Εμείς και οι άλλοι

Όσο κι αν μας ξεβολεύει κάποιους από εμάς, έχουμε αναμέτρηση με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Στο επεισόδιο αυτής της αναμέτρησης, την ερχόμενη Κυριακή, ας αναμνησθούμε ποιά είναι η άλλη πλευρά που συνασπίζεται για να «σώσει το τομάρι της»:

https://www.youtube.com/watch?v=TwKGqhterVs

Η ύστατη προσπάθεια να διασωθεί το όραμα της νέας τάξης πραγμάτων μέσα από την ισοπέδωση της Ελλάδας

https://www.youtube.com/watch?v=Xzxabc3QAB0

Περί ψηφίσματος του Δήμου

Κάποιοι συμπολίτες μας πανικοβλήθηκαν από την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Ζητείται η ελάχιστη συμμετοχή μας σε απόφαση που κρίνει το μέλλον της χώρας, το οικογενειακό μας και των παιδιών μας. Η ντροπή στην αρχαία Ελλάδα από την μη συμμετοχή του πολίτη στα κοινά από τη μια και η ανασφάλεια από την κλήση για συμμετοχή στα κοινά από την άλλη, στην εποχή μας…

Παρατίθενται δύο εύστοχα άρθρα της Κατερίνας Ακριβοπούλου στη συνέχεια:

Όταν δάκρυσε η Ιστορία 

Εκείνοι με τους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφα κι εμείς με τις παρακαταθήκες μας, καταχωρισμένες στη συλλογική συνείδηση και το ομαδικό θυμικό, χωρίς ενοχές και συμπλέγματα.
Εκείνοι οικονομικοί εγκληματίες κατά συρροή κι εμείς θύματα κατ΄εξακολούθηση. Τώρα όμως τιμωροί, δίκαιοι και δικαιωμένοι.
Αγριεύτηκαν και αγρίεψαν τα τάγματα των εθελόδουλων, μόλις κατάλαβαν ότι πήγε στράφι η προπόνηση στον πάγκο των Βρυξελλών, τις τελευταίες ημέρες. Προσδοκώντας » ανάσταση νεκρών», καραδοκούσαν για αποτυχία η οποία θα οδηγούσε σε εκλογές, όπου θα κατέβαιναν από κοινού, ως ευρωπαϊκό μέτωπο. Αλλά το δημοψήφισμα ήρθε κατακούτελα και έχασαν έτσι κάθε πρόσχημα, οι «μένουμε Ευρώπη- Γερμανία». Ταυτόσημες και οι τρεις ανακοινώσεις( Ν.Δ. ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ) βγαλμένες από το ίδιο εργαστήριο. Τρομοκρατικές, ανεύθυνες και επικίνδυνες, καθώς με τη σπέκουλα και την κακοήθεια, έστειλαν τον κόσμο νυχτιάτικα στα ΑΤΜ και τα βενζινάδικα.
Και δεν βρέθηκε ένα κανάλι να πει ότι για να διακοπεί η χρηματοδότηση του Ντράγκι, απαιτούνται οι ψήφοι από τα 3/5 των μελών του συμβουλίου της ΕΚΤ και των 17 κεντρικών τραπεζιτών και το κυριότερο η υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης. Έσπευσαν να αναμεταδώσουν τις υστερικές αντιδράσεις της BILD κατά της Ελλάδας , αλλά κουβέντα για τη διαβεβαίωση του Bloomberg ότι τη Δευτέρα δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα οι ελληνικές τράπεζες.
Χαρακτήρισαν διχασμό την προσφυγή στο λαό, δείχνοντας πόσο τον περιφρονούν και αποκαλύπτοντας πόσο τον φοβούνται. Έσπερναν φήμες ότι απειλεί με παραίτηση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενώ θα προκηρύξει εκείνος το δημοψήφισμα, ή ότι διαφωνεί η Ζωή Κωσνταντοπούλου, την ώρα που η Πρόεδρος της Βουλής έκανε συγκινημένη δηλώσεις, έξω από το Μαξίμου!
Η μεταμεσονύκτια ανακοίνωση του πρωθυπουργού για το δημοψήφισμα – αφού είχε κλείσει η wall street- είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πολιτική πρωτοβουλία ιστορικής σημασίας και μια ηγετική κίνηση ευρύτατου βεληνεκούς, που θα μνημονεύεται για χρόνια ως καταλύτης εξελίξεων σε όλη την Ευρώπη.
Είναι η ένεση που χρειαζόταν η Ελληνική Δημοκρατία και η ανάσα που χρειαζόμασταν οι πολίτες της, για να βγούμε από την ταπείνωση, το τέλμα, την αμηχανία, το φόβο και την παράλυση.
Είναι η αφορμή να ξαναζήσει η Ελλάδα το μεγαλείο των αγώνων του 114 που έγινε120 και ορίζει με δυο γραμμές την πεμπτουσία της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Εθνικής Αξιοπρέπειας. Το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, πρωταρχικό μέλημα και ζωτική ανάγκη κάθε ελεύθερου πολίτη:
2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.
Είναι η υπόμνηση των φράσεων του Αλέξη Τσίπρα στις προγραμματικές, τότε που έσπασε η φωνή του και η καρδιά μας:
«Δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την ιστορία μας. Δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε την περηφάνεια και την αξιοπρέπεια αυτού του λαού. Είμαστε σάρκα από τη σάρκα του λαού. Ερχόμαστε μέσα από τις σελίδες της ιστορίας αυτού του λαού και γι’ αυτό θα τον υπηρετήσουμε μέχρι τέλους. Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας» .
Είναι η στιγμή που δάκρυσε η Ιστορία από περηφάνεια και χωρίς προκατάληψη…

Για τους κρυφούς και φανερούς πεμπτοφαλαγγίτες

Δουλείες και αναδουλειές… Χαιρέκακοι, ανιστόρητοι, κρυφοί και φανεροί πεμπτοφαλαγγίτες, έκπτωτοι άρχοντες του μνημονίου και οι θλιβερές εφεδρείες τους από τα Ποτάμια της αγραμματοσύνης, επαναστάτες εκ τους ασφαλούς που όπως λέει και ο φίλος μου ο Δημήτρης Μανιάτης, «οι περισσότεροι ελκύονται από την εικόνα του Κατράκη πάνω στην σχεδία στο «Ταξίδι στα Κύθηρα» και όχι του μπολσεβίκου στρατιώτη στο Ράιχστανγκ», όλοι αυτοί μαζί και ταυτοχρόνως βιάστηκαν να λιντσάρουν… Όχι τόσο τον Τσίπρα και την κυβέρνησή του- η κριτική από αυτούς μόνον εύσημο είναι άλλωστε- όσο το φρόνημα ενός λαού. Πολιτικάντηδες ρεβανσιστές, με φτηνά ψυχολογικά κόλπα, αυταπατώνται ότι μπορούν να ασκήσουν επιρροή στον κόσμο, που επειδή τον έφτυναν πάντα, τους έφτυσε κι εκείνος όπως τους άρμοζε, αλλά ως συνήθως, αυτοί πίστεψαν ότι απλώς έβρεχε…Μπόρα ήταν και πέρασε του λένε, «έλα τώρα πίσω σ΄εμάς, το μαγαζί έχει αναδουλειές»… Διαβρωμένοι από την ιδεολογία της υποταγής χάρηκαν οι αφελείς, πιστεύοντας ότι και οι άλλοι είναι τελικά σαν κι αυτούς. Ονειρεύονται οικουμενικά σχήματα, ή κυβερνήσεις Τύπου Παπαδήμου, «διαδηλώνουν» την ξιπασμένη υποταγή τους μ΄ένα κολωνάτο ποτήρι κρασί στο χέρι, μένουν Ευρώπη όπως αυτοί την εννοούν κι εμείς μένουμε ξεροί, στήνουν εκροές δισεκατομμυρίων ενώ διαμαρτύρονται για την ασφυξία στην αγορά, μαλώνουν το λαό που «δεν ήξερε τι ψήφιζε», εκβιάζουν, απειλούν σε γλώσσα χαμαιτυπείου για πόρνες και παραδουλεύτρες και αγωνιούν μη τυχόν και πετύχουν κάτι οι καινούργιοι… Οι δεξιοί τη βγαίνουν από τα αριστερά, ουρλιάζοντας για μνημονιακά μέτρα και οι αριστεροί δίνουν συγχωροχάρτι στους δεξιούς, διατυμπανίζοντας ότι τα μέτρα Τσίπρα είναι χειρότερα από το mail Χαρδούβελη. Τι και αν το διαβόητο mail προέβλεπε πλεόνασμα 3% και μάλιστα χωρίς κανέναν όρο (δηλαδή μέτρα 20 δισ.), κατάργηση του ΕΚΑΣ, συντάξεις 360 ευρώ, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος για τις κύριες συντάξεις, ομαδικές απολύσεις, περιορισμό συνδικαλιστικών ελευθεριών, άρση των ρυθμίσεων για τις 100 δόσεις και άλλα παρόμοια. Δεν βαριέσαι η δουλειά μας να γίνεται … Δούλοι και δόλιοι εκ φύσεως και πεποιθήσεως, οραματίζονται οι αδαείς τον Π.Λαφαζάνη να ρίχνει τον Τσίπρα, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να τον υπονομεύει από την πρώτη μέρα, τον Βαρουφάκη να αυτομολεί και να ιδρύει κόμμα (μέχρι και δημοκοπήσεις κάνει η Ν.Δ.!), και την κυβέρνηση να χάνει τη δεδηλωμένη. Με την αρωγή σεσημασμένων λαμογιών που ακόμη δηλώνουν ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι κατάφωρα δεδηλωμένοι …αλλιώς και παρελαύνουν στα κανάλια νυχθημερόν, πιστεύουν ακράδαντα, ότι ήρθε η ώρα τους. Αυτοί κοιμούνται τον ύπνο του αδίκου, αλλά η ατυχία τους ευτυχώς δουλεύει… Τα μέτρα δεν περνούν από τη Βουλή χωρίς το χρέος. Όχι επειδή δεν θα τα ψηφίσουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ,αλλά επειδή δεν θα τα πάει ο Τσίπρας στη Βουλή, εάν δεν εξασφαλίσει τη δέσμευση για τη μείωσή του, με συγκεκριμένους όρους και χρονοδιαγράμματα. Η τρόικα εξωτερικού το γνωρίζει καλά, γι αυτό και το παλεύει μέχρι τέλους, ενώ οι συνιστώσες της παλεύουν και μεταξύ τους, όπως έδειξαν οι τελευταίες εξελίξεις. Όσο για την τρόικα εσωτερικού αδυνατεί να αντιληφθεί το ελάχιστο αυτονόητο: Ότι ο Τσίπρας είναι πολύ νέος, για να αυτοκτονήσει πολιτικά …

http://olympia.gr

Γιατί θυμώνουμε...

Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του:

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».
«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.
«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.
«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.
«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν' ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού.

Mahatma Gandhi 

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

O Ραφαέλ Κορρέα για την Ελλάδα

Στην σκιά της συνόδου ΕΕ με τις λατινοαμερικάνικες χώρες, ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορρέα έδωσε συνέντευξη στο Euronews. Σε αυτή την συνέντευξη έριξε ρουκέτες για την Ελλάδα και το ΔΝΤ, που όμως δεν μετέδωσε ουδείς!

Ο πρόεδρος Κορρέα που παρέλαβε μία χρεοκοπημένη και υποδουλωμένη χώρα στο ΔΝΤ και κατάφερε με τον λαό στο πλευρό του να την φέρει στην κορυφή της ανάπτυξης με ρυθμό… 4,3% δεν μάσησε τα λόγια του.

– Μα εσείς δεν ζούσατε πάνω από τις δυνατότητες σας;

«Εκπρόσωποι χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων – πριν την έλευση του ΔΝΤ – έμπαιναν στο υπουργείο οικονομικών με βαλίτσες και σακούλες γεμάτες με χρήμα. Μαύρο χρήμα για να δωροδοκήσουν υπουργούς, ώστε να δεχθούν δάνεια για αγορά π.χ. όπλων! Έτσι ακριβώς χτιζόταν το χρέος και βέβαια αυτό γινόταν με την απόλυτη συνεργασία των ΜΜΕ που έπαιρναν το μερτικό τους!

Έπειτα ερχόταν η «κρίση» και το ΔΝΤ ως σωτήρας για να την «αντιμετωπίσει»! Τι να αντιμετωπίσει; Το ΔΝΤ απλώς φρόντιζε για την μεταφορά του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου πίσω στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Στην ουσία ρευστοποιούσε τα δάνεια και αυτά πληρωνόντουσαν από ξεπούλημα των εθνικών πόρων, την μείωση των μισθών και των συντάξεων σε επίπεδα εξαθλίωσης.

Για την Ελλάδα:

«Δείτε για παράδειγμα τι κάνουν στην Ελλάδα. Ότι έκαναν σε εμάς, ίδιες μεθόδους για να έλθει το ΔΝΤ στην χώρα (!!). Και βέβαια δεν εφαρμόζει καμία στρατηγική αντιμετώπιση της κρίσης, παρά ρευστοποίηση ενός ιδιωτικού χρέους που πληρώνεται από μειώσεις μισθών, επιδομάτων, μαζικές απολύσεις. Και στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες χωρίς να λάβουν τίποτα από τα δάνεια, αλυσοδένονται με διάφορα μνημόνια χρέους, για να ξεπλυθεί ένα ιδιωτικό χρέος! Η απόλυτη κυριαρχία των ισχυρών του χρήματος, πάνω στον άνθρωπο!

– Εσείς πως τα καταφέρατε να έχετε τέτοιους ρυθμούς ανάπτυξης;

«Γνωρίζαμε οικονομικά, γνωρίζαμε ότι το κλειδί ήταν ο προστατευτισμός της παραγωγής και των θέσεων εργασίας. Δεν ακούσαμε τις σειρήνες που έλεγαν «ο καθένας για την πάρτη του»! Προστατεύσαμε λοιπόν την παραγωγή μας και την δουλειά μας με ένα ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, που απετέλεσε πόλο έλξης για ιδιώτες επενδυτές. Ισχυρές επενδύσεις σε υποδομές, παιδεία, ενέργεια. Έτσι φτάσαμε στο 4,3% που είναι πολύ μεγαλύτερο από τον Ευρωπαϊκό μέσον όρο.

http://olympia.gr

Η αρνητική δύναμη που πλήττει τη σταθερότητά μας κινητήρια δύναμη και ώθηση για αλλαγή

Τα άτομα που μας προξενούν θυμό είναι μια ισχυρή πηγή σοφίας, καθώς φέρνουν στο φως τα αδύνατα σημεία μας και γίνονται καθρέπτης στον οποίον κοιταζόμαστε. Ο Αριστοφάνης έλεγε ότι «οι σοφοί άνθρωποι μαθαίνουν πολλά από τους εχθρούς τους».

Ένας δάσκαλος μπορεί να μας διδάξει τη σπουδαιότητα της υπομονής, του ελέγχου και της ανεκτικότητας. Όλες όμως αυτές τις ικανότητες δεν έχουμε την δυνατότητα να τις εξασκήσουμε, παρά μόνο στην αληθινή ζωή, όταν θα συναντήσουμε τον “εχθρό”. Στις πολεμικές τέχνες μαθαίνουμε ότι η επίθεση του αντιπάλου μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς όφελός μας όταν γνωρίζουμε πώς να διοχετεύσουμε την ορμή της, την κατάλληλη στιγμή, προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο εχθρός μας αναγκάζει να δράσουμε εδώ και τώρα και να βγούμε από την άνεση μας που τελικά θα μας  κάνει μαλθακούς. Μας αναγκάζει να φέρουμε στην επιφάνεια τον καλύτερο καθώς και τον χειρότερο εαυτό μας και να μεταλλάξουμε τη γνώση σε σοφία μέσω της εμπειρίας.  Όταν καταφέρουμε να δούμε τις αντιδράσεις μας αποστασιοποιημένοι και με λίγο χιούμορ, τότε θα ανακαλύψουμε πως σε κάθε σύγκρουση κρύβεται ένα μεγάλο μάθημα σχετικά με τις ποιότητές μας αλλά και τις αδυναμίες μας.

Οι αποκλειστικά αρμονικές σχέσεις γεννάνε μια απάθεια που μπορεί να μας παραλύσει καθώς δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να αναζητήσουμε καινούργια πράγματα, ούτε αναγκαζόμαστε να αναθεωρήσουμε τις πεποιθήσεις μας. Αρκούμαστε στο να ακολουθούμε τον ίδιο δρόμο πάντα. Για την διανοητική και συναισθηματική εξέλιξή μας έχουμε ανάγκη να συγκρουόμαστε, να αντιδρούμε, να δοκιμάζουμε τον εαυτό μας, να αλλάζουμε οπτική γωνία, να νιώθουμε πόνο. Με άλλα λόγια, να μαθαίνουμε. Όπως στις πολεμικές τέχνες, έτσι και στη ζωή, για να τα καταφέρουμε είναι ανάγκη κάποιος να μας παρακινεί. Είναι η θέση κι η αντίθεση που δημιουργούν συγκρουόμενες την αυριανή σύνθεση. «Πόλεμος πάντων πατήρ εστί» έγραψε ο Εφέσιος φιλόσοφος Ηράκλειτος. Όσο πιο βίαιη η σύγκρουση, τόσο οι πιθανότητες μιας πλουσιότερης σύνθεσης αυξάνουν. Ας διαλέξουμε στρατόπεδο λοιπόν κι ας πολεμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς, τα δυο στρατόπεδα, είτε το ξέρουν είτε όχι, συνεργάζονται. Ας γίνουμε μέρος αυτής της σύνθεσης. Ας πάρουμε  μέρος με όλες μας τις δυνάμεις, χωρίς προσκόλληση όμως στο μικρό μας «εγώ», σ’ αυτό που θα μας βγάλει «εκτός Εαυτού», θα μας κάνει να θυμώσουμε, να χάσουμε τη συγκέντρωσή μας και  να κινδυνέψουμε να χάσουμε τη μάχη. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι αυτό που μας δίδαξε ο “δάσκαλος”.

Όταν τα πράγματα γύρω μας δεν είναι ιδανικά, όταν δεχόμαστε επιθέσεις, όταν δε νιώθουμε ικανοποιημένοι από τη ζωή μας, αυτή η αντιξοότητα, αυτή η αρνητική δύναμη που πλήττει τη σταθερότητά μας και δρα ως εχθρός, πρέπει να χρησιμοποιείται ως κινητήρια δύναμη και ώθηση για αλλαγή. Κάθε σύγκρουση τελικά, μας αποκαλύπτει τι δεν πάει καλά μέσα μας και μας επιτρέπει να διατηρούμε τη σπίθα της δημιουργικότητας μας αναμμένη. Χωρίς κάποιον ή κάτι απέναντί μας να μας προκαλεί, η σπίθα αυτή θα έμενε σβηστή. Γι’ αυτό, βλέποντας από ένα μεγαλύτερο βάθος την κατάσταση, θα έπρεπε ίσως να μακαρίζουμε τους εχθρούς μας, γιατί χάρη σ’ αυτούς μπορούμε να αλλάξουμε και να ανεβούμε άλλο ένα σκαλοπάτι στο δρόμο της προσωπικής μας ολοκλήρωσης.

 
http://nekthl.blogspot.gr/

Κόρακες, με ακράτητη γλώσσα ανόητα γαυριούν, παραβγαίνοντας τον αετό, το θεϊκό όρνιο του Δία

«Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα το αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;» Δημήτρης Λιαντίνης Σωστή παιδεία θα ειπεί να μαθαίνεις στους νέους τη ζωή, και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτεία, την εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης, και τους άλλους παράγοντες της αγωγής. Το ένα λοιπόν είναι να ριζώσουμε τον νέο στη ζωή. Το άλλο να ξεριζώσουμε από μέσα του την ψευτιά. Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και μαγικούς κατάδεσμους. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα πνίγουν το στάρι. Αυτά είναι δουλειές και καμώματα για τους Βουσμάνους, φίλε. Αυτά και τα άλλα συναφή τους. Βασκανίες ξεματιάσματα, αστρολογία, τσαρλατανιά και λωποδύτες. Ευχές και κατάρες, θεοί διάβολοι άγγελοι και φαντάσματα. Τελώνια τούλπες και δαιμονικά, το χερικό και το ποδαρικό, η μυρωδιά, το θυμίαμα και το λιβάνι. Λιτανείες για την ανεβροχιά, οταυροκοπήματα και μετάνοιες, φυλαχτά γκόλφια, κόκαλα χάντρες νυχτερίδες, και το τετράφυλλο τριφύλλι. Στον Αη-Γιώργη της Φιλιππιάδας, πάνω ακριβώς από το υδραγωγείο της αρχαίας Νικόπολης υπάρχει ένας τρύπιος βράχος. Φαίνεται από τη δημοσιά που τραβάει για Γιάννενα. Ε, λοιπόν έκαμα έρευνα και βρήκα: Όλοι οι κάτοικοι του χωριού από εβδομήντα και πάνω και όλα τα παιδιά ως τα δώδεκα πιστεύουν ότι το βράχο τον ετρύπησε παλιά ο Αη-Γιώργης, όταν χυμώντας καβαλάρης κυνηγούσε κάποια παγανά. Η πίστη τους έχει την ίδια ασφάλεια με τη γνώση τους ότι η πόλη που βρίσκεται στα δεκαπέντε χιλιόμετρα είναι η Άρτα. Τέτοιας λογής είναι ο φέροντας σκελετός της πνευματικής οργάνωσης των παιδιών μας. Τα πέλματα και τα πέδιλα, οι κολόνες τα συνάζια και οι δοκοί συνδέσεως της ζωής τους είναι οι δεισιδαιμονίες και οι πρoλήψεις. Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε τη φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας. Και δώστου οι παπάδες με τα θυμιατά στις γωνιές των κοιμητηρίων. Για να βουτάνε τα όβολα των πονεμένων. Σαν το φίδι κοιτάνε πώς να μαγνητίσουν το θύμα. Άσε πια όταν τύχει να τους ιδείς να πιάνουνται σε πρόστυχο καβγά για τον πελάτη. Χάρμα. Και βέβαια ημπορεί να εννοήσει κανείς τη λυσσαλέα τους αντίδραση, όταν χρόνια τώρα ζητούμε να καθιερωθεί και στην Ελλάδα το αποτεφρωτήριο και η προαιρετική καύση των νεκρών. Όπως είναι σε όλες τις φτασμένες χώρες. Και δώστου οι αγύρτες με τα ωροσκόπια και τους ζωδιακούς σε εφημερίδες και περιοδικά και τελεβίζια. Βλέπεις κάτι χοντρές κυρίες, που σαν αρχίσουν να σου μιλούν για τον Στάχυ της Παρθένου και για τις επιρροές του Αιγόκερου με τα κέρατα στα ερωτικά σου, βουβαίνουν τον Πεντζίας και τον Ουίλσον… Και δώστου οι προσευχές του Ρήγκαν (κάποιος πρόεδρος της Αμερικής ήταν αυτός) για να πάνε στον παράδεισο οι οχτώ άτυχοι αστροναύτες που χαθήκανε τη στιγμή της εκτόξευσης. Τον πόλεμο των άστρων ήθελε να φτιάξει ο άνθρωπος. Για να καταστραφούν στον Γ’ Παγκόσμιο του Αϊνστάιν όλοι οι λαοί, και να γλιτώσουν μόνο oι Ενωμένες Πολιτείες. Μόνες τους πια στο φρύδι της Γης να κορδεύουνται και να κοκορεύουν πάνω στις στάχτες της ιστορίας. Και δώστου το τροπάρι για την καλή ψυχή και τα καλά στερνά. Να γίνεις δίκαιος και να γίνεις καλός για τους άλλους. Να πηγαίνεις το δείλι στο παρεθύρι, και να διαβάζεις τη Θεία Γραφή και τη Χαλιμά, που έλεγε της θυγατρός της η «Γυναίκα της Ζάκυθος». Εσύ ν’ αγιάσεις. Και μην προσέχεις που οι άλλοι είναι λύκοι έτοιμοι να σε φάνε. Και προπαντός αυτό: Τα μάτια σου τέσσερα για τον Ουρανό και τη Βασιλεία του. Και δώστου τα σακιά το αλεύρι και οι ασπιρίνες. Να στέλνουμε οι πολιτισμένοι στους λιμοκτόνους της Αφρικής και της Ασίας κατά τις σιτοδείες και τις μεγάλες στέγνιες. Τους παίρνουμε το άλογο, κι απέ γενναιόδωρα τους χαρίζουμε το πέταλο. Έχεις ακουστά για το χαλκό της Χιλής, και για το ουράνιο στο πρώην γαλλικό Κογκό; Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν τη χολή είναι το αφιονοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφεται το φυσικό τοπίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρις και τετράκις σε θάνατο, και απάνθρωπη. Οι έξυπνοι, λίγοι, ασελγούν στο σώμα της συνείδησης των αφελών πολλών. Όπου η αφέλεια των τελευταίων παίζει το ρόλο του μαστρωπού και του ρουφιάνου. Έτσι, όταν τα παιδιά μας φτάνουν στην ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα, και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνουνται ωραίες -δηλαδή, έχουνε χωριστεί σε δύο τάξεις. Η μία, που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνεια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν τη σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενεές. Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση, και οι φορτοβαστάκτες της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι, αλλά όλοι τους, ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον πρίγκιπα Μύσκιν, τον Τσε Γκεβάρα, τον ποιητή Σέλλεϋ, τον Άμλετ τον Δανό. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της εμορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου. Περνούν και πηγαίνουν να απαντήσουν τη μοίρα τους… Και ζητούν να μάθουν την αλήθεια, έστω κι αν είναι να τους τυφλώσει. Όπως εζήτησε να μάθει την αλήθεια ο Οιδίποδας, και όταν την έμαθε έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του. Κάτω από τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει: Λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες. Είναι οι ανευνούχιστοι, που ο Δάσκαλος τους είπε άγριους των πόλεων. Και είναι οι τρομοκράτες, που ο Ποιητής τους είπε άξεστους των θαυμάτων. Τόσοι και τέτοιοι είναι οι θρόνοι και οι δυναστείες των προλήψεων. Και γ’ αυτό ο άξιος δάσκαλος και ο δίκαιος που κάνει άξια και δίκαια τη δουλειά του τη μέρα χτίζει και τη νύχτα γκρεμίζει. Από δω, δηλαδή, ξεχερσώνει την ψευτιά και τις προλήψεις και από κει σπέρνει καθαρό το χωράφι του παιδιού με το φως των γνώσεων. Δάσκαλος που αγνοεί το πρώτο μισό, το χρέος δηλαδή του χαλαστή, δε μορφώνει ανθρώπους. Απλά γιατροπορεύει άρρωστους… Όμως το φως δεν το αντέχει ο μισότυφλος. Θυμηθείτε τους πεδουκλωμένους στην παραβολή της Σπηλιάς του Πλάτωνα. Όταν ο φωτισμένος οδηγητής τους βγάζει από τα σκότη και ζητεί να τους ξαναφέρει εμπροστά στον ήλιο, πονούν τα μάτια τους, φεύγουν το φως, και ξαναγυρίζουν στα σκοτάδια τους… Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποια εικόνα και ποια ιδέα ανθρώπου είχε στο μυαλό του ο Βάρναλης, όταν σκάρωσε το Πρωτοχρονιάτικο. Ακούστε βροντές και αστροπελέκια που είναι δυνατότερα από τα κανόνια του Ναπολέοντα… ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ «Σαράντα σβέρκοι βωδινοί με λαδωμένες μπούκλες, σκεμπέδες σταυροδόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες, ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι, ντυμένοι στα μαλάματα κ’ επίσημοι κι ωραίοι. Σαράντα λύκοι με προβιά (γι’ αυτούς βαρά η καμοπάνα), καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα! Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στο τζάκι κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι. Όξ’ ο κοσμάκης φώναζε: — Πεινάμε τέτοιες μέρες, γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες. Κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι, ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν: — Είστε αθέοι». Άθεοι είναι οι γερόντοι και οι γερόντισσες που ζητούνε ψωμί. Αλλά και τον Δελμούζο τον άθεο, κοντά στα άλλα εκείνος ο μαύρος δεσπότης τον κατηγόρησε ότι ξεσήκωνε τους φτωχούς ενάντια στους πλούσιους. Εκεί ήταν ο κόμπος. Ο καλόγερος μαμελούκος, όσο αμβλύνους και νά ‘τανε, την αλήθεια την οσμιζότανε κάπου στον αέρα. Ότι, δηλαδή, το να ξεριζώνεις τις προλήψεις από τα παιδιά είναι όμοιο με το να φέρνεις στις κοινωνίες τη δικαιοσύνη και την τάξη… Η ιστορία του Έλληνα δάσκαλου έχει τη δική της Ιερή Εξέταση, και τις Επιτροπείες της. Είναι αυτές που έκαιγαν βιβλία και ανθρώπους. Η φάρα του Εξαρχόπουλου, του Σκιά, του Μεγαρέα, του Οικονόμου, του Κουκουλέ, του Καλλιάφα. Και των άλλων με τη μίζερη βολή και την τετραπέρατη μυωπία. Ο Αμίλκας Αλιβιζάτος μίλησε για δυσώδη εγωισμό και ταπεινά νιτερέσα. Αντικρύ στους αετούς και τα ύψη χαμοπετάνε και πηδοκοπούν ετούτοι οι κόρακες και οι γύπες. Τη θανάσιμη αλλά και ηρωϊκή αντιπαράθεση την έχει παραστήσει ο Πίνδαρος από τον παλαιό καιρό: «Κόρακες, με ακράτητη γλώσσα ανόητα γαυριούν, παραβγαίνοντας τον αετό, το θεϊκό όρνιο του Δία».

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη 

http://enneaetifotos.blogspot.gr

Διεθνές Συνέδριο αφιερωμένο στην Ελληνίδα φιλόσοφο Υπατία

Αθήνα, 25η Απριλίου 2015 – 1ο Διεθνές Συνέδριο: αφιερωμένο στην φιλόσοφο Υπατία για τα 1600 χρόνια από τον βίαιο θάνατό της, με τίτλο «Η οδύσσεια της γνώσεως».
Θέμα: Η Οδύσσεια της Γνώσεως / Υπατία η Αλεξανδρινή – 1600 από τον θάνατό της.
Προσωπικότητες παγκόσμιας ακτινοβολίας των επιστημών και των τεχνών, θα παρουσιάσουν τις θέσεις τους στην ιστορική διαδρομή και επιδίωξη του Ανθρώπου για πρόοδο και Πολιτισμό, ενίοτε μέχρις αυτοθυσίας:
Richard Dawkins (εξελικτικός βιολόγος, συγγραφέας, Ην. Βασίλειο)
Δημήτρης Νανόπουλος, φυσικός, (πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών)
Διονύσιος Σιμόπουλος (αστρονόμος, επίτ. Πρόεδρος Ευγενιδείου Πλανηταρίου)
Άντζελα Γκερέκου, (αρχιτέκτων, ηθοποιός, πολιτικός)
Στράτος Θεοδοσίου (αστρονόμος)
Γεώργιος Κοντογιώργης, (συγγραφέας, καθηγητής, τέως Πρύτανις Παντείου)
Έλση Σπαθάρη, (αρχαιολόγος, επίτιμη διευθ. ΥΠΠΟΤ)
Μιχάλης Καλόπουλος (Πρόεδρος Σκεπτικιστών Ελλάδος, συγγραφέας)
Γιώργος Λεκάκης (λαογράφος, συγγραφέας, δημ/φος)
Δημήτρης Βαρβαρήγος (συγγραφέας – Υπατία η Αλεξανδρινή)
Μαρία Τζάνη (καθηγήτρια ΕΚΠΑ)
Ξενοφών Μουσάς (αστρονόμος, μέσω skype)
Βίκυ Μπαφατάκη (αρχαιολόγος, συντονίστρια)
Garik Israelian (αστροφυσικός, μέσω kype, Κανάριοι Νήσοι/Ισπανία)
David Eicher (αρχισυντάκτης περιοδικού astronomy, μέσω skype, ΗΠΑ)
Mark Boslough (φυσικός, μέσω skype, ΗΠΑ)
Mart Raukas (καθ. Φιλοσοφίας, ντοκυμ/ίστας, δημ/φος, μέσω skype, Εστονία)
Bettany Hughes (ιστορικός, συγγραφέας, μέσω skype, Ην. Βασίλειο), προβολή αποσπασμάτων του ντοκυμαντέρ της «Alexandria The Greatest City».
Το Συνέδριο θα χαιρετίσουν: ο Δήμαρχος των Αθηναίων κος Γεώργιος Καμίνης και ο κος Σπύρος Μερκούρης, θα αναμεταδοθεί δε ζωντανά στο διαδίκτυο και θα είναι δίγλωσσο, Ελληνικά και Αγγλικά.
Καλλιτεχνικές παρεμβάσεις (ποίηση, χορός, μουσική, εικαστικά), θα λαμβάνουν χώρα καθ’όλη την διάρκεια της ημέρας:
Εύα Αποστολάτου, Ekaterina Savtchenko (Ρωσία), Δαρεία Κορνέα, Άγγελος, Βασίλειος Αράπης, Μιχάλης Μηναριτζόγλου (εικαστικοί), Μάρω Κουρή, Τίτα Μπονάτσου (φωτογραφία) Μαρία – Υπατία Γερολυμάτου (χορός) Αλίκη Μαρκαντωνάτου (αρχαία λύρα, ωδή), Σοφία Ανδριανού (ωδή).
Μετά το πέρας των ομιλιών ο κος Αλέξανδρος Χάχαλης θα παρουσιάσει έργο αφιερωμένο στη μεγάλη φιλόσοφο και τον Αέναον Αγώνα προς την Γνώση, με διακεκριμένους καλλιτέχνας: Τζένη Δριβάλα, Αγάπη Παπαμήτσου, Τζίνα Φωτεινοπούλου (υψίφωνοι), Θοδωρής Μπιράκος (βαρύτονος, τρομπέτα), Alex Foster (σαξοφωνίστας, ΗΠΑ), Κώστας Γιαλίνης, Όλγα Παππά, (απαγγελία).
Το ολοήμερο συνέδριο τελεί υπό την Αιγίδα του Δήμου Αθηναίων
Σάββατο 25 Απριλίου στο Αμφιθέατρο «Αθήνα 9.84″ στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, είσοδος ελεύθερη με επίδειξη ταυτότητας.
Το συνέδριο τελεί υπό την Αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.
Ωράριο: 10:30-12:30 / 13:00-15:00 / 16:30-18:30 / 19:00-21:00
Εμπνευστής και διοργανωτής του συνέδριου, ο μουσικοσυνθέτης Αλέξανδρος Χάχαλης.
http://www.tribune.gr

Κοιτώντας με τα μάτια της ψυχής

Όταν ένας γέρος άντρας πέθανε στη γηριατρική πτέρυγα ενός γηροκομείου στην Αυστραλία, θεωρήθηκε πως δεν είχε αφήσει τίποτα αξίας. Αργότερα, όταν οι νοσοκόμες έψαχναν ανάμεσα στα λιγοστά υπάρχοντά του, βρήκαν αυτό το ποίημα. Η ποιότητά του και το περιεχόμενό του εντυπωσίασαν τόσο πολύ το προσωπικό, που φτιάχτηκαν αντίγραφα του και μοιράστηκε σε κάθε νοσοκόμα του νοσοκομείου.

Μια νοσοκόμα πήρε το δικό της αντίγραφο στη Μελβούρνη. Η μοναδική κληρονομία του γέρου άντρα στους μεταγενέστερους έχει εμφανιστεί από τότε σε χριστουγεννιάτικες εκδόσεις περιοδικών σε όλη τη χώρα και περιοδικά Ψυχικής Υγείας.

Και αυτός ο γέρος άντρας, χωρίς τίποτα να έχει μείνει να δώσει στον κόσμο, είναι τώρα ο συγγραφέας αυτού του «ανώνυμου» ποιήματος που τριγυρίζει σε ολόκληρο το διαδίκτυο.

Τι βλέπετε νοσοκόμες; .... Τι βλέπετε;

Τι σκέφτεστε .... όταν με κοιτάτε;

Ένας ιδιότροπος γέρος, .... όχι πολύ σοφός,

Αβέβαιος από συνήθεια .... με μακρινή ματιά;

Που λερώνεται με το φαγητό του .... και δεν δίνει καμία απάντηση.

Όταν λέτε με δυνατή φωνή .... «Εύχομαι να προσπαθούσες!»

Που φαίνεται να μην παίρνει είδηση .... τα πράγματα που κάνετε.

Και πάντα χάνει .... μια κάλτσα ή ένα παπούτσι;

Ο οποίος, αντιστεκόμενος ή όχι .... σας αφήνει να κάνετε όπως επιθυμείτε.

Με το μπάνιο και το τάισμα .... για να γεμίσετε την μέρα;

Αυτό σκέφτεστε; .... Αυτό βλέπετε;

Τότε άνοιξε τα μάτια σου νοσοκόμα, δεν κοιτάς εμένα.

Θα σου πω ποιος είμαι .... καθώς στέκομαι εδώ τόσο ακίνητος.

Καθώς υπακούω στις διαταγές σου .... καθώς τρώω με τη θέλησή σου.

Είμαι ένα Δεκάχρονο μικρό παιδί .... με έναν πατέρα και μητέρα,

Αδερφούς και αδερφές .... που αλληλοαγαπιόμαστε.

Ένα Δεκαεξάχρονο νεαρό αγόρι .... με φτερά στα πόδια του.

Ονειρευόμενο πως σύντομα τώρα .... αγάπη θα βρει.

Στα Είκοσι σύντομα γαμπρός .... η καρδιά μου πετά.

Καθώς θυμάμαι τους όρκους .... που υποσχέθηκα πως θα κρατήσω.

Στα Εικοσιπέντε τώρα .... έχω δικό μου μικρό.

Που χρειάζεται την καθοδήγησή μου .... και ένα ασφαλές χαρούμενο σπιτικό.

Τριαντάχρονος άντρας .... το μικρό μου έχει πια γρήγορα μεγαλώσει.

Δεμένοι μαζί .... με δεσμούς που θα κρατήσουν.

Στα Σαράντα μου, οι νεαροί γιοί μου .... έχουν μεγαλώσει και φύγει.

Μα η γυναίκα μου είναι δίπλα μου .... να σιγουρέψει πως δε θα θρηνώ.

Στα Πενήντα, άλλη μια φορά .... μωρά παίζουν στα γόνατά μου.

Ξανά, γνωρίζουμε παιδιά .... η αγαπημένη μου κι εγώ.

Σκοτεινές μέρες με βαραίνουν .... η σύζυγός μου είναι νεκρή.

Κοιτάζω το μέλλον .... τρέμω με φόβο.

Γιατί όλα τα μικρά μου .... ανατρέφουν δικά τους μικρά.

Και σκέφτομαι τα χρόνια .... και την αγάπη που έχω γνωρίσει.

Είμαι τώρα ένας γέρος άντρας .... και η φύση είναι σκληρή.

Είναι αστείο να κάνεις τα γηρατειά .... να μοιάζουν ανόητα.

Το σώμα καταρρέει .... η χάρη και η δύναμη αποχωρούν.

Τώρα υπάρχει μια πέτρα .... εκεί όπου είχα καρδιά.

Μα μέσα σε αυτό το παλιό κουφάρι .... ένας νεαρός άντρας κατοικεί.

Και για άλλη μια φορά .... η ταλαιπωρημένη μου καρδιά φουσκώνει.

Θυμάμαι τις χαρές .... θυμάμαι τον πόνο.

Και αγαπώ και ζω .... τη ζωή ξανά.

Σκέφτομαι τα χρόνια, τόσο λίγα .... φύγαν τόσο γρήγορα.

Και δέχομαι το σκληρό γεγονός .... πως τίποτα δε κρατά.

Λοιπόν, ανοίξτε τα μάτια σας, άνθρωποι .... ανοίξτε και δείτε.

Όχι έναν ιδιότροπο γέρο .

Κοιτάξτε κοντύτερα .... δείτε .... ΕΜΕΝΑ!!

Θυμηθείτε αυτό το ποίημα την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ένα άτομο μεγαλύτερης ηλικίας το οποίο μπορεί να κάνετε πέρα, δίχως να δείτε μέσα του τη νεανική ψυχή. Όλοι μια μέρα θα είμαστε στην ίδια θέση!

Τα καλύτερα και πιο όμορφα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο δε μπορούμε να τα δούμε ή να τα αγγίξουμε.

Πρέπει να τα αισθανθούμε με την καρδιά!

Τίποτε δεν χάνεται στο σύμπαν

Τη λύση σε ένα «μυστήριο» 40 ετών, το οποίο φέρνει σε αντίθεση θεμελιώδεις αρχές της κβαντικής φυσικής με τις ιδιότητες των μαύρων τρυπών, υποστηρίζουν πως ανακάλυψαν επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Μπάφαλο στις ΗΠΑ.

Πιο συγκεκριμένα, οι Αμερικανοί επιστήμονες ανέπτυξαν μια νέα θεωρία που απαντά στο Παράδοξο της Χαμένης Πληροφορίας, έναν γρίφο που προσπαθούν να λύσουν οι φυσικοί εδώ και τέσσερις δεκαετίες, με σκοπό να αποδείξουν πως οι μαύρες τρύπες δεν παραβιάζουν την κβαντομηχανική.

Το Παράδοξο συνδέεται με το γεγονός ότι μια μαύρη τρύπα έχει τόσο ισχυρό βαρυτικό πεδίο ώστε να «καταπίνει» την ύλη και το φως που θα βρεθούν στην εμβέλειά του. Τότε, μαζί με τα φωτόνια και τα σωματίδια που «καταβροχθίζονται», φαίνεται πως εξαφανίζονται για πάντα και οι πληροφορίες που αυτά κωδικοποιούν. Κάτι που όμως αντιβαίνει σε έναν από τους θεμελιώδεις «πυλώνες» της κβαντικής φυσικής, σύμφωνα με τον οποίο η πληροφορία δεν μπορεί ποτέ να χαθεί, αλλά πάντοτε διατηρείται.

Η νέα θεωρία αίρει το Παράδοξο, και έτσι «συμφιλιώνει» την κβαντική φυσική με τις ιδιότητες των μαύρων τρυπών, δείχνοντας πως η πληροφορία δεν χάνεται. «Η μελέτη μας έδειξε πως οι πληροφορίες δεν εξαφανίζονται όταν εισέλθουν σε μια μαύρη τρύπα», λέει χαρακτηριστικά στο σάιτ του πανεπιστημίου ο Ντέγιαν Στόικοβιτς, αναπληρωτής καθηγητής φυσικής και ένας από τους επιστήμονες που τη διατύπωσαν, συμπληρώνοντας ότι οι πληροφορίες είναι δυνατόν να ανακτηθούν από την ακτινοβολία που εκπέμπει η μαύρη τρύπα.

Η θεωρία περιγράφεται σε άρθρο των Αμερικανών φυσικών στο περιοδικό Physical Review Letters. Σε αυτό, οι συγγραφείς του δείχνουν με ποιον τρόπο από τις αλληλεπιδράσεις των σωματιδίων που εκπέμπει μια μαύρη τρύπα μπορούν να αποκαλυφθούν όχι μόνο τα χαρακτηριστικά της ύλης και της ενέργειας που έχει «καταπιεί», αλλά και οι ιδιότητες του άστρου από το οποίο αυτή προέκυψε.

Σύμφωνα τον Στόικοβιτς, πρόκειται για μία σημαντική ανακάλυψη, αφού ακόμη και οι φυσικοί που θεωρούσαν ότι η πληροφορία δεν χάνεται σε μία μαύρη τρύπα δεν είχαν καταφέρει μέχρι σήμερα να περιγράψουν με μαθηματικά τον μηχανισμό που τη διατηρεί. Αντίθετα, στο άρθρο στο Physical Review Letters, παρατίθενται εξισώσεις που δείχνουν πώς διατηρείται η πληροφορία.

Το Παράδοξο πρωτοδιατυπώθηκε πριν από 40 χρόνια, όταν ο Βρετανός φυσικό Στίβεν Χόκινγκ έδειξε πως οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτινοβολία, με συνέπεια να «εξαερώνονται» με την πάροδο του χρόνου. Μία άμεση συνέπεια αυτής της ανακάλυψης ήταν πως οι πληροφορίες στο εσωτερικό της θα χαθούν για πάντα όταν αυτή εξαφανισθεί, παραβιάζοντας έτσι την κβαντική φυσική.

Αν και ο Χόκινγκ ήταν τόσο βέβαιος για το Παράδοξο που έβαλε στοίχημα με συναδέλφους του, λίγα χρόνια αργότερα έκανε στροφή 180 μοιρών, παρουσιάζοντας ένα θεωρητικό μοντέλο που επιτρέπει τη διατήρηση της πληροφορίας. Ωστόσο, η λύση του δεν έπεισε όλη την επιστημονική κοινότητα, με συνέπεια μέχρι σήμερα να μην έχει βρεθεί κοινά αποδεκτή εξήγηση.

Με βάση τους ερευνητές από το Μπάφαλο, αυτή η εξήγηση «κρύβεται» τόσο στα σωματίδια που εκπέμπει μία μαύρη τρύπα, όσο και στις ασθενείς αλληλεπιδράσεις τους. Έτσι, λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα, δείχνουν ότι ένας εξωτερικός παρατηρητής έχει τη δυνατότητα να ανακτήσει τα χαρακτηριστικά της ύλης και της ενέργειας που έχει «καταπιεί» το ισχυρό βαρυτικό πεδίο.

Οι αλληλεπιδράσεις αυτές περιλαμβάνουν από τη βαρυτική έλξη μεταξύ των σωματιδίων μέχρι την ανταλλαγή φωτονίων. Παρόλο που αυτές οι «συσχετίσεις» δεν ήταν άγνωστες, οι περισσότεροι επιστήμονες τις θεωρούσαν ασήμαντες μέχρι τώρα. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Στόικοβιτς, είναι το «κλειδί» που αίρει το Παράδοξο. 

περιοδικό Physical Review Letters [Radiation from a collapsing object is manifestly unitary, Anshul Saini, Dejan Stojkovic]

Τμήμα ειδήσεων defencenet

Οι λέξεις αποτυπώνονται στον εγκέφαλο σαν εικόνες

Όταν μαθαίνουμε γραφή, ο εγκέφαλός μας δε μαθαίνει τα ξεχωριστά γράμματα των λέξεων, αλλά αντίθετα είναι έτσι προγραμματισμένος ώστε να θυμάται κάθε λέξη σα σύνολο.
Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει μία νέα έρευνα, σύμφωνα με την οποία οι νευρώνες ανταποκρίνονται διαφορετικά στις πραγματικές λέξεις.
Κατά τη διάρκεια πειραμάτων, οι σαρώσεις του εγκεφάλου των εθελοντών αποκάλυψαν ότι οι νέες λέξεις εμφανίζονται σα σχήματα, αντί σα μια ομάδα γραμμάτων, κάνοντας τους ερευνητές να μιλούν για ένα «οπτικό λεξικό».
Η έρευνα που διεξήχθη από μια ομάδα ερευνητών στο Georgetown University Medical Centre, υποστηρίζει ότι ο εγκέφαλος είναι «ολιστικά συντονισμένος» να αναγνωρίζει ολόκληρες λέξεις.
Ο επικεφαλής της μελέτης, Dr Maximilian Riesenhuber, από το εργαστήριο υπολογιστικής, γνωστικής νευροεπιστήμης δήλωσε σχετικά: «Δεν αναγνωρίζουμε λέξεις συλλαβίζοντάς τες γρήγορα ή αναγνωρίζοντας τμήματα των λέξεων, όπως έχουν υποστηρίξει ορισμένοι ερευνητές. Αντίθετα, οι νευρώνες σε ένα μικρό τμήμα του εγκεφάλου θυμούνται πώς δείχνουν οι λέξεις σα σύνολο, χρησιμοποιώντας κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ‘οπτικό λεξικό’».
Η μικρή αυτή περιοχή του εγκεφάλου βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του οπτικού φλοιού, απέναντι από την ατρακτοειδή περιοχή προσώπου στη δεξιά πλευρά, η οποία είναι υπεύθυνη για την επεξεργασία πληροφοριών που αφορούν τα πρόσωπα.
«Η μία περιοχή είναι υπεύθυνη για να θυμάται ολόκληρα πρόσωπα, επιτρέποντάς μας να αναγνωρίζουμε γρήγορα τους ανθρώπους, και η άλλη είναι επιλεκτική σε ό,τι αφορά ολόκληρες λέξεις, βοηθώντας μας να διαβάζουμε γρήγορα» εξήγησε ο Dr Riesenhuber, σύμφωνα με όσα αναφέρει δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail.
«Η περιοχή αυτή δεν ενδιαφέρεται για το πώς ακούγονται οι λέξεις, αλλά για το πώς δείχνουν μαζί τα γράμματα των λέξεων. Το γεγονός ότι αυτό το είδος της μάθησης συμβαίνει μόνο σε ένα πολύ μικρό μέρος του εγκεφάλου αποτελεί ένα ωραίο παράδειγμα της επιλεκτικής πλαστικότητας του εγκεφάλου» κατέληξε ο ίδιος.
Τα συμπεράσματα των ερευνητών δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Neuroscience.

Τμήμα ειδήσεων defencenet

Όταν η αλήθεια περνάει από τα ΜΜΕ

Προβλήθηκε πολύ πρόσφατα στην κρατική γερμανική τηλεόραση (ZDF):

https://www.youtube.com/watch?v=_QimxVuicZU

Αναζητώντας το παρελθόν του πλανήτη μας...

Η άποψη ότι η ανθρωπότητα δεν φθάνει για πρώτη φορά στα παρόντα τεχνολογικά και επιστημονικά επίπεδα είναι πολύ διαδεδομένη σε ορισμένους κύκλους. Ακόμα και ο ίδιος ο Αϊνστάϊν είχε πει κάποτε πως «τα αρχαία πειράματα έγιναν για άλλη μια φορά, οι παλιές γνώσεις ανακαλύφθηκαν εκ νέου». Σύμφωνα με τις σχετικές θεωρίες ο άνθρωπος έχει φθάσει πολλές φορές στο απόγειο της πολιτισμικής και τεχνολογικής του εξέλιξης αλλά εξ αιτίας κάποιας καταστροφής έχει οπισθοδρομήσει και έχει αρχίσει πάλι από την αρχή. Αυτό αναφέρεται και από τον Πλάτωνα στο έργο του «Τίμαιος» όπου διηγούμενος την επίσκεψη του Σόλωνα στην Αίγυπτο περιγράφει τη συνομιλία που είχε με τον Αιγύπτιο αρχιερέα που του είπε τη χαρακτηριστική φράση «εσείς οι Έλληνες είστε αιωνίως παιδιά. Είστε όλοι νέοι στην ψυχή γιατί δεν θυμάστε τις αρχαίες σας παραδόσεις. Θυμάστε μόνο έναν κατακλυσμό ενώ έχουν γίνει προηγουμένως πολλοί.» Από την αρχαιότητα , λοιπόν, είναι γνωστό ότι έχουν γίνει πολλές καταστροφές στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας κι ότι πολλές φορές ο πολιτισμός οπισθοδρόμησε για να ξαναπάρει αργότερα το ανηφορικό μονοπάτι. Σε ποιο επίπεδο όμως, είχαν φτάσει οι προηγούμενοι πολιτισμοί; Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως στο παρελθόν ο άνθρωπος είχε καταφέρει επιτεύγματα αντίστοιχα ή και ανώτερα κι από τα σημερινά. Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν η χρήση της ατομικής ενέργειας. Τα βιβλικά Σόδομα και Γόμορα λέγεται ότι καταστράφηκαν από αυτή την αιτία. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε άλλα μέρη της γης. Σε νησιά του Ειρηνικού ανακαλύφθηκαν μέσα στη ζούγκλα πανάρχαια τείχη και ερείπια πόλεων που καταστράφηκαν με τέτοιο τρόπο που μόνο μια ατομική βόμβα θα μπορούσε να δικαιολογήσει. Αντίστοιχα ευρήματα υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Γης. Η πιο πρόσφατη από αυτές τις ανακαλύψεις αφορά μια πόλη στην αρχαία Ινδία η κατάληξη της οποίας ήταν τραγική .

Η Ραδιενεργός Πόλη

Σε μια περιοχή του Ρατζαστάν της Ινδίας όπου γίνονταν έργα για την ανέγερση ενός μεγάλου συγκροτήματος κατοικιών ανιχνεύτηκαν υψηλές εκπομπές ραδιενέργειας. Στην ίδια περιοχή είχε παρατηρηθεί στα προηγούμενα χρόνια μεγάλη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και μεγάλος αριθμός γεννήσεως νεογνών με σοβαρές γενετικές αλλοιώσεις. Τι είχε συμβεί εκεί; Γιατί αυτή η περιοχή είχε το προνόμιο της ραδιενεργούς εκπομπής; Οι επιστημονικές έρευνες και η αρχαιολογική σκαπάνη έδωσαν τελικά την απάντηση ανασκάπτοντας μια αρχαία πόλη στην οποία είναι εμφανή τα σημάδια μιας ατομικής καταστροφής που έγινε εκεί πριν από 8000 έως 12000 χρόνια καταστρέφοντας τα περισσότερα κτίρια και σκοτώνοντας περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Ένας ερευνητής ,μάλιστα , υπολογίζει πως η ατομική βόμβα που κατέστρεψε την αρχαία αυτή πόλη ήταν παρόμοιου μεγέθους με εκείνες που έπληξαν το Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα το 1945.Στη Μαχαμπαράτα , το Ινδικό έπος, πολλοί ερευνητές ανακαλύπτουν περιγραφές που θυμίζουν σύγχρονα πολεμικά μέσα , άρματα μάχης, πυραύλους και ατομικές βόμβες. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται πολύ ξεκάθαρα και μια μεγάλης έκτασης καταστροφή που η περιγραφή της παραπέμπει σε ατομική έκρηξη. «Η καταστροφή ήρθε από μια λάμψη που έμοιαζε να έχει όλη τη δύναμη του σύμπαντος κι ύστερα υψώθηκε σε μια στήλη καπνού και φωτιάς τόσο μεγάλη που έλαμπε σαν 10000 ήλιοι μαζί. Ήταν ένα γιγαντιαίος άγγελος θανάτου που μετέτρεψε σε μια στιγμή σε στάχτες μια ολόκληρη φυλή. Τα κορμιά κάηκαν σε βαθμό που έγιναν αγνώριστα. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν, τα κεραμικά έσπασαν και τα πουλιά έγιναν άσπρα» . Αυτό θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή από τις τραγικές στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Όμως πρόκειται για μια περιγραφή που βρίσκεται μέσα στο αρχαίο κείμενο της Μαχαμπαράτα. Κάποτε θεωρείτο αλληγορική και μυθική αυτή η περιγραφή σήμερα όμως όλο και περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν πως πρόκειται για αυθεντικό ιστορικό γεγονός.

Ένας Πόλεμος που Μαίνεται Ακόμα

Ο Ινδός ιστορικός Κισάρι Μόχαν Γκάνγκουλι λέει ότι οι ινδικές ιερές γραφές βρίθουν από παρόμοιες περιγραφές που παραπέμπουν σε πυρηνικές καταστροφές. Υπάρχουν επίσης αναφορές για ιπτάμενα πολεμικά άρματα και όπλα ολέθρου τα οποία μπορούσαν να εξολοθρεύσουν ολόκληρους στρατούς εκσφενδονίζοντας τους στρατιώτες μαζί με τους ελέφαντές τους σαν να ήταν φύλλα δέντρων. Αυτό δε που σήμερα εμείς περιγράφουμε σαν το «πυρηνικό μανιτάρι» που ξεπετάγεται στο σημείο όπου πέφτει μια ατομική βόμβα στα αρχαία ινδικά κείμενα περιγράφεται σαν «γιγάντια ομπρέλα» από καπνό και φωτιά. Μολονότι η επίσημη άποψη της ιστορίας δυσκολεύεται να δεχθεί την ύπαρξη προγενέστερων πολιτισμών που είχαν φτάσει στο επίπεδο να δαμάσουν την ατομική ενέργεια, πολλά αρχαία κείμενα και κυρίως πολλά ευρήματα αποδεικνύουν πως η ιστορία είναι διαφορετική από αυτή που πιστεύουν οι περισσότεροι. Ο αρχαιολόγος Φράνσις Τέηλορ ,ειδικευμένος στις ιερές επιγραφές, ανακάλυψε κοντά στην αρχαία ραδιενεργό πόλη της Ινδίας κείμενα σε ναούς που απευθύνουν έκκληση στους θεούς για να σωθούν οι πιστοί από τη «μεγάλη λάμψη» που καταστρέφει τα πάντα. «Είναι να σαστίζει κανείς αν δεχθεί το ενδεχόμενο κάποιος πολιτισμός να είχε αναπτύξει πυρηνική τεχνολογία πριν από τη δική μας εποχή» λέει ο Βρετανός αρχαιολόγος και συμπληρώνει « ωστόσο οι ραδιενεργές στάχτες που βρίσκουμε σήμερα φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις αρχαίες ινδικές γραφές που περιγράφουν έναν ατομικό πόλεμο». Ό,τι κι αν κατέστρεψε , πάντως, την αρχαία πόλη στην Ινδία έχει επίδραση ως τις μέρες μας, όπως αποδεικνύουν οι υψηλές συγκεντρώσεις ραδιενέργειας. Γι αυτό και η Ινδική κυβέρνηση απέκλεισε τη μολυσμένη περιοχή και ματαίωσε την ανέγερση των κτιρίων. Η αύξηση των καρκίνων και των τερατογενέσεων αποδεικνύουν πως ακόμα και χιλιάδες χρόνια μετά ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να εξακολουθεί να μαίνεται και να δημιουργεί νέα θύματα.

Από την Ατλαντίδα στο Σήμερα

Πολλοί μάλιστα είναι πεπεισμένοι πως αυτή η τεχνολογία υπήρχε και στην αρχαία Ατλαντίδα και πως στην παρούσα εποχή ενσαρκώνονται πολλοί άνθρωποι που ζούσαν σε προηγούμενη ζωή στη βυθισμένη ήπειρο η οποία καταστράφηκε –σύμφωνα με μια άποψη- από τη λανθασμένη χρήση της γνώσης και της τεχνολογίας. Όπως η ατομική ενέργεια. Οι μαζικές ενσαρκώσεις είναι επειδή έχουν δημιουργηθεί και πάλι οι αντίστοιχες συνθήκες και εκείνοι που τότε διάλεξαν λάθος, και έκαναν επιλογή καταστροφής, να έχουν τώρα την ευκαιρία να διαλέξουν και πάλι, αυτή τη φορά πιο σοφά.

Ιουλία Πιτσούλη

http://www.noosfera.gr

Από τους λεβέντες στους "δήθεν λεβέντες". Η εγκατάλειψη της αξιοπρέπειας του παιδαγωγού

Όποιος νομίζει πως η ελληνική επαρχία είναι όσα απεικονίζουν οι έγχρωμες φωτογραφίες του καλοκαιριού κάνει λάθος. Η επαρχία είναι σκληρή, στενή και δεν συγχωρεί. Μεγάλωσα σε ένα μεγάλο χωριό της Λέσβου με ιστορία, σπουδαίους ανθρώπους αλλά και ένα τσούρμο λεβεντομαλάκες. Αμόρφωτοι, βίαιοι άνθρωποι, που επέλεγαν τη βία όχι για να αντριευτούν αλλά για να κρυφτούν πίσω της. Για να κρύψουν τα συμπλέγματα, τη δειλία τους και την μειονεξία τους.
Γελοιοποιήσαν ό,τι δεν μπορούσαν να καταλάβουν, κάγχαζαν αυτά που δεν μπορούσαν να φτάσουν και προσπαθούσαν ασυναίσθητα να κάνουν την κοινωνία να τους μοιάσει για να μπορούν να είναι κάποιοι. Όλα αυτά συνήθως με βία και τη γενναιότητα του μαχαλόμαγκα ο οποίος μέσα στην αγέλη γίνεται όσο άντρας επιλέξει με τα λόγια, αλλά μόνος ψάχνει πάντα τη σκιά για να κρυφτεί.
Θυμάμαι που στο μεγάλο πανηγύρι του χωριού το καλοκαίρι, οι ίδιοι άνθρωποι πάντα, μετέτρεπαν το έθιμο σε μια επίδειξη μεθυσμένης μαγκιάς και βίας. Μεθούσαν, έσπαγαν, χτυπούσαν και καμιά φορά τραβούσαν και μαχαίρια. Οι ίδιοι πάντα, μόνο που σιγά σιγά πλήθυναν. Η Αστυνομία συνήθως τους έπιανε και μετά από λίγο τους άφηνε ελεύθερους. Οι περισσότεροι ήταν ρουφιάνοι της ή προστατευόμενοι του βουλευτή της περιοχής.
Τα πιο προοδευτικά μυαλά στο χωριό και οι πιο μορφωμένοι έφευγαν και άφηναν την κοινωνία όμηρη σε μια ομάδα που η τοπική διαπλοκή την έκανε ισχυρή. Τα παιδιά στο χωριό, έμαθαν να έχουν πρότυπο στα πρώτα χρόνια της εφηβείας αυτό το αντριλίκι που το μεγάλωνε το ούζο και το θέριευε η προσωπική μικρότητα. Αλλοίμονο σε αυτόν που ήταν διαφορετικός, τρελός, μειονεκτικός ή πολύ έξυπνος. Παραδινόταν στη χλεύη για να επιβεβαιώσει τον ανδρισμό της αμορφωσιάς και της δειλίας.
Όποτε πάω στο χωριό μαθαίνω πως τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Ναρκωτικά, όπλα, βρωμιές και πάντα το αντριλίκι που ψάχνει ποιός θα παραπατήσει για να τον κλωτσήσει. Όρθιο δεν χτυπάνε ποτέ. Οι πιο μικροί ηλικιακά προσχωρούν σε αυτό το πρότυπο της ομάδας για να είναι κάποιοι ή για να μην πάθουν ό,τι παθαίνουν οι άλλοι. Πολλοί έχουν συλληφθεί, έχουν φυλακιστεί ακόμη και για φόνους ανθρώπων, αλλά είναι ελεύθεροι γιατί φροντίζει ο πολιτικός προστάτης του χωριού εξασφαλίζοντας την εκλογική του πελατεία. Τα δικαστήρια βγάζουν περίεργες αποφάσεις και νόμοι εμφανίζονται για να αποσυμφορηθούν οι φυλακές από αυτούς τους συγκεκριμένους φονιάδες και άθλιους.
Περιττό να πω, πως αυτός ο πολιτικός προστάτης έχει θέση αγίου στο χωριό αφού στα μάτια όλων “φροντίζει για το χωριό και τους ανθρώπους του”, όχι για φονιάδες και εμπόρους ναρκωτικών
Όταν διάβασα για την εξαφάνιση του Βαγγέλη Γιακουμάκη και τις παρενοχλήσεις από την ομάδα των κρητικών, πίστευα πως ήξερα ακριβώς τι είχε συμβεί. Μια ομάδα εφήβων αναθρεμμένη σαν τα παιδιά του χωριού μου, αδύναμη να καταλάβει τη διαφορά μεταξύ λεβέντη και λεβεντομαλάκα, προσπάθησε να επιβεβαιωθεί απέναντι σε αυτόν το αδύναμο που μπορούσε. Το πρόσχημα ήταν πως ο Βαγγέλης δεν ανταποκρινόταν στα πρότυπα ανδρισμού της κρητικής αυθαιρεσίας τους. Αγνοούσαν βέβαια και οι ίδιοι πως η Κρήτη και πολύ περισσότερο η λεβεντιά της, δεν έχει καμιά σχέση με το πρότυπο των όπλων και της δειλής εκδικητικότητας που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια. Οι κρητικοί χρησιμοποίησαν τα όπλα για να αντιμετωπίσουν τον κατακτητή και όχι για να πυροβολούν πισώπλατα ανθρώπους. Η μαφία που δημιουργήθηκε με άλλοθι την κρητική λεβεντιά, ήταν ένα σύστημα πολιτικής διαπλοκής με το έγκλημα. Πολιτικοί παράγοντες δημιούργησαν τα Ζωνιανά, πολιτικοί παράγοντες προστατεύουν το έγκλημα στην Κρήτη προσπαθώντας να του αποδώσουν κοινωνική ανοχή με το πρότυπο ψευτοαντριλικιού.
Με αυτό το πρότυπο λειτούργησαν και οι κρητικοί στη Γεωργική Σχολή των Ιωαννίνων. Ως επιβεβαίωση αυτού του προτύπου ήρθε και η παρέμβαση του πολιτικού από την Κρήτη πριν από χρόνια για τα άτακτα παιδιά της Σχολής. Πήρε λέει τηλέφωνο για να μην διώξουν σπουδαστή από τη Σχολή. Έτσι αντιλαμβάνεται το ρόλο του. Το αποτέλεσμα είναι πως ένα παιδί, κάτω από την πίεση και τις συμπεριφορές των συνομήλικών του είναι νεκρό. Γιατί δεν ήταν αρκετά καλό για το “κρητικό πρότυπο” του λεβεντομαλάκα που νομίζει πως είναι λεβέντης επειδή φοράει στιβάνια και μαύρο πουκάμισο. Επειδή χτυπάει αδύναμους και ερωτοτροπεί με το έγκλημα.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο το πρότυπο που σμίλευσαν άθλιοι ψευτόμαγκες και συμφερολοντολόγοι πολιτικοί. Είναι κυρίως η Σχολή. Αυτοί όλοι μπήκαν στο περιβάλλον της Σχολής αλλά κανένας δεν τους ζήτησε να αρνηθούν τα τερατώδη που εκπροσωπούσαν για να φοιτήσουν. Αντί η Σχολή και οι καθηγητές τους να θέσουν τα όρια μέσα στα οποία θα λειτουργούσαν, αποδέχθηκαν τα δικά τους. Τους άφησαν να είναι λεβεντομαλάκες και να βασανίζουν έναν σπουδαστή τους. Γνώριζαν αλλά χωρίς να έχουν το δικαίωμα, είχαν αποδεχθεί πως το σύστημα απαιτεί να υποκληθούν οι ίδιοι ως καθηγητές και παιδαγωγοί και όχι η αθλιότητα και η βία στον πολιτισμό και τους όρους λειτουργίας.
Δεν έπαιξαν το ρόλο τους ως καθηγητές. Δέχθηκαν παρεμβάσεις από πολιτικούς και δεν τις κατήγγειλαν, έβλεπαν ένα παιδί να υποφέρει και δεν συμπεριφέρθηκαν σαν να είναι το παιδί τους. Εγκατέλειψαν τη λεβεντιά και την αξιοπρέπεια που πρέπει να έχει ένας παιδαγωγός μπροστά σε ένα τσούρμο λεβεντομαλάκες που επέμενε πως η σπουδαιότητα στη ζωή είναι να γίνεσαι όχλος και να τιμωρείς, κανίβαλος και να κατασπαράζεις.
Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί έχουν παιδιά. Ούτε τι ευθύνη έχει ο καθένας. Ας βγουν να μιλήσουν. Με το θάρρος όχι του λεβέντη, γιατί λεβέντες δεν είναι, αλλά του ανθρώπου που νοιώθει έστω κάποια ενοχή.

Κώστας Βαξεβάνης
http://www.koutipandoras.gr/

Η πλήξη της απουσίας του εαυτού μας που χάνεται μέσα στη "δράση"...

Καταντήσαμε τη ζωή μας  ένα μεγάλο πανηγύρι. Τρέχουμε ασταμάτητα από το ένα παιχνίδι του λούνα παρκ στο άλλο, προσπαθώντας μέσα απ’ την έξαρση να νιώσουμε τη ζωή. Χανόμαστε, ξέπνοοι σχεδόν, μέσα σε ένα στρόβιλο δραστηριοτήτων. Κι αν δεν είναι έτσι ακριβώς, έτσι θα θέλαμε να είναι κι έτσι προσπαθούμε να κάνουμε τη ζωή μας. Αν δεν είναι έτσι ακριβώς, απογοητευόμαστε. 

Γιατί άραγε; 

Γιατί δε ρωτάμε ποτέ το γιατί;

Επειδή σαν μεθυσμένοι προσπαθούμε να αποκρύψουμε τη βαθιά αγωνία που συνδέεται με την ύπαρξή μας. Προσπαθούμε να θάψουμε το αμείλικτο ερώτημα:

 «γιατί υπάρχω;» 

Για να προλάβουμε να φέρουμε σε πέρας όλες τις δραστηριότητές μας, απαιτείται να επενδύσουμε τόσες δυνάμεις ώστε στη συνέχεια δεν έχουμε πια ανάγκη να σκεφτούμε τον εαυτό μας. Οι δραστηριότητες αυτές μας διασκορπίζουν. Είτε είμαστε στην εργασία μας, είτε στο σπίτι, είτε σε κάποια κοινωνική συνάθροιση, ο σκοπός είναι πάντα ο ίδιος: να ξεχνάμε για όσο μεγαλύτερο διάστημα της μέρας μπορούμε την ανησυχία που προέρχεται από το βάθος της ύπαρξής μας. Τρέμουμε μήπως μείνουμε μόνοι μας, εμείς κι ο εαυτός μας, ενώπιος ενωπίω, πράγμα που θα μας υποχρεώσει να στοχαστούμε τη μικρότητά μας και το πεπερασμένο της ύπαρξής μας.

Όταν τελειώνει η μέρα κάνουμε στο κρεβάτι τον απολογισμό μας. Μετράμε τις δραστηριότητές μας κατά τη διάρκεια του εικοσιτετραώρου και ο αριθμός τους μας καθησυχάζει. Μας δίνει την εντύπωση ότι έχουμε γεμίσει τον χρόνο μας, πράγμα που μας προσφέρει μεγάλη ικανοποίηση. Μας χαρίζει μια ψευδαίσθηση ότι ζούμε μια ζωή γεμάτη, πλούσια και δυναμική. Όμως, τι κάναμε τελικά που ήταν τόσο σημαντικό; Μήπως ήταν η ικανοποίηση της ίδιας της ανάγκης να κάνουμε κάτι; Από πού πηγάζει αυτή η παρόρμηση να κάνουμε πράγματα που στο βάθος δεν είναι τόσο απαραίτητα όσο φαίνονται; Γιατί η συσσώρευση τόσων δραστηριοτήτων δεν προεξοφλεί την πληρότητά μας; Γιατί μετά από τέτοια υπερδραστηριότητα ακόμα αισθανόμαστε άδειοι και κουρασμένοι; Μήπως στο τέλος βιώνουμε την βαθιά πλήξη της απουσίας του αληθινού, της απουσίας του ίδιου μας του εαυτού που χάνεται μέσα στη δράση;

Στην πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να «γεμίζουμε» τον χρόνο μας υπό την πίεση μια περιρρέουσας τιμωρίας που προδίδεται από ερωτήματα όπως: «Πως αξιοποίησες σήμερα τη μέρα σου;», «Τι κάνεις στη ζωή σου», «Με τι ασχολείσαι στον ελεύθερο χρόνο σου;». Αυτές οι ερωτήσεις κρύβουν απειλητικά υπονοούμενα, έτσι που αντί να απαντήσουμε «Δεν κάνω τίποτα το συγκεκριμένο, κάθομαι στον ελεύθερο χρόνο μου και στοχάζομαι που αποσκοπούν όλες αυτές οι ανοησίες που κάνω καθημερινά και ποια θα έπρεπε να είναι η πορεία μιας ζωής με νόημα από τώρα και στο εξής», αυτολογοκρινόμαστε απαγγέλλοντας αμέσως την λίστα των πεπραγμένων μας, κυριευμένοι από την εμμονή να αναγνωριστούμε και να επαινεθούμε από την πλειοψηφία της κοινωνίας.

http://nekthl.blogspot.gr/

Οφείλουμε ως Έλληνες πολίτες τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών;

Μαδρίτη, Ισπανία

H παρουσία του προέδρου της Ισλανδίας σε χώρες της Ευρώπης, όπου εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας, πάντοτε προσελκύει το ενδιαφέρον.

Το 2008 η Ισλανδία είδε τις τράπεζές της να καταρρέουν, το 8% του πλούτου της να χάνεται και την ανεργία να φτάνει σχεδόν στο 12%. Κινητοποιήσεις και οργή στην μικρή κοινωνία της χώρας.

Όμως από το 2011 και μετά άρχισε να ανακάμπτει. Όχι με συνταγές λιτότητας, αλλά με εξαγωγές, υποτίμηση του νομίσματος και τουρισμό. Σήμερα η ανεργία δεν ξεπερνά το 3% και η αύξηση του ΑΕΠ εκτιμάται σε 3,3% για το 2015.

Ο πρόεδρος της Ισλανδίας, Ολάφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον, στο ύπατο αξίωμα από το 1996, βρέθηκε πρόσφατα στην Ισπανία.

Πολιορκήθηκε από δημοσιογράφους για να εξηγήσει το οικονομικό θαύμα της χώρας του. Εφημερίδες, όπως η El Pais, πρόβαλε ιδιαίτερα την επίσκεψή του.

«Η ΕΕ θα έπρεπε να βγάλει τα συμπεράσματά της για την κρίση και την ανάκαμψη της Ισλανδίας» είπε με νόημα, τονίζοντας την ανάγκη να υπάρχει ισορροπία μεταξύ δημοκρατίας και οικονομικών συμφερόντων.

Οι πολίτες δεν πρέπει να υποφέρουν από δημοσιονομικές περικοπές, είπε ο Γκρίμσον, εξηγώντας πώς η χώρα του βγήκε από την κρίση: μετά από δημοψήφισμα, αποφάσισε να μην σώσει τις τράπεζες. Μάλιστα ορισμένοι από τους επικεφαλής του πήγαν φυλακή.

Υποτίμησε το νόμισμα, αύξησε τις εξαγωγές της (ιδιαίτερα του μπακαλιάρου) και έδωσε έμφαση στην ανάπτυξη του τουρισμού. Σε μια χώρα με 320.000 κατοίκους, οι τουρίστες ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο, κυρίως από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, πρόσφατα και από χώρες της Ασίας.

«Χρειάζεται ισορροπία: οικονομικά συμφέροντα από τη μία, δημοκρατία από την άλλη» σημείωσε.

Το 2009 η χώρα φλέρταρε και με την ΕΕ. Μέσα στην οικονομική καταιγίδα έμοιαζε να είναι η σωτηρία για τη μικρή νησιωτική χώρα.

Όμως η κεντροδεξιά κυβέρνηση αποφάσισε να παγώσει τη διαδικασία, χωρίς πάντως να φτάσει στη ρήξη.

Το ζήτημα της αλιείας είναι ένα από τα μεγάλα «αγκάθια» στις διαπραγματεύσεις Ρέικιαβικ-Βρυξελλών.

Στο πηγαδάκι με τους ισπανούς δημοσιογράφους, ο Γκρίμσον είπε ότι μέρος της θεαματικής ανάκαμψης οφείλεται στο ότι η χώρα του δεν άκουσε τις συμβουλές διεθνών οργανισμών και της ΕΕ για λιτότητα.

Απέφυγε να μιλήσει για την Ελλάδα, αλλά είπε με νόημα: «Αφού η ΕΕ στη δική μας περίπτωση είχε άδικο, γιατί θα έπρεπε να έχει δίκιο σε άλλες περιπτώσεις;»

Απόστολος Ρουμπάνης

Newsroom ΔΟΛ

Η ψύχραιμη απάντηση

Αποδεικνύεται πλέον πλήρως ότι το ευρωπαϊκό πρόβλημα Ελλάδα, δεν είναι οικονομικό. Είναι καθαρά πολιτικό. Αυτά που ζητάει η Ελλάδα είναι ψιχία. Όμως το Βερολίνο, ο ορισθείς δηλαδή από την ευρωπαϊκή ελίτ χωροφύλακας της ΕΕ, θέλει να χρησιμοποιήσει τον νικημένο και ταπεινωμένο ελληνικό λαό ως παράδειγμα προς αποφυγή για τους άλλους λαούς. Από την αρχή αυτής της κρίσης χρησιμοποιηθήκαμε από την ευρωπαϊκή και τη διεθνή ελίτ ως πειραματόζωα, ενώ όλα θα μπορούσαν να είχαν τακτοποιηθεί ήδη από τις αρχές του 2010, χωρίς να πάρει μυρουδιά κανείς. 

Το Βερολίνο συντρίβει και ταπεινώνει τους Έλληνες, επιδιώκοντας να περάσει το μήνυμα σε όλη την Ευρωζώνη, αλλά και στην Παγκοσμιοποίηση γενικότερα (σκληρό πειραματικό εργαστήριο της οποίας αποτελεί η Ευρωζώνη), ότι οι εκλογές δεν μπορούν να επηρεάσουν καθόλου το σύστημα. Ότι δεν υπάρχουν εθνικά κράτη και ότι η δημοκρατία πέθανε απέναντι στην οικονομική ολιγαρχία. Ότι οι εκλογές των λαών αλλάζουν μόνο τους διαχειριστές τους, όχι όμως και τις πολιτικές του διεθνούς συστήματος, τις οποίες οφείλουν να ακολουθήσουν πιστά.

Επιδιώκουν να μας εκνευρίσουν να φύγουμε μόνοι μας από το ευρώ, τώρα που με την ευγενική χορηγία των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων, κατάφεραν να περιορίσουν τις συνέπειες ενός Grexit. Η ψύχραιμη απάντηση είναι μία: Καμία υποχώρηση. Στάση πληρωμών τώρα μέσα στην Ευρωζώνη και «γαια πυρί μιχθήτω».

Δεν θα βγούμε εμείς από το ευρώ. Η Ευρωζώνη θα πρέπει να τραβήξει εκείνη την πρίζα για την έξοδο, ώστε να καταφανεί τι ακριβώς οργανισμός είναι και τι πρεσβεύει σχετικά με την αυτοδιάθεση, τη δημοκρατία και τις επιλογές των λαών μέσω των εκλογών τους.

Πέτρος Χασάπης

http://olympia.gr