυμούνται πώς δείχνουν οι λέξεις σα σύνολο, χρησιμοποιώντας κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ‘οπτικό λεξικό’».
Η μικρή αυτή περιοχή του εγκεφάλου βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του οπτικού φλοιού, απέναντι από την ατρακτοειδή περιοχή προσώπου στη δεξιά πλευρά, η οποία είναι υπεύθυνη για την επεξεργασία πληροφοριών που αφορούν τα πρόσωπα.
«Η μία περιοχή είναι υπεύθυνη για να θυμάται ολόκληρα πρόσωπα, επιτρέποντάς μας να αναγνωρίζουμε γρήγορα τους ανθρώπους, και η άλλη είναι επιλεκτική σε ό,τι αφορά ολόκληρες λέξεις, βοηθώντας μας να διαβάζουμε γρήγορα» εξήγησε ο Dr Riesenhuber, σύμφωνα με όσα αναφέρει δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail.
«Η περιοχή αυτή δεν ενδιαφέρεται για το πώς ακούγονται οι λέξεις, αλλά για το πώς δείχνουν μαζί τα γράμματα των λέξεων. Το γεγονός ότι αυτό το είδος της μάθησης συμβαίνει μόνο σε ένα πολύ μικρό μέρος του εγκεφάλου αποτελεί ένα ωραίο παράδειγμα της επιλεκτικής πλαστικότητας του εγκεφάλου» κατέληξε ο ίδιος.
Τα συμπεράσματα των ερευνητών δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Neuroscience.

Τμήμα ειδήσεων defencenet

Όταν η αλήθεια περνάει από τα ΜΜΕ

Προβλήθηκε πολύ πρόσφατα στην κρατική γερμανική τηλεόραση (ZDF):

https://www.youtube.com/watch?v=_QimxVuicZU

Αναζητώντας το παρελθόν του πλανήτη μας...

Η άποψη ότι η ανθρωπότητα δεν φθάνει για πρώτη φορά στα παρόντα τεχνολογικά και επιστημονικά επίπεδα είναι πολύ διαδεδομένη σε ορισμένους κύκλους. Ακόμα και ο ίδιος ο Αϊνστάϊν είχε πει κάποτε πως «τα αρχαία πειράματα έγιναν για άλλη μια φορά, οι παλιές γνώσεις ανακαλύφθηκαν εκ νέου». Σύμφωνα με τις σχετικές θεωρίες ο άνθρωπος έχει φθάσει πολλές φορές στο απόγειο της πολιτισμικής και τεχνολογικής του εξέλιξης αλλά εξ αιτίας κάποιας καταστροφής έχει οπισθοδρομήσει και έχει αρχίσει πάλι από την αρχή. Αυτό αναφέρεται και από τον Πλάτωνα στο έργο του «Τίμαιος» όπου διηγούμενος την επίσκεψη του Σόλωνα στην Αίγυπτο περιγράφει τη συνομιλία που είχε με τον Αιγύπτιο αρχιερέα που του είπε τη χαρακτηριστική φράση «εσείς οι Έλληνες είστε αιωνίως παιδιά. Είστε όλοι νέοι στην ψυχή γιατί δεν θυμάστε τις αρχαίες σας παραδόσεις. Θυμάστε μόνο έναν κατακλυσμό ενώ έχουν γίνει προηγουμένως πολλοί.» Από την αρχαιότητα , λοιπόν, είναι γνωστό ότι έχουν γίνει πολλές καταστροφές στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας κι ότι πολλές φορές ο πολιτισμός οπισθοδρόμησε για να ξαναπάρει αργότερα το ανηφορικό μονοπάτι. Σε ποιο επίπεδο όμως, είχαν φτάσει οι προηγούμενοι πολιτισμοί; Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως στο παρελθόν ο άνθρωπος είχε καταφέρει επιτεύγματα αντίστοιχα ή και ανώτερα κι από τα σημερινά. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν η χρήση της ατομικής ενέργειας. Τα βιβλικά Σόδομα και Γόμορα λέγεται ότι καταστράφηκαν από αυτή την αιτία. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε άλλα μέρη της γης. Σε νησιά του Ειρηνικού ανακαλύφθηκαν μέσα στη ζούγκλα πανάρχαια τείχη και ερείπια πόλεων που καταστράφηκαν με τέτοιο τρόπο που μόνο μια ατομική βόμβα θα μπορούσε να δικαιολογήσει. Αντίστοιχα ευρήματα υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Γης. Η πιο πρόσφατη από αυτές τις ανακαλύψεις αφορά μια πόλη στην αρχαία Ινδία η κατάληξη της οποίας ήταν τραγική .

Η Ραδιενεργός Πόλη

Σε μια περιοχή του Ρατζαστάν της Ινδίας όπου γίνονταν έργα για την ανέγερση ενός μεγάλου συγκροτήματος κατοικιών ανιχνεύτηκαν υψηλές εκπομπές ραδιενέργειας. Στην ίδια περιοχή είχε παρατηρηθεί στα προηγούμενα χρόνια μεγάλη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και μεγάλος αριθμός γεννήσεως νεογνών με σοβαρές γενετικές αλλοιώσεις. Τι είχε συμβεί εκεί; Γιατί αυτή η περιοχή είχε το προνόμιο της ραδιενεργούς εκπομπής; Οι επιστημονικές έρευνες και η αρχαιολογική σκαπάνη έδωσαν τελικά την απάντηση ανασκάπτοντας μια αρχαία πόλη στην οποία είναι εμφανή τα σημάδια μιας ατομικής καταστροφής που έγινε εκεί πριν από 8000 έως 12000 χρόνια καταστρέφοντας τα περισσότερα κτίρια και σκοτώνοντας περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Ένας ερευνητής ,μάλιστα , υπολογίζει πως η ατομική βόμβα που κατέστρεψε την αρχαία αυτή πόλη ήταν παρόμοιου μεγέθους με εκείνες που έπληξαν το Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα το 1945.Στη Μαχαμπαράτα , το Ινδικό έπος, πολλοί ερευνητές ανακαλύπτουν περιγραφές που θυμίζουν σύγχρονα πολεμικά μέσα , άρματα μάχης, πυραύλους και ατομικές βόμβες. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται πολύ ξεκάθαρα και μια μεγάλης έκτασης καταστροφή που η περιγραφή της παραπέμπει σε ατομική έκρηξη. «Η καταστροφή ήρθε από μια λάμψη που έμοιαζε να έχει όλη τη δύναμη του σύμπαντος κι ύστερα υψώθηκε σε μια στήλη καπνού και φωτιάς τόσο μεγάλη που έλαμπε σαν 10000 ήλιοι μαζί. Ήταν ένα γιγαντιαίος άγγελος θανάτου που μετέτρεψε σε μια στιγμή σε στάχτες μια ολόκληρη φυλή. Τα κορμιά κάηκαν σε βαθμό που έγιναν αγνώριστα. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν, τα κεραμικά έσπασαν και τα πουλιά έγιναν άσπρα» . Αυτό θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή από τις τραγικές στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Όμως πρόκειται για μια περιγραφή που βρίσκεται μέσα στο αρχαίο κείμενο της Μαχαμπαράτα. Κάποτε θεωρείτο αλληγορική και μυθική αυτή η περιγραφή σήμερα όμως όλο και περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν πως πρόκειται για αυθεντικό ιστορικό γεγονός.

Ένας Πόλεμος που Μαίνεται Ακόμα

Ο Ινδός ιστορικός Κισάρι Μόχαν Γκάνγκουλι λέει ότι οι ινδικές ιερές γραφές βρίθουν από παρόμοιες περιγραφές που παραπέμπουν σε πυρηνικές καταστροφές. Υπάρχουν επίσης αναφορές για ιπτάμενα πολεμικά άρματα και όπλα ολέθρου τα οποία μπορούσαν να εξολοθρεύσουν ολόκληρους στρατούς εκσφενδονίζοντας τους στρατιώτες μαζί με τους ελέφαντές τους σαν να ήταν φύλλα δέντρων. Αυτό δε που σήμερα εμείς περιγράφουμε σαν το «πυρηνικό μανιτάρι» που ξεπετάγεται στο σημείο όπου πέφτει μια ατομική βόμβα στα αρχαία ινδικά κείμενα περιγράφεται σαν «γιγάντια ομπρέλα» από καπνό και φωτιά. Μολονότι η επίσημη άποψη της ιστορίας δυσκολεύεται να δεχθεί την ύπαρξη προγενέστερων πολιτισμών που είχαν φτάσει στο επίπεδο να δαμάσουν την ατομική ενέργεια, πολλά αρχαία κείμενα και κυρίως πολλά ευρήματα αποδεικνύουν πως η ιστορία είναι διαφορετική από αυτή που πιστεύουν οι περισσότεροι. Ο αρχαιολόγος Φράνσις Τέηλορ ,ειδικευμένος στις ιερές επιγραφές, ανακάλυψε κοντά στην αρχαία ραδιενεργό πόλη της Ινδίας κείμενα σε ναούς που απευθύνουν έκκληση στους θεούς για να σωθούν οι πιστοί από τη «μεγάλη λάμψη» που καταστρέφει τα πάντα. «Είναι να σαστίζει κανείς αν δεχθεί το ενδεχόμενο κάποιος πολιτισμός να είχε αναπτύξει πυρηνική τεχνολογία πριν από τη δική μας εποχή» λέει ο Βρετανός αρχαιολόγος και συμπληρώνει « ωστόσο οι ραδιενεργές στάχτες που βρίσκουμε σήμερα φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις αρχαίες ινδικές γραφές που περιγράφουν έναν ατομικό πόλεμο». Ό,τι κι αν κατέστρεψε , πάντως, την αρχαία πόλη στην Ινδία έχει επίδραση ως τις μέρες μας, όπως αποδεικνύουν οι υψηλές συγκεντρώσεις ραδιενέργειας. Γι αυτό και η Ινδική κυβέρνηση απέκλεισε τη μολυσμένη περιοχή και ματαίωσε την ανέγερση των κτιρίων. Η αύξηση των καρκίνων και των τερατογενέσεων αποδεικνύουν πως ακόμα και χιλιάδες χρόνια μετά ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να εξακολουθεί να μαίνεται και να δημιουργεί νέα θύματα.

Από την Ατλαντίδα στο Σήμερα

Πολλοί μάλιστα είναι πεπεισμένοι πως αυτή η τεχνολογία υπήρχε και στην αρχαία Ατλαντίδα και πως στην παρούσα εποχή ενσαρκώνονται πολλοί άνθρωποι που ζούσαν σε προηγούμενη ζωή στη βυθισμένη ήπειρο η οποία καταστράφηκε –σύμφωνα με μια άποψη- από τη λανθασμένη χρήση της γνώσης και της τεχνολογίας. Όπως η ατομική ενέργεια. Οι μαζικές ενσαρκώσεις είναι επειδή έχουν δημιουργηθεί και πάλι οι αντίστοιχες συνθήκες και εκείνοι που τότε διάλεξαν λάθος, και έκαναν επιλογή καταστροφής, να έχουν τώρα την ευκαιρία να διαλέξουν και πάλι, αυτή τη φορά πιο σοφά.

Ιουλία Πιτσούλη

http://www.noosfera.gr

Από τους λεβέντες στους "δήθεν λεβέντες". Η εγκατάλειψη της αξιοπρέπειας του παιδαγωγού

Όποιος νομίζει πως η ελληνική επαρχία είναι όσα απεικονίζουν οι έγχρωμες φωτογραφίες του καλοκαιριού κάνει λάθος. Η επαρχία είναι σκληρή, στενή και δεν συγχωρεί. Μεγάλωσα σε ένα μεγάλο χωριό της Λέσβου με ιστορία, σπουδαίους ανθρώπους αλλά και ένα τσούρμο λεβεντομαλάκες. Αμόρφωτοι, βίαιοι άνθρωποι, που επέλεγαν τη βία όχι για να αντριευτούν αλλά για να κρυφτούν πίσω της. Για να κρύψουν τα συμπλέγματα, τη δειλία τους και την μειονεξία τους.
Γελοιοποιήσαν ό,τι δεν μπορούσαν να καταλάβουν, κάγχαζαν αυτά που δεν μπορούσαν να φτάσουν και προσπαθούσαν ασυναίσθητα να κάνουν την κοινωνία να τους μοιάσει για να μπορούν να είναι κάποιοι. Όλα αυτά συνήθως με βία και τη γενναιότητα του μαχαλόμαγκα ο οποίος μέσα στην αγέλη γίνεται όσο άντρας επιλέξει με τα λόγια, αλλά μόνος ψάχνει πάντα τη σκιά για να κρυφτεί.
Θυμάμαι που στο μεγάλο πανηγύρι του χωριού το καλοκαίρι, οι ίδιοι άνθρωποι πάντα, μετέτρεπαν το έθιμο σε μια επίδειξη μεθυσμένης μαγκιάς και βίας. Μεθούσαν, έσπαγαν, χτυπούσαν και καμιά φορά τραβούσαν και μαχαίρια. Οι ίδιοι πάντα, μόνο που σιγά σιγά πλήθυναν. Η Αστυνομία συνήθως τους έπιανε και μετά από λίγο τους άφηνε ελεύθερους. Οι περισσότεροι ήταν ρουφιάνοι της ή προστατευόμενοι του βουλευτή της περιοχής.
Τα πιο προοδευτικά μυαλά στο χωριό και οι πιο μορφωμένοι έφευγαν και άφηναν την κοινωνία όμηρη σε μια ομάδα που η τοπική διαπλοκή την έκανε ισχυρή. Τα παιδιά στο χωριό, έμαθαν να έχουν πρότυπο στα πρώτα χρόνια της εφηβείας αυτό το αντριλίκι που το μεγάλωνε το ούζο και το θέριευε η προσωπική μικρότητα. Αλλοίμονο σε αυτόν που ήταν διαφορετικός, τρελός, μειονεκτικός ή πολύ έξυπνος. Παραδινόταν στη χλεύη για να επιβεβαιώσει τον ανδρισμό της αμορφωσιάς και της δειλίας.
Όποτε πάω στο χωριό μαθαίνω πως τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Ναρκωτικά, όπλα, βρωμιές και πάντα το αντριλίκι που ψάχνει ποιός θα παραπατήσει για να τον κλωτσήσει. Όρθιο δεν χτυπάνε ποτέ. Οι πιο μικροί ηλικιακά προσχωρούν σε αυτό το πρότυπο της ομάδας για να είναι κάποιοι ή για να μην πάθουν ό,τι παθαίνουν οι άλλοι. Πολλοί έχουν συλληφθεί, έχουν φυλακιστεί ακόμη και για φόνους ανθρώπων, αλλά είναι ελεύθεροι γιατί φροντίζει ο πολιτικός προστάτης του χωριού εξασφαλίζοντας την εκλογική του πελατεία. Τα δικαστήρια βγάζουν περίεργες αποφάσεις και νόμοι εμφανίζονται για να αποσυμφορηθούν οι φυλακές από αυτούς τους συγκεκριμένους φονιάδες και άθλιους.
Περιττό να πω, πως αυτός ο πολιτικός προστάτης έχει θέση αγίου στο χωριό αφού στα μάτια όλων “φροντίζει για το χωριό και τους ανθρώπους του”, όχι για φονιάδες και εμπόρους ναρκωτικών
Όταν διάβασα για την εξαφάνιση του Βαγγέλη Γιακουμάκη και τις παρενοχλήσεις από την ομάδα των κρητικών, πίστευα πως ήξερα ακριβώς τι είχε συμβεί. Μια ομάδα εφήβων αναθρεμμένη σαν τα παιδιά του χωριού μου, αδύναμη να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ λεβέντη και λεβεντομαλάκα, προσπάθησε να επιβεβαιωθεί απέναντι σε αυτόν το αδύναμο που μπορούσε. Το πρόσχημα ήταν πως ο Βαγγέλης δεν ανταποκρινόταν στα πρότυπα ανδρισμού της κρητικής αυθαιρεσίας τους. Αγνοούσαν βέβαια και οι ίδιοι πως η Κρήτη και πολύ περισσότερο η λεβεντιά της, δεν έχει καμιά σχέση με το πρότυπο των όπλων και της δειλής εκδικητικότητας που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια. Οι κρητικοί χρησιμοποίησαν τα όπλα για να αντιμετωπίσουν τον κατακτητή και όχι για να πυροβολούν πισώπλατα ανθρώπους. Η μαφία που δημιουργήθηκε με άλλοθι την κρητική λεβεντιά, ήταν ένα σύστημα πολιτικής διαπλοκής με το έγκλημα. Πολιτικοί παράγοντες δημιούργησαν τα Ζωνιανά, πολιτικοί παράγοντες προστατεύουν το έγκλημα στην Κρήτη προσπαθώντας να του αποδώσουν κοινωνική ανοχή με το πρότυπο ψευτοαντριλικιού.
Με αυτό το πρότυπο λειτούργησαν και οι κρητικοί στη Γεωργική Σχολή των Ιωαννίνων. Ως επιβεβαίωση αυτού του προτύπου ήρθε και η παρέμβαση του πολιτικού από την Κρήτη πριν από χρόνια για τα άτακτα παιδιά της Σχολής. Πήρε λέει τηλέφωνο για να μην διώξουν σπουδαστή από τη Σχολή. Έτσι αντιλαμβάνεται το ρόλο του. Το αποτέλεσμα είναι πως ένα παιδί, κάτω από την πίεση και τις συμπεριφορές των συνομήλικών του είναι νεκρό. Γιατί δεν ήταν αρκετά καλό για το “κρητικό πρότυπο” του λεβεντομαλάκα που νομίζει πως είναι λεβέντης επειδή φοράει στιβάνια και μαύρο πουκάμισο. Επειδή χτυπάει αδύναμους και ερωτοτροπεί με το έγκλημα.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο το πρότυπο που σμίλευσαν άθλιοι ψευτόμαγκες και συμφερολοντολόγοι πολιτικοί. Είναι κυρίως η Σχολή. Αυτοί όλοι μπήκαν στο περιβάλλον της Σχολής αλλά κανένας δεν τους ζήτησε να αρνηθούν τα τερατώδη που εκπροσωπούσαν για να φοιτήσουν. Αντί η Σχολή και οι καθηγητές τους να θέσουν τα όρια μέσα στα οποία θα λειτουργούσαν, αποδέχθηκαν τα δικά τους. Τους άφησαν να είναι λεβεντομαλάκες και να βασανίζουν έναν σπουδαστή τους. Γνώριζαν αλλά χωρίς να έχουν το δικαίωμα, είχαν αποδεχθεί πως το σύστημα απαιτεί να υποκληθούν οι ίδιοι ως καθηγητές και παιδαγωγοί και όχι η αθλιότητα και η βία στον πολιτισμό και τους όρους λειτουργίας.
Δεν έπαιξαν το ρόλο τους ως καθηγητές. Δέχθηκαν παρεμβάσεις από πολιτικούς και δεν τις κατήγγειλαν, έβλεπαν ένα παιδί να υποφέρει και δεν συμπεριφέρθηκαν σαν να είναι το παιδί τους. Εγκατέλειψαν τη λεβεντιά και την αξιοπρέπεια που πρέπει να έχει ένας παιδαγωγός μπροστά σε ένα τσούρμο λεβεντομαλάκες που επέμενε πως η σπουδαιότητα στη ζωή είναι να γίνεσαι όχλος και να τιμωρείς, κανίβαλος και να κατασπαράζεις.
Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί έχουν παιδιά. Ούτε τι ευθύνη έχει ο καθένας. Ας βγουν να μιλήσουν. Με το θάρρος όχι του λεβέντη, γιατί λεβέντες δεν είναι, αλλά του ανθρώπου που νοιώθει έστω κάποια ενοχή.

Κώστας Βαξεβάνης
http://www.koutipandoras.gr/

Η πλήξη της απουσίας του εαυτού μας που χάνεται μέσα στη "δράση"...

Καταντήσαμε τη ζωή μας  ένα μεγάλο πανηγύρι. Τρέχουμε ασταμάτητα από το ένα παιχνίδι του λούνα παρκ στο άλλο, προσπαθώντας μέσα απ’ την έξαρση να νιώσουμε τη ζωή. Χανόμαστε, ξέπνοοι σχεδόν, μέσα σε ένα στρόβιλο δραστηριοτήτων. Κι αν δεν είναι έτσι ακριβώς, έτσι θα θέλαμε να είναι κι έτσι προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή μας. Αν δεν είναι έτσι ακριβώς, απογοητευόμαστε. 

Γιατί άραγε; 

Γιατί δε ρωτάμε ποτέ το γιατί;

Επειδή σαν μεθυσμένοι προσπαθούμε να αποκρύψουμε τη βαθιά αγωνία που συνδέεται με την ύπαρξή μας. Προσπαθούμε να θάψουμε το αμείλικτο ερώτημα:

 «γιατί υπάρχω;» 

Για να προλάβουμε να φέρουμε σε πέρας όλες τις δραστηριότητές μας, απαιτείται να επενδύσουμε τόσες δυνάμεις ώστε στη συνέχεια δεν έχουμε πια ανάγκη να σκεφτούμε τον εαυτό μας. Οι δραστηριότητες αυτές μας διασκορπίζουν. Είτε είμαστε στην εργασία μας, είτε στο σπίτι, είτε σε κάποια κοινωνική συνάθροιση, ο σκοπός είναι πάντα ο ίδιος: να ξεχνάμε για όσο μεγαλύτερο διάστημα της μέρας μπορούμε την ανησυχία που προέρχεται από το βάθος της ύπαρξής μας. Τρέμουμε μήπως μείνουμε μόνοι μας, εμείς κι ο εαυτός μας, ενώπιος ενωπίω, πράγμα που θα μας υποχρεώσει να στοχαστούμε τη μικρότητά μας και το πεπερασμένο της ύπαρξής μας.

Όταν τελειώνει η μέρα κάνουμε στο κρεβάτι τον απολογισμό μας. Μετράμε τις δραστηριότητές μας κατά τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου και ο αριθμός τους μας καθησυχάζει. Μας δίνει την εντύπωση ότι έχουμε γεμίσει τον χρόνο μας, πράγμα που μας προσφέρει μεγάλη ικανοποίηση. Μας χαρίζει μια ψευδαίσθηση ότι ζούμε μια ζωή γεμάτη, πλούσια και δυναμική. Όμως, τι κάναμε τελικά που ήταν τόσο σημαντικό; Μήπως ήταν η ικανοποίηση της ίδιας της ανάγκης να κάνουμε κάτι; Από πού πηγάζει αυτή η παρόρμηση να κάνουμε πράγματα που στο βάθος δεν είναι τόσο απαραίτητα όσο φαίνονται; Γιατί η συσσώρευση τόσων δραστηριοτήτων δεν προεξοφλεί την πληρότητά μας; Γιατί μετά από τέτοια υπερδραστηριότητα ακόμα αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι; Μήπως στο τέλος βιώνουμε την βαθιά πλήξη της απουσίας του αληθινού, της απουσίας του ίδιου μας του εαυτού που χάνεται μέσα στη δράση;

Στην πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να «γεμίζουμε» τον χρόνο μας υπό την πίεση μια περιρρέουσας τιμωρίας που προδίδεται από ερωτήματα όπως: «Πως αξιοποίησες σήμερα τη μέρα σου;», «Τι κάνεις στη ζωή σου», «Με τι ασχολείσαι στον ελεύθερο χρόνο σου;». Αυτές οι ερωτήσεις κρύβουν απειλητικά υπονοούμενα, έτσι που αντί να απαντήσουμε «Δεν κάνω τίποτα το συγκεκριμένο, κάθομαι στον ελεύθερο χρόνο μου και στοχάζομαι που αποσκοπούν όλες αυτές οι ανοησίες που κάνω καθημερινά και ποια θα έπρεπε να είναι η πορεία μιας ζωής με νόημα από τώρα και στο εξής», αυτολογοκρινόμαστε απαγγέλλοντας αμέσως την λίστα των πεπραγμένων μας, κυριευμένοι από την εμμονή να αναγνωριστούμε και να επαινεθούμε από την πλειοψηφία της κοινωνίας.

http://nekthl.blogspot.gr/

Οφείλουμε ως Έλληνες πολίτες τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών;

Μαδρίτη, Ισπανία

H παρουσία του προέδρου της Ισλανδίας σε χώρες της Ευρώπης, όπου εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας, πάντοτε προσελκύει το ενδιαφέρον.

Το 2008 η Ισλανδία είδε τις τράπεζές της να καταρρέουν, το 8% του πλούτου της να χάνεται και την ανεργία να φτάνει σχεδόν στο 12%. Κινητοποιήσεις και οργή στην μικρή κοινωνία της χώρας.

Όμως από το 2011 και μετά άρχισε να ανακάμπτει. Όχι με συνταγές λιτότητας, αλλά με εξαγωγές, υποτίμηση του νομίσματος και τουρισμό. Σήμερα η ανεργία δεν ξεπερνά το 3% και η αύξηση του ΑΕΠ εκτιμάται σε 3,3% για το 2015.

Ο πρόεδρος της Ισλανδίας, Ολάφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον, στο ύπατο αξίωμα από το 1996, βρέθηκε πρόσφατα στην Ισπανία.

Πολιορκήθηκε από δημοσιογράφους για να εξηγήσει το οικονομικό θαύμα της χώρας του. Εφημερίδες, όπως η El Pais, πρόβαλε ιδιαίτερα την επίσκεψή του.

«Η ΕΕ θα έπρεπε να βγάλει τα συμπεράσματά της για την κρίση και την ανάκαμψη της Ισλανδίας» είπε με νόημα, τονίζοντας την ανάγκη να υπάρχει ισορροπία μεταξύ δημοκρατίας και οικονομικών συμφερόντων.

Οι πολίτες δεν πρέπει να υποφέρουν από δημοσιονομικές περικοπές, είπε ο Γκρίμσον, εξηγώντας πώς η χώρα του βγήκε από την κρίση: μετά από δημοψήφισμα, αποφάσισε να μην σώσει τις τράπεζες. Μάλιστα ορισμένοι από τους επικεφαλής του πήγαν φυλακή.

Υποτίμησε το νόμισμα, αύξησε τις εξαγωγές της (ιδιαίτερα του μπακαλιάρου) και έδωσε έμφαση στην ανάπτυξη του τουρισμού. Σε μια χώρα με 320.000 κατοίκους, οι τουρίστες ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο, κυρίως από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, πρόσφατα και από χώρες της Ασίας.

«Χρειάζεται ισορροπία: οικονομικά συμφέροντα από τη μία, δημοκρατία από την άλλη» σημείωσε.

Το 2009 η χώρα φλέρταρε και με την ΕΕ. Μέσα στην οικονομική καταιγίδα έμοιαζε να είναι η σωτηρία για τη μικρή νησιωτική χώρα.

Όμως η κεντροδεξιά κυβέρνηση αποφάσισε να παγώσει τη διαδικασία, χωρίς πάντως να φτάσει στη ρήξη.

Το ζήτημα της αλιείας είναι ένα από τα μεγάλα «αγκάθια» στις διαπραγματεύσεις Ρέικιαβικ-Βρυξελλών.

Στο πηγαδάκι με τους ισπανούς δημοσιογράφους, ο Γκρίμσον είπε ότι μέρος της θεαματικής ανάκαμψης οφείλεται στο ότι η χώρα του δεν άκουσε τις συμβουλές διεθνών οργανισμών και της ΕΕ για λιτότητα.

Απέφυγε να μιλήσει για την Ελλάδα, αλλά είπε με νόημα: «Αφού η ΕΕ στη δική μας περίπτωση είχε άδικο, γιατί θα έπρεπε να έχει δίκιο σε άλλες περιπτώσεις;»

Απόστολος Ρουμπάνης

Newsroom ΔΟΛ

Η ψύχραιμη απάντηση

Αποδεικνύεται πλέον πλήρως ότι το ευρωπαϊκό πρόβλημα Ελλάδα, δεν είναι οικονομικό. Είναι καθαρά πολιτικό. Αυτά που ζητάει η Ελλάδα είναι ψιχία. Όμως το Βερολίνο, ο ορισθείς δηλαδή από την ευρωπαϊκή ελίτ χωροφύλακας της ΕΕ, θέλει να χρησιμοποιήσει τον νικημένο και ταπεινωμένο ελληνικό λαό ως παράδειγμα προς αποφυγή για τους άλλους λαούς. Από την αρχή αυτής της κρίσης χρησιμοποιηθήκαμε από την ευρωπαϊκή και τη διεθνή ελίτ ως πειραματόζωα, ενώ όλα θα μπορούσαν να είχαν τακτοποιηθεί ήδη από τις αρχές του 2010, χωρίς να πάρει μυρουδιά κανείς. 

Το Βερολίνο συντρίβει και ταπεινώνει τους Έλληνες, επιδιώκοντας να περάσει το μήνυμα σε όλη την Ευρωζώνη, αλλά και στην Παγκοσμιοποίηση γενικότερα (σκληρό πειραματικό εργαστήριο της οποίας αποτελεί η Ευρωζώνη), ότι οι εκλογές δεν μπορούν να επηρεάσουν καθόλου το σύστημα. Ότι δεν υπάρχουν εθνικά κράτη και ότι η δημοκρατία πέθανε απέναντι στην οικονομική ολιγαρχία. Ότι οι εκλογές των λαών αλλάζουν μόνο τους διαχειριστές τους, όχι όμως και τις πολιτικές του διεθνούς συστήματος, τις οποίες οφείλουν να ακολουθήσουν πιστά.

Επιδιώκουν να μας εκνευρίσουν να φύγουμε μόνοι μας από το ευρώ, τώρα που με την ευγενική χορηγία των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων, κατάφεραν να περιορίσουν τις συνέπειες ενός Grexit. Η ψύχραιμη απάντηση είναι μία: Καμία υποχώρηση. Στάση πληρωμών τώρα μέσα στην Ευρωζώνη και «γαια πυρί μιχθήτω».

Δεν θα βγούμε εμείς από το ευρώ. Η Ευρωζώνη θα πρέπει να τραβήξει εκείνη την πρίζα για την έξοδο, ώστε να καταφανεί τι ακριβώς οργανισμός είναι και τι πρεσβεύει σχετικά με την αυτοδιάθεση, τη δημοκρατία και τις επιλογές των λαών μέσω των εκλογών τους.

Πέτρος Χασάπης

http://olympia.gr

Το απατηλό «επιχείρημα» ότι ζητάμε να μας χαρίσουν κάτι...

 Μετά την ψήφο εμπιστοσύνης και πριν το Eurogroup:

1) Είναι Σημειολογικό, ότι η Νέα Κυβέρνηση, στις διατυπώσεις της, χρησιμοποιεί τον όρο «Κυβέρνηση». Η Ελλάδα είχε πολλά χρόνια να ακούσει το όρο «Κυβέρνηση», καθ ότι από της Πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή, είχε καθιερωθεί ο όρος «διακυβέρνηση». Η διαφορά είναι μεγάλη. «διακυβέρνηση» είναι ένας τοπικός διαχειριστής που κινείται σε πλαίσια που ορίζονται άνωθεν.
Μια «διακυβέρνηση» έχει λιγότερη «κυριαρχία – πρωτοβουλία» από αυτήν που είχαν οι Νομάρχες της δεκαετίας του 70 η του 80.

2) Ο Πρώην Πρωθυπουργός και νυν Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Αντώνης Σαμαράς, διατύπωσε ως ένα από τα επιτεύγματα της διακυβέρνησης ότι μετέτρεψε το «Χρέος» από ιδιωτικό σε κρατικό. Δεν «χρωστάμε» σε ιδιώτες, «χρωστάμε σε Κράτη», είπε ο κ. Σαμαράς.
Αυτή η μετάλλαξη έχει δυο παραδοχές:
Η Πρώτη «παραδοχή» είναι ότι εάν «χρωστάς» (κατά την αντίληψη όσων προπαγανδίζουν την ύπαρξη χρέους) σε Κράτη, τότε τους δίνεις το Επιχείρημα που προβάλουν (κίβδηλα φυσικά) αυτές τις μέρες: (α) Ότι μια οποιαδήποτε διαφορετική από τον (προπαγανδιζόμενο) μονόδρομο περί Χρέους πορεία, θα σήμαινε επιβάρυνση των φορολογουμένων τους και υλοποίηση του προγράμματος της Νέας Κυβέρνησης εις βάρος άλλων (καλούνται οι άλλοι να πληρώσουν τον Λογαριασμό κ.λ.π.) και (β) (εξειδικευμένα) παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν ένα κακομαθημένο που ζητά να του χαρίσουν (κούρεμα) αυτά που «χρεωστάει» εις βάρος των φορολογουμένων των άλλων Λαών.

Η Δεύτερη και πιο σημαντική παραδοχή είναι το γεγονός της μετάλλαξης του «Χρέους» από προς ιδιώτες , προς Κράτη. Αλήθεια πως έγινε αυτό; Με Χρήματα που είχαν στο σεντούκι κάποια πλούσια Κράτη και δάνεισαν τους τεμπέληδες και απατεώνες Έλληνες; Και αν ίσχυε κάτι τέτοιο, πως θα γινόταν και θα έβγαινε σήμερα η (με την ίδια άπατη του Ευρώ) υπερχρεωμένη Ισπανία, και Ιταλία να είναι «Κράτος-δανειστής» μας? Η μήπως η μετάλλαξη του «χρέους» προς Κράτη έγινε με Κεϋνσιανά εργαλεία ? (Δημιουργία Χρήματος)
Η επιτυχία της «προπαγάνδας» του κ Σόιμπλε και των άλλων ομότακτών του, μεταξύ των οποίων και ο Ιταλός, ισπανός και Πορτογάλος ομόλογος ομοϊδεάτης των προηγούμενων Υπουργών Οικονομικών που είχε η Ελλάδα, βασίζεται στην μη ύπαρξη (φυσικό άλλωστε) εξειδικευμένης γνώσης των Πολιτών, οι οποίοι….Μοιραίο είναι να πείθονται ότι όλα είναι ένα ταμείο με έσοδα έξοδα και τίποτα άλλο. Εάν αυτό ίσχυε η Οικονομία δεν θα ήταν επιστήμη, αλλά ένα απλό μαγαζί το οποίο ταχτοποιείται με γνώσεις πρόσθεσης και αφαίρεσης. Όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα και η απλή λογική της πρόσθεσης και αφαίρεσης με την οποία οι Μερκελιστές, Σοιμπλιστές κλπ «πείθουν» ότι «χρωστάμε» κλπ είναι απλώς μια προπαγάνδα, πειστική σε μη ειδικούς.

Φυσικά και η μετάλλαξη του (δήθεν) «Χρέους» από προς Ιδιώτες προς Κράτη, έγινε με Κευνσιανά Εργαλεία.
Ήδη ο πρώην Πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς, (στην ομιλία του κατά την χθεσινή συνεδρίαση της Βουλής για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση), διατύπωσε ότι «τα ρέπος είναι Χρηματοδοτικά εργαλεία» και ότι …«ό,τι το Κράτος Χρεωστάει στον εαυτό του.. δεν Το Χρωστάει». Συμφωνεί ακόμα και ο ίδιος ο Κέυνς με αυτή την διατύπωση.

Το Σημαντικό εδώ είναι ότι δια της «Δημιουργίας Χρήματος» όχι προς όφελος της Ελλάδος, αλλά των (δήθεν) «δανειστών» Κρατών , παραχωρήθηκε Εθνική Κυριαρχία, με αποτέλεσμα να μας λένε, Τι να κάνουμε με e mail….

Η δεύτερη παραδοχή, δηλ η παραδοχή της Χρήσης Κευνσιανών Εργαλείων μας φέρνει στην
Τρίτη παραδοχή : Με τα Κεϋνσιανά Εργαλεία, η «Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης» θα Δημιουργήσει Χρήμα και θα πληρώσει όλα τα Χρέη Προς Κράτη.
Αυτή είναι και η ιδέα μιας Ομοσπονδίας της Ευρώπης με Ομοσπονδιακή Τράπεζα και Ομοσπονδιακό Νόμισμα.
Φαντάζεσθε ποτέ στην Αμερικανική Ομοσπονδία (ΗΠΑ) να έλεγε στην Καλιφόρνια η Πενσυλβανία (Μου Χρωστάς); Φαντάζεσθε η FED να έλεγε στη Φλόριντα δεν σου δίνω χρήμα;
Η σημερινή Ευρώπη μη Ομοσπονδία φαντάζει τόσο Πρόστυχη γελοία και Κακοπροαίρετη στα όσα υποστηρίζει, που είναι προφανές ότι το τελικό ζητούμενο δεν είναι καμία Μαισ-τρίχα «σταθερότητα» αλλά η κατάλυση της Εθνικής Κυριαρχίας των Κρατών «Μελλών(;)»..

Με την Δημιουργία Χρήματος, ομοσπονδιακού χρήματος Ευρώ, θα «εξοφληθούν» όλα τα χρέη, για όλα τα κράτη της Ευρώπης, και κανείς φορολογούμενος δεν θα κληθεί να πληρώσει τίποτα

Αυτή είναι και η βάση της απαίτησης διαγραφής του χρέους που ζητά η Ελλάδα και δεν ισχύει φυσικά το απατηλό «επιχείρημα» ότι ζητάμε να μας χαρίσουν κάτι και να το πληρώσουν άλλοι.

Αυτή είναι ουσιαστικά η πρόταση της Ελλάδος σε αυτούς που τρέμουν μην λειτουργήσει η Ευρώπη ως Ομοσπονδία και χάσουν τη δυνατότητα λεηλασίας και κυριαρχίας λαών και κρατών.

Καθηγητής Ανδρέας Αθηναίος
B.A. B.Sc. M.A., M.C.P., Ph.d., Post Doc.
Case Western Reserve University
University Of Pennsylvania
Lindback Award Teaching Excellence (U.S.A. 1987)

http://olympia.gr/

Η παλαιότερη φωτιά της γης....

Ο Άρης Πουλιανός είναι από την κάστα εκείνη των ανθρώπων που γι' αυτούς γράφουν οι εγκυκλοπαίδειες. Το έργο τους αθόρυβο, πολυετές, κοπιώδες, μα η σημασία του τόσο μεγάλη που η ιστορία έχει φυλάξει αρκετές σελίδες για να την καταγράψει.

"Στην αίθουσα του Θεόφραστου κοιμήθηκα πολλές βραδιές, ήθελα να νιώσω πώς ένιωθαν οι πρώτοι άνθρωποι μέσα στη σπηλιά. Κι έτσι στην αίθουσα του Θεόφραστου έβαλα ξύλινη σκάλα κι απάνω εκεί κοιμόμουνα".

Ο Άρης Πουλιανός έχει συνδέσει το όνομά του με τα Πετράλωνα της Χαλκιδικής και τα υπολείμματα ενός ανθρώπου που έζησε στην περιοχή πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Το όνομα που του έδωσε ο Πουλιανός: αρχάνθρωπος. Ο αρχάνθρωπος των Πετραλώνων.

Μέχρι την ανακάλυψη αυτή ο ελλαδικός χώρος εθεωρείτο από την επιστήμη της παλαιοανθρωπολογίας λευκό σημείο, blank spot, δηλαδή περιοχή όπου κανένα σημαντικό εύρημα δεν είχε βρεθεί που να αποτελεί κρίκο της εξέλιξης στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Η ανακάλυψη του αρχανθρώπου έγινε τον Σεπτέμβριο του 1960 κι από τότε άρχισαν τα προβλήματα.

"Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκα στην Αθήνα γιατί του Καραμανλή η πρόσκληση το '62 ήταν να 'ρθω να αναλάβω την έδρα της ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στα Πετράλωνα είχε βρεθεί το κρανίο του αρχανθρώπου και φυσικά ήταν το πρώτο εύρημα παλαιού ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο και ήταν τμήμα της διατριβής μου, δηλαδή από πού βαστάνε οι Έλληνες. Έτσι και ξεκίνησα. Η καταγωγή των Ελλήνων ήταν το θέμα μου".

Η έρευνα γύρω από το θέμα της καταγωγής των Ελλήνων αποτελεί κόκκινο πανί για την επιστημονική κοινότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και εκτός. Στα σχολικά βιβλία διαβάζουμε πως οι πρόγονοι των Ελλήνων ήταν κάποιοι άλλοι που κατέβηκαν από τον Βορρά εξολοθρεύοντας τους γηγενείς. Αυτό δηλαδή που διαβάζουμε είναι πως κάποιοι Ινδοευρωπαίοι εξολόθρευσαν κάποιους Προέλληνες.

Εδώ, όμως, προκύπτει ένα απλό ερώτημα: αν αυτοί που ήρθαν από τον Βορρά δεν ήταν Έλληνες και αυτοί που ζούσαν εδώ δεν ήταν Έλληνες, τότε τελικώς ποιοι είναι οι Έλληνες;

Η απάντηση στο θέμα γύρω από την καταγωγή των ανθρώπων που κατοικούσαν στον ευρύτερο ελληνικό χώρο φαίνεται να βρίσκεται ακόμα και σήμερα καλά κρυμμένη κάτω από την επιφάνεια της γης.

Δείτε σχετικό βίντεο εδώ:

https://www.youtube.com/watch?x-yt-cl=84924572&v=wtHFrtmxzYc&x-yt-ts=1422411861

Μυϊκή ενδυνάμωση με νοητική γυμναστική

Άθενς, Οχάιο

Ιδέα για όσους βαριούνται το γυμναστήριο: εθελοντές που δέχτηκαν να βάλουν το χέρι στο γύψο για χάρη της επιστήμης διατήρησαν τη μυϊκή τους δύναμη χάρη στην προπόνηση με φανταστικές ασκήσεις, αναφέρουν αμερικανοί φυσιολόγοι.

Η μελέτη τους δείχνει ότι το μυαλό παίζει σημαντικό ρόλο στην εκγύμναση των μυών, και οι νοητικές ασκήσεις κάνουν περίπου ό,τι και οι ασκήσεις με βάρη.

Η μυϊκή δύναμη επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, από τους οποίους ο καλύτερα μελετημένος είναι η εκγύμναση των σκελετικών μυών. Παρόλα αυτά, το νευρικό σύστημα είναι γνωστό ότι παίζει κι αυτό ρόλο, ο οποίος όμως δεν είναι καλά κατανοητός.

Η τελευταία μελέτη του Πανεπιστημίου του Οχάιο, η οποία δημοσιεύεται στο Journal of Neurophysiology, εξετάζει το ρόλο του κεντρικού κεντρικού νευρικού συστήματος με ένα μάλλον ασυνήθιστο πείραμα.

Όπως αναφέρει ανακοίνωση της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσιολογίας, η οποία εκδίδει την εν λόγω επιθεώρηση, δεκατέσσερις υγιείς εθελοντές δέχτηκαν να ακινητοποιήσουν το ένα χέρι τους με νάρθηκα που κάλυπτε τον πήχη, από τον αγκώνα μέχρι τα δάχτυλα.

Για όσο διάστημα φορούσαν το νάρθηκα, οι εθελοντές κλήθηκαν να ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα νοητικής άσκησης, στο οποίο έπρεπε να φανταστούν ότι λυγίζουν με όλη τους τη δύναμη τον κερκιδικό καμπτήρα, έναν από τους βασικούς μυς του καρπού. Το πρόγραμμα προέβλεπε 13 σετ των τεσσάρων επαναλήψεων πέντε φορές την εβδομάδα για ένα μήνα.

Ισάριθμη ομάδα εθελοντών φόρεσε νάρθηκα χωρίς νοητικές ασκήσεις, και μια τρίτη ομάδα, η ομάδα ελέγχου, δεν φόρεσε νάρθηκα και δεν έκανε φανταστικές ασκήσεις.

Τέσσερις εβδομάδες αργότερα, οι μετρήσεις έδειξαν ότι οι εθελοντές που φόρεσαν γύψο είχαν χάσει δύναμη στον καρπό. Όμως η ομάδα που ακολούθησε το πρόγραμμα φανταστικής γυμναστικής έχασε μόνο 25%, συγκριτικά με 45% στην ομάδα που δεν έκανε ασκήσεις.

Επιπλέον, η ικανότητα των εθελοντών να ενεργοποιούν πλήρως τον μυ, κάτι που ονομάζεται «εθελοντική ενεργοποίηση» επανήλθε ταχύτερα στην ομάδα της φανταστικής εκγύμνασης.

«Τα αποτελέσματα αυτά υποδεικνύουν ότι υπάρχουν νευρολογικοί μηχανισμοί, πιθανώς στο επίπεδο του εγκεφαλικού φλοιού, που συμμετέχουν σημαντικά στην αδυναμία που οφείλεται στην ακινησία» γράφουν οι ερευνητές στο.

Προτείνουν μάλιστα την περαιτέρω μελέτη της νοητικής γυμναστικής ως θεραπείας αποκατάστασης έπειτα από τραυματισμούς.

Όπως φαίνεται, η δύναμη του μυαλού είναι και δύναμη φυσιοθεραπείας.

Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης

Newsroom ΔΟΛ

Άρωμα γης

Βοστόνη, Μασαχουσέτη

Ένα ψιλόβροχο έπειτα από μια παρατεταμένη περίοδο ανομβρίας αρκεί για να αναδυθεί το γνώριμο, γήινο άρωμα της βροχής. Τι είναι όμως αυτό που μυρίζει; Και πώς απελευθερώνεται στον αέρα;

Η μυρωδιά της βροχής είναι σήμερα γνωστή και με το όνομα πετριχώρος (petrichor), ένας όρος που προκύπτει από το συνδυασμό των ελληνικών λέξεων «πέτρα« και «ιχώρ» ή «ιχώρος» -το χρυσαφένιο αίμα των θεών στην ελληνική μυθολογία.

Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε σε μια δημοσίευση του περιοδικού Nature το 1964, με τίτλο «Η φύση της αργιλικής οσμής», στην οποία δύο αυστραλοί ερευνητές ανέφεραν ότι η μυρωδιά της βροχής έχει δύο βασικά συστατικά.

Το πρώτο είναι η γεωσμίνη, μια ουσία που παράγεται από βακτήρια της ομάδας Actinobacter που ζουν στο έδαφος. Σύμφωνα με μεταγενέστερη μελέτη, η ανθρώπινη μύτη είναι άκρως ευαίσθητη στη γεωσμίνη και την αντιλαμβάνεται σε συγκεντρώσεις μέχρι πέντε μέρη ανά τρισεκατομμύριο.

Το δεύτερο συστατικό είναι μια ελαιώδης ουσία που παράγεται ορισμένα φυτά και απορροφάται τελικά από τα αργιλώδη και αμμώδη εδάφη.

Η αυστραλιανή έρευνα απαντούσε όμως μόνο στο ένα σκέλος του μυστηρίου, αφού δεν προσέφερε κανένα στοιχείο για το μηχανισμό απελευθέρωσης αυτών των πτητικών ουσιών.

Την απάντηση δίνουν τώρα ερευνητές του MIT, οι οποίοι παρατήρησαν ότι κατά την πτώση των σταγόνων της βροχής στο έδαφος απελευθερώνονται φυσαλίδες με αερολύματα, ή αιωρούμενα στερεά σωματίδια.

Κάμερες υψηλής ταχύτητας αποκάλυψαν πως, όταν μια σταγόνα πέσει σε κάποια πορώδη επιφάνεια, όπως τα αργιλώδη ή τα αμμώδη εδάφη, παγιδεύει μικροσκοπικές φυσαλίδες στην επιφάνεια επαφής. Όπως θα συνέβαινε και σε ένα ποτήρι σαμπάνιας, οι φυσαλίδες ανεβαίνουν προς τα πάνω, σπάνε και απελευθερώνουν το περιεχόμενό τους.

Η ερευνητική ομάδα πραγματοποίησε περίπου 600 πειράματα με 28 διαφορετικές επιφάνειες, από τις οποίες οι 16 ήταν δείγματα εδάφους και οι υπόλοιπες τεχνητά υλικά. Η ταχύτητα πτώσης των σταγόνων αυξομειωνόταν ανάλογα με το ύψος από το οποίο απελευθερώνονταν πάνω από την επιφάνεια.

Βάσει των παρατηρήσεων, οι ερευνητές μπόρεσαν να αναπτύξουν μια μαθηματική φόρμουλα που προβλέπει την ποσότητα αερολυμάτων που απελευθερώνονται, ανάλογα με την ταχύτητα της σταγόνας και τη διαπερατότητα της στερεής επιφάνειας.

Όπως επισημαίνει η μελέτη στην επιθεώρηση Nature Communications, η απελευθέρωση αερολυμάτων είναι μέγιστη στην ελαφριά βροχή που πέφτει σε πορώδη εδάφη. Στην περίπτωση ισχυρής βροχόπτωσης, οι σταγόνες πέφτουν με μεγαλύτερη ταχύτητα και δεν προλαβαίνουν να παγιδεύσουν φυσαλίδες -γι΄αυτό και ο πετριχώρος είναι πιο έντονος μετά το ψιλόβροχο, αντί έπειτα από μια ισχυρή νεροποντή.

Υπάρχει όμως και μια άλλη μυρωδιά που σχετίζεται με τη βροχή αλλά έχει εντελώς διαφορετική προέλευση: η οσμή της καταιγίδας που πλησιάζει.

Η μυρωδιά αυτή δεν οφείλεται σε ουσίες του εδάφους αλλά στο αέριο όζον, το οποίο παράγεται από την επίδραση των κεραυνών στο οξυγόνο της ατμόσφαιρας.

Το όζον, εξάλλου, παίρνει το όνομά του από την ελληνική λέξη «όζει» που σημαίνει μυρίζει.

Βαγγέλης Πρατικάκης

Newsroom ΔΟΛ

Οι πρωτεΐνες των κυττάρων μπορούν να συναρμολογούνται χωρίς οδηγίες από το γενετικό υλικό

Ουάσινγκτον 

Μια ασυνήθιστη πρωτεΐνη που υπάρχει στους περισσότερους οργανισμούς, από τον άνθρωπο μέχρι τη μαγιά, πηγαίνει κόντρα σε ένα βασικό δόγμα της μοριακής βιολογίας, καθώς δείχνει ότι οι πρωτεΐνες των κυττάρων μπορούν να συναρμολογούνται χωρίς οδηγίες από το γενετικό υλικό.

«Η αναπάντεχη αυτή ανακάλυψη δείχνει πόσο ατελής παραμένει η κατανόηση της βιολογίας» σχολιάζει ο Πίτερ Σεν, μεταδιδακτορικός ερευνητής του Πανεπιστημίου της Γιούτα και πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης στο περιοδικό Science. «Η φύση μπορεί να κάνει περισσότερα από ό,τι συνειδητοποιούσαμε».

Γραμμή παραγωγής

Τα κύτταρα λειτουργούν σαν μεγάλα εργοστάσια στα οποία το DNA δίνει οδηγίες για την κατασκευή πρωτεϊνών -μεγάλων μορίων που αναλαμβάνουν στη συνέχεια τις περισσότερες λειτουργίες της κυτταρικής μηχανής.

Οι πρωτεΐνες είναι ουσιαστικά μακριές αλυσίδες από μόρια που ονομάζονται αμινοξέα. Για να συναρμολογηθεί αυτή η αλυσίδα, οι γενετικές οδηγίες διαβιβάζονται στα ριβοσώματα, γραμμές παραγωγής που αναλαμβάνουν να ενώσουν στην κατάλληλη σειρά τα κατάλληλα αμινοξέα.

Η πρωτεΐνη Rqc2 διαψεύδει τώρα αυτόν τον κανόνα, αφού μπορεί να συνδέει αμινοξέα χωρίς να λαμβάνει οδηγίες από το DNA ή από τον αγγελιοφόρο του, το λεγόμενο mRNA.

Ποιοτικός έλεγχος

H Rqc2, η οποία φαίνεται ότι υπάρχει σε πολλούς ή και σε όλους τους ευκαρυωτικούς οργανισμούς, αποτελεί μέρος του «συμπλόκου ελέγχου ποιότητας», μιας μεγάλης δομής που συνδέεται στα ριβοσώματα και ελέγχει αν η παραγωγή προχωρά ομαλά.

Στην περίπτωση προβλήματος, ολόκληρο το ριβόσωμα αποσυναρμολογείται, οι οδηγίες του DNA διαγράφονται, και η ελαττωματική πρωτεΐνη οδηγείται προς καταστροφή.

Η πρωτεΐνη Rqc2 έχει ασυνήθιστο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Πριν σταλεί για ανακύκλωση η ελαττωματική πρωτεΐνη, η Rqc2 λέει στο ριβόσωμα να προσθέσει μια μακριά «ουρά» από τα αμινοξέα αλανίνη και θρεονίνη, συνδεδεμένα σε τυχαία σειρά.



Οι διαδικασίες

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι διαδικασίες αυτές -η ανακύκλωση ελαττωματικών πρωτεϊνών και ο έλεγχος του ριβοσώματος- ενδέχεται να είναι προβληματικές σε νευροεκφυλιστικές ασθένειες όπως η νόσος του Αλτσχάιμερ και η μυατροφική πλάγια σκλήρυνση.

«Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες εφαρμογές αυτής της μελέτης και καμία από αυτές δεν θα είχε καταστεί εφικτή αν δεν ακολουθούσαμε την περιέργειά μας» λέει ο Ον Μπράντμαν του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Οι ερευνητές αποφάσισαν να εξετάσουν το ασυνήθιστο φαινόμενο όταν είδαν τις ουρές αλανίνης και θρεονίνης σε κατεψυγμένα κύτταρα που εξετάζονταν στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.

Χρειάστηκε όμως εκτεταμένη βιοχημική ανάλυση για να επιβεβαιωθούν οι τραβηγμένες υποψίες. Κλειδί ήταν η διαπίστωση ότι το σύμπλοκο του ριβοσώματος και της Rqc2 μπορεί να συνδέεται με μόρια tRNA, τα οποία φέρνουν αμινοξέα στη γραμμή παραγωγής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα μόνα tRNA που συνδέονται στο σύμπλοκο είναι αυτά που μεταφέρουν αλανίνη και θρεονίνη. Επιπλέον, οι ερευνητές είδαν τις ουρές αλανίνης και θρεονίνης να προστίθενται στις ελαττωματικές πρωτεΐνες.

Επόμενο βήμα για τους ερευνητές είναι να προσδιορίσουν σε ποιους οργανισμούς εφαρμόζεται αυτή η διαδικασία και, το κυριότερο, τι συμβαίνει στο κύτταρο όταν η Rqc2 παύει να λειτουργεί. Θα είναι σίγουρα μια δύσκολη δουλειά, αφού το εργοστάσιο των κυττάρων αποδεικνύεται πιο περίπλοκο από ό,τι νομίζαμε.

Το γεγονός ότι μια πρωτεΐνη επεμβαίνει στην αλληλουχία μιας άλλης πρωτεΐνης παραβιάζει το δόγμα της μοριακής βιολογίας για τη ροή της πληροφορίας στα κύτταρα. Παραμένει ωστόσο ασαφές σε τι αποσκοπεί η παρέμβαση της Rqc2. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι η ουρά αλανίνης και θρεονίνης λειτουργεί σαν ταμπέλα που λέει ότι η ελαττωματική πρωτεΐνη πρέπει να καταστραφεί. Μια άλλη εξήγηση είναι ότι η προσθήκη της ουράς είναι μέρος ενός τεστ για τη σωστή λειτουργία του ριβοσώματος.

"Το Βήμα"