Boriska: ένα χαρισματικό παιδί indigo (2ο μέρος)

Χρονικά του Άρη
Ένα χρόνο αργότερα πήγα στο Zhirnovsk να συναντήσω τον Boriska και να μάθω νεότερες λεπτομέρειες για τη ζωή του. Η πρώτη βέβαια κουβέντα έγινε με τη μητέρα του.
“Κοίταξα στο δωμάτιο, γιατί άκουσα τον Boriska να μιλάει με κάποιον, ήμουν όμως σίγουρη ότι ήταν μόνος του” θυμάται η Nadezhda Alexandrovna, η μητέρα του Μπoρίσκα. “ήταν πράγματι μόνος του και είχε μπροστά του ένα παιχνίδι με γεωμετρικά σχήματα, που είχε άριστα συναρμολογήσει ο ίδιος και πάνω του υπήρχε το σχέδιο του διπλού έλικα του DNA! Αναγνώρισα ξεκάθαρα την εικόνα του ανακαλώντας την από την εποχή που σπούδαζα στην ιατρική σχολή”.
“Είπε δε σε κάποιον, «είμαι ο πιλότος ενός ερευνητικού σκάφους, ένας επιστήμονας, δεν θα πειραματιστώ όμως ποτέ με τη σταυροειδή αναπαραγωγή ανθρώπου με ερπετικό DNA! Είναι αντίθετο με τους νόμους της φυσικής επιλογής…” και ακολούθησαν κάποιες λέξεις του στην λατινική. Έμεινα άναυδη… και αντί να συνεχίσω να τον παρακολουθώ, τον έσπρωξα απαλά: “Τι είναι αυτά; Με ποιόν μιλάς;” Και ξαφνικά ο Boriska συνήλθε από την έκστασή του, μπερδεμένος, μουρμουρίζοντας: “παίζω…”.
“Για άλλη μια φορά συνειδητοποιούσα ότι δεν γνώριζα το γιο μου πολύ καλά… Είναι αλήθεια, ότι όταν αργότερα τον ρώτησα σχετικά, μου είπε ότι οι πληροφορίες αυτές δεν είναι για τους ανθρώπους και ότι όταν ζούσε στον Άρη είχαν ελαφρά διαφοροποιημένο DNA σε σύγκριση με αυτό της φυλής των Λεμούριων.
“Βασικά όμως κατάλαβα ότι εάν ανακαλεί γεγονότα από τη ζωή του στον Άρη, θα πρέπει να αναφέρεται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είχε αρκετές ενσαρκώσεις στον Άρη και θυμάται επεισόδια από τις ζωές του που καλύπτουν ίσως και αρκετές χιλιάδες χρόνια”.
“Νομίζεις λοιπόν ότι αυτά αποτελούν απλά παιδικές φαντασιώσεις;”
“Θα μου άρεσε να σκεφτώ κάτι τέτοιο, αλλά δεν στέκει… Υπάρχει αρκετή ασυνήθιστη γνώση στα θέματα που αναφέρεται. Δεν θα ήταν σε θέση να αντλήσει όλες αυτές τις πληροφορίες από κάποια πηγή”.
“Για να πω την αλήθεια, δεν πιστεύω ότι θυμάται τις προηγούμενες ζωές του, με τον ίδιο τρόπο που θυμάται όσα συνέβησαν την προηγούμενη μέρα. Σίγουρα όχι. Η μνήμη του είναι αποσπασματική, αναδύεται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και είναι πιθανό ότι με τον καιρό θα αρχίσει να εξασθενεί. Ναι, έχει τη δυνατότητα να συνδέεται με εξωτερικές πηγές πληροφοριών και να αποτελεί το μέσο μετάδοσής τους, δέκα λεπτά μετά όμως μπορεί να ξεχάσει την εμπειρία αυτή και να συνεχίσει να φέρεται σαν συνηθισμένο παιδί”.
Είναι αλήθεια ότι αυτή η σύνδεση συμβαίνει όλο και πιο σπάνια: είτε το κανάλι επικοινωνίας σταδιακά κλείνει, είτε υπάρχει άλλη εξήγηση γι αυτό… Και η συσκευή καταγραφής ήχου που αγόρασαν οι γονείς του για να ηχογραφούν τις ιστορίες του Boriska από τις προηγούμενες ζωές του, χρησιμοποιείται όλο και λιγότερο.
Στις αντίστοιχες εγγραφές των τελευταίων μηνών, υπάρχουν αναμνήσεις του Boriska για σοβαρούς κατακλυσμούς που συνέβησαν στον Άρη. Για παράδειγμα, ο Boriska επιμένει ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατοντάδων χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ετών, υπήρξαν εκεί σοβαρά προβλήματα με το νερό. Ο Άρης άρχισε να χάνει την ατμόσφαιρά του και το νερό του. Ο Boriska είπε ότι υπήρχαν ειδικά σκάφη που πήγαιναν στον κοντινότερο πλανήτη τη Γη για να φέρουν νερό έμοιαζαν με κυλίνδρους και έπαιζαν το ρόλο του σκάφους ανεφοδιασμού.
Είπε αρκετά για τα καθήκοντά του στο διάστημα. Δεν του αρέσουν οι αμερικάνικες ταινίες διαστημικής περιπέτειας και πολέμου και λέει ότι στις ταινίες αυτές όλα είναι διαστρεβλωμένα και παραποιημένα. Τα σκάφη των Αρειανών μπορούσαν να ταξιδεύουν σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα και είχαν αρκετές βάσεις σε πλανήτες και δορυφόρους.
Ο ίδιος μάλιστα ήταν καλός πιλότος, με υψηλού επιπέδου επαγγελματικές δεξιότητες. Στις ιστορίες του αναφέρει για τις συχνές πτήσεις του στον Κρόνο. Η δυσκολότερη πτήση ήταν αυτή ανάμεσα στους δακτύλιους με τους αστεροειδείς. Πολλοί φίλοι του είχαν χάσει τη ζωή τους στη συγκεκριμένη περιοχή.
“Ξέρεις μαμά, δεν έφερνα μόνο νερό στον Άρη” είπε μια μέρα. “Ήμουν υπεύθυνος σε διάφορες αποστολές εκεί, αλλά και στο Δία! Μελετούσαμε ένα εξαιρετικό έργο, τη δημιουργία ενός δεύτερου ήλιου στο ηλιακό μας σύστημα. Κι αυτός ο δεύτερος ήλιος επρόκειτο να είναι ο Δίας. Χρειαζόταν όμως εξαιρετική ποσότητα μάζας για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, η οποία δεν υπήρχε σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα. Έτσι το πρόγραμμα απέτυχε”.
Και κάποτε ανέφερε ότι οι επιστήμονες στη Γη θα ενδιαφερόντουσαν πολύ να μάθουν ότι δεν υπάρχουν μόνο εννέα πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα, αλλά δύο επιπλέον. Βρίσκονται πέραν του Πλούτωνα. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ο Άρης κάποτε βρισκόταν κοντύτερα στο Δία και η Σελήνη ήταν δορυφόρος του. Μετά από ένα γιγαντιαίο κοσμικό κατακλυσμό, ο Άρης άλλαξε τροχιά και η Σελήνη έγινε δορυφόρος της Γης. Ο Boriska δε μπορεί να θυμηθεί περισσότερες λεπτομέρειες για την περίοδο εκείνη.
Στην ερώτηση που αφορά στο αν ο Boriska είχε οικογένεια στον Άρη, η Nadezhda απαντά ότι δεν γνωρίζει. Ο Boriska δεν έχει ποτέ αναφερθεί σε θέματα οικογενειακών σχέσεων κατά τη διάρκεια των ενσαρκώσεών του στον Άρη. Μια φορά όμως, ενώ παρακολουθούσε στην τηλεόραση ένα πρόγραμμα του Discovery Channel, άρχισε να μιλάει με μεγάλο ενθουσιασμό για τον πολιτισμό των γκρι, μικρών ανθρωποειδών με μεγάλα μάτια.
“Δεν είναι αρειανοί” είπε δείχνοντας την οθόνη της τηλεόρασης. “Δεν είμαστε σαν αυτούς, μοιάζουμε περισσότερο με τους Λεμούριους και τους Άτλαντες. Πρώτον, είμαστε ψηλοί και αυτοί είναι νάνοι. Δεύτερο, οι γκρι είναι ωμοί, απάνθρωποι. Έρχονται από διαφορετικό γαλαξία και επιτρέπουν στους εαυτούς τους να κάνουν πάσης φύσεως πειράματα στους ανθρώπους. Χρειάστηκε ακόμη και να τους πολεμήσουμε, εξαιτίας των επιδρομών τους. Η φυλή μας ήταν καλοσυνάτη, λιγότερο επιθετική και η πλέον νοητικά εξελιγμένη, καθώς μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε και την ψυχική ενέργεια…
Αφού εκστομίσει τις προτάσεις του, μερικές φορές με κάποια χροιά τραυλίσματος στην έκφραση, πολύ σύντομα, το παιδί στρέφει ξανά την προσοχή του στα παιχνίδια του και δεν ασχολείται πια με το πρόβλημα των γκρι, σύμφωνα με τα λεγόμενα της μητέρας του. Φαίνεται σαν να αποτελεί μια αναλαμπή μνήμης, η οποία μπορεί να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά.
Οι σύγχρονοι ερευνητές των Α.Τ.Ι.Α. γνωρίζουν ήδη για τους γκρι. Οι προσωρινές απαγωγές ανθρώπων τα πειράματα πάνω τους επιλεκτικού και γενετικού χαρακτήρα, οι ζωοτομές (φοβερές επεμβάσεις που έχουν να κάνουν με την αφαίρεση ολόκληρης της ποσότητας αίματος από το σώμα βοοειδών όπως έχουν εντοπιστεί κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 70 και 80), έχουν συσχετιστεί από αυτόπτες μάρτυρες και ερευνητές με τη δραστηριότητα της εξωγήινης φυλής των γκρι. Και ο Boriska ξαφνικά θυμάται και προειδοποιεί για την επικινδυνότητά τους…
Είναι αμφίβολο πλέον εάν θα υπάρξουν άλλες αναφορές γύρω από τη ζωή στο σύμπαν, στον Άρη ή σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα. Το παιδί, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών, «κλείνει». Η πιο πιθανή αιτία γι αυτό είναι οι δυσχέρειες από το γήινο περιβάλλον οι οποίες είναι ακόμη πιο έντονες για τα χαρισματικά παιδιά indigo.

Η καθημερινότητα στη Γη
Ο Boriska κοιτάζει απορροφημένος την οθόνη του υπολογιστή του και χειρίζεται με ταχύτητα τα πλήκτρα στο πληκτρολόγιο. Στην οθόνη του προβάλλεται κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι με ένα υπόγειο κάστρο. Προσπάθησα να του μιλήσω, να του αποσπάσω την προσοχή από το παιχνίδι, χωρίς όμως επιτυχία.
Ο ενθουσιασμός του εννιάχρονου αγοριού δεν μετριάστηκε παρόλο ότι έπαιζε αδιάλειπτα για τρεις ώρες. Η μητέρα του, η στενή του φίλη Valentina Rubstovaya-Gorshunova κι εγώ του θυμίζαμε τα γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς, ο Boriska όμως δεν απέσπασε καθόλου την προσοχή του από το παιχνίδι και δεν ήθελε να συμμετάσχει στη συζήτησή μας για τη ζωή στον Άρη.
Ένα χρόνο πριν ήταν πολύ πιο ομιλητικός και απαντούσε στις ερωτήσεις μου με ενθουσιασμό. Είναι αλήθεια ότι κάποια στιγμή τότε, είχε πει ξαφνικά “αυτή ήταν η τελευταία σου ερώτηση!” και χωρίς να αναμένει απάντηση γύρισε στο παιχνίδι του. Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό από την μη αναμενόμενη προειδοποίησή του και την κακόηχη λέξη “ήταν” που χρησιμοποίησε…
Τώρα ο Boriska δεν έχει χρόνο για ανακλήσεις προηγούμενων ζωών. Η ευφυΐα και ο ανοικτός χαρακτήρας του παιδιού έπαιξαν αρνητικό ρόλο στη μοίρα του. Τα συνομήλικα αλλά και τα μεγαλύτερά του σε ηλικία παιδιά της κοινωνίας μας αντέδρασαν ως συνήθως, με ζήλια και φθόνο στην παρουσία του. Το ξύλο και οι προσβολές ήταν πολύ συχνότερες σε αυτόν από οποιοδήποτε άλλο παιδί.
Και ο Boriska έμαθε επίσης να αντιπαλεύει, παρόλο που ένα χρόνο πριν είχε πει με θέρμη: “Εάν κάποιος σε προσβάλει, γονάτισε μπροστά του και ζήτα του συγνώμη…”Ο τρόπος ζωής στη Γη δεν ταιριάζει με αυτό το βαθμό καλοσύνης στις σχέσεις”.
Οι κάτοικοι άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά μετά την εντυπωσιακή δημοσιότητα του ονόματός του. Η πλειοψηφία αντέδρασε με περιέργεια, ένα ποσοστό 15-17% όμως αντέδρασε με ακατανόητη εχθρότητα και θυμό. Δυστυχώς αυτοί αποτελούν και τους πλέον ανήθικους διώκτες του παιδιού. Το γεγονός ανακαλεί συνειρμικά στη μνήμη την περίπτωση του Χριστού, ο οποίος εμφανίστηκε και δίδαξε γύρω από το καλό και το κακό, διδασκαλία που κάποιοι θεώρησαν προσβλητική. “Σταυρώστε τον!” φώναξαν οι διώκτες του και σταυρώθηκε….
Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε, κατά κάποιο τρόπο όμως έχουμε επιστρέψει στους σκληρούς εκείνους καιρούς και φαίνεται ότι λίγα έχουν από τότε αλλάξει. Οι ερευνητές των Α.Τ.Ι.Α. όμως ακόμα ονειρεύονται επαφές με εξωγήινους…. Τι είδους επαφές άραγε; Είμαστε έτοιμοι να πιάσουμε τον συνάνθρωπό μας και να τον σταυρώσουμε, για να εξαλείψουμε τη διαφορετικότητά του! Αλλοίμονο, οι επισκέπτες μας, μας γνωρίζουν καλά, όπως φαίνεται και δε βιάζονται να μας μάθουν καλύτερα…
Και ίσως αν οι δάσκαλοι του Boriska διέθεταν μεγαλύτερη σοφία και συνδέονταν διαφορετικά μαζί του, αλλά… “Λοιπόν, είναι απλά ένας ηλίθιος!” είπε κάποιος από την παρέα της Nadezhda, ένας ψυχίατρος της περιοχής, μετά την ολιγοήμερη επικοινωνία που είχε με το παιδί.
Αλλοίμονο, ο νέος δεν ταιριάζει με το μέσο όρο ενός παιδιού και το φαινόμενο Boriska έκανε το γύρο του κόσμου. Πριν όχι και πολύ καιρό, μια μητέρα έστειλε το εξής μήνυμα στο σχολείο:“Βγάλτε τον έξω από την τάξη, διδάσκει στα παιδιά μας πώς να πεθάνουν…”
Μετά από σχετική έρευνα, διαπιστώθηκε ότι το παιδί μιλούσε στους συμμαθητές του στην τάξη για τη μετενσάρκωση, που αφορά τις ψυχές (κάτι το οποίο αφορά και τον ίδιο που έχει και τις σχετικές αναμνήσεις). Φαίνεται όμως ότι η συγκεκριμένη λέξη και η σημασία της δεν ήταν γνωστή στους περισσότερους στο σχολείο κι έτσι ανησυχούσαν για την πιθανότητα αυτοκτονίας μεταξύ των παιδιών. “Α, θα ήταν τόσο αστείο, αν δεν ήταν τόσο λυπηρό”.
Με την ευκαιρία, ο Boriska αντιδρά με το συνήθη τρόπο που αντιδρούν τα παιδιά όταν δεν τον ενδιαφέρει κάποιο μάθημα…
Ένα πρόσθετο πρόβλημα αποτελεί ο χωρισμός των γονιών του και όσα το συνοδεύουν, αναπόφευκτοι διαπληκτισμοί και η μετακόμιση σε καινούργιο διαμέρισμα σε νέο κτίριο. Στη διαμάχη των γονιών δεν υπήρχε χώρος για παιδικά προβλήματα: πεινασμένος, συχνά πήγαινε στη θεία Valya για να γευματίσει, παρόλο το γεγονός ότι το σπίτι της δεν ήταν κοντά τους. Το πόσο θα διαρκέσουν οι άμεσες συνέπειες του διαζυγίου δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί και η κατάσταση επιδεινώνει το στρες για όλους.
“Ναι, ο Boriska τώρα βρίσκεται σε δύσκολη θέση”, παρατηρεί η Valentina Gorshunova-Rubtsova μια από τις πιο στενές φίλες του και μόνιμο μέλος της ομάδας “έρευνας του διαστήματος”.
“Άνοιξε τον εαυτό του στους ανθρώπους, προσπαθεί να μας βοηθήσει να γνωρίσουμε καλύτερα τους εαυτούς μας και τη Γη, δεν μπορούν όμως να τον κατανοήσουν και να συνδέσουν τη γνώση αυτή με τη δημιουργία; Σε όλες τις εποχές λίθοι και αναθέματα έχουν ριχτεί σε προφήτες, ή τους σταύρωσαν. Στην εποχή μας οι πέτρες και οι σταυροί διαφέρουν, η στάση όμως απέναντι σε αυτούς που διαθέτουν ενόραση δεν έχει αλλάξει.
“Οι πρώτες πέτρες έχουν ήδη εκτοξευτεί εναντίον του Boriska… και ο ίδιος έχει αρχίσει να «κλείνει». Η κύρια αιτία βεβαίως είναι η στάση των ανθρώπων. Μπορείς όμως να δρέψεις καρπούς από σπόρους που μόλις έχουν βλαστήσει; Εύκολα αναρωτιέται κάποιος, τι πρόκειται να του συμβεί και αν θα το αντέξει”
Με άλλα λόγια, είναι προφανές ότι ο Boriska δεν θα έχει εύκολη ζωή.

Το ενδιαφέρον της επιστήμης
Το ενδιαφέρον των εκπροσώπων των επιστημών αποτελεί γεγονός που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Ο καθηγητής Vladislav Lugovenko δόκτωρ στη Φυσικομαθηματική επιστήμη του Ινστιτούτου Γήινου Μαγνητισμού, Ιονόσφαιρας και Εκπομπής Ραδιοκυμάτων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών (IZMIRAN) συναντήθηκε με τον Boriska και τον προσκάλεσε στη Μόσχα για να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας.
Κάποιοι από τους συναδέλφους του Lugovenko συμμετείχαν στη μελέτη του αγοριού. Ο Lugovenko διεξάγει έρευνα για τα προικισμένα παιδιά indigo που γεννήθηκαν για κάποιο λόγο τα τελευταία είκοσι χρόνια στη Ρωσία και σε άλλες χώρες. Πολλά από αυτά τα παιδιά έχουν τροποποιημένο έλικα DNA που τους παρέχει ένα εξαιρετικά ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα, ικανό να νικήσει ακόμη και το aids. Τα παιδιά indigo συνδέονται με την ανάπτυξη ενός μελλοντικού γήινου πολιτισμού.
Αργότερα ο Boriska και η μητέρα του προσκλήθηκαν σε μια εκπαιδευτική αποστολή στη λίμνη Atalsky στην επαρχία Tulskaya, όπου υπάρχει ένα μέρος όπου η γήινη ενέργεια έχει ιδιαίτερες επιδράσεις στον άνθρωπο.
Έχω διαβάσει μια επιστημονική αναφορά για τις μετρήσεις για τα αιτιώδη, αιθερικά, συναισθηματικά και νοητικά όρια του βιοενεργειακού πεδίου των μελών της αποστολής. Πρέπει να πω ότι πρώτο, το αγόρι έχει ένα πραγματικά ισχυρό βιοενεργειακό πεδίο σε σύγκριση με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες και δεύτερο, το πεδίο του έγινε πολύ ευρύτερο των υπολοίπων μετά το πέρας της αποστολής.
Οι φωτογραφίες της αύρας του λένε πολλά για το παιδί. Για να αναφέρω ένα γεγονός: “Πριν το πείραμα, το χρώμα που επικρατούσε στη φωτογραφία της αύρας του ήταν το γαλάζιο, το οποίο χαρακτηρίζει το επίπεδο της νοητικής δύναμης ενός χαρούμενου και ελκυστικού ατόμου. Στην κάτω αριστερή γωνία επισημαίνεται ένα φωτεινό κόκκινο χρώμα, το οποίο φανερώνει την ενεργητικότητα και τον δραστήριο και ανιδιοτελή χαρακτήρα του αγοριού. Μετά το πείραμα, η φωτογραφία άλλαξε λίγο και ένα ανοιχτό πράσινο χρώμα εμφανίστηκε στην κάτω αριστερή γωνία. Αυτό χαρακτηρίζει τη δύναμη ζωής, τη θετική και φιλική προδιάθεση του αγοριού.
Ο Vladislav Lugovenko προτίθεται να συνεχίσει την έρευνα για τον Boriska και πρόσφατα πήγε στο Zhirnovsk και εξοικειώθηκε με τους ρυθμούς της ζωής στο σπίτι του. Επισκέφτηκε την ασυνήθιστη ζώνη στη μπλε οροσειρά, που απέχει μερικές δωδεκάδες χιλιόμετρα από το Zhirnovsk.
“’Ημουν σίγουρος ότι σε ηθικό επίπεδο τα indigo παιδιά διαφέρουν πολύ από τα συνομίληκά τους, αναφέρει σχετικά ο δόκτωρ Lugovenko. “Έχουν μια εξαιρετική ευαισθησία απέναντι σε ό,τι επίπλαστο, ανεπτυγμένη διαίσθηση, τηλεπαθητικές ικανότητες και μια σύνδεση με την κοσμική ολότητα. Μπορούμε να ελπίζουμε ότι το αγόρι θα εκπληρώσει την αποστολή του στη Γη για την οποία ούτε ο ίδιος ούτε εμείς μπορούμε να υποθέσουμε κάτι ακόμα”.
“Εάν αρνητικές δυνάμεις δεν τον εμποδίσουν…” θα πρόσθετα.
…Ίσως όμως, θέλω να ελπίζω ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει θα τον ισχυροποιήσουν. Εξάλλου η μοίρα δε στάθηκε εύκολη ούτε για παράδειγμα στον Αϊστάιν. Σε μικρή ηλικία ζούσε στο χείλος της φτώχιας, δεν έτρωγε καλά, μόλις που κατάφερε να τελειώσει το σχολείο, επειδή οι γονείς του δεν διέθεταν αρκετά χρήματα για να πληρώσουν τις σπουδές του και παρόλα αυτά άντεξε.
Άντεξε και έφθασε σε υψηλά επιστημονικά επιτεύγματα. Οι δυσκολίες στη ζωή του τον όπλισαν με απίστευτη αντοχή και καρτερία. Ευχόμαστε την ίδια αντοχή στον απεσταλμένο από τον Άρη που γεννήθηκε στις παραμονές της νέας χιλιετίας στα βάθη της Ρωσίας.
Ένα πράγμα έγινε σαφές σε μένα μετά τις συζητήσεις μου με τον Boriska: μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι αυτά τα παιδιά εισήλθαν στην κοινωνία των ανθρώπων της Γης με δυνάμεις πέραν των ανθρώπινων δυνατοτήτων και αυτό το γεγονός έχει λάβει τόσο εκτεταμένες διαστάσεις και έχει τόσο σκοπούμενο χαρακτήρα ώστε να έχουν επισημανθεί ταυτόχρονα σε πολλές χώρες.
Τα παιδιά indigo διαφοροποιούνται ως προς τις ασυνήθιστες δυνατότητες, ιδιαίτερα την ακηδεμόνευτη οπτική του κόσμου, γνωρίζουν ότι έχουν να επιτελέσουν κάποια αποστολή στη Γη, έχουν την ικανότητα να αντλούν πληροφορίες και γνώση από τη νοοσφαίρα με τη βοήθεια μιας απίστευτα ανοικτής ενσυνείδησης. Η αποστολή και ο ρόλος τους στη εξελικτική διαδικασία της ανθρωπότητας δεν έχουν γίνει ακόμη σαφή, μπορεί όμως κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν αναμένονται ασήμαντα. Η έρευνά μου με έχει φέρει σε επαφή με τέτοια indigo παιδιά στην Κίνα, στην Ινδία, στο Βιετνάμ και αλλού.
Στον ίδιο χώρο έρευνας όμως έχω αντιμετωπίσει και καταστάσεις διαφορετικού χαρακτήρα. Για παράδειγμα, στην επιστημονική περιοδική έκδοση του ακαδημαϊκού V.I.Vernadsky, διάβασα ότι ένας σημαντικός αριθμός από διάσημους ανθρώπους της ιστορίας είχαν την υποστήριξη κάποιων απώτερων δυνάμεων και με κυμαινόμενη επιτυχία έφεραν σε πέρας συγκεκριμένες αποστολές στη Γη.

Μετάφραση και απόδοση στη νεοελληνική από andreas

Πηγές:
http://projectcamelot.org/
http://english.pravda.ru

Boriska: ένα χαρισματικό παιδί indigo (1ο μέρος)

Το εκτενές και εκπληκτικό αυτό άρθρο γράφτηκε από τον καταξιωμένο ρώσο συγγραφέα Gennady Belimov, καθηγητή πανεπιστημίου και ερευνητή ο οποίος ήταν παρών στην κατασκήνωση όπου ο Boriska (ή Boris) για πρώτη φορά ξεδίπλωσε τις εμπειρίες του, αρκετά χρόνια πίσω. Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2004.

Boriska, το παιδί από τον Άρη
Η πρώτη φορά που άκουσα για ένα ασυνήθιστο παιδί με το όνομα Boriska, ήταν από τις αφηγήσεις ανθρώπων που συμμετείχαν σε μια εξερεύνηση σε μια περιοχή με ασυνήθιστο γεωδυναμικό πεδίο βόρεια της επαρχίας Volgograd, γνωστή στη χώρα μας σαν η “κορυφογραμμή Medveditskava” (Medveditskava Ridge).
Κάποιος από τους παρευρισκόμενους μοιράζεται την εμπειρία του: “Φανταστείτε τη στιγμή, καθώς όλοι οι συμμετέχοντες κάθονταν σιωπηλοί γύρω από την αναμμένη φωτιά, αυτό το μικρό παιδί, σε ηλικία εφτά χρόνων, ξαφνικά σηκώθηκε και με δυνατή φωνή ζήτησε να γίνει απόλυτη ησυχία: επρόκειτο να μας μιλήσει για τους κατοίκους του πλανήτη Άρη και για τα ταξίδια τους στη Γη. Κάποιος από εμάς συζητούσε ακόμα σε χαμηλό τόνο και τότε το παιδί απαίτησε να γίνει πλήρης ησυχία αλλιώς δεν θα ανέφερε αυτά που είχε να πει”.
Έτσι κι έγινε, οι συζητήσεις έλαβαν τέλος και τότε το παιδί με το στρογγυλό πρόσωπο και τα μεγάλα μάτια, άρχισε να διηγείται την απίστευτη ιστορία, χωρίς να πτοείται από την παρουσία των ενηλίκων γύρω του. Μίλησε για τους προγόνους μας πολύ πίσω στο χρόνο που είχαν τρία μέτρα ύψος, τον πολιτισμό των αρειανών, τις μεγαλιθικές πολιτείες και τα διαστημόπλοιά τους, για τις πτήσεις τους σε άλλους πλανήτες, τις πτήσεις στη Γη για εμπορικούς και ερευνητικούς σκοπούς, και για την χώρα της Λεμουρίας στη Γη, για τη ζωή στην οποία γνώριζε ο ίδιος προσωπικά, έχοντας έλθει εδώ από τον Άρη στην τεράστια αυτή ήπειρο, στη μέση του ωκεανού και για τους φίλους που είχε εκεί…
Η φωτιά συνέχιζε να τριζοβολάει, το σκοτάδι της νύχτας έπεσε βαρύ γύρω από την παρέα, ο ατέλειωτος ουρανός με τα αστέρια στεκόταν από πάνω μας σιωπηλός, σαν να κρατούσε κρυφό κάποιο σημαντικό μυστικό. Πέρασε μιάμιση ώρα ακούγοντας εκπληκτικές ιστορίες. Κάποιος από τους ακροατές σκέφτηκε προνοητικά και έτρεξε να φέρει μια συσκευή καταγραφής ήχου κι έτσι κάπου στη Μόσχα υπάρχει η συγκεκριμένη ηχογράφηση. Κανένας όμως δεν γνωρίζει εάν ποτέ δημοσιοποιηθεί. Δεν κατέχουν όλοι δημοσιογραφικές δεξιότητες.
Πολλοί από τους παρευρισκόμενους αιφνιδιάστηκαν από δύο γεγονότα. Το πρώτο αφορούσε τις ασυνήθιστες γνώσεις που κατείχε για την ηλικία του, καθώς ούτε ένας καθηγητής της ιστορίας δεν θα μπορούσε να αναφερθεί με τόσες λεπτομέρειες στη Λεμουρία και στους Λεμούριους. Δεν θα μπορούσε κανείς να βρει μαθητή ή φοιτητή με παρόμοιες γνώσεις. Η επιστήμη δεν έχει ακόμη αποδείξει την ύπαρξη ζωής πέραν της Γης και δείχνει να μη βιάζεται να το κάνει, υιοθετώντας περισσότερο την άποψη της μοναδικότητας του ανθρώπου στο σύμπαν. Ο λόγος του Boriska δεν ήταν αντίστοιχος παιδιού της πρώτης τάξης δημοτικού: εντυπωσιάστηκαν όλοι από την ορολογία που χρησιμοποίησε και τις λεπτομέρειες που ανέφερε για το παρελθόν της Γης και του Άρη. Οι συναισθηματικές φορτίσεις ήταν η μόνη παράμετρος του λόγου του που απεκάλυπτε την ηλικία του.
“Γιατί τα είπε αυτά ο Boriska;” Αναρωτήθηκε ο συνομιλητής μου. “Προφανώς το συγκεκριμένο περιβάλλον τον ενέπνευσε. Ήμασταν μαζεμένοι εκεί αξιόλογοι άνθρωποι με ανοικτό μυαλό, που αναζητούσαμε απαντήσεις για πολλά μυστικά του πλανήτη μας και του σύμπαντος και ο Boris, ακούγοντας τις σχετικές συζητήσεις μας, αποκάλυψε στο λόγο του αυτά που υπήρχαν πάντα στη μνήμη του.
“Θα μπορούσε να αυτοσχεδιάσει; να έχει παρακολουθήσει την κινηματογραφική ταινία “star wars” και να συνθέτει ιστορίες;”
“Φαίνεται πως δε συμβαίνει κάτι τέτοιο… Αυτά που είπε δεν έμοιαζαν με φανταστικό σενάριο” είπε ο συνάδελφός μου. ”περισσότερο σαν ανάμνηση του παρελθόντος, αναθυμήσεις από προηγούμενες ενσαρκώσεις του. Τέτοιες λεπτομέρειες δεν μπορεί απλά να τις φανταστεί κάποιος και να τις συνθέσει, παρά μόνο αν τις έχει βιώσει ο ίδιος προσωπικά…”
Τα λόγια του συναδέλφου μου γύρω από τις αναμνήσεις προηγούμενων ενσαρκώσεων ήσαν καθοριστικά για μένα: καταλάβαινα ότι έπρεπε να συναντήσω τον Boriska.
Τώρα, μετά τη συνάντησή μου με τους γονείς του και τον ίδιο, προσπαθώ να βάλω σε τάξη όλα τα δεδομένα προκειμένου να κατανοήσω το μυστήριο της γέννησης αυτής της νεαρής ύπαρξης.
Είναι περίεργο ότι ήρθε σ’αυτόν τον κόσμο στον πόλη του Volzhk σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο – παρότι στο σχετικό πιστοποιητικό γέννησής του αναφέρεται σαν τόπος γέννησης το Zhirnovsk, της επαρχίας Volgograd. Η ημερομηνία γέννησής του είναι η 11η Ιανουαρίου του 1996 στις 8:30 π.μ. Αυτό ίσως σημαίνει κάτι για κάποιο αστρολόγο.
Οι γονείς του είναι καλοί και ευγενικοί άνθρωποι. Η Nadezhda Kipryanovich, μητέρα του Boris, είναι δερματολόγος σε κλινική της πόλης και έχει αποφοιτήσει από την ιατρική σχολή του Volgograd το 1991. Ο πατέρας του ο Yuri Tovstenev, συνταξιούχος αξιωματικός του στρατού, ήταν απόφοιτος της ανωτάτης στρατιωτικής σχολής του Kamishinsky και τώρα εργάζεται σαν επόπτης σε κατασκευαστική εταιρεία. Και οι δύο γονείς θα αισθάνονταν ικανοποίηση εάν κάποιος μπορούσε να τους βοηθήσει να λύσουν το μυστήριο με το γιο τους, προς το παρόν όμως αρκούνται στο να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα με περιέργεια.
“Με την επιστροφή μας από τη μαιευτική κλινική στο σπίτι, η μητέρα του Boriska πρόσεξε κάποια ασυνήθιστα συμβάντα. Το αγόρι δεν έκλαψε ποτέ και δεν υπέφερε από καμία αδιαθεσία ή αρρώστια καθόλου. Στις 15 κιόλας μέρες ζωής του μπορούσε να συγκρατήσει το κεφάλι του με τον αυχένα του” θυμάται η Nadezha. “Την πρώτη του λέξη “Baba” (γιαγιά) την είπε σε ηλικία 4 μηνών και από τότε μπορεί να πει κάποιος ότι άρχισε να μιλάει. Έφτιαξε την πρώτη πρότασή του σε ηλικία 7 μηνών, λέγοντας “θέλω ένα καρφί” - είχε δει ένα καρφί στον τοίχο - παρόλο που τα παιδιά γενικά αρχίζουν να μιλούν πολύ αργότερα. Οι περισσότερο αξιοπρόσεκτες διανοητικές του ικανότητες ξεπερνούσαν τα φυσιολογικά όρια.
“Και πώς εκδηλώνονταν οι ικανότητές του αυτές;’
“Όταν ο Boris ήταν ενός έτους, άρχισα να του δίνω γράμματα ακολουθώντας το σύστημα Nikitin και αν μπορείς να το φανταστείς, σε ηλικία ενάμισι χρόνων μπορούσε να διαβάσει εφημερίδα με ποικίλο περιεχόμενο. ‘Έμαθε να αναγνωρίζει τα χρώματα σε ποικιλία αποχρώσεων –τόνων-. Στην ηλικία των 2 ετών άρχισε να ζωγραφίζει και στα δυόμισι να χρωματίζει. Μπορούσε να χρησιμοποιεί διαφορετικούς τόνους χρωμάτων με έμφαση στο μπλε και στο βιολετί. Ψυχολόγοι που εξέτασαν τις ζωγραφιές του είπαν ότι το παιδί πιθανότατα προσπαθούσε να ζωγραφίσει την αύρα των ανθρώπων που έβλεπε γύρω του.
Ο Boris πήγε σε σταθμό προσχολικής αγωγής σε ηλικία 2 ετών. Όλες οι βρεφονηπιαγωγοί ανέφεραν ότι ήταν ένα προικισμένο παιδί στην κατανόηση γλωσσών και πολύ ανεπτυγμένο διανοητικά για την ηλικία του. Πρόσεξαν ότι η μνήμη του ήταν εξαιρετική. Οι γονείς του παρατήρησαν ότι η πρόσληψη πληροφοριών από το περιβάλλον του δεν γινόταν μόνο με την παρατήρηση των στοιχείων του περιβάλλοντός του, αλλά και από άλλες πηγές: συγκέντρωνε πληροφορίες… από το πουθενά.
“Υπάρχει μια θεωρία σύμφωνα με την οποία ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει δύο «χώρους» μνήμης όπου αποθηκεύει πληροφορίες: την λειτουργική και την απομακρυσμένη. Μια από τις αξιοσημείωτες δυνατότητες του εγκεφάλου είναι και αυτή της ταυτόχρονης αποθήκευσης πληροφοριών εμπειριών, συναισθημάτων και σκέψεων στο εσωτερικό του, αλλά και εκτός αυτού, στη μοναδική συμπαντική γνώση. Υπάρχουν κάποια ιδιαίτερα προικισμένα άτομα που έχουν την ικανότητα να αντλούν πληροφόρηση από τον εξωτερικό αυτό χώρο. Κατά τη γνώμη μου, όλοι μας είμαστε συνδεδεμένοι με το διάστημα μέσω καναλιών ροής ενέργειας” αναφέρει ο Vladislav Lugovenko.
“Κανένας δεν τον δίδαξε” θυμάται η Nadezha (η μητέρα του), “αλλά είχε τη συνήθεια να παίρνει μια στάση ονειροπόλησης κι εγώ τον παρακολουθούσα. Σκόρπιζε τόσα μαργαριτάρια και πληροφορίες για τον Άρη, τα πλανητικά συστήματα και άλλους πολιτισμούς, που πραγματικά μας εξέπλησσε… Πώς όμως μπορούσε το παιδί να γνωρίζει γι αυτά τα θέματα;… Το διάστημα και τα θέματα γύρω από το σύμπαν αποτελούσαν μόνιμα θέματα στις ιστορίες του στην ηλικία των 2 ετών. Αναφερόταν ονομαστικά σε όλους τους πλανήτες και τους δορυφόρους τους στο ηλιακό μας σύστημα, καθώς και σε ονόματα άλλων γαλαξιών.
“Στην αρχή τρόμαξα, σκέφτηκα ότι ο γιος μου είχε χάσει τα λογικά του, στη συνέχεια όμως αποφάσισα να εξακριβώσω αν τα ονόματα που ανέφερε υπήρχαν στην πραγματικότητα. Πήρα μερικά βιβλία αστρονομίας οπότε και συγκλονίστηκα όταν διαπίστωσα ότι το παιδί γνώριζε τόσα πολλά γύρω από την επιστήμη της αστρονομίας” είπε η Nadezhda.
Οι γονείς του αποφάσισαν να το βαφτίσουν γιατί είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι σίγουρα κάτι δεν πήγαινε καλά με το παιδί τους. Όχι πολύ αργότερα ο Boriska άρχισε να μιλάει σε ανθρώπους για τα παραπτώματά τους. Για παράδειγμα, συναντούσε κάποιον στο δρόμο και του έλεγε να σταματήσει να παίρνει ναρκωτικά, έλεγε σε ηλικιωμένους άνδρες να σταματούν να απατούν τις συζύγους τους κ.ά.
Η Nadezhda πρόσεξε επίσης ότι το παιδί ένιωθε άσχημα τις παραμονές σοβαρών συμφορών. “Όταν το kursk βυθίστηκε ένιωθε πόνο σε όλο του το σώμα. Υπέφερε κατά τη διάρκεια της κρίσης ομηρίας στο Beslan και αρνήθηκε να πάει στο σχολείο τις μέρες της επέμβασης. Όταν τον ρώτησε η μητέρα του για τα συναισθήματά του απάντησε: “Ένιωθα σαν να έκαιγε μια φλόγα μέσα μου. Ήξερα ότι η ιστορία του Beslan θα είχε τρομακτικό τέλος”
Την ίδια εποχή μας είχε ανακοινώσει ότι κάποτε ζούσε στον Άρη και ότι ο πλανήτης κατοικείτο, επιβίωσε όμως της χειρότερης καταστροφής στην ιστορία του, με απώλεια της ατμόσφαιράς του. Είπε επίσης ότι τώρα οι λίγοι κάτοικοι που επέζησαν κατοικούν σε υπόγειες πόλεις. Την εποχή εκείνη συχνά έκανε ταξίδια στη Γη σε εμπορικές και επιστημονικές αποστολές. Φαίνεται ότι και ο ίδιος ήταν πιλότος διαστημικού σκάφους. Αυτά συνέβαιναν την εποχή της ύπαρξης του πολιτισμού των Λεμούριων, είχε δε ένα φίλο Λεμούριο, ο οποίος σκοτώθηκε μπροστά στα μάτια του…
“Μια μεγάλη καταστροφή συνέβη στη Γη, όταν βουνά κατολίσθησαν και μια μεγάλη ήπειρος κόπηκε σε κομμάτια και καταβυθίστηκε στον ωκεανό. Τότε ήταν που ένας μεγάλος βράχος έπεσε στο κτίριο που βρισκόταν ο φίλος μου” ανέφερε ο Boriska. “Δεν μπορούσα να τον σώσω. Και τώρα στη Γη πρέπει να συναντηθούμε πάλι…”
Ο Boriska «βλέπει» ολόκληρη την εικόνα της καταστροφής της Λεμουρίας σαν να συνέβη μόλις πριν λίγο και υποφέρει για το θάνατο ενός γήϊνου σαν να ήταν ο ίδιος υπεύθυνος που τον προκάλεσε.
Κάποτε είδε ένα βιβλίο που του έφερε η μητέρα του με τίτλο “από πού ερχόμαστε;” του Ernst Muldashev. Θα έπρεπε να βλέπατε την επίδραση που είχε πάνω στο παιδί. Κοιτούσε τις ζωγραφιές των Λεμουρίων, τις φωτογραφίες των Θιβετιανών παγόδων και δυο ώρες αργότερα μιλούσε με λεπτομέρειες για τη φυλή των Λεμουρίων και σε αρκετό βαθμό για τις ανακαλύψεις τους…
“Η Λεμουρία όμως καταστράφηκε τουλάχιστον 800.000 χρόνια πριν”, είπα με τρόπο, “και οι Λεμούριοι όπως λες, είχαν ύψος εννέα μέτρων, με ποιο τρόπο τα θυμάσαι όλα αυτά;”
“Ναι, το θυμάμαι” αποκρίθηκε ο Boris και πρόσθεσε “σίγουρα δεν μου τα είπε κανείς όλα αυτά…”
Κάποια άλλη φορά, αφού είχε δει τις σχετικές εικονογραφήσεις του Muldashev σε ένα άλλο βιβλίο με τίτλο “Σε αναζήτηση της πόλης των Θεών” άρχισε να θυμάται πολλά από το παρελθόν σχετικά με τους νεκρικούς θαλάμους και τις πυραμίδες. Είπε ότι θα βρεθούν χαμένες γνώσεις όχι κάτω από την πυραμίδα του Χέοπα αλλά σε μια άλλη. Αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη. “Η ζωή θα αλλάξει όταν ανοιχθεί η Σφίγγα” και πρόσθεσε ότι η Σφίγγα θα ανοιχτεί κάπου πίσω από το αυτί της, δεν μπορούσε να θυμηθεί πού ακριβώς. Μιλάει γοητευμένος, όταν έχει την έμπνευση, για τον πολιτισμό των Μάγια, έχοντας την αίσθηση ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει αρκετά γι αυτούς τους συναρπαστικούς ανθρώπους.
Το πιο εντυπωσιακό με τον Boriska είναι ότι πιστεύει πως τώρα έχει έρθει η ώρα και γεννιούνται στη Γη ιδιαίτερα παιδιά γιατί κάποιες μεγάλες αλλαγές θα συμβούν στον πλανήτη και νέα γνώση θα είναι απαραίτητη πέραν της γήινης νοημοσύνης.
“Πώς γνωρίζεις γι αυτά τα προικισμένα παιδιά και γιατί συμβαίνει αυτό;” τον ρώτησα σε μια συνάντησή μας. “Γνωρίζεις ότι αποκαλούνται παιδιά indigo;”
“Γνωρίζω ότι γεννιούνται, αλλά δεν έχω συναντήσει κάποιο στην πόλη. Ίσως όμως η Julia Petrova να είναι ένα από αυτά, η οποία με πιστεύει, που σημαίνει πως κάτι διαισθάνεται. Τα άλλα παιδιά συνήθως γελούν όταν τους λέω ιστορίες. Κάτι πρόκειται να συμβεί στη Γη, δύο καταστροφές, γι αυτό και γεννιούνται αυτά τα παιδιά. Πρέπει να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Οι πόλοι της Γης θα αλλάξουν θέσεις. Το 2009 θα συμβεί η πρώτη μεγάλη καταστροφή που θα έχει σχέση με το νερό σε μια μεγάλη ήπειρο και το 2013 θα συμβεί μια ακόμη πιο μεγάλη καταστροφή”.
“Δεν φοβάσαι γι αυτά αφού θα απειλήσουν και τη δική σου ζωή;”
“’Όχι, δεν φοβάμαι, ζούμε για πάντα. Συνέβη μια καταστροφή στον Άρη όπου ζούσα παλαιότερα. Υπήρχαν εκεί άνθρωποι σαν κι εμάς, έγινε όμως πυρηνικός πόλεμος και όλα καταστράφηκαν. Κάποιοι επέζησαν, κτίστηκαν καινούργια σπίτια και κατασκευάστηκαν νέα όπλα. Συνέβη επίσης μια μεταβολή σε ήπειρο εκεί. Η ήπειρος αυτή δεν ήταν όμως μεγάλη. Οι αρειανοί αναπνέουν διοξείδιο του άνθρακα. Εάν έρθουν στον πλανήτη μας θα πρέπει να εγκατασταθούν δίπλα σε καμινάδες εργοστασίων.
“Κι εσύ, αν έρχεσαι από τον Άρη μπορείς να αναπνέεις τον αέρα μας ή χρειάζεσαι διοξείδιο του άνθρακα;”
“Εφόσον είσαι ενσαρκωμένος στο γήινο σώμα σου, αναπνέεις τον υφιστάμενο εδώ αέρα. Δεν μας αρέσει καθόλου ο αέρας της Γης, γιατί από τον αέρα σας προκύπτει η γήρανση. Εκεί στον Άρη, οι κάτοικοι είναι πάντα νέοι γύρω στα 30-35 και δεν υπάρχουν ηλικιωμένοι. Κάθε χρόνο που περνάει όλο και περισσότερα παιδιά από τον Άρη θα γεννιούνται στη Γη. Στην πόλη μας δεν θα είναι λιγότερα από 20.
“Θυμάσαι το προηγούμενό σου όνομα ή ονόματα φίλων σου;”
“Όχι, δεν μπορώ ποτέ να θυμηθώ ονόματα”
“Από ποια ηλικία θυμάσαι τον εαυτό σου στην προηγούμενη ζωή;”
“Θυμάμαι την προηγούμενη ζωή μου από την ηλικία των 13 ετών και στην παρούσα ζωή από τότε που γεννήθηκα, δεν ξεχνώ όμως από πού ήρθα. Φορούσαμε ειδικά γυαλιά εκεί και είχαμε συνεχώς πολεμικές συγκρούσεις. Έπρεπε να συμμετέχω συχνά σε εναέριες επιδρομές μαζί με ένα φίλο μου. Μπορούσαμε επίσης να ταξιδεύουμε στο χρόνο και στο χώρο σε σκάφη κυκλικού σχήματος. Αυτά με τα οποία παρακολουθούσαμε τη ζωή στη Γη είχαν τριγωνικό σχήμα. Εκεί, στον Άρη, υπήρχε κάτι δυσάρεστο: μια βάση που έπρεπε να καταστραφεί. Ο Άρης μπορεί να ανακάμψει, αλλά αυτή η βάση τον εμποδίζει. Είναι μυστικό. Μπορώ να τη ζωγραφίσω, ήμασταν κοντά της. Η βάση αυτή στρέφεται εναντίον μας”.
“ Boris, γιατί τα διαστημικά μας σκάφη καταστρέφονται όταν προσπαθούν να προσεγγίσουν τον Άρη;”
“Υπάρχει ένα κύμα το οποίο εκπέμπεται από τον Άρη και στοχεύει τα διαστημικά σκάφη γιατί ανιχνεύει επικίνδυνη για τον πλανήτη ακτινοβολία σε αυτά.”
Είχα εντυπωσιαστεί από την ακτίνα που εκτοξεύτηκε εναντίον του μη επανδρωμένου σκάφους μας “Fobosov”. Το 1998, ένας κάτοικος του Volzhk, ο Yuri Lushnichenko, ένας άνθρωπος με εξαιρετική ενόραση, προσπάθησε να επικοινωνήσει με τους επιστήμονες του διαστημικού προγράμματος της Σοβιετικής Ένωσης, για να τους προειδοποιήσει για την επικείμενη αποτυχία των πρώτων διερευνητικών αποστολών προς τον Άρη, με τις ονομασίες “Phobos 1” και “Phobos 2”. Και τούτο, γιατί τα σκάφη μετέφεραν μπαταρίες με ραδιενεργό ακτινοβολία, κάτι ξένο και επικίνδυνο για τον πλανήτη. Οι προειδοποιήσεις του δεν εισακούστηκαν. Ακόμη και σήμερα δεν έχουν αισθανθεί την ανάγκη να αλλάξουν κάτι προκειμένου να επιτύχουν τον σκοπό τους. Σύμφωνα με τον Lushnichenko, είναι απαραίτητο να αλλάξουν τακτική προκειμένου να προσεγγίσουν την επιφάνεια του Άρη.

Συνέντευξη 31ης Ιανουαρίου:
“Γνωρίζεις για τις πολλαπλές διαστάσεις; Ξέρεις ότι για να πετάξεις στο διάστημα δεν χρειάζεται να ακολουθήσεις ευθεία τροχιά, αλλά μπορείς να κινηθείς μέσα από τις πολλαπλές διαστάσεις;” ρώτησα διακριτικά χρησιμοποιώντας ασυνήθιστες έννοιες έχοντας κατά νου τις σύγχρονες τάσεις στην επιστήμη.
Ο Boriska ξαφνικά πετάχτηκε από τη θέση του κι άρχισε να περιγράφει τον τρόπο κατασκευής διαστημικού σκάφους: “Με το που απογειωνόμασταν από τον Άρη βρισκόμασταν ήδη πολύ κοντά στη Γη!”. Αμέσως πήρε ένα κομμάτι κιμωλίας και ζωγράφισε ένα τριγωνικό σχέδιο στον πίνακα. ”Υπάρχουν έξη στρώματα”, είπε με ενθουσιασμό. “Το εξωτερικό μέρος αποτελεί το 25% του ανθεκτικού υλικού, το αμέσως επόμενο προς τα μέσα υλικό μοιάζει με λάστιχο και καλύπτει άλλο ένα 30%, το τρίτο στρώμα είναι πάλι μεταλλικό και καλύπτει ακόμη 30%, ενώ ένα 4% συντίθεται από μια επίστρωση με μαγνητικές ιδιότητες” είπε γράφοντας τα αντίστοιχα ποσοστά στον πίνακα. “Εάν φορτίσεις το μαγνητικό υπόστρωμα με ενέργεια, το όχημα μπορεί να ταξιδέψει οπουδήποτε στο σύμπαν…”
Οι ενήλικες κοιταχτήκαμε με απορία: σε ποια τάξη μαθαίνουν για τα ποσοστά;
Οπωσδήποτε δεν τα έχουν ακόμη διδαχτεί στο σχολείο, αλλά ο Boriska αντιμετωπίζει γενικότερα δυσκολίες στο σχολείο. Τον ενέταξαν κατευθείαν στη δευτέρα τάξη έπειτα από σχετικές αξιολογήσεις, στη συνέχεια όμως προσπάθησαν να τον ξεφορτωθούν. Πείτε μου σε ποιόν θα άρεσε να παρατηρεί ένα παιδί να διακόπτει ξαφνικά τη δασκάλα στην τάξη λέγοντάς της, “Μαρία Ιβάνοβνα, δεν λες την αλήθεια! Δεν μας διδάσκεις σωστά!”
Κι αυτό δε συμβαίνει μόνο μια φορά τη μέρα… Τώρα, ένας καθηγητής της ακαδημίας του Schetinin έχει αναλάβει τον Boriska και μελετούν μαζί, ώστε να δώσει εξωτερικά τις εξετάσεις του. Ο καθηγητής πιστεύει ότι ο Boriska πρέπει να σπουδάσει στο Schetiniin που είναι σχολείο για προικισμένα παιδιά. Θα είχε και ήδη έχει προβλήματα αν σπούδαζε με παιδιά της ηλικίας του.
“Ποια είναι η αποστολή του Boriska στη Γη;” ρώτησα το παιδί και τη μητέρα του.
“Μου ανέφερε ότι υποθέτει” είπε η Nadeshda. “Γνωρίζει κάτι για το μέλλον της Γης. Για παράδειγμα, καινούργια γνώση θα διαχυθεί ανάλογα με την ποιότητα και το βαθμό της συνειδητότητας. Η νέα γνώση δεν θα φτάσει ποτέ σε φαύλους, ανήθικους και μικρόψυχους ανθρώπους όπως ληστές, αλκοολικούς και επίσης αυτούς που δεν έχουν την προαίρεση να αλλάξουν τους εαυτούς τους προς το καλύτερο. Αυτοί θα εγκαταλείψουν τον πλανήτη.
Πιστεύει ότι η πληροφόρηση θα έχει τον πιο καθοριστικό ρόλο. Μια εποχή ενότητας και συνεργασίας θα αρχίσει στη Γη.
“Boris πώς τα γνωρίζεις αυτά;”
“Τα έχω μέσα μου” απάντησε με σοβαρότητα.
Κάποτε, γύρω στην ηλικία των 5 ετών, εξέπληξε τους γονείς του όταν άρχισε να μιλάει για τον Proserpine, ένα πλανήτη που πέθανε εκατοντάδες χιλιάδες ή πιθανόν και εκατομμύρια χρόνια πριν. Το όνομα Proserpine το ανέφερε χωρίς να το έχει ακούσει από κάπου αλλού, καθώς οι γονείς του έμαθαν γι αυτό από τον ίδιο.
“Μια ακτίνα τον διαπέρασε και διαλύθηκε σε κομμάτια” εξήγησε ο Boriska. “Ο πλανήτης δεν υφίσταται πλέον, οι κάτοικοί του όμως πέρασαν στην πέμπτη διάσταση, την οποία εσείς αποκαλείτε παράλληλο κόσμο. Παρατηρήσαμε τον θάνατο του πλανήτη από τον Άρη…” διευκρίνισε.
Και ξαφνικά ανέφερε κάτι απίστευτο… Είπε ότι η Γη, σαν ένας ενσυνείδητος ζωντανός οργανισμός, άρχισε να δέχεται τα παιδιά από τον Proserpine ώστε να τα εκπαιδεύσει. Έτσι, παιδιά από τον πλανήτη αυτό γεννιούνται από καιρού σε καιρό στη Γη και θυμούνται τον πλανήτη καταγωγής τους και θεωρούν τους εαυτούς τους εξωγήϊνους.
Το φαινόμενο βέβαια αυτό έχει γίνει αντιληπτό από τον επιστημονικό κόσμο κι εγώ προσωπικά έχω συναντήσει την Valentina Gorshunova (Kainaya) η οποία όχι μόνο θυμάται τον Proserpine, αλλά μερικές φορές βλέπει δικούς της ανθρώπους από τον πλανήτη στον ύπνο της. Ξαφνικά δε, εμφανίστηκε στην ίδια πόλη με τον Boriska και οι δυο τους επισκέπτονταν την κορυφογραμμή Medveditskaya με το ασυνήθιστο ενεργειακό πεδίο.
Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το ημερολόγιο της Nadezhda, μητέρας του Boriska:
“Είσαι ένας προπομπός. Έχεις καθαρίσει τη βάση για εμάς. Στις υψηλότερες σφαίρες θεωρείσαι ήρωας. Φέρεις στους ώμους σου το βαρύτερο φορτίο... Έχω έρθει στη Νέα Εποχή. Ένας ολογραφικός κώδικας είναι ήδη ορατός και επικαλύπτει το διάστημα Όλα θα έλθουν στο φως με μια νέα φλόγα στοχασμού, πολύ σύντομα… Η μετάβαση από τον ένα κόσμο στον άλλο θα πραγματωθεί δια μέσου της ουσίας του χρόνου. Έχω φέρει τη Νέα Εποχή. Έχω φέρει τη νέα γνώση…” Αυτά ακριβώς είπε κάποτε ο Boris στη μητέρα του.
“Boris, πες μου, από τι υποφέρουν οι άνθρωποι;”
“Από το γεγονός ότι δεν ζουν σωστά και δεν μπορούν να είναι ευτυχισμένοι…Πρέπει να περιμένετε για τα αιθερικά σας σώματα, μην αναμειγνύεστε στην ειμαρμένη των άλλων, μην διασπάτε ή καταστρέφετε την ενότητα της υπόστασής σας με το σύμπαν, μην υποφέρετε από σύγχρονα λάθη αλλά αντιληφθείτε τους στόχους της παρούσας ενσάρκωσής σας, τελειώστε τον κύκλο της εξέλιξης και πλησιάστε τις νέες ψηλότερες σφαίρες”. Αυτά ήταν τα λόγια του.
“Πρέπει να αποκτήσετε καλοσύνη. Εάν σας κτυπήσουν, αγκαλιάστε τους. Εάν σας προσβάλουν, μην περιμένετε τις εξηγήσεις τους, αλλά γονατίστε και ζητήστε συγνώμη. Εάν σας ευτελίσουν και ταπεινώσουν, πείτε τους ευχαριστώ και χαμογελάστε. Εάν σας μισούν, αγαπήστε τους όπως είναι. Αυτή είναι η σχέση αγάπης, ταπεινοφροσύνη και συγχώρεση είναι σημαντικές για τους ανθρώπους.
“Ξέρεις γιατί πέθαναν οι Λεμούριοι; Αισθάνομαι κι εγώ λίγο συνένοχος γι αυτό. Δεν ήθελαν πλέον να αναπτυχθούν πνευματικά, απέκλιναν από το σωστό δρόμο και έτσι κατέστρεψαν τη ενιαία υπόσταση του πλανήτη. Ως δια μαγείας έφτασαν στο τέλος. Η αληθινή μαγεία είναι η αγάπη…”
“Πώς γνωρίζεις αυτές τις λέξεις: υπόσταση, κύκλοι εξέλιξης, αιθέρας, μαγεία, Λεμούριοι:”
“Τις ξέρω… Keilis…”
“Τι είπες;”
“Είπα: “σε χαιρετώ! Αυτή είναι η γλώσσα του πλανήτη μου…”
Στο σημείο αυτό σταματήσαμε με τον Boriska, υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου ότι θα παρακολουθήσω την πορεία αυτού του παιδιού όσο μπορώ καλύτερα.

Μετάφραση και απόδοση στη νεοελληνική από andreas
Πηγές:
http://projectcamelot.org/
http://english.pravda.ru

H άνοδος της ασημαντότητας

Aπό το βιβλίο του Kορνήλιου Kαστοριάδη «H άνοδος της ασημαντότητας» (1996) και από το ομότιτλο κεφάλαιο, τα δύο εκτενή αποσπάσματα που ακολουθούν.
I. H απουσία κριτικής σκέψης
H εργασία των διανοουμένων θα έπρεπε να είναι εργασία κριτικής. Kαι τέτοια ήταν συχνά στην Iστορία, όπως, παραδείγματος χάριν, κατά τη στιγμή της γέννησης της φιλοσοφίας στην αρχαία Eλλάδα. Tότε, οι φιλόσοφοι αμφισβητούν τις κατεστημένες συλλογικές παραστάσεις, αμφισβητούν τις ιδέες για τον κόσμο και τους θεούς, αμφισβητούν την ορθή τάξη της πολιτείας. Ομως, αρκετά γρήγορα, η στάση αυτή εκπίπτει, εκφυλίζεται. Οι διανοούμενοι εγκαταλείπουν τον κριτικό ρόλο τους. Tον προδίδουν. Mεταβάλλονται σε εκλογικευτές της πραγματικότητας και σε απολογητές της καθεστηκυΐας τάξης. Tο πιο ακραίο παράδειγμα αλλά, χωρίς αμφιβολία, το πιο χαρακτηριστικό- ακόμη και μόνο διότι ενσαρκώνει τη μοίρα και την κατάληξη της κληρονομημένης φιλοσοφίας - είναι ο Xέγκελ. Tελικά, ο Xέγκελ έφθασε να διακηρύσσει πως «ό,τι είναι ορθολογικό είναι πραγματικό και ό,τι είναι πραγματικό είναι ορθολογικό».
Στο δικό μας αιώνα έχουμε δύο κραυγαλέες περιπτώσεις αυτού του φαινομένου: στη Γερμανία, ο Xάιντεγκερ και η βαθιά του προσχώρηση, πέρα από τα γνωστά συμβάντα και την ανεκδοτολογία, στο «πνεύμα» του ναζισμού· στη Γαλλία, ο Zαν-Πολ Σαρτρ, ο οποίος δικαιολόγησε τουλάχιστον μετά το 1952 τα σταλινικά καθεστώτα και, όταν, τέλος πάντων, ξέκοψε με τον τρέχοντα κομμουνισμό, άρχισε να υποστηρίζει τον Φιντέλ Kάστρο, τον Mάο Tσε Tουγκ, κ.λπ.
Οι διανοούμενοι
Mέχρι σήμερα η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει ως προς την ουσία της, αλλά, απλώς, ως προς την έκφρασή της. Mετά από την κατάρρευση των ολοκληρωτικών καθεστώτων και την κονιορτοποίηση του μαρξισμού-λενινισμού, οι δυτικοί διανοούμενοι στην πλειοψηφία τους περνούν τον καιρό τους εγκωμιάζοντας τα δυτικά καθεστώτα ως καθεστώτα «δημοκρατικά», ίσως όχι ιδανικά (δεν ξέρω ποιο είναι το ακριβές νόημα της έκφρασης αυτής), αλλά πάντως ως τα καλύτερα ανθρωπίνως εφικτά. Mας διαβεβαιώνουν, επίσης, ότι η οποιαδήποτε άσκηση κριτικής προς αυτές τις ψευδο-δημοκρατίες οδηγεί κατευθείαν στα Γκουλάγκ. Eτσι, λοιπόν, συνεχίζεται αυτή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, μια κριτική που έρχεται με καθυστέρηση τριάντα, σαράντα, πενήντα, εξήντα, εβδομήντα ετών (πολλοί από τους σημερινούς «αντιολοκληρωτικούς» διανοούμενους στις αρχές της δεκαετίας του '70 ήταν ακόμη μαοϊκοί).
Ομως αυτή η στάση, δηλαδή η χωρίς τέλος επανάληψη της κριτικής του ολοκληρωτισμού, επιτρέπει να αποσιωπώνται τα φλέγοντα προβλήματα του παρόντος, που είναι: η αποσύνθεση των δυτικών κοινωνιών, η απάθεια, ο κυνισμός και η πολιτική διαφθορά, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η κατάσταση στις εξαθλιωμένες χώρες κ.λπ. Yπάρχει, επίσης, μία παραλλαγή της ίδιας ουσιαστικά στάσης: αποσύρεται κανείς στον πλαστικό πύργο του και εκεί ασχολείται με την πολύτιμη προσωπική του παραγωγή.
Πρέπει να σταματήσουμε να υπερ-εκτιμούμε και, ταυτοχρόνως, να υπο-τιμούμε το ρόλο των διανοουμένων. Yπήρξαν ασφαλώς διανοητές και συγγραφείς οι οποίοι έχουν ασκήσει τεράστια επιρροή στην Iστορία - όχι, εξάλλου, πάντα προς το καλύτερο. Ο Πλάτων χωρίς αμφιβολία είναι το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα, αφού ακόμη σήμερα όλος ο κόσμος, και χωρίς να το ξέρει, σκέφτεται με όρους πλατωνικούς. Ωστόσο, από τη στιγμή που κάποιος επιχειρεί να εκφραστεί για την κοινωνία, την ιστορία, τον κόσμο, το είναι, τότε, οπωσδήποτε, εισχωρεί στο πεδίο των κοινωνικοϊστορικών δυνάμεων. Kαι σ' αυτό το πεδίο μπορεί να παίξει ένα ρόλο του οποίου η σημασία κυμαίνεται από το απειροελάχιστο μέχρι το αξιοσημείωτο. Tο να θεωρήσουμε ότι ο ρόλος αυτός είναι «ρόλος εξουσίας», κατά τη γνώμη μου αποτελεί γλωσσική κατάχρηση.
Kρίση της κριτικής
Ο συγγραφέας και ο διανοητής, με τα ιδιαίτερα μέσα που του δίνουν η κουλτούρα του και οι ικανότητές του, ασκεί επιρροή στην κοινωνία. Ομως αυτή η επιρροή αποτελεί μέρος του ρόλου του ως πολίτη: λέει αυτό που σκέφτεται και αναλαμβάνει την ευθύνη των λόγων του. Kανείς δεν απαλλάσσεται από αυτή την ευθύνη. Ούτε καν εκείνος που σωπαίνει και, ως εκ τούτου, αφήνει να μιλούν οι άλλοι και να καταλαμβάνεται ο κοινωνικο-ιστορικός χώρος ενδεχομένως από ιδέες τερατώδεις. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να καταγγέλλουμε την «εξουσία των διανοουμένων» και, ταυτοχρόνως, να θεωρούμε ότι οι Γερμανοί διανοούμενοι που σώπασαν μετά το 1932 είναι συνένοχοι των ναζί.
Mία από τις εκδηλώσεις - μόνο μία - της γενικής και βαθιάς κρίσης της κοινωνίας είναι η κρίση της κριτικής. Γεγονός είναι ότι υπάρχει γενικευμένη ψευδο-συναίνεση. H κριτική και η εργασία των διανοουμένων απορροφώνται από το σύστημα τώρα πολύ περισσότερο από άλλοτε και με τρόπο πολύ πιο έντονο. Ολα τα αλέθουν τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης. Tα δίκτυα συνενοχής είναι παντοδύναμα. Σήμερα, τις αποκλείνουσες και ετερόδοξες φωνές δεν τις καταπνίγουν ούτε η λογοκρισία ούτε οι εκδότες. Tις καταπνίγει η γενικευμένη εμπορευματοποίηση.
Aκόμη και σε ό,τι είναι τελείως κοινότοπο και τετριμμένο δίδεται χροιά «επαναστατική». Για τη διαφήμιση ενός βιβλίου χρησιμοποιείται συχνά η εξής φράση: «Iδού ένα βιβλίο που φέρνει επανάσταση στον τομέα του». Aλλά και για τη διαφήμιση των ζυμαρικών την ίδια φράση χρησιμοποιούν: «τα ζυμαρικά Panzani έφεραν επανάσταση στη μαγειρική». H λέξη «επαναστατικός» - όπως, επίσης, οι λέξεις «δημιουργία» και «φαντασία» - έχει καταντήσει διαφημιστικό σλόγκαν (αυτό το φαινόμενο ονομάστηκε πριν από λίγα χρόνια ιδιοποίηση). H περιθωριακότητα παίρνει μία θέση κεντρική και γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης. H ανατροπή είναι μία ενδιαφέρουσα γραφικότητα που συμπληρώνει την αρμονία του συστήματος. H σύγχρονη κοινωνία έχει μία τρομερή ικανότητα να πνίγει κάθε αληθινή απόκλιση, είτε αποσιωπώντας την, είτε μετατρέποντάς την σε ένα ακόμη φαινόμενο ανάμεσα στα άλλα· ένα φαινόμενο εμπορευματοποιημένο όπως τα άλλα.
Mπορούμε να γίνουμε ακόμη πιο διεξοδικοί. Οι κριτικοί μόνοι τους προδίδουν το ρόλο τους ως κριτικών. Οι συγγραφείς προδίδουν την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητά τους. H συνενοχή του κοινού είναι τεράστια. Tο κοινό ασφαλώς μόνον αθώο δεν είναι, αφού αποδέχεται το παιχνίδι και προσαρμόζεται σε ό,τι του δίνουν. Tα πάντα γίνονται εργαλείο του συστήματος, ενός συστήματος ανώνυμου. H κατάσταση αυτή δεν είναι ούτε έργο ενός δικτάτορα, ούτε έργο μιας χούφτας μεγάλων καπιταλιστών, ούτε έργο μιας ομάδας διαμορφωτών της κοινής γνώμης· είναι, απεναντίας, ένα τεράστιο κοινωνικο-ιστορικό ρεύμα, το οποίο έχει πάρει μια τέτοια κατεύθυνση που όλα τα κάνει να γίνονται ασήμαντα.
H τηλεόραση
H τηλεόραση αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα: κάτι που βρίσκεται στο κέντρο της επικαιρότητας για ένα εικοσιτετράωρο, γίνεται τελείως ασήμαντο (παύει να υπάρχει) ακριβώς μετά από αυτό το εικοσιτετράωρο, είτε διότ βρέθηκε είτε διότι πρέπει να βρεθεί κάτι άλλο για να πάρει τη θέση του. Λατρεία του εφήμερου, η οποία καταλήγει στην πιο ακραία συρρίκνωση του χρόνου. Aυτό που στην αμερικανική τηλεόραση ονομάζεται attention span, δηλαδή ο ωφέλιμος χρόνος προσοχής του θεατή, πριν από μερικά χρόνια ήταν δέκα λεπτά. Στη συνέχεια, βαθμιαία, έπεσε σε πέντε λεπτά, σε ένα λεπτό και, τώρα, είναι μόλις δέκα δευτερόλεπτα. Tο τηλεοπτικό σποτ των δέκα δευτερολέπτων θεωρείται το πιο αποτελεσματικό. Tόση είναι η διάρκεια που έχουν τα σποτ τα οποία χρησιμοποιούνται στις προεκλογικές προεδρικές καμπάνιες. Eίναι απολύτως κατανοητό ότι αυτά τα σποτ δεν περιέχουν τίποτα το ουσιαστικό, αλλά επικεντρώνονται σε δυσφημιστικούς υπαινιγμούς. Προφανώς, αυτό είναι το μόνο πράγμα που ο θεατής είναι ικανός να αφομοιώσει.
Tούτο όμως είναι και αληθές και ψευδές. H ανθρωπότητα δεν έχει εκφυλιστεί βιολογικά. Οι άνθρωποι είναι ακόμη ικανοί να παρακολουθήσουν ένα λόγο με επιχειρήματα και με κάποια χρονική διάρκεια. Ομως είναι, επίσης, αληθές ότι το σύστημα και τα Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης «καλλιεργούν» - δηλαδή παραμορφώνουν με τρόπο συστηματικό - τους ανθρώπους, ούτως ώστε να μην είναι σε θέση τελικά να ενδιαφερθούν για κάτι το οποίο έχει διάρκεια μεγαλύτερη από κάποια δευτερόλεπτα, το πολύ κάποια λεπτά. Yπάρχει εδώ μια συνομωσία, όχι με την αστυνομική αλλά με την ετυμολογική έννοια του όρου: όλα «συν-ομνύουν», όλα τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση, την κατεύθυνση μιας κοινωνίας στην οποία κάθε κριτική χάνει την αποτελεσματικότητά της.
II. Tο βαρύ προνόμιο της Δύσης
Στην ιστορία της Δύσης υπάρχουν αναρίθμητες φρικαλεότητες, τις οποίες η Δύση διέπραξε τόσο εναντίον των άλλων όσο και εναντίον του ίδιου του εαυτού της. Οι φρικαλεότητες όμως δεν αποτελούν προνόμιο της Δύσης. Παντού στον κόσμο υπάρχει συσσώρευση φρίκης, είτε πρόκειται για την Kίνα, την Iνδία, την Aφρική πριν από την αποικιοκρατία, είτε για τους Aζτέκους. H ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων. Eίναι η ιστορία των φρικαλεοτήτων - αν και όχι μόνον αυτή.
Yπάρχει, οπωσδήποτε, ένα θέμα προς συζήτηση: το θέμα του ολοκληρωτισμού. Eίναι ο ολοκληρωτισμός - όπως το νομίζω - η κατάληξη της τρέλας για κυριαρχία ενός πολιτισμού ο οποίος διέθετε τα μέσα εξόντωσης και χρησιμοποίησε την πλύση εγκεφάλου σε τέτοια κλίμακα που ποτέ άλλοτε δεν γνώρισε η Iστορία; Eίναι ο ολοκληρωτισμος ένα διεστραμμένο πεπρωμένο, εγγενές στη σύγχρονη εποχή, με όλες τις αμφισημίες που τη χαρακτηρίζουν; Eίναι, μήπως, κάτι άλλο ο ολοκληρωτισμός; Για τη συζήτησή μας το θέμα αυτό, αν μπορώ να πω, είναι θεωρητικό. Kαι είναι θεωρητικό στο μέτρο που τις φρικαλεότητες του ολοκληρωτισμού η Δύση τις έστρεψε εναντίον των δικών της (των Eβραίων συμπεριλαμβανομένων). Eίναι θεωρητικό στο μέτρο που η φράση «σκοτώστε τους όλους, ο θεός θα ξεχωρίσει τους δικούς του», δεν είναι φράση του Λένιν, αλλά ενός πολύ θεοσεβούμενου χριστιανού δούκα και ελέχθη όχι τον 20ό αλλά το 16ο αιώνα. Eίναι θεωρητικό, στο μέτρο που οι ανθρώπινες θυσίες έχουν εφαρμοστεί αφειδώς και σε τακτά χρονικά διαστήματα από τις μη ευρωπαϊκές κουλτούρες κ.λπ. Tο Iράν του Xομεϊνί οπωσδήποτε δεν είναι προϊόν του Διαφωτισμού.
Yπάρχει όμως κάτι το οποίο αποτελεί την ιδιομορφία, τη μοναδικότητα και το βαρύ προνόμιο της Δύσης: πρόκειται γι' αυτή την κοινωνικο-ιστορική αλληλουχία που ξεκινά στην αρχαία Eλλάδα και αρχίζει ξανά, από το 11ο αιώνα και μετά, στη δυτική Eυρώπη. Aυτή είναι η μόνη στην οποία βλέπουμε να προβάλει ένα πρόταγμα ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, κριτικής και αυτοκριτικής. H πιο εντυπωσιακή επιβεβαίωση αυτού είναι ακριβώς ο λόγος ο οποίος καταγγέλλει τη Δύση. Διότι στη Δύση έχουμε τη δυνατότητα -τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς- να καταγγέλλουμε τον ολοκληρωτισμό, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο των Mαύρων, την εξόντωση των Iνδιάνων στην Aμερική. Ομως δεν έχω δει τους απογόνους των Aζτέκων, των Iνδών ή των Kινέζων να κάνουν μια ανάλογη αυτοκριτική. Aπεναντίας, βλέπω ότι ακόμη και σήμερα οι Iάπωνες αρνούνται τις θηριωδίες που διέπραξαν κατά το B Παγκόσμιο Πόλεμο.
Tις πταίει
Οι Aραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν ­εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ.­ ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Eυρωπαίους. Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση εκατόν τριάντα χρόνια (έτσι συνέβη στην Aλγερία, 1830-1962). Ομως οι ίδιοι αυτοί Aραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Eυρωπαίων, είχαν υποστεί για πέντε αιώνες το ζυγό των Tούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Mέση Aνατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Aλλά οι Aραβες, καθώς οι Tούρκοι κατακτητές τους ήταν ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι, δεν μιλούν για την κυριαρχία αυτή.
Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης. Eξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Aίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Aραβες, όπως δεν υπήρχαν Aραβες, τότε, ούτε στη Λιβύη ούτε στην Aλγερία ούτε στο Mαρόκο ούτε στο Iράκ. Οι Aραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία. Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου. Kατά τον αυτό τρόπο, μιλάμε βεβαίως για το δουλεμπόριο των Mαύρων απο τους Eυρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Mαύρων στην Aφρική τα εγκαινίασαν Aραβες έμποροι (11ος - 12ος αιώνας και εντεύθεν, με τη συνενοχή - συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων). Eπίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.
Δεν θέλω να πω με κανέναν τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί. Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότά του της αυτοαμφισβήτησης και της αυτοκριτικής. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες.
Aλλά όμως μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση ­αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα.

E on-line

«Η ελευθερία δεν απειλείται μόνο από ολοκληρωτικά και αυταρχικά καθεστώτα. Με πιο ύπουλο και ίσως πιο επικίνδυνο τρόπο η ελευθερία απειλείται από την εξαφάνιση της κριτικής, από την απουσία της σύγκρουσης. Απειλείται από την εξάπλωση της αμνησίας, την άνοδο της ασημαντότητας και από την αυξανόμενη ανικανότητα αμφισβήτησης του παρόντος και των θεσμών που υπάρχουν».

Κορνήλιος Καστοριάδης

Από τον Παντουρανισμό-Παντουρκισμό στον Νεοοθωμανισμό

Ο Παντουρανισμός και ο Παντουρκισμός είναι δυο έννοιες που εμφανίζονται τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, ως αντίδραση κυρίως στη διαδικασία διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που είχε αρχίσει από το 1828, με την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Ο Παντουρανισμός ήταν μια ιδεολογία η οποία πρέσβευε και αποσκοπούσε στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ όλων των εθνών που ομιλούσαν γλώσσες που ανήκαν στην ουραλοαλταϊκή οικογένεια, με απώτερο στόχο την ένωση όλων αυτών των εθνοτήτων σε ένα κράτος, το οποίο θα είχε ηγεμονική θέση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις του κόσμου. Ο Παντουρκισμός, πάλι, είναι μια ιδεολογία η οποία πρεβεύει την συνένωση όλων των εθνών και εθνοτήτων που ομιλούν τις λεγόμενες τουρκικές γλώσσες και διαλέκτους, με στόχο την ένωση όλων των κρατών που κατοικούν τα συγκεκριμένα έθνη και ομάδες σε ένα εννιαίο κράτος, με κοινή γλώσσα, την τουρκική, κοινό πολιτισμό, έθνική άμυνα και εξωτερική πολιτική...
Ενώ ο Παντουρανισμός παρέμεινε μια ιδεολογία που επιχειρήθηκε να βρει οπαδούς κυρίως μέσα στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν και μπορούμε να πούμε ότι οι προσπάθειες εξαντλήθηκαν σε "φιλοσοφικές" και άλλες συζητήσεις, ο Παντουρκισμός επιχειρήθηκε να λάβει σάρκα και οστά αρκετές φορές στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Ο Παντουρκισμός ήταν ο πυρήνας της ιδεολογίας των Νεοτούρκων στις αρχές και τα μέσα του 20ου αιώνα, ενώ ο Ενβέρ πασά, ο ένας από την πανίσχυρη τριανδρία των Νεοτούρκων, ήταν αυτός που ανέλαβε το βάρος μια ατελέσφορης εκστρατείας στις τουρκόφωνες περιοχές της Κεντρικής Ασίας (1920-1922), όπου, στην προσπάθειά του να συνενώσει όλα τα τουρκόφωνα έθνη, βρήκε το θάνατο κατά τη διάρκεια μάχης με μπολσεβικικά στρατεύματα, στο Μπελτσιβάν (Belcivan) του Τατζικιστάν, στις 4 Αυγούστου 1922.
Στη συνέχεια οι Τούρκοι, στη λογική της ιδεολογίας του Παντουρκισμού, έκαναν επαφές με τη χιτλερική Γερμανία, έχοντας ως στόχο την από κοινού δράση Ναζί-Τούρκων εναντίον του ρωσικού παράγοντα στην περιοχή του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας. Το εγχείρημα δεν πήρε σάρκα και οστά, αφού τους πρόλαβε ο στρατηγός Χειμώνας και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να φθάσουν ποτέ στον Καύκασο και το Μπακού, όπου θα έπαιρνε σάρκα και οστά η συμμαχία Ναζί-Τούρκων.
Σε όλες τις παραπάνω προσπάθειες, στη βάση της ιδεολογίας του Παντουρανισμού και του Πανρτουρκισμού, μπορούμε να αναζητήσουμε έναν κοινό παρονομαστή, την προσπάθεια κάποιας μεγάλης δύναμης να αποδυναμώσει και να χτυπήσει τη Ρωσία στο μαλακό της υπογάστριο, για να μπορέσει να την αντιμετωπίσει καλύτερα στο κύριο κάθε φορά μέτωπο. Τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο Παντουρκισμός εμφανίζεται και πάλι στο προσκήνιο, με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά έναν Κούρδο, τον Τουργκούτ Οζάλ, στην αρχή πρωθυπουργό (1983-1989) και και μετά πρόεδρο της δημοκρατίας (1989-1993), οποίος είχε κάνει κεντρικό πυρήνα της παντουρκικής του ιδεολογίας το σύνθημα: "Ο τουρκικός κόσμος τον 21ο αιώνα θα κυριαρχήσει στη ζώνη που εκτείνεται από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος και θα καταστεί κυρίαρχη δύναμη στον κόσμο". Το συγκεκριμένο όραμα, που είχε τη στήριξη των ΗΠΑ και των μεγάλων εταιρειών πετρελαίου για να κτυπηθεί η ρωσική επιρροή και να γίνει πιο εύκολη η πρόσβαση στα ενεργειακά αποθέματα της Κεντρικής Ασίας, άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά με την κατ' έτος συνάντηση κορυφής των ηγετών των τουρκόφωνων χωρών και κοινοτήτων, που έλαβε χώρα για πρώτη φορά το 1992. Μετά τον ενθουσιασμό των πρώτων χρόνων και το θάνατο του Τουργκούτ Οζάλ, το παντουρκικό όραμα άρχισε να ξεθωριάζει για διάφορους λόγους, ενώ η ίδια η Τουρκία, που αποτελούσε την κινητήρια δύναμή του, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με το ένοπλο κουρδικό κίνημα.
Το μεγάλο παντουρκικό όραμα με την είσοδο του 21ου αιώνα εμφανίστηκε στην Τουρκία με μια σχετικά ελαφρή παραλλαγή. Η κυβέρνηση Ερντογάν, ξεπερνώντας τα προβλήματα που αντιμετώπιζε με μερίδα του βαθέως κράτους, άρχισε να ξεδιπλώνει μια νέα ιδεολογία, παρεμφερή με αυτήν του Παντουρκισμού. Πρόκειται για την ιδεολογία του "νεοοθωμανισμού", με βάση την οποία η σύγχρονη Τουρκία, παράληλλα με τις προσπάθειες για ενδυνάμωση των δεσμών στο λεγόμενο "τουρκικό κόσμο", θα πρέπει να αποκαταστήσει πολιτική, πολιτισμική, εκπαιδευτική και οικονομική επιρροή στις χώρες που αποσχίστηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να αναλάβει εκ νέου ηγετικό και ηγεμονικό ρόλο μεταξύ των χωρών αυτών. Στη βάση αυτής της ιδεολογίας η κυβέρνηση Ερντογάν, σε αγαστή συνεργασία με το τουρκικό επίσημο και βαθύ κράτος, εκτός των άλλων, έχει θέσει ως στόχο την απάλλειψη των αρνητικών για τους Τούρκους στοιχείων από τα βιβλία ιστορίας των χωρών αυτών, για να παρουσιαστεί στη συνέχεια η οθωμανική κατοχή και σκλαβιά περίπου ως μια φωτεινή περίοδος κατά την οποία τα υπόδουλα έθνη απολάμβαναν τη φιλευσπλαχνία και τα ελέη του πολυχρονεμένου σουτλάνου! Να σημειωθεί ότι στη δικογραφία της οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ υπάρχει εργασία των τουρκικών υπηρεσιών στην οποία είναι καταγραμμένα όλα τα εδάφια των σχολικών βιβλίων ιστορίας των χωρών (παλαιών οθωμανικών κτήσεων) που έχουν αρνητικές αναφορές για τους Τούρκους και για την περίοδο της οθωμανικής κατοχής κια πρέπει να αλλάξουν. Άλλο σκέλος της ιδεολογίας του Νεοοθωμανισμού σε πρακτικό επίπεδο είναι η απόφαση που έχει πάρει η κυβέρνηση Ερντογάν για εξομάλυνση των σχέσεων με όλες τις χώρες-παλιές οθωμανικές κτήσεις, ούτως ώστε να γίνει πιο εύκολη η υλοποίση του σχεδίου επανένωσης των χωρών αυτών υπό την ηγεμονία της Τουρκίας, στη λογική της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Στη λογική του Νεοοθωμανισμού η Τουρκία θα γίνει και πάλι περιφερειακή δύναμη και οι λαοί των χωρών της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα γίνουν νεοραγιάδες, με το όλο εγχείρημα να εξυπηρετεί ευρύτερούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και συμφέροντα. Ίσως στη συγκεκριμένη ανάλυση κάποιοι να αναζητήσουν και να βρουν το στοιχείο της υπερβολής, ενώ πρέπει και μεις από την πλευρά μας να σημειώσουμε πως, φυσικά, ό,τι σχεδιάζει η Τουρκία και όποιοι άλλοι δεν σημαίνει πως θα γίνει πραγματικότητα. Θα άξιζε όμως τον κόπο να έχουμε κατά νου τις πιο πάνω σκέψεις, για να αξιολογούμε ίσως καλύτερα διάφορα γεγονότα όπως το πώς και γιατί μας προέκυψε ο "συνωστισμός στην Αποβάθρα της Σμύρνης", ο διαμεσολαβητικός ρόλος της Τουρκίας στις διενέξεις Συρίας-Ισραήλ, Ιράν-ΗΠΑ, η θεαματική αύξηση των εξαγωγών της Τουρκίας (136 δις δολάρια το 2008, ενάντι μόλις 15 δις δολαρίων της χώρας μας), ο πολιτικός εξευτελισμός της Ελλάδας από την Τουρκία στο Κυπριακό, το Αιγαίο τη Θράκη, την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο και παρόλα αυτά η συνέχιση των προσπαθειών για την υλοποίση των ...ΜΟΕ.

του Σάββα Καλεντερίδη

Greek American News Agency 12.08.08

Ο σύγχρονος πολιτισμός ηχηρή παραφωνία στη συμπαντική αρμονία

Κανένας πολιτισμός δεν θα καταστεί βιώσιμος εάν οι επιστήμες, πριν από κάθε πειραματική έρευνα και εφαρμογή δεν ελέγξουν με την Υψίστη Συνείδηση τα "όρια" και τους παράγοντες ασφαλείας των. Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος, δημιουργός του παρόντος πολιτισμού, πριν επινοήσει τρόπους για την ευημερία του και σωτηρία του επινοεί μεθόδους και όπλα δυστυχίας και καταστροφής. Πιστεύει βέβαια, για την καταστροφή των άλλων, (ποιών άλλων;) κάτι που καθιστά εμφανές ότι ο άνθρωπος σαν άτομο ή σαν "ομάδα" διαχωρίζει τον εαυτό του από άλλα άτομα ή ομάδες ανθρώπων. Έτσι φαίνεται, ωθούμενος από τα ένστικτα, μεταχειρίζεται την "ευφυΐα" και πονηρία του για να υπηρετήσει τα ένστικτα δίχως να λαμβάνει υπ' όψη του αληθείς Ηθικές Αξίες για τις οποίες αν ερωτηθεί, επικαλείται τις ποικιλοθρησκευτικές ψευδοηθικές αξίες οι οποίες του επιτρέπουν και του υπαγορεύουν ανάλογα με την συνείδησή του. Δηλαδή έχουν στην ουσία λόγο ανύπαρκτο, καθότι η συνείδησή του υπηρετεί την θέλησή του η οποία και εξουσιοδοτείται από τα ένστικτα, αδιάφορα αν παρουσιάζεται συνηγεμονεύουσα με την συνείδηση. Είναι εμφανές ότι εδώ και δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια η Νόηση και οι υψηλές Ηθικές Αξίες, ανετράπησαν από τα ένστικτα και τις ποικιλοθρησκευτικές ψευδοηθικές αξίες από κάποιο ιστορικό μέγα ατύχημα ή "ιστορική απαίτηση". Ένας ψευδο-νοητικο-ηθικός πολιτισμός έκτοτε μας αναλίσκει δίνοντάς μας την ατυχή εντύπωση ότι είναι κτήμα μας. Στην πραγματικότητα είναι δημιούργημά μας και είμαστε κτήματά του που σημαίνει οτιδήποτε από: αντικείμενα, δούλοι, θύματα, θλιβεροί άβουλοι εκπρόσωποι μέχρι πειραματοπρόσωπα. Κυρίαρχο αίτιο για την εμφάνιση αυτού του τερατουργήματος είναι το χάσμα μεταξύ Ελληνόησης και βαρβαρο-αντίληψης και η βίαιη εξώθηση της ανθρωπότητας εντός του ορίζοντος της τελευταίας, παρά τις προσπάθειες πολλών αξιόλογων "εξελληνισθέντων" βαρβάρων να γεφυρωθεί το χάσμα προς όφελος της Νόησης της Ηθικής και της Ανθρωπότητας. Αναφέρεται διαρκώς ότι ο Δυτικός πολιτισμός είναι διάδοχος του Ελληνικού. Βέβαια απλώς και μόνο για να υποκλέψει έστω και ίχνη του Ελληνικού μεγαλείου. Στην ουσία είναι διάδοχος όπως περίπου διάδοχος του Μέγα Ιουλιανού ήταν ο Ιοβιανός και Βεσπασιανός ή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο Κάσσανδρος ή του Πυθαγόρα και του Πτολεμαίου του Σωτήρος ο Πατριάρχης Θεόφιλος ή ο Μέγας Θεοδόσιος (παρά το μέγα χρονικό χάσμα) ή του Απόλλωνος ο Απολλύων.
Ο Δυτικός πολιτισμός προέρχεται και δεσμεύεται από τρεις δυναμικές. Τις δυναμικές της Κατοχής της Άγνοιας και του Τυχαίου (ΚΑΤ). Είναι όμως αυτό πολιτισμός; Με τον χειρισμό της Άγνοιας κάτω από την αυστηρή επίβλεψη της Κατοχής ώστε να καταστεί εκμεταλλεύσιμη η εμφάνιση του Τυχαίου δημιουργήσαμε αυτό που αποκαλούμε "γνώση" και που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά "ορθολογικοί" κανόνες "λειτουργίας" μέσα στα χαλύβδινα πλαίσια αυτού του Άξονα. Η Σύνεση σπανιότατα εμφανίζει ίχνη της, ενώ ο φιλοσοφικός θρησκευτικός και ειδικά ο πολιτικοοικονομικός και επιστημονικός τυχοδιωκτισμός ηγεμονεύουν. Έτσι καραδοκεί διαρκώς ο Πανόλεθρος. Αυτό αντί να μας καθιστά πιο προσεκτικούς, απεναντίας μας οδηγεί στην θέση: τον όλεθρο θα τον αντιμετωπίσουμε με τα ίδια του τα όπλα. Έτσι προβαίνουμε στην επινόηση και κατασκευή των μέσων του ολέθρου! Το ότι το κυριότερο όπλο του όμως είναι ο ίδιος ο άξων του "πολιτισμού" μας, δεν το λαμβάνουμε υπ' όψιν. Πρακτικά ηττημένοι, θεωρητικά νικητές. Ο όλεθρος πάντα σιωπά και μόνο πράττει. Διηθεί και κατευθύνει τα έργα μας και εκχυδαΐζει το λόγο μας. Έτσι λοιπόν στον άξονα Κατοχή-Άγνοια-Τυχαίο έχει παρεισδύσει και ο Όλεθρος. Τετράζυγος άρα ο άξων του πολιτισμού μας ή αν θέλετε τετράπορτο το άδυτο του ναού του (του πενταγώνου του). Κάτω λοιπόν από τις επιταγές ενός τέτοιου δεσποτικού πολιτισμού, καθαρά σχιζοειδικού και απρόβλεπτου η ανθρωπότητα ανίκανη ν' αντιδράσει και να διαμαρτυρηθεί σαν να μην υπάρχει κανένα κοινό σημείο επικοινωνίας αφέθηκε εντελώς αδύναμη στις άγνωστες αποφάσεις της Ειμαρμένης. Έτσι οι "ψυχές" των ανθρώπων συνωστίζονται μέσα στον νέο "μεσαίωνα" στο νέο και φρικτότερο του μεσαιωνικού, έρεβος. Είναι η κατάσταση τόσο τραγική; θα αναρωτηθούν οι ελάχιστοι. Και λέγω οι ελάχιστοι καθότι αυτοί που βρίσκονται μέσα στο έρεβος του πολιτισμού δεν έχουν περιθώρια να αναρωτηθούν, αυτοί δε που το δημιούργησαν δεν έχουν λόγο να αναρωτηθούν. Φαίνεται λοιπόν ότι η Ειμαρμένη που κάποτε προκαλούσε δέος και τρόμο, σήμερα αποτελεί πόλο ελπίδας των ανθρώπων, ενώ αυτό που αποτελούσε κάποτε θεωρητικό έστω πόλο ελπίδας, ο πολιτισμός, προκαλεί σήμερα δέος και τρόμο. Θα ήταν δυνατόν ο πολιτισμός να ήταν ένας ανθρωπιστικός πολιτισμός; Φυσικά ΝΑΙ. Απαραίτητη προυπόθεση θα ήταν στον άξονά του να αντικατασταθεί η νοσογόνος του και παράφρων δυναμική της Κατοχής. Πως όμως να συμβεί όταν είναι ένας πολιτισμός που ανεπτύχθη κάτω από την αυστηρή επίβλεψή της και τους καταχθόνιους χειρισμούς της; Η Κατοχή προϋποθέτει και διαρκώς απαιτεί πόλεμο κάθε μορφής και είδους όχι μόνο για την Κατοχή αυτών που δεν θέλουν ή δεν μπορούν ή δεν γνωρίζουν πώς να κατέχουν, ούτε και για την κατοχή αυτών που μπορούν να παράγουν και εφευρίσκουν μεθόδους και μέσα που θα εξυπηρετούν την κατοχή, αλλά κυρίως εναντίον αυτών που θέλουν επίσης να κατέχουν και έχουν ήδη βρεθεί στις ανώτατες κλίμακες του βασιλείου της Κατοχής. Εκεί ο πόλεμος είναι ποικιλόμορφος, πανούργος και αδυσώπητος. Επιστρατεύουν όλα τα μέσα του πολιτισμού και τον πολιτισμό για την παραγωγή των μέσων του πολέμου της Κατοχής. Τα παραπολιτισμικά προϊόντα ίσως πότε-πότε χρησιμοποιούνται για να εμπαίζουν ή για να "ανακουφίζουν" τα βαρύτατα τραύματα της ανθρωπότητας που προέρχονται από τον πόλεμο αυτό, τον πόλεμο του πολιτισμού της Κατοχής ή της Κατοχής του πολιτισμού.
Μόνο ανοήμονες μπορούν να υποστηρίξουν ότι δεν βαδίζουμε πάνω σε ένα λεπτό κρυστάλλινο, θολό, διάδρομο "γνώσης" ο οποίος επεκτείνεται στην επιφάνεια ενός αχανούς ωκεανού Άγνοιας. Αλλοίμονο εάν η αφροσύνη μας, προκαλέσει αυτόν τον ωκεανό. Τα θρύψαλα των κρυστάλλων θα βρεθούν στους βυθούς του και στις απόκρημνες ακτές του. Και εμείς; Παρ' όλα αυτά η πρόκλησή μας έχει υπερβεί επικίνδυνα τα όρια ασφαλείας και ιδού τα πρώτα ολέθρια ρήγματα. Τα Μυστήρια κατοικούν στο βασίλειο του Φωτός. Έτσι για να πλησιάσουμε ώστε να μας αποκαλυφθούν πρέπει να χρησιμοποιήσουμε με πολύ σεβασμό το ελάχιστο από αυτό το φως που μας εδόθη Κοσμική Δωρεά, την "λυχνία" της Συνείδησης, της Νόησης, της Αγαθότητας της "Ιερής Αναγωγής". Όμως, πεπλανημένως, πιστέψαμε πως τα μυστήρια κατοικούν στο Σκότος, το οποίο δεν έχει καμία θέση μέσα στη Δημιουργία. Είναι επινόηση του ανθρώπου η οποία στρέφεται μόνο εναντίον του και ειδικά όταν την χρησιμοποιεί για να ερευνήσει την αλήθεια και να εμπαίζει το Φως. Ο αναμενόμενος, κατασκευασμένος θετός υιός του ανθρώπου είναι ο άγγελος του Ερέβους, ενώ ο ίδιος ο άνθρωπος είναι υιός του Θεού του Φωτός. Σ' αυτήν την αναμονή και σ' αυτήν την προετοιμασία είναι τοποθετημένη η πτώση του, η παρεκτροπή του, η ασωτία του και ο επικείμενος όλεθρός του. Έτσι θα επιχειρήσω μία κατάδυση σε μία περιοχή της ερήμου της πτώσης, στην περιοχή της γενετικής μηχανικής, ίσως και κατορθώσω να αποκομίσω στοιχεία της παρεκτροπής, της ασωτίας και του παρακειμένου ολέθρου. Εξ' αρχής, καθιστώ ξεκάθαρη την θέση μου. Η Βιολογία θα έπρεπε να παραμείνει η υπέροχη και ιερή όαση (όπως ξεκίνησε) όπου αυστηρότατοι "θρησκευτικοί" νόμοι θα έπρεπε να ισχύουν και η ιεροσυλία όχι μόνο θα αποτελούσε το βαρύτερο έγκλημα και το κατ' εξοχήν αμάρτημα, αλλά θα έπρεπε να θεωρείται και αδιανόητη. Είναι αναμφισβήτητο το ότι το Τυχαίο έχει συμβάλλει στην ανάπτυξη της επιστήμης πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε ορθολογική υπόθεση η οποία υποβαλλόταν στη δοκιμασία της πειραματικής απόδειξης. Εάν η δεύτερη διαδικασία ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη και κυριαρχούσα, η επιστήμη θα είχε ίσως διαφορετική μορφή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συμβάλλει ουσιωδώς στην ανάπτυξη της επιστήμης, αλλά συμβάλλει κυρίως με έναν ορθολογισμό που παραβιάζει τα όριά του. Το να παραβιάζουμε όμως τα όρια του ορθολογισμού στην υπόθεση, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την παραβίασή του στην πειραματική εφαρμογή και ειδικά όταν παράλληλα με το ορθολογικό αναμενόμενο συνυπάρχει το "σκότος" στο οποίο ο ορθολογισμός μας ωθεί έντονα να υποθέσουμε ότι πιθανόν κρύπτεται μία μορφή ολέθρου. Όταν λοιπόν η πρόθεση της παραβίασης των ορίων του επιστημονικού ορθολογισμού μας αποκαλύπτει την πιθανότητα ενός ανεξέλεγκτου ολέθρου εκ του αποτελέσματος και αυτή η αποκάλυψη μας αφήνει αδιάφορους ενώ κάποια σκοτεινή σκοπιμότητά μας ή αχαρακτήριστη αφροσύνη και επιπολαιότης μας, οδηγεί στην διάνοιξη των πυλών του ολέθρου, τότε η "εσχάτη των ποινών" θα πρέπει να είναι η αμοιβή μας. Διαφορετικά σε χρόνο ανύποπτο η επιστήμη θα γίνει η εσχάτη των ποινών μας. Και για μεν τους υπεύθυνους αυτή η ποινή και ελαχίστη θα είναι και αναποτελεσματική, για δε τους ανεύθυνους και άδικη και τελεσίδικη και φυσικά αναποτελεσματική. Έτσι λοιπόν φθάνουμε στο συμπέρασμα ότι εφ' όσον μία τέτοια πιθανότητα πάντα θα υπάρχει οι "ανεύθυνοι" θα πρέπει να αποκτήσουν ευθύνες. Δηλαδή ΛΟΓΟ. Εφ' όσον αρνηθούν να αποκτήσουν "λόγο" τότε θα πρέπει να θεωρηθούν συνυπεύθυνοι. Για να αποκτήσουν πρέπει να απαιτήσουν. Και φυσικά δεν θα απαιτήσουν κατ' ευθείαν από τους επιστήμονες, αλλά από τους κυρίους των υποσχέσεων, τους κυρίους που απαιτούν την ψήφο τους, τους κυβερνώντες. Και αυτή η απαίτηση ωχριά εμπρός σε οποιαδήποτε άλλη. Για να απαιτήσουν όμως πρέπει να βρίσκονται στο ύψος της απαίτησής των. Και εδώ βρίσκεται απαιτητικότατο το δικό τους βαρύ χρέος. Βέβαια για να διαμορφωθεί ένα χρέος και να πάρει την πλήρη "ουσία" του πρέπει να συμβάλλουν προϋποθέσεις και πράξεις και σ' αυτή την διαδικασία μπορεί διάφοροι παράγοντες να παρέμβουν ώστε να το αλλοιώσουν να το υποτιμήσουν ή και εξουδετερώσουν. Η διαδικασία λοιπόν είναι σοβαρότερη απ' ότι εκ πρώτης φαίνεται.
Αφροσύνη-Επιπολαιότητα. Σωφροσύνη-Σοβαρότητα. Εάν στο μέσον αυτής της τετράδος τοποθετήσουμε την Σκοπιμότητα, τότε δημιουργούμε ένα ζυγό με τον οποίο μπορούμε να αξιολογήσουμε τον πολιτισμό μας και την επιστήμη μας. Το αποτέλεσμα μας αφήνει εμβρόντητους. Ο ζυγός γέρνει ανεπίτρεπτα και άκρως επικίνδυνα αριστερά οπότε και αναλόγως αξιολογείται η Σκοπιμότητα. Αυτό το αποτέλεσμα όμως δεν χαρακτηρίζει το σύνολο της επιστημονικής κοινότητος. Απεναντίας η συντριπτική πλειοψηφία των επιστημόνων δεν έχει σχέση με το αποτέλεσμα εν αντιθέσει με την διεθνή πολιτική κοινότητα. Τι συμβαίνει όμως και μία μηδαμινή μειοψηφία "κατορθώνει" να παρεμβαίνει κακοηθέστατα και να αποπροσανατολίζει την επιστημονική "θεότητα"; Η αιτία είναι γνωστή σε όλους. Στο σύνολο των δύο, επιστημόνων και πολιτικών, η συντριπτική πλειοψηφία που καθορίζει το αποτέλεσμα είναι πλειοψηφία αφρόνων και έτσι ο μέγας αριθμός σωφρόνων επιστημόνων και ο ελάχιστος των πολιτικών δεν δύνανται να έχουν αποφασιστικό λόγο σ' αυτήν την παγκόσμια μοναρχούσα "δημοκρατία". Αν ανατρέξουμε ελάχιστα στο παρελθόν θα κάνουμε μία ουσιώδη διαπίστωση η οποία σαν τεχνητός ήλιος αλλά κακός οιωνός ανέτειλε ξαφνικά με μία εκτυφλωτική ακτινοβολία αλαζονείας (και όχι φωτός) η οποία δημιούργησε τέτοιες παραισθήσεις που οδήγησε νοήμονες, φιλοσόφους, επιστήμονες και πολιτικούς να αναγγείλουν ή να "αποδεχθούν" τον θάνατο του "Θεού". Η αφύπνιση νεογνικών επιστημονικών "γνώσεων", ελάχιστα σοβαρών, σοβαροφανών ή αστείων ορθώθηκε σαν μαγικό κάτοπτρο σύγχυσης εμπρός στην ίδια την Νόηση και την οδήγησε έμμεσα να αυτοχαρακτηρισθεί και να προκαλέσει την μεγαλύτερη υποτίμησή της. Μεταμορφώνοντας τις "επινοήσεις" της σε τάφο τής Θεότητας έθετε και τον ίδιο τον εαυτό της μέσα. Έτσι μεταμορφώνονταν σε Ταφική Αλαζών. Όχι όμως η Νόηση που προέρχεται από το Πνεύμα, αλλά η νοησιφάνεια ή νοθογενής "νόηση", η παρανόηση που αυτή την περίοδο της ιστορίας κατευθύνει το "πηδάλιο" της ανθρωπότητας και εκθρονίζει το Πνεύμα οδηγώντας το στη λαιμητόμο. Τα άδυτα ιερά της φύσης παραβιάζονται και ακάθεκτοι ορμούμε στο άδυτο των αδύτων της ζωής με όλη την "μεγαλόπρεπη" βαναυσότητα της τεχνολογίας και την τεχνολογική αλαζονεία της συνείδησης. Η συγκομιδή από τους απέραντους ελληνικούς Νοητικούς κήπους των εσπερίδων έχει ταφεί στις χωματερές της Ευρώπης και των άλλων ηπείρων επειδή οι ειδήμονες δάγκωσαν τα χρυσά μήλα και διαπίστωσαν ότι ήταν πολύ σκληρά για να είναι βρώσιμα. Η τύφλωσή τους ή η αλαζονική μωρία τους κατόρθωσε να ανακαλύψει τρόπους για να απαλλαγεί από την ακατανόητη Δωρεά. Η ανθρωπότητα είναι η δόξα της κιβδηλοποιίας. Έτσι την εκτρέφουν με οτιδήποτε κίβδηλο μπορούν να παράγουν. Η χάραξη της αρχαίας ιερής πορείας με την μαγνητική βελόνη του ΓΝΩΘΙ Σ'ΑΥΤΟΝ και ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ ανεκόπη βάναυσα και λεηλατήθηκε οτιδήποτε θα μπορούσε να την ανασυντάξει. Έκτοτε και σταδιακά επινόησαν την "καταδυόμενη σπείρα" με αφετηρία ένα τέλμα αιώνων και απόληξη τα "αποτεφρωτήρια" της ψυχής και του πνεύματος του σημερινού ανοήμονος πολιτισμού. Ο ορίζων της τεχνολογικής νοημοσύνης προβάλλεται απ' αυτήν σαν ορίζων της Δημιουργίας και του Δημιουργού.
Το 1953 ο James D. Watson και ο E.H.C. Crick ανακαλύπτουν την διπλή έλικα του DNA. Ήταν ήδη γνωστό από το 1944 ότι επ' αυτού ήταν καταγραμμένες οι γενετικές πληροφορίες. Παρ' όλη την συσσώρευση γνώσεων, βασικά ερωτήματα, για δεκαετίες -μέχρι και σήμερα- δεν ήταν δυνατόν να απαντηθούν όπως π.χ. τι καθορίζει την λειτουργία και "έκφραση" των γονιδίων, πώς αλληλοεπιδρούν, τι καθορίζει αν θα είναι ενεργά ή ανενεργά, πώς εξ ενός κυττάρου αναπτύσσεται ένας πολυκύτταρος οργανισμός και άλλα πάμπολλα. Εκείνο βέβαια που δεν ελήφθη σοβαρά υπ' όψιν, όπως συνηθέστατα συμβαίνει, είναι η συνειδητοποίηση του κατά πόσον τα ερωτήματα που θέτουμε είναι πάντοτε τα ορθά,αν οι απαντήσεις που δίδουμε είναι ορθές και πόσες χιλιάδες ακόμη ερωτήματα δεν έχουμε σκεφθεί να τα θέσουμε και πως μέσα στις χιλιάδες που δεν σκεφθήκαμε, κάποιο, άγνωστο ποιο, μπορεί να είναι το ουσιωδέστερο απ' όλα. Ως συνήθως με επιφανή επιπολαιότητα πιστεύουμε ότι οι ερμηνείες βρίσκονται ανάμεσα στα ερωτήματά μας και ότι δεν απαιτούνται όλες για να μπορούμε, ασυνείδητα, να επιχειρούμε γενετικές ακροβασίες. Στο ενδιάμεσο οι "τυχαίες" και απρόβλεπτες αποκαλύψεις και εκπλήξεις δεν μας πείθουν για την έλλειψη γνώσης και σύνεσης, ούτε για τους κινδύνους που παραμονεύουν μέσα στο πυκνό δάσος της άγνοιας και της αλαζονείας και της κακοήθους σκοπιμότητας. Είκοσι χρόνια μετά την ανακάλυψη της διπλής έλικας γνωρίζαμε ελάχιστα εν σχέσει με σήμερα που γνωρίζουμε ελάχιστα εν σχέσει με δέκα χρόνια στο μέλλον κ.ο.κ. Παρ' όλους τους ολεθροφόρους κινδύνους όμως που παραμονεύουν ανάμεσα στα γενετικά παίγνια, οι βιολόγοι, οι συναφείς εταιρείες, τα εργαστήρια και οι οικονομικοπολιτικοί υδροκέφαλοι με την χαρακτηριστική ιδιόμορφη ολιγοφρένειά τους άρχισαν πυρετωδώς να επιδίδονται στο "πρόγραμμα" απεξάρθρωσης του κώδικα της ζωής για τον οποίον απαιτήθηκαν πάνσοφες επιλογές δισεκατομμυρίων ετών ώστε να καταστεί δυνατή η εμφάνιση, εγκατάσταση και ισορροπία της ζωής. Ανοήμονες βιολόγοι υπήρχαν και υπάρχουν αρκετοί για να οργανωθεί το μεγαλύτερο ιστορικό έγκλημα. Επαναλαμβάνω: ανοήμονες βιολόγοι. Είναι ανόητο βέβαια να πιστεύουμε ότι οι βιολόγοι των "επιλεγμένων" εργαστηρίων είναι επιλεγμένες ιδιοφυΐες. Αν παρακολουθήσουμε το έργο τους θα διαπιστώσουμε ότι είναι μετριότητες επιλεγμένες για μία συγκεκριμένη σκοπιμότητα και στιγματισμένες με όλες τις κακοήθειες που χαρακτηρίζουν τέτοιες μετριότητες. Και αυτό βέβαια δεν χαρακτηρίζει μόνο τους βιολόγους αλλά πολλούς κλάδους επιστημόνων. Στους βιολόγους όμως αποκτά ιδιαίτερη σοβαρότητα. Έτσι περίπου είναι η κατάσταση της σημερινής ΒΙΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ή όπως θέλουν να την αποκαλούν Biotechnology Industry! Πιστεύουν δε "επιλεγμένοι" βιολόγοι (ο ανόητος πιστεύει πάντα ότι γνωρίζει πολύ καλά τι λέει και τι κάνει) ότι δραστικότατα έχει αλλάξει η κατάσταση εδώ και δέκα-είκοσι χρόνια, από τότε που "και ο εξυπνότερος βιολόγος δεν θα μπορούσε να φανταστεί τις σημερινές ερευνητικές μεθόδους...". Βέβαια δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το ίδιο πίστευαν και τότε, στην δεκαετία του '70 οι βιολόγοι, το ίδιο θα πιστεύουν και οι βιολόγοι του 2010. Όμως η βιοτεχνολογία, τα πειράματα της γενετικής μηχανικής, άρχισαν να παίρνουν τρομακτικές διαστάσεις εκείνη την δεκαετία, που σύμφωνα με τους σημερινούς βιολόγους, οι τότε βιολόγοι ούτε λίγο ούτε πολύ βρίσκονται μέσα σε ένα ημίφως ή σκότος. Αν είναι δυνατόν ένα μυστήριο σαν αυτό της "ζωής" να απαιτεί μόνο μερικές δεκαετίες για να εκτεθεί στο "φως" και στη λεηλασία! Τα "μυστήρια" της KGB και CIA απαιτούν περισσότερο χρόνο. Δεν μπορώ να μην αναφέρω το ότι πραγματικά σώφρονες βιολόγοι στις αρχές της δεκαετίας του 70 εναγωνίως προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να παρεμποδίσουν τα ολεθροτόκα πειράματα. Χαρακτηριστική είναι η φωνή αγωνίας τους στο SCIENCE: "είμαστε αρκετά σοφοί και έμπειροι ώστε να είμαστε έτοιμοι να ανακατέψουμε αυτό που η φύση για δισεκατομμύρια χρόνια απαγόρευε, το γενετικό υλικό των ευκαριωτικών και προκαριωτικών κυττάρων;.. (δηλαδή γονίδια π.χ. μικροβίων και ανθρώπων)... Δεν γνωρίζουμε τον τρόπο δράσης (επίθεσης) των μικροβίων και ιών στα κύτταρα.... έχουμε λοιπόν το δικαίωμα να δράσουμε δίχως δικλείδες ασφαλείας και πιθανότητες επανόρθωσης πάνω στην σοφία δισεκατομμυρίων ετών, απλώς για να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες και την περιέργεια λίγων επιστημόνων;..... Το μέλλον θα μας καταραστεί..."
Σε κάποιο σημείο του απείρου υπάρχουμε. Αμφοτερόπλευρα εκτείνεται το άπειρο. Και προς τον μικρόκοσμο και προς τον μεγαλόκοσμο. Το λάθος μας είναι να πιστεύουμε ότι προς την απειροκατεύθυνση του μικρόκοσμου μπορούμε να αναλάβουμε τον ρόλο Θεών, όπως αισθανόμαστε από την απειροκατεύθυνση του Μεγαπείρου "κάποιος" να παίζει τον ρόλο του Θεού σε μας: αμείλικτου, απλησίαστου και ακατανόητου. Καθότι όμως πεπερασμένοι, υποθέτουμε και πιστεύουμε ότι προς την κατεύθυνση του μικρόκοσμου υπάρχει πέρας. Άλλωστε οποιαδήποτε τεχνολογική ανάπτυξη δεν θα κατορθώσει ποτέ να μας φέρει ούτε μέχρι τα όρια του δικού μας Γαλαξία, ενώ απεναντίας μπορεί να μας "φέρει" ανάμεσα σε γονίδια, μόρια ή άτομα! Έτσι μπορούμε να γίνουμε κυρίαρχοι της φύσης που μας δημιούργησε, να την καταστρέψουμε και να την αντικαταστήσουμε. Όταν όμως από Νόμο Κοσμικό ανήκουμε σ' αυτή, καταστρέφοντάς την θα καταστραφούμε και αντικαθιστώντας την θα αντικατασταθούμε. Από τι όμως; Δεν μας ενδιαφέρει. Φτάνει ορισμένοι υπερανόητοι να αισθανθούν για χρόνο απειροελάχιστο ότι είναι θεοί και μπορούν να προκαλούν την θεότητα της Κοσμικής Δημιουργίας. Ο μύθος της μεγαλοφυΐας πρέπει να καταρριφθεί. Δεν υπάρχουν σήμερα μεγαλοφυΐες και αυτοί που χαρακτηρίζονται σαν τέτοιοι, είναι ή από σκοπιμότητα ή από άγνοια. Ο αιώνας μας είναι αιών της τεχνητής και τεχνικής ευφυΐας. Ίσως υπήρξαν μερικοί ιδιοφυείς, αλλά το "σύνολο" της νοητικής τους ικανότητος μόλις να προσέγγισε το δείκτη του μετρίου. Δημιουργήθηκαν όμως αλλεπάλληλοι μύθοι για να για να "οικοδομηθεί" ο μύθος της ανθρώπινης θεότητας που καταρρέει στην πρώτη απόπειρα του ανθρώπου να παίξει τον ρόλο θεού. Και εδώ αποκαλύπτεται η σαθρότητα της πλαστής μεγαλοφυΐας και τα ενδοχάσματα της "ιδιοφυΐας". Σε κάθε τομέα της επιστημονικής έρευνας, η αλαζονεία μας, πατά πάνω σε δάφνες κάτω από τις οποίες η άβυσσος της άγνοιας ούτε καν θέλει να μας εμπαίξει. Οι δάφνες μαραίνονται και οπές προς την άβυσσο προβάλλουν. Άραγε αθροίζουμε γνώση αληθινή ή δάφνες για να κλείνουμε τις οπές και "προσχηματική" γνώση; Δυστυχώς ούτε προσχηματική γνώση καθότι όταν πιστεύουμε ότι αποκωδικοποιήσαμε τους νόμους του σύμπαντος και δεν απομένει πλέον τίποτα για να ανακαλύψουμε ή ότι έπαψε πλέον η φύση να ηγεμονεύει και υπέκυψε στην δική μας μονοκρατορία, τότε και τα "προσχήματα" έχουν καταρρεύσει. Εδώ λοιπόν, σ' αυτό το εγγύς σημείο είναι που θα παρέμβει η άβυσσος και ήδη τα πρώτα τελεσίγραφα τυπώθηκαν στην ανθρώπινη "οθόνη. Η αλαζονεία μας εδώ ξεπέρασε τον εαυτό της σ' ένα αγώνα δρόμου με την αφροσύνη μας. Με την έναρξη της δεκαετίας του '70 οι πρώτου υπεραλαζόνες και άφρονες εμφανίζονται απροκάλυπτα στα παρασκήνια της "καθημερινής" ανθρωπότητας και επισήμως στους εργαστηριακούς πύργους της επιστήμης της. Οι άνθρωποι κοιμούνται και ξυπνούν διαδοχικά μέσα στο αμφιθέατρο των θεαμάτων, της επιβίωσης, των ελπίδων και των απογοητεύσεων της παγκόσμιας ιλαροτραγωδίας. Και οι πλέον απαισιόδοξοι δεν συλλαμβάνουν το τι προετοιμάζεται πυρετωδώς. Η από βιολόγους θραύση των "δομικών" μονάδων της ζωής των ζώντων οργανισμών, από πλασμίδια, βακτηριοφάγους, ιούς, μικρόβια μέχρι και του ανθρώπου και γενική γενετική παμμειξία κατά βούληση! Δηλαδή βίαιη "εισαγωγή" γενετικού υλικού, (γονιδίων) ανθρώπινων κυττάρων σε χρωματοσώματα μικροβίων ή ιών ή άλλων έμβιων και αντιστρόφως και ποικιλοτρόπως. Ό,τι η Φύση κράτησε αυστηρότατα χωριστά για δισεκατομμύρια χρόνια εμείς αρχίζουμε ασυνείδητα και δίχως την ελάχιστη γνώση ή ασφαλιστικές δικλείδες ή την παραμικρή βεβαιότητα και ασφάλεια να τα αναμιγνύουμε βίαια. Προς τι; Το ερώτημα δεν θα απαντηθεί ποτέ ούτε ποτέ θα καταστεί δυνατή και η παραμικρή δικαιολογία. Ανοητολογίες πολλές. Ανάλογη με αυτή της ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικούς αντιδραστήρες! Δηλαδή παραγωγή ινσουλίνης, ιντερφερόνης, "ιικών πεπτιδικών αντιγόνων", ρενίνης κλπ π.χ. με εισαγωγή του γονιδίου ανθρώπων εντός κολοβακτηριδίων ώστε τούτο να παράγει ανθρώπινη ινσουλίνη με την "καθοδήγηση" του ανθρώπινου γονιδίου του υπεύθυνου για την παραγωγή ινσουλίνης στον ίδιο τον άνθρωπο. Με τέτοιου είδους προσχήματα φτάνουμε να κάνουμε τις πιο απίθανες μίξεις γενετικών υλικών ώσπου κάποια στιγμή εμφανίζεται ο ίδιος ο Δαίμων Τρόμος: Εμφάνιση απρόβλεπτων τεχνητών ιών με εντελώς απρόβλεπτες και θανατηφόρες νοσογόνους ιδιότητες και όχι μόνο αυτό. Το τραγικότερο: πλήρης άγνοια της συμπεριφοράς των και πλήρης αδυναμία καταπολέμησής των. Ούτε ελέγχουμε πλέον και ούτε γνωρίζουμε τι πανίσχυρες και καταστροφικές χίμαιρες έχουν τεχνητά δημιουργηθεί και οι πιθανότητες να καταστρέψουν εντελώς την ιερή κοσμική νομοθεσία στην οποία στηρίζεται εν γένει η ζωή είναι τόσο μεγάλες που φαίνεται πλέον βέβαιο ότι ή θα εξαφανισθεί η ζωή ή, η μέχρι σήμερα από καταβολής κόσμου έμβιος μορφολογία θα παραμείνει ανάμνηση στο κοσμικό υποσυνείδητο. Η εισαγωγή τεχνιτών και φυσικών γονιδίων στα σπέρματα (ωά και σπερματοζωάρια) διαφόρων οργανισμών ή η ανταλλαγή γονιδίων κλπ με το γελοιωδέστατο πρόσχημα ότι δεν μπορεί να προκύψει κάτι βιώσιμο, ενώ προέκυψαν πολλά θα οδηγήσει σε τέτοια "φαινόμενα" στο εγγύς μέλλον που η εικόνα της φύσης τουλάχιστον θα φαίνεται σαν να παρατηρείται μέσα σε παραμορφωτικά κάτοπτρα. Όσο για την τραγικότητα στην εν γένει συμβίωση των όντων κανείς δεν μπορεί να την περιγράψει. Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Για λόγους πολλούς και διότι όταν π.χ. ο Paul Berg στο Stanford κατασκεύαζε το υβρίδιο SV40 -lambda plage - E coli με την υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης και του συναδέλφου του Renato Dulbecco και άλλων, εμείς και όλη σχεδόν η ανθρωπότητα ασχολιόταν με τον Kissinger και τον Allende, με την CIA και την Committee of 40, με τα έγγραφα του πενταγώνου και την ανταρσία στις φυλακές Attica N.Y. κλπ. Η κραυγή των αντιδρώντων βιολόγων: "το πείραμα του Berg είναι τρομακτικό και διασπείρει τον τρόμο σε όλους μας και σ' αυτόν τον ίδιο", ήταν αδύνατον να φθάσει μέχρι σ' εμάς, και να έφθανε όμως, εμείς θα ακούγαμε μόνο "Βιετνάμ". Όταν λίγο αργότερα σε ένα "συμπόσιο", σε κάποιο πύργο της Σικελίας η ερώτηση πρόβαλε σαν Δαμόκλειος σπάθη για την ανθρωπότητα: "πρέπει ή δεν πρέπει να προβούμε σε πειράματα γενετικής μηχανικής τα αποτελέσματα των οποίων, όσον αφορά τις κοινωνικές, πολιτικές, ηθικές και βιολογικές επιπτώσεις δεν μπορούμε να προβλέψουμε", ενώ ορισμένοι και πάλι αντέδρασαν, οι μεγαλύτεροι τότε βιολόγοι όπως ο sir Francis Crick έμειναν σιωπηλοί!Η ομάδα λοιπόν Berg, Jackson, Symonds και Kaiser, Lobban κ.ά. συνεχίζουν τις "ερασιτεχνικές" τους μεθόδους στις τεχνικές μίξεις γενετικού υλικού διαφόρων οργανισμών και μικροοργανισμών (γενετικού υλικού μικροβίων σε κύτταρα θηλαστικών και αντιστρόφως) ενώ ήδη είχαν μεγάλη εμπειρία στο να μην έχουν προβλέψει στο παρελθόν τα αποτελέσματα των πειραματισμών των. Συγχρόνως το πρώτο "συνθετικό γονίδιο" έχει κατασκευασθεί από τον H.G. Khoranα. Διάφορα ένζυμα (restriction enzymes, ligases, ECORI, Lambda exonuclease, terminal transterase κ.ά.) ATP, TTP και ραδιενέργεια χρησιμοποιούνται με όλη την ευκολία που παρέχει η ημιμάθεια, ο ενθουσιασμός και η άγνοια για την χιμαιρική μικροχειρουργική. Ο P. Lobban δημοσιεύει εκτεταμένη μελέτη το '73 στο Journal of Molecular Bacteriology για τις πειραματικές του ακροβασίες γενετικής μηχανικής στο βακτηριοφάγο P22 και ο Berg με την ομάδα του (Mertz, Davis κ.ά.) έχει προηγηθεί με τους δικούς του ανασυνδιασμούς γονιδίων και της κατασκευής υβριδίων με την βοήθεια του ECORI και DNA ligase. Ακολουθούν άλλοι όπως ο V. Sgaramella, H. Goodman κ.ά. σε ένα αγώνα δρόμου "φήμης", βιασύνης και ανεπανόρθωτου ολέθρου. Την τραγικότητα της κατάστασης την συνειδητοποιούν ορισμένοι νεαροί βιολόγοι και με ενέργειές τους συγκαλείται "συμπόσιο" στο Asilomar Cοnference Center του Pacific Grove της California τον Ιανουάριο του '73. Διάφοροι βιολόγοι με πρωτοστατούντα τον P. Berg υποστήριζαν ότι το άγνωστο του αποτελέσματος ενός πειράματος γενετικής μηχανικής δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποτελεί αιτία για να μην επιχειρηθεί ένα τέτοιο πείραμα. Ο Berg που καθοδηγούσε το συμπόσιο, απέκλεισε τους δημοσιογράφους και όσους ήταν δυνατόν εκ των αντιδραστικών βιολόγων. Ενώ το αντικείμενο αφορούσε την ανθρωπότητα -Biohazards in Biological Research- δεν έπρεπε κατά τον Berg αυτή να γνωρίζει τίποτα. Ασχολούνται όλοι με το Βιετνάμ, το watergate, τις δικτατορίες και διάφορες άλλες πολιτικολογίες. Ο mister Berg μετά το συνέδριο παραπονέθηκε -γνωστή τακτική- ότι ουσιώδεις παρατηρήσεις και σημειώσεις χάθηκαν. Σημειωτέον ότι δεν καθορίστηκαν ούτε οι απαραίτητοι κανόνες ασφαλείας των εργαστηρίων για τέτοιου είδους πειράματα που οποιαδήποτε στιγμή θα ήταν δυνατόν να γίνουν αίτια ανεξέλεγκτων θανατηφόρων πανδημιών. Εντός ελάχιστου χρονικού διαστήματος ο S.N. Cohen πειραματιζόμενος με πλασμίδια και με διαφορετική "τεχνοτροπία" από αυτή του Berg έκανε την γενετική μηχανική προσιτή σχεδόν στον "καθένα". Με ελάχιστες γνώσεις και απλές τεχνικές ποικίλα τμήματα DNA από απεριόριστο αριθμό οργανισμών και μικροοργανισμών ήταν δυνατόν να συνενωθούν και να δημιουργήσουν "υβρίδια" που ποτέ μέχρι τώρα η Φύση δεν επέτρεψε να δημιουργηθούν και φυσικά είχε σοβαρότατους λόγους γι' αυτό. Στην "Gordon Research Conference on Nucleic Acids" τον Ιούνιο του '73 οι κίνδυνοι αποσιωπούνται και κανείς και πάλι δεν ενημερώνεται. Ακόμη και μεταξύ των ίδιων των βιολόγων επικρατούσε καχυποψία και μυστικότητα καθ' ομάδες. Μόνο ο E. Ziff αναφερόμενος στο συμπόσιο, δημοσιεύει τον Οκτώβριο του '73 στο New Scientist τις επιφυλάξεις του: "Οι βιολογικές ιδιότητες DNA υβριδίων δεν έχουν εξετασθεί και δεν μας είναι γνωστές ....μερικά, μάς καθιστούν ανήσυχους .... είναι ικανά να προκαλούν καρκινογένεση..... πιθανόν οι άνθρωποι να έχουν μηχανισμούς να προστατεύονται από τέτοιου είδους υβρίδια. Μέχρι όμως να αποδειχθεί, μία συνειδητή επιστημονική κοινότητα θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στα πειράματα και στους σκοπούς των και θα πρέπει να λάβει κάθε προφύλαξη για το κοινό ... Οι επιπτώσεις από την έκθεση σε (τεχνητούς) καρκινογόνους παράγοντες πιθανότατα θα εμφανισθούν μετά από χρόνια...". Οι Nathans και Weissman πίστευαν πως τέτοιες αποκαλύψεις θα οδηγούσαν πιθανόν σε περιορισμούς στα βιολογικά πειράματα που θα δυσκόλευαν την "πειραματική έρευνα" κάτι που δεν θα ήταν επιθυμητό. Το αποκορύφωμα της ασυνειδησίας εμφανίζεται στην πρόταση της M. Singer: "... δεν θα επιτρέψω ουσιώδη συζήτηση επί του θέματος των κινδύνων και των προφυλάξεων, αλλά μόνο να γίνουν προτάσεις ... σε δεκαπέντε λεπτά θα κλείσει επί του θέματος η συζητήσεις και θα ακολουθήσει "ψηφοφορία" δι' ανατάσεως της χειρός... Κατόπιν θα προχωρήσουμε κατ' ευθείαν στο κυρίως επιστημονικό θέμα .....". Εβραία στην καταγωγή και μητέρα τεσσάρων παιδιών η Singer θα έπρεπε άραγε να συμπεριφερθεί κατ' αυτόν τον τρόπο; Τότε, δεν υπήρχε σ' αυτήν πρόσφατη ιστορική γνώση για τον χιτλερισμό; Της ίδιας καταγωγής ήταν και ο Berg και ο Cohen και ο Weisman και πολλοί άλλοι, ο μεγαλύτερος αριθμός των μετεχόντων. Τι συνέβαινε λοιπόν στα παρασκήνια των παρασκηνίων; Από τους 142 συμμετέχοντες οι 47 απεχώρησαν πριν από την ψηφοφορία. Μετά το τέλος του συμποσίου άνοιγαν εντελώς οι πύλες του βασιλείου του ολέθρου. Στην αρχή το "τοπίο" εξαίσιο. Ο όλεθρος γνωρίζει πολύ καλά και να παραπλανά και να κρύβεται και να χτυπά. Καλύτερα από οποιονδήποτε άνθρωπο που πέρασε από την Γη. Γονίδια Xenopus laevis σε κολοβακτηρίδια, pSC101 (plasmid Stanley Cohen 101), υβρίδια Drosophila + pSC101 + βακτηριοφάγοι (ευκαριοτικά-προκαριοτικά) κ.ο.κ. Πολύ αργά στην San Fransisco Chronicle μπορούσαν ορισμένοι να διαβάσουν και συνειδητοποιήσουν και αμέσως αδιαφορήσουν τα κάτωθι: "..... ημιτεχνητοί μικροοργανισμοί κατασκευασμένοι από εξέχοντες αμερικανούς επιστήμονες είναι δυνατόν να διαφύγουν από τα εργαστήρια και να αποτελέσουν ολέθριο κίνδυνο για τον γενικό πληθυσμό. .... Υπάρχει μεγάλη ανησυχία για το κατά πόσο αυτά τα τεχνητά πλασμίδια, ιοί, μπορούν να αποβούν ολέθρια μολύνοντας ανώτερους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου.....". Σε ένα άλλο "συμπόσιο" και πάλι στο Asilomar τον Φεβρουάριο του '75 ο David Baltimore παραπονέθηκε στον H. Lewis: "κάθε φορά που προσπαθείς να μιλήσεις σε κάποιον, κάποιο αυτί υπάρχει να ακούσει .... είναι τρομερό .... οι δημοσιογράφοι είναι δυνατόν να καταστρέψουν τα πειράματά μας! ως εκ τούτου θα κρατηθούν μακριά...". Τι συνέβαινε από την πλευρά της "πολιτείας"; Ο Γενικός γραμματέας, τότε, του υπουργείου Υγείας, Παιδείας και κοινωνικών ασφαλίσεων Caspar Weinberger παρότρυνε τους βιολόγους προς την κατεύθυνση της γενετικής μηχανικής. Στο συμπόσιο του Asilomar του '75 παρόλο ότι ακούσθηκε και η φωνή: "η άγνοια επί του "αντικειμένου" πρέπει να μας καθιστά εξαιρετικά προσεκτικούς..." στην ψηφοφορία μόνο ένας ήταν κατά της συνέχισης των ολεθροφόρων πειραμάτων, κάτω από τέτοιες συνθήκες. Το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας επιχορηγούσε τα εργαστήρια του ολέθρου με χρήματα αυτών εναντίον των οποίων έστρεφαν αυτόν τον όλεθρο. Κανένας από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, από τους ανθρώπους της Γης δεν είχε δικαίωμα ψήφου. Με αυτών την ζωή έπαιζαν θανάσιμα και τελεσίδικα. Τους απασχολούσε το embargo των πετρελαίων, η απαγωγή της Patricia Hearst, ότι ο Nixon οφείλει από τις φορολογικές του δηλώσεις 33.000 δολ. τα οποία είχε υποκλέψει, η δολοφονία της μητέρας του Martin Luther King, η "απαλλαγή" που εδόθη στον Nixon από τον Ford, το ότι στο Σικάγο σε μία χρονιά διεπράχθησαν 968 φόνοι, η δίκη του Haldeman, Ehrlichman και Mitchel, η εκπαίδευση Σαουδαράβων από αμερικανική εταιρεία για προστασία αμερικανικών συμφερόντων στην Σ. Αραβία, η κατάληψη της Καμπόδιας, η αποχώρηση (άτακτη) των Αμερικανών από το Ν. Βιετνάμ, οι διπλωματικές σχέσεις Ανατ. Γερμανίας - ΗΠΑ, το NATO και ο Haig, οι αποκαλύψεις για τον ρόλο της CIA στη Χιλή, η ελληνική "μεταπολίτευση", η εκθρόνιση του Halle Selassie, ο Antonio de Spinola, οι Εβραίοι και οι Άραβες, ο Μακάριος και το δημοψήφισμα, ο IRA η EEC η διαίρεση της Κύπρου, το κομμουνιστικό κόμμα της Ιταλίας, ο τρομοκράτης Carlos, η συνάντηση αμερικανών και σοβιετικών αστροναυτών, η δίκη των συνταγματαρχών, ο πάπας και η αγία μητέρα Ελισάβετ και πάμπολλες άλλες ημιανοησίες. Το ότι παραβίαζαν και κατέστρεφαν την γενετική μας ουσία ούτε τους απασχολούσε -γιατί δεν το γνώριζαν- ούτε θα τους απασχολούσε -αν το γνώριζαν- καθότι είχαν τόσα άλλα ενδιαφέροντα να τους απασχολούν!... Έτσι τον Ιούνιο του '76 στην πρώτη σελίδα του Boston Phoenix δημοσιεύεται άρθρο με επικεφαλίδα "Biohazards at Harvard" και υπότιτλο "επιστήμονες θα δημιουργήσουν νέες μορφές ζωής - αλλά πόσο ακίνδυνες θα είναι;" Το άρθρο μεταξύ άλλων ανέφερε ότι το κτίριο όπου βρίσκουμε τα βιολογικά εργαστήρια του Harvard ήταν ένα παλαιό και άκρως ακατάλληλο για βιολογική ασφάλεια κτίριο από κάθε άποψη. Επικίνδυνοι τεχνητοί ιοί θα μπορούσαν να διαφύγουν οποιαδήποτε στιγμή με οποιοδήποτε τρόπο. "Το Harvard το επισκέπτονται άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο. Εάν ένας τέτοιος μικροοργανισμός διαφύγει, τότε δεν μιλάμε πλέον για μόλυνση στο Harvard αλλά για όλο τον κόσμο...". Η καθηγήτρια Ruth Hubbard όμως είχε διαφορετική γνώμη: "το να μεταφέρω το εργαστήριό μου -το να τα μαζέψω και να φύγω- δεν θα διορθώσει τίποτα....". Η αντίδραση προήλθε από τον δήμαρχο του Cambridge (όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιο του Harvard) A. Velucci. Στο δημαρχείο όπου συγκέντρωσε αρκετούς δημότες, απαίτησε από τους επιστήμονες απαντήσεις, στην επιστημονική ορολογία των οποίων απήντησε απλά: "δεν καταλαβαίνουμε την αλφαβήτα σας. Μιλήστε απλά για να αντιληφθούμε τι συμβαίνει". Η M. Singer τηλεφωνούσε από την Ουάσιγκτον υπέρ των πειραμάτων. Η απάντηση του Velucci (ιταλικής καταγωγής) ήταν "για ποιο λόγο κάποιος από την Ουάσιγκτον θα δώσει υποδείξεις στον δήμαρχο του Cambridge για το τι συμβαίνει στον δήμο του και στο πανεπιστήμιο Harvard;". Ενώ ο Velucci αντιδρούσε για τα "ατυχήματα" στο πανεπιστήμιο που βρίσκονταν μέσα στον δήμο του, η J. Hopson έγραφε για το πανεπιστήμιο του San Francisco "ιός ο οποίος δεν είναι δυνατόν να καταστραφεί -a true Andromeda strain- έχει δημιουργηθεί από πειραματικό ατύχημα σε εργαστήριο του S. Francisco"... Όταν φτάσαμε στο "Gorbach report" που ανέφερε ότι "45 ειδικοί επιστήμονες από τις ΗΠΑ και το εξωτερικό συμφώνησαν το κολοβακτηρίδιο Κ12 δεν ήταν φυσιολογικό επιδημικό παθογόνο και δεν θα έπρεπε με εργαστηριακές παρεμβάσεις γενετικής μηχανικής να μετατραπεί σε παθογόνο" ήταν πλέον πολύ αργά. Ήδη και ιδιωτικές εταιρείες ασχολούνταν με γενετική μηχανική. Και άρχισε η λογοκρισία σε ότι αφορά αυτά τα πειράματα. Ο Itakura στο City of Hope του Los Angeles ανεκάλυπτε νέα μέθοδο κατασκευής τεχνιτών γονιδίων. Όσον αφορά τον Velucci έχασε την θέση του και οι δημότες τον χρόνο τους. Περίεργες επιδημίες άρχισαν να εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο σε ανθρώπους και ζώα. Σε αρκετές, απεδείχθη ότι το αίτιο δεν ήταν μόνο φυσικοί ιοί αλλά συνυπήρχαν και τεχνητοί ιοί. Ένας νέος καρκινογόνος ιός εμφανίζεται απρόοπτα σε εργαστήριο του Texas (San Antonio). Βιολόγοι κατασκευάζουν ιό από μίξη ενός μη παθογόνου ιού baboon, και ενός επίσης μη παθογόνου ποντικών. Το νέο υβρίδιο προκαλούσε καρκίνο όχι μόνο σε ποντικούς αλλά και σε σκύλους και χιμπατζήδες καθώς και σε ανθρώπινα κύτταρα. Ο S. Kalter, διευθυντής του εργαστηρίου, έντρομος ανακοίνωνε: "Όταν οι χιμπατζήδες άρχισαν να πεθαίνουν τρομάξαμε. Θεέ μου, αν αυτός ο ιός προκαλεί θάνατο στα ζώα τι θα προκαλέσει σε μας και τότε σε όλο τον κόσμο;". Το κογκρέσο άφηνε ελεύθερες τις ιδιωτικές εταιρείες να κάνουν οτιδήποτε θα ήταν επικερδές. Στο τέλος του '77 περισσότερα από 150 πειράματα ανασυνδιασμού DNA στην Ευρώπη και περισσότερα από 300 στις ΗΠΑ βρίσκονταν σε εξέλιξη. Διάφοροι "επιστημονικοί", ιδιωτικοί οργανισμοί όπως EMBO (European Molecular Biology Organization), ICSU (International Council of Scientific Unions), COGENE (Committee on Genetic Engineering), ESF, EMRC κ.ά. προστάτευαν τα πειράματα από το κοινό, από την ανθρωπότητα, αυτή την "ανόητη" ανθρωπότητα που δεν έχει κατάλληλο νοητικό επίπεδο για να αντιληφθεί.... Η επιβλητική φωνή των βιολόγων ήταν πάντα η ίδια: "Αφήστε μας ήσυχους. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι κάνουμε.". Για να κλείσω όμως το άρθρο θα κάνω μία ερώτηση: Τι μπορούν να μας πουν για το AIDS και για ανάλογα νοσήματα που άρχισαν να ανατέλλουν σαν βιολογικές βόμβες στον ουρανό της ανθρωπότητας; Μπορεί να δώσει μία απάντηση ο R. Weinberg που διαλαλεί ότι είναι πλέον κυρίαρχος της φύσης; Δεν θα αναφερθώ στους clones, απαιτεί ιδιαίτερο και εκτεταμένο κεφάλαιο ..... Η φωνή του δαίμονος δεν πείθει. Σήμερα τέτοιου είδους πειράματα γίνονται παντού. Προσπαθούν να διορθώσουν με γενετική μηχανική τα δεινά που προκάλεσαν με την γενετική μηχανική. Σήμερα οποιαδήποτε τεχνητή μετάλλαξη επιχειρείται. Εντελώς άγνωστοι ανασυνδιασμοί που ποτέ δεν δημιουργήθηκαν από τη φύση ή τους απέρριψε ή από "ενδογενή" σοφία και γνώση δεν τους επεχείρησε, οι επιστήμονες τις "κατόρθωσαν" μέσα σε διάστημα μερικών ημερών. Οι μηχανισμοί ελέγχου φυσικών γονιδίων απ' τους νόμους της φύσης δεν έχουν καμία ισχύ στα τεχνητά παρείσακτα γονίδια που εισάγονται μέσα σ' ένα βιολογικό σύστημα. Έτσι περιμένουμε το αποτέλεσμα δίχως τις περισσότερες φορές να έχουμε την παραμικρή ιδέα τι μπορεί να είναι. Η τεχνητή επίθεση στα σπερματοζωάρια μπορεί να προκαλέσει μακροχρόνια τις πιο αποτρόπαιες βιώσιμες ή μη χίμαιρες. Τεράστιες ποσότητες DNA παράγονται μέσω PCR. Πέραν τούτων επιχειρείται πυρετωδώς και παραγωγή τεχνητού πρωτοπλάσματος. Ο Masuo Aizawa αναπτύσσει "αποικίες" νευρικών κυττάρων, φιλοδοξώντας να κατασκευάσει τεχνητό "εγκέφαλο". Ο J. Szostak, ο G. Joyce, ο T. Cech, Douna κ.ά. προσπαθούν να κατασκευάσουν "τεχνητή ζωή" πειραματιζόμενοι με RNA. Κάθε είδους πείραμα σε κάθε σχεδόν χώρα βρίσκεται σε εξέλιξη για να συμβάλλει στην εξέλιξη -πιστεύουν οι ερευνητές- ενώ προσωπικά πιστεύω για να αναστείλει την εξέλιξη και καταστρέψει στον προσεχή αιώνα ίσως την ζωή όπως την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Ο Θεός πέθανε και ο άνθρωπος κάνει ό,τι θέλει. Λησμονεί όμως ότι ανήκε στη Βασιλεία του Θεού και δεν είναι δυνατόν παρά αφού τον δολοφόνησε να τον ακολουθήσει με μία ιδιόμορφη και πρωτοφανή πράξη αυτοχειρίας. Η αλαζονική φωνή του R. Weinberg θα πλανάται πάνω από την έρημο: We are no longer the victims of biology but the masters of it.....

κείμενο: Μανώλης Καπουσίδης

Κι όμως είναι ακόμα εδώ...

Απο τις ελάχιστες περιπτώσεις που η άλλη Ελλάδα (ξανα)περνά στα μέσα ενημέρωσης και μας γεμίζει αγαλλίαση. Η σιωπηλή Ελλάδα του ήθους, του ύφους, της κοινής προσπάθειας, του αυθόρμητου συναισθήματος, της αμόλυντης ψυχής, τα χρυσά αυτά παιδιά-έφηβοι της εθνικής ομάδας... "οι άλλοι ήδη μας μελετούν, μας αντιγράφουν..." είπε ο κ. Βασιλακόπουλος, ένας από τους βασικούς θεμελιωτές αυτής της εδρεωμένης πια άλλης εικόνας του έλληνα-καλαθοσφαιριστή. Τα παραδείγματα είναι εδώ! Ό,τι πέτυχαν μέχρι τώρα ας αποτελεί ζωντανό κομμάτι μνημοσύνης στη ζωή τους και τη ζωή όσων άλλων νέων τους παρακολουθούν...

Η υψηλή επιστημονική γνώση στους αρχαίους ελληνικούς ναούς

Οι αρχαίοι ελληνικοί ναοί δεν ήταν τυχαία αρχιτεκτονήματα. Σίγουρα. Δεν κατασκευάστηκαν μόνο για να στεγάσουν την αρχαία λατρεία, αλλά και για να αποτυπώσουν την αρμονία του σύμπαντος. Μέσα τους είναι εγγεγραμμένη η βαθιά γνώση που συνδέει τη γη με τον ουράνιο θόλο, τον άνθρωπο με το άπειρο. Ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνα στις Βάσσες Ηλείας κρατά, επίσης, κάποια αναπάντεχα μυστικά βαθιά κρυμμένα. Κυριολεκτικά βαθιά στα θεμέλια του. Αυτά που οι κλασικά σκεπτόμενοι επιστήμονες χαρακτήρισαν ¨σαθρά¨ δίχως να καταλάβουν το ¨μυστικό¨ που βρίσκεται εκεί. Οι πρώτες περίεργες ενδείξεις προέκυψαν από σχετική έρευνα του αρχαιολόγου Cooper, ο οποίος το 1972 έκανε κάποιες τομές στα θεμέλια του ναού. Αυτό που ανακάλυψε είναι πως ολόκληρο το οικοδόμημα στηρίζεται πάνω σε μια ασυνήθιστη υπόγεια βάση. Στην ανατολική πλευρά του ναού υπάρχει, σε βάθος δύο μέτρων, ένα στρώμα προσεχτικά λαξευμένου βράχου, με κλίση προς το νότο. Πρόκειται για ένα κεκλιμένο επίπεδο, δηλαδή. Στη νότια πλευρά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί ο ναός ¨κάθεται¨ πάνω σε φερτά υλικά, σε αναρρίμματα και συγκεκριμένα σε ένα στρώμα από κιτρινωπό πηλώδες χώμα και βότσαλα θαλάσσης. Το αποτέλεσμα; Ολόκληρος ο ναός ¨γλιστράει¨ και περιστρέφεται αργά γύρω από έναν κατακόρυφο άξονα στην νοτιοανατολική γωνία του. Για να διευκολυνθεί αυτή η περιστροφή και να αποσβένονται οι κραδασμοί, ολόκληρη η βάση του ναού είναι κατασκευασμένη από αλλεπάλληλα στρώματα πλακών που συνδέονται μεταξύ τους με μεταλλικούς συνδετήρες γύρω από τους οποίους έχει χυθεί μόλυβδος. Παρόμοιες συνδέσεις έχουν παρατηρηθεί και στο δάπεδο του ναού της Προναίας Αθηνάς στους Δελφούς, στο μυστηριώδες κτίσμα που είναι γνωστό με το όνομα ¨Θόλος¨. Γιατί όμως να έχει κατασκευαστεί έτσι ο ναός του Απόλλωνα στις Βάσσες; Σίγουρα δεν είναι τυχαίο συμβάν, αλλά ούτε και κατασκευαστικά αβλεψία. Κατά την άποψη του μαθηματικού Στέλιου Πετράκη, ο ναός γλιστράει και περιστρέφεται, όπως διαπιστώνουν οι αρχαιολόγοι, όχι τυχαία, αλλά σκόπιμα. Πρόκειται για ένα προσεκτικά προμελετημένο επίτευγμα των αρχαίων κατασκευαστών του. Η ιδιότυπη βάση του ναού κατασκευάστηκε αφού προηγουμένως υπολογίστηκαν πολύ προσεχτικά το βάρος του και η γωνία στροφής του, έτσι ώστε μέσα σε έναν χρόνο να ¨μετακινείται¨ κατά 50 πρώτα και δύο δεύτερα της μοίρας. Εδώ είναι που αρχίζουν τις εντυπωσιακές θεωρίες γιατί τα 50΄ και 2΄΄ της μοίρας είναι η τιμή ετήσιας μετάπτωσης των ισημερινών! Το αποτέλεσμα είναι η ¨ολίσθηση¨ προς τα πίσω του βορείου πόλου του ουρανού. Αυτήν την μεταβολή την είχαν υπολογίσει ακριβώς οι αρχαίοι κατασκευαστές του ναού και γι΄ αυτόν τον λόγο είχαν διαμορφώσει έτσι τα θεμέλια του, ώστε να μπορεί να περιστρέφεται και να παρακολουθεί στο πέρασμα των αιώνων την μετάπτωση των ισημεριών. Αυτή την άποψη υποστηρίζει ένθερμα ο Στέλιος Πετράκης, ο οποίος έχει υποβάλει και σχετική μελέτη στη μαθηματική εταιρεία Πατρών. Σύμφωνα με τους μαθηματικούς και αστρονομικούς υπολογισμούς του λοιπόν, ολόκληρος ο ναός περιστρέφεται συμπεριφερόμενος σαν μια ¨συσκευή¨ παρατήρησης του ουράνιου θόλου και συντονισμού της με το άστρο του Βορρά, τον Πολικό Αστέρα. Την εποχή που χτίστηκε ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνα, ο Πολικός Αστέρας ήταν ο Α΄ του αστερισμού του Δράκοντα. Στο διάστημα των χιλιετιών που κύλησαν και λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών, που αναφέραμε, τη θέση του Πολικού Αστέρα κατέλαβε ο Α΄ της Μικρής Άρκτου. ¨Σκέφτηκα¨ αναφέρει ο Στέλιος Πετράκης ¨πως αν η θεωρία μου για την λειτουργία του ναού και ως συσκευής για την παρατήρηση του ουρανίου θόλου είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να έχουμε και σήμερα τις αποδείξεις για την εναρμόνιση του με την ουράνια γεωμετρία. Ο άξονας του, όπως διαγράφεται από τον προσανατολισμό του και από τις πλάκες του δαπέδου, είναι στραμμένος προς τον ουράνιο Βορρά. Πριν από 2400 χρόνια έδειχνε τον Α΄ του Δράκοντα. Σήμερα θα έπρεπε να ¨δείχνει¨ τον Α΄ της μικρής Άρκτου¨. Και έτσι είναι. ¨Διαπίστωσα ιδίοις όμμασι το φαινόμενο, στις 2 Αυγούστου του 1972¨, αναφέρει ο Στέλιος Πετράκης και εξηγεί: ¨Περίμενα υπομονετικά να νυχτώσει, έχοντας σταθεί πίσω από τον κυκλικό βωμό που βρίσκεται στο εσωτερικό του ναού. Όταν τα αστέρια εμφανίστηκαν είδα πως προεκτείνοντας νοερά τις δύο βόρειες μεσαίες κολόνες προς τον ουρανό συναντούσα ανάμεσα τους, στο κέντρο ακριβώς, τον σημερινό Πολικό Αστέρα, τον Α΄ της μικρής Άρκτου¨. Για πολλούς συντηρητικά σκεπτόμενους, ενδεχόμενα σαν και αυτό της τεχνητής ολίσθησης του ναού είναι απίστευτα, ωστόσο οι μαθηματικοί και αστρονομικοί υπολογισμοί τα αποδεικνύουν υπενθυμίζοντας μας πως καμιά φορά ο πολύς ορθολογισμός η και η επιστημονική αλαζονεία μπορεί να αποκλείσουν τις εκδοχές που, ενώ δείχνουν απίστευτες, ίσως είναι οι πραγματικές.

Πηγή: Περιοδικό ¨Ιστοριογνωσία"