Ζέα ή Ζειά το διατροφικό μυστικό των αρχαίων Ελλήνων

Το αρχαιότερο ίσως δημητριακό και βασικό συστατικό της διατροφής των αρχαίων. Η Ζέα (Triticum dicoccum) είναι ένα από τα αρχαιότερα δημητριακά που είναι γνωστά στον άνθρωπο. Δείγματά του έχουν βρεθεί σε ανασκαφές προϊστορικών οικισμών σε όλο τον ελλαδικό χώρο με παλαιότερο που χρονολογείται 12.000 χρόνια π.χ. Ήταν ένα από τα πρώτα δημητριακά που “εξημέρωσε” ο άνθρωπος και βασικό καλλιεργήσιμο είδος της πρώιμης γεωργίας.

Αναφορά στην καλλιέργεια αυτού του δημητριακού στην Λακωνική πεδιάδα κάνει και ο Όμηρος λέγοντας: “πυροί τε ζειαί τ’ ήδ’ εύρυφανές κρί λευκόν”. Ο Ηρόδοτος (5ος αι. π.Χ.)… αναφέρει ότι παρασκεύαζαν ψωμί αποκλειστικά από ζέα και περιφρονούσαν το σιτάρι και το κριθάρι. Ο Θεόφραστος (4ος αι. π.Χ.) διακρίνει σαφώς τη ζέα χαρακτηρίζοντας την ως το πλέον αποδοτικότερο μεταξύ πολλών άλλων δημητριακών. Σύμφωνα, με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, η ζειά είχε καλλιεργηθεί αποκλειστικά ως το μοναδικό δημητριακό στην αρχή της ιστορίας και αυτό αποδεικνύεται και από τη χρησιμοποίηση της σε όλες τις θρησκευτικές τελετές. .
Η θρεπτική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη, άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η ετυμολογία της λέξης “ζείδωρος” (αυτός που δωρίζει ζωή) προέρχεται από αυτό το δημητριακό. Μετά από μακρόχρονη λησμονιά, οι νεότεροι επιστήμονες το “ανακάλυψαν” ξανά και κυρίως μετά τις έρευνες του Άγγλου Allen. Οι έρευνες αυτές έδειξαν ότι η Ζέα περιέχει 40% περισσότερο μαγνήσιο από τα άλλα δημητριακά. Το συστατικό αυτό βοηθά στην αντιμετώπιση των κραμπών που εμφανίζονται συνήθως μετά από πολύωρη πορεία. Το μαγνήσιο επιπλέον ενεργοποιεί τις ενζυματικές διαδικασίες του μεταβολισμού. Περιέχει δε υψηλά ποσοστά του αμινοξέος λυσίνη που καθιστά τα ζυμαρικά που παράγονται από τη Ζέα, ιδιαίτερα εύπεπτα. Αυτό άλλωστε είναι και το κύριο ζητούμενο της “βελτίωσης” των σιτηρών.

Όμάδα επιστημόνων έφθασε εις τήν Θεσσαλονίκην, όπου εύρισκες τότε ανθρώπους άπό όλες τις φυλές. Ήρεύνησε προσεκτικά και έδημοσίευσε τό 1922 τό πρώτο σύγγραμμα διά τις ομάδες αίματος και τις ιδιαιτερότητες εκάστης. Οί Έλληνες είναι κατά πλειοψηφία “0″ ομάδος και οί υπόλοιποι “Α” ομάδος, .Αρχάς του 1923 στέλνουν εις τήν Θεσσαλονίκη ένα ζευγάρι ιατρών διά νά εξετάσει τήν διατροφήν τών Ελλήνων, επηρεασμένων άπό τόνΙπποκράτη, ό όποιος έλεγε εις τους ασθενείς “φάρμακο σου είναι ή τροφή σου”. Άρα αυτοί έσκέφθησαν, έχει καθιερώσει εις τόν Έλληνα υγιεινή διατροφή, ποια είναι όμως ή βασική τροφή; Οί ερευνηταί κατέληξαν, σύντομα, ότι βασική τροφή τών Ελλήνων είναι τό ψωμί. Τό ψωμί όμως τών Ελλήνωνήταν από Ζειά και όχι άπό σιτάρι.

Είς τά χημικά εργαστήρια συνέκριναν αλεύρι άπό Ζειά και Σιτάρι καί μέχρι τό 1926 διαπιστώνουν ότι :
Είς τόν εγκέφαλο του ανθρώπου υπάρχει ένας αδένας μεγέθους διδράχμου τόν όποιον ονόμασαν “Αμυγδαλή” ή “Αμύγδαλα”. Αυτός ό άδήν δημιουργεί τήν μνήμην καί τήν φαντασίαν είς τους ανθρώπους με300 διαφορετικές πρωτεΐνες (Αμινοξέα). Αυτές οί πρωτεΐνες διά νά συνδεθούν μεταξύ των καί νά δημιουργήσουν τά συμπλέγματα της μνήμης καί νά διατηρηθούν αυτά είς τόν χρόνον, χρειάζονται μίαν δύναμιν, διά νά κολλήσουν Αυτήν τήν κόλλα τήν προσφέρουν οί τροφές μας καί τήν ονομάζουμε πρωτεΐνη στηρίξεως, πού σημαίνει συγκόλλησις καί σταθεροποίησις τής μνήμης. Τό ψωμί πού τρώμε άπό τό Σιτάρι έχει τελείως διαφορετικές πρωτεΐνες στηρίξεως άπό τό ψωμί άπό τη Ζειά.Εδώ ακριβώς έγκειται καί ή διαφορά τους. Είς τό Σιτάρι υπάρχει άφθονη ή γλουτένη. Ή γλουτένη είναι μία ισχυρή κόλλα καί χρησιμοποιείται ώς φυσική κόλλα ύπό τών ανθρώπων στην καθημερινή ζωή των. Ή γλουτένη όμως ώς πρωτείνη – στηρίξεως- (συγκόλλησις) τών πρωτεϊνών του εγκεφάλου διά τήν δημιουργίαν τής μνήμης είναι καλή μέν, διότι δημιουργεί ίσχυράν μνήμην, αλλά περιορισμένην, διότι συγκολλά περισσότερες πρωτεΐνες των απαιτουμένων και περιορίζει τό απόθεμα αυτών. Αποτέλεσμα είναι να περιορίζει την μνήμην εις πολύ λίγες εικόνες. Έτσι καταστρέφει τήν φαντασίαν και τό δημιουργικό πνεύμα. Είναι δε εγκληματική, διότι έμμεσα καταστρέφει τήν ύγείαν και τό πνεύμα, τήν πρόοδον και τον πολιτισμόν του ανθρώπου. Ή γλουτένη του σιταριού καταστρέφει τήν ύγείαν, τό πνεύμα, τήν μεγαλοφυίαν, τον πολιτισμόν της άνθρωπότητος, διότι ώς ισχυρή κόλλα έπικολλάται εις τά τοιχώματα όλων τών αγγείων πού διέρχεται, πεπτικούς σωλήνες, έντερα, φλέβες, αρτηρίες κ.λπ. Ένεκα τούτου παρακωλύει τήν σωστήν πέψιν, κενώσεις και κυκλοφορίαν του αίματος, μέ τις αντίστοιχες επιβαρύνσεις είς τήν ύγείαν.

Επομένως ή γλουτένη του σιταριού είναι καί ή τροχοπέδη τής εξελίξεως καί του πολιτισμού. διότι αγωνίζεται και θυσιάζεται δια αξίες πού του ενέπνευσαν τά οργανωμένα συμφέροντα και όχι ή φύσις. Αντίθετα ή πρωτεΐνη στηρίξεως της Ζειά (πληθυντικός Ζειαΐ) διασπάται από τά ένζυμα και αφομοιώνεται σάν καλή τροφή άπό τόν οργανισμό.

Αυτό τό χαρακτηριστικό της την κάνει πολύτιμη εις τόν ανθρώπινο οργανισμό. Διότι ενώ χρησιμεύει ώς πρωτεΐνη “στηρίξεως” (συγκόλλησις – σταθεροποίησις) εις τις πρωτείνες μνήμης του εγκεφάλου, δεν μπλοκάρει αυτόν, δέν δημιουργεί σταθερές και άναλοίωτες ενώσεις σάν βαρύδια στον έγκέφαλον, ώς ή γλουτένη του σιταριού, και αφήνει τόν εγκέφαλο νά λειτουργή ελεύθερα νά συλλαμβάνη, νά σκέπτεται νέες ιδέες, δοξασίες, νά δημιουργεί όνειρα, φαντασία, επιστήμη, κ.λπ. Οί αρχαίοι Έλληνες τό εγνώριζαν πολύ καλά αυτό, δι’ αυτό εκτρέφοντο μόνο μέ Ζειά, εγνώριζαν ότι ή Ζειά τρέφει τό πνεύμα. Αυτό μας τό λέει ό Αισχύλος εις τό ύμνον του προς τήν Δήμητρα:
“Δήμητερ ή θρέψασα τήν έμήν φρένα είναι με άξιον τών σων μυστηρίων” (Αισχύλος)

Επίσης δέν φράσσει τά αγγεία πού διέρχεται, φλέβες, αρτηρίες, κ.λπ. Δέν παρουσιάζει τις πολλές ασθένειες πού παρουσιάζει ή γλουτένη. Έπί πλέον ή Ζειά περιέχει άφθονα βιταμίνη Ο και πολλά ιχνοστοιχεία πού χρειάζεται ό οργανισμός μας, συν τό άμινοξύ “Λυσίνη” τό πολυτιμότατο συστατικόν δια τόν οργανισμό μας, πού σήμερα οί άνθρωποι τό αγοράζουμε πανάκριβα ώς συμπλήρωμα τής διατροφής μας, ένώ θά τό είχαμε άπό τό ψωμί της Ζειάς δωρεάν.

Η Ζειά:

1. Βοηθάει στην άπορρόφησιν τών θρεπτικών συστατικών (ca, mg) κ.ά.

2. Καταστέλλει τις φλεγμονές πού χρονίζουν στον οργανισμό καί καταστρέφουν τα υγιή κύτταρα.

3. Καταστέλλει τα ένζυμα του καρκινικού κυττάρου (εμποδίζει τήν ανάπτυξιν και μετάστασιν του καρκίνου).

4. Περιέχει τό βασικό αμινοξύ Λυσίνη (Lycin) πού ενισχύει τό ανοσοποιητικό σύστημα και είναι τό βασικό στοιχείο στην βιοχημική λειτουργία του εγκεφάλου.

Έκτος των ανωτέρω τά άρτοπαρασκευάσματα άπό αλεύρι Ζειάς είναι εύγεστα καί άσυγκρίτως νοστιμότερα άπό τά αντίστοιχα μέ αλεύρι σιταριού. Έάν δέ φάτε ψωμί ή μακαρόνια άπό Ζειά θά ερωτήσετε, τον κρέμασαν οι Έλληνες αυτόν που τους έστέρησε αυτήν τήν ασύγκριτη άπόλαυσιν; 

Νομίζω πώς όλα αυτά δέν θά ήσαν αρκετά νά τυφλώσουν τον λαό μας καί δέν θά έπετύγχανον, έάν δέν υπήρχε τό ακαλλιέργητο, τό πρωτόγονο ΕΓΩ του, τό όποιο αντιδρά σκληρά καί δέν δέχεται τό αντίθετο, όσο καθαρά καί άν αποδείξης τήν πλάνην του. Ερευνώντας ή επιτροπή, πού αναφέραμε πιό πάνω, τό διαιτολόγιο τών αρχαίων Ελλήνων έμεινε έκπληκτος. Οί αρχαίοι δέν έτρωγαν ψωμί άπό σιτάρι. Τό σιτάρι τό είχαν ώς τροφή τών ζώων καί τό oνομαζαν πυρρό. Έτρωγαν μόνον ψωμί άπό Ζειά ή Κριθάρι, έν ανάγκη ανάμεικτο με Ζειά. Ό Μέγας Αλέξανδρος έτρεφε την στρατιάν του μόνο μέ Ζειά, διά νά είναι οι άνδρες του υγιείς και πνευματικά ανεπτυγμένοι. Μόλις οι κοσμοκράτορες έδιάβασαν αυτήν τήν έκθεσιν τής επιτροπής, δίδουν εντολή το 1928 νά σταματήσει αμέσως ή καλλιέργεια Ζειά στην Ελλάδα, και μόνον στην Ελλάδα ! Οπότε βλέπουμε τόν Βενιζέλο νά έπιστρέφη στην Ελλάδα μετά άπό 8 χρόνια αυτοεξορίας του, και νά ορμά σάν κατά τής Ζειάς.

Μέσα σέ 60 χρόνια μόνον ήλλοίωσαν τήν πνευματικήν ύπεροχήν του σκέπτεσθαι τών Ελλήνων, τους έκαναν αδιάφορους, άβουλους, μέ μετρίαν αντίληψιν και φιλάσθενους. Όλα τά ανωτέρω περί Ζειά, γλουτένης καί σωστής διατροφής μέ λεπτομέρειες καί τάς παραμέτρους όλων αυτών καί τήν ύγιεινήν θά τά βρήτε είς τά εμπνευσμένα καί καλομελετημένα βιβλία “Τό Όλον” καί τό «ΌΛ-ΟΝ» Ένα βιβλίο γιά τήν “ΊΑΣΗ”, του πρωτοποριακού μελετητή Μιχάλη Γρηγορίου. Είπαν εις τόν λαό ότι ή Ζειά είναι ζωοτροφή, δι’ αυτό τά λεξικά την γράφουν έκτοτε ζωοτροφή και ότι είναι βλαβερή στην υγεία.

Αυτό τό πρόβαλαν έντονα τά ΜΜΕ. Όλοι οί Έλληνες εγκατέλειψαν τήν Ζειά μόνον ένας άπό όλους κράτησε σπόρο Ζειάς. Καί σήμερα 2010 καλλιεργεί Ζειά μόνον ένας ό Γ.Α.(*) είς ένα χωριό καί κατασκευάζει μακαρόνια άπό αλεύρι Ζειάς, τά όποια είναι υπερβολικά νοστιμώτερα άπό τά μακαρόνια του σίτου. Τήν έπιθεσίν του κατά τής Ζειάς ό “εθνάρχης” ολοκλήρωσε μέ τήν αθρόα εισαγωγήν αλεύρων σίτου ύπό τών φίλων του. Οί φίλοι του έγιναν πάμπλουτοι καί έξέσπασε τότε τό μέγα διά τήν έποχήν και γνωστό ώς“Σκάνδαλο τών αλεύρων”. Καί δέν ήρκέσθη μόνον είς τήν έξαφάνισιν του σπόρου ό “εθνάρχης” μας, επέτυχε νά σβήση τήν Ζειά από τήν μνήμην καί τήν γλώσσαν τών Ελλήνων.

Αποδείξεις: Εσείς έγνωρίζατε τήν λέξιν Ζειά πριν λίγα χρόνια, όταν ήρχισε νά προβάλεται άπό εμάς στά κανάλια; Εύρήκατε τήν λέξιν σέ λεξικό πού συντάχθηκε μετά τό 1930; Δεν θά τήν εύρητε, μήν ψάχνετε. Μόνον εις τυχόν ανατυπωθέντα παλαιά λεξικά θά τήν εύρητε, ή εις τό των Άγγλων “LINDELL & SCΟΤΤ”, τό όποιον δέν τήν εξηγεί σωστά. Εις τό “ΗΛΙΟΣ” πού είναι πιο ενήμερο και σοβαρό λεξικό γράφει:
Ζειά ή Ζέα… τήν Ζέαν τήν μάϊδα πού είναι ό γνωστός αραβόσιτος και κοινώς αραποσίτι”. Αραβόσιτος όμως είναι κοινώς τό Καλαμπόκι.

Ή Ζειά όμως ώς φυτό είναι κάτι σάν σιτάρι και κριθάρι, δέν έχει καμμία σχέσιν στην όψιν μέ τό καλαμπόκι, άλλα και τό σπυρί του είναι ώς του σιταριού πιό πεπλατυσμένο καί χονδρό.
Ή Ζειά μέ τον Σΐτον είναι όπως ή Νερατζιά μέ τήν Πορτοκαλιά. Καί τό νεράτζι μέ τό πορτοκάλι, ένώ έξωτερικώς είναι όμοια, εις τήν πραγματικότητα έχουν μεγάλες διαφορές εις τά συστατικά των.
Εκεί όμως πού έμεινα εμβρόντητος είναι όταν διάβασα τήν “Οδύσσεια” ραψωδία δ (4)-603-604, τό αρχαίο:“Ω έν μέν λωτός πολύς, έν δέ κύπειρον πυροί τε ζειαί τε ίδ’ εύρυφυές κρίλευκον”. Τό δημητριακό Ζειά η φύσις τό έδώρισε είς τους λαούς του Αιγαίου, γι αυτό ευδοκιμεί σε θερμά κλίματα

Τό σιτάρι ήτο φυσικό δημητριακό τών βορείων περιοχών. Οί Έλληνες τό έφεραν είς τήν Ελλάδα καί τό έκαλλιέργησαν ώς ζωοτροφή, αρκετά χρόνια πρό του Τρωικού Πολέμου, όταν ήρχισαν τό εμπόριο μέ τις βορείως του Ευξείνου Πόντου χώρες. Οι Βόρειοι λαοί αντί χρημάτων, που δέν είχαν, έπλήρωναν τα είδη πού ήγόραζαν άπό τους Έλληνας έμπορους μέ σιτάρι και έτσι ήλθε εις την Ελλάδα τό σιτάρι. “ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ”

(ύμνοι Όρφέως, Ομηρικά έπη, Μύθοι), διαβάζουμε :
«Ή πόλη τών Αθηνών ονομαζόταν και Ζείδωρος, διότι έπί του εδάφους της έκαλλιεργείτο έκτος άπό τήν έλαία και τό δημητριακό ζειά. Τό ζειά μέ τό ζήτα δηλώνει ζωή, μέ τό εψιλον γιώτα τήν μακρά πορεία και μέ τό άλφα που είναι τό πρώτο στοιχείο τό άριστον, τήν παρουσία του Αιθέρα (τό στοιχείο πού βρίσκεται παντού και δομεί τά πάντα είναι ό Αιθέρας), άρα ζειά σημαίνει μακροζωία».

Τήν Ζειά διεκινείτο άπό ένα λιμάνι του Πειραιώς που έξ αυτής έλαβε τό όνομα και μέχρι σήμερα τό λιμάνιονομάζεται Ζέα. Αυτήν τήν σύγχυσιν έκαλλιέργησαν οι φιλέλληνες… διά νά ξεχάσουμε τήν Ζειά. 

Γ. Γ. ΑΫΦΑΝΤΗΣ «Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ» ΣΣ. 443-451

http://www.mousaios.gr

"Πρέπει να γίνεις εσύ ήλιος για να φωτίσεις τους σβησμένους ήλιους των άλλων"

Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι ...

Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Έχουν να πουν πως άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται το θάνατο. Όχι, σου λέω εγώ. Άνθρωπος είναι το ζώο που συλλογιέται την αθανασία.

Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.

Άσφαλτα κατέχει η χωματένια αυτή μήτρα την αξία του κάθε παιδιού της· κι όσο ανώτερη η ψυχή που έπλασε, τόσο και δυσκολότερη της αναθέτει εντολή: να σώσει τον εαυτό του ή τη ράτσα του ή τον κόσμο· από την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη εντολή που σου αναθέτει διαβαθμίζεται η  ψυχή σου.

Άστρα, πουλιά, σπόροι μέσα στο χώμα, όλα υπακούουν. Και μόνο ο άνθρωπος σηκώνει κεφάλι και θέλει να παραβεί το νόμο και να μετατρέψει την υπακοή σε ελευτερία. Γι’ αυτό κι απ’ όλα τα πλάσματα του Θεού αυτός μονάχα μπορεί κι αμαρταίνει. Τι θα πει αμαρταίνει; χαλνάει την αρμονία.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

 Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι ...

Δεν διαλέγεις αυτά που πιστεύεις. Αυτά διαλέγουν εσένα.

Πιστεύω στα αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω, πίσω από την άπαυτη ροή του, την απόλυτη ενότητα.

Ποτέ μην αναγνωρίσεις τα σύνορα τ'ανθρώπου, να σπας τα σύνορα! Ν' αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!

Να πεθαίνεις και να λες:

Θάνατος δεν υπάρχει

Ένας δρόμος, ένας μονάχα οδηγάει στο Θεό, ο ανήφορος.

Αν δε δει ο Θεός χέρι ανθρώπου, δε βάζει μήτε κι αυτός το δικό του.

Σκύβω απάνω στο μερμήγκι, θωρώ μέσα στο γυαλιστερό μαύρο μάτι του το πρόσωπο του Θεού.

Θεός είναι η ακατάλυτη δύναμη που μεταμορφώνει την ύλη σε πνέμα. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του ένα κομμάτι από το θεϊκό αυτό στρόβιλο και γι’ αυτό κατορθώνει να μετουσιώνει το ψωμί και το νερό και το κρέας και να το κάνει στοχασμό και πράξη.

Δεν είναι νερό δροσερό ο Θεός, όχι, δεν είναι νερό δροσερό, να το πιεις, να δροσερέψεις. Είναι φωτιά, και πρέπει να περπατάς απάνω της. Κι όχι μονάχα να περπατάς, παρά, κι αυτό ’ναι το πιο δύσκολο, παρά και να χορεύεις! Σίγουρα, ευτύς ως μπορέσεις να χορέψεις, η φωτιά γίνεται νερό δροσάτο, μα ώσπου να φτάσεις ως εκεί τι αγώνας, τι αγωνία, Θεέ μου!

Νίκος Καζαντζάκης

http://hamomilaki.blogspot.gr

Η συνειδητοποίηση του σκοπού της ύπαρξής μας και του «ζειν κατά φύσιν» λίγο πριν το τέλος της μαθητείας μας στη γη

H Bronnie Ware εργαζόταν στην...παρηγορητική φροντίδα ασθενών, κυρίως σε αυτούς που γυρνούσαν στα σπίτια τους για να πεθάνουν.

Για χρόνια μιλούσε με ανθρώπους που δεν κατάφερναν να ξεπεράσουν τις ασθένειές τους και κρατούσε σημειώσεις απ'όσα έλεγαν. Έπειτα από καιρό έγραψε και κυκλοφόρησε το βιβλίο «The Top Five Regrets of the Dying», για όσα μετανιώνουν οι άνθρωποι όταν φτάνουν στο τέλος της ζωής τους.

Η ίδια αναφέρει στο blog της: Οι άνθρωποι ωριμάζουν πολύ όταν έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με το θάνατο. Οι ασθενείς, περνώντας από πολλά και διαφορετικά συναισθήματα (άρνηση, φόβο, θυμό, στεναχώρια, περισσότερη άρνηση), στο τέλος αποδέχονταν το τέλος τους. Κάθε ασθενής έβρισκε την εσωτερική του γαλήνη.

Όταν τους ρωτούσα αν μετάνιωναν για κάτι ή αν θα έκαναν κάτι διαφορετικά, παρατήρησα πως πολλές απαντήσεις ήταν κοινές. Παρακάτω σας δίνω αυτά που άκουσα πιο συχνά:

1. Εύχομαι να είχα το κουράγιο να ζήσω τη ζωή μου όπως την ήθελα στ' αλήθεια, κι όχι όπως ήθελαν οι άλλοι.

Αυτή ήταν η πιο συνηθισμένη απάντηση. Όταν συνειδητοποιείς πως η ζωή σου τελειώνει και κοιτάς πίσω σου, βλέπεις πόσα όνειρα έμειναν απραγματοποίητα. Οι περισσότεροι δεν είχαν κάνει ούτε τα μισά και θα πέθαιναν γνωρίζοντας πως γι' αυτό έφταιγαν οι επιλογές που είχαν κάνει, ή δεν είχαν κάνει. Είναι σημαντικό να προσπαθήσεις να πραγματοποιήσεις κάποια όνειρά σου – όταν χάσεις την υγεία σου θα ναι αργά.

2. Εύχομαι να μην δούλευα τόσο σκληρά.

Aυτό ειπώθηκε από όλους τους άντρες. Έχασαν τα παιδικά χρόνια του γιου ή της κόρης τους, δεν έζησαν όσο έπρεπε τη συντροφικότητα. Οι γυναίκες επίσης εξέφρασαν μετάνοια για τον καιρό που έχαναν δουλεύοντας. Κάνοντας πιο απλή τη ζωή σας και κάνοντας πιο συνειδητοποιημένες επιλογές, είναι πιθανό να μην χρειαστείτε το εισόδημα που πιστεύετε πως πρέπει να αποκτήσετε. Και κάνοντας περισσότερο χώρο στη ζωή σας, γίνεστε πιο χαρούμενοι και ανοιχτοί σε νέες ευκαιρίες, που ταιριάζουν περισσότερο στο νέο τρόπο ζωής σας.

3. Εύχομαι να είχα το κουράγιο να εκφράσω τα συναισθήματά μου.

Πολλοί άνθρωποι καταπίεζαν τα συναισθήματά τους για να κρατήσουν ήρεμο περιβάλλον γύρω τους και να αποφύγουν καβγάδες. Έτσι ζούσαν μια μέτρια ζωή. Πολλές ανίατες ασθένειές τους σχετίζονταν, εν μέρει, με την πικρία και την αναπόφευκτη μνησικακία που κουβαλούσαν σ' ολόκληρη τη ζωή τους.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε πώς θα αντιδράσουν οι γύρω μας. Όμως, ακόμη και αν πολλοί άνθρωποι αντιδράσουν άσχημα όταν αρχίσετε να μιλάτε με ειλικρίνεια, στο τέλος αυτό περνά τις σχέσεις σε άλλο επίπεδο, πιο υγιές, ή καταργεί τις λάθος σχέσεις από τη ζωή σας. Όπως και να έχει βγαίνετε κερδισμένοι.

4. Εύχομαι να είχα κρατήσει επαφή με τους φίλους μου.

Συχνά οι ασθενείς δεν είχαν πλήρως αντιληφθεί όλα τα οφέλη μιας παλιάς φιλίας, μέχρι τη στιγμή που έμαθαν πως πέθαιναν. Και τότε δεν ήταν εύκολο να εντοπίσουν τα άτομα αυτά. Πολλοί είχαν απορροφηθεί τόσο πολύ από τις ζωές τους που άφησαν «χρυσές φιλίες» να χαθούν μέσα στα χρόνια. Συχνά οι ετοιμοθάνατοι μετάνιωναν βαθιά που δεν είχαν «ξοδέψει» περισσότερα σε μια φιλία. Όλοι ανεξαιρέτως νοσταλγούν τους φίλους τους όταν πεθαίνουν.

Είναι σύνηθες όταν έχεις πλήρες καθημερινό πρόγραμμα στη ζωή σου να ξεχνάς τους φίλους σου, όμως όταν αντιμετωπίζεις τον θάνατο, οι φυσικές λεπτομέρειες της ζωής δεν μετρούν πια. Οι άνθρωποι θέλουν να τακτοποιήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις, όμως ούτε τα λεφτά, ούτε η κοινωνική θέση απασχολούν τους ανθρώπους τις τελευταίες τους στιγμές. Αυτό που μένει τότε σε όλους είναι η αγάπη και οι σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους.

5. Εύχομαι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να νιώσει ευτυχισμένος.

Αυτό ήταν, παραδόξως, πολύ σύνηθες. Πολλοί δεν αντιλαμβάνονταν πως η ευτυχία είναι επιλογή, παρά μόνο στο τέλος της ζωής τους. Είχαν κολλήσει σε παλιές συνήθειες και συμπεριφορές. Αυτό που λέγεται «βόλεμα» ή «οικείο» γέμιζε τα συναισθήματά τους και τις ζωές τους.

Ο φόβος της αλλαγής τούς έκανε να υποκρίνονται στους άλλους, και στους εαυτούς τους, πως είναι πλήρεις. Όταν είσαι στο νεκροκρέβατο, αυτό που νομίζουν οι άλλοι δεν σε αφορά. Θέλεις να σηκωθείς και να χαμογελάσεις και να απελευθερωθείς από όλα αυτά. Η ζωή είναι επιλογή. Είναι Η ΖΩΗ ΣΟΥ. Πρέπει να επιλέγεις συνειδητά, σοφά και με ειλικρίνεια. Επέλεξε την ευτυχία.

hellas-now

Δημιουργώντας την πραγματικότητά μας

Τα πάντα στην ζωή μας και στην ζωή των γύρω μας επηρεάζονται από τον Νόμο της Έλξης. Είναι η βάση για οτιδήποτε βλέπουμε να εκδηλώνεται στον κόσμο μας, αλλά και στην προσωπική μας εμπειρία.
Ο Νόμος της Έλξης λέει «τα όμοια έλκονται». Όλα όσα έχουν έρθει, ή βρίσκονται τώρα στην εμπειρία μας, δεν έχουν σχέση με τίποτε άλλο παρά μόνο με τις δονήσεις που εκπέμπαμε στο παρελθόν, μέσα από τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.
Ας προσπαθήσουμε να συσχετίσουμε πράγματα που μας συνέβησαν με τις σκέψεις και τα συναισθήματα που εκπέμπαμε προηγούμενα, τότε θα μας γίνει φανερό ότι εμείς τα προσελκύουμε όλα, χωρίς εξαιρέσεις...
Επειδή ο Νόμος της Έλξης ανταποκρίνεται στις σκέψεις που κάνουμε συνεχώς και στα συναισθήματα που τις συνοδεύουν, είμαστε εμείς που δημιουργούμε την πραγματικότητά μας. Και επειδή πολύ συχνά αυτές οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι αρνητικά, προσελκύουμε στην ζωή μας αρνητικές εμπειρίες και καταστάσεις.
Είτε θυμόμαστε κάτι που συνέβη στο παρελθόν, είτε παρατηρούμε κάτι που συμβαίνει στο παρόν, είτε φανταζόμαστε κάτι που αφορά το μέλλον μας, θετικό ή αρνητικό, αυτή η σκέψη στην οποία είμαστε εστιασμένοι, ενεργοποιεί μια δόνηση μέσα μας – και ο Νόμος της Ελξης ανταποκρίνεται σε αυτή την δόνηση τώρα.

Από Σεμινάριο:
«Νόμος της Έλξης»
Βασικό

Oμάδα της Ανθρωπότητας Ελλάδας
www.otan.gr

Τα παιδιά που δεν φοβούνται τα λάθη τους...

Κανένας γονιός δεν θέλει να βλέπει το παιδί του να κάνει λάθη στην ορθογραφία ή να αποτυγχάνει σε ένα διαγωνισμό. Όμως οι ειδικοί μας διαβεβαιώνουν ότι η αποτυχία, μπορεί να μετατραπεί σε πολύτιμη μαθησιακή εμπειρία που πραγματικά βελτιώνει την ικανότητα του παιδιού να πετύχει στο μέλλον.

Η αλήθεια είναι ότι γενικά η αποτυχία μπορεί να προκαλέσει επώδυνα συναισθήματα, σε ένα παιδί (ή σε έναν ενήλικο) όπως θυμό, απογοήτευση ή χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Και βέβαια ο τρόπος με τον οποίο το παιδί σας βιώνει αυτά τα συναισθήματα έχει να κάνει με την ηλικία και την ωριμότητά του. Μπορεί, ωστόσο, να μάθει να αναγνωρίζει και να χειρίζεται αυτά τα συναισθήματα και με θετικό τρόπο μας λέει η ειδική ψυχολόγος Michele Borba στο βιβλίο της The Big Book of Parenting Solutions. Και βέβαια να κάνει την αποτυχία ένα καλό μάθημα για την επιτυχία. Άλλωστε όπως λέει ο γνωστός συγγραφέας Vic Johnson: «Στην ζωή δεν υπάρχουν λάθη, μόνο μαθήματα»

Πως να τους μάθετε να μην φοβούνται τα λάθη τους...
Τα παιδιά μαθαίνουν πρώτα από εμάς. Τα παιδιά βλέπουν και αξιολογούν πως αποδεχόμαστε και χειριζόμαστε εμείς την αποτυχία και αυτό επηρεάζει την δική τους αντίδραση. Αν θυμώνουμε βίαια σε περίπτωση που χάσουμε την προαγωγή ή εκνευριζόμαστε με το δάσκαλο του παιδιού λόγω μιας πράξης του ή αμέλειάς του, τότε τα παιδιά μπορεί να αντιγράψουν αυτή τη συμπεριφορά όταν αντιμετωπίζουν τις δικές τους αποτυχίες.

Τι μπορεί να μάθει το παιδί από τα λάθη του;
Με τα λάθη το παιδί μαθαίνει να επεξεργάζεται τα συναισθήματα του. Και εσείς θα πρέπει να το βοηθήσετε να το κάνει σε ασφαλές πλαίσιο. Σύμφωνα με την Michele Borba όταν ένα παιδί χάνει σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, για παράδειγμα, που παίζει στο σπίτι με τον γονιό του, είναι πολύ πιο εύκολο και πιο ελεγχόμενο ως εμπειρία, από το να χάσει σε ένα δημόσιο περιβάλλον, π.χ. σε ένα διαγώνισμα ή σε έναν αθλητικό αγώνα. Στο σπίτι, μπορεί να «εξασκηθεί» με ασφάλεια σε τέτοιου είδους συναισθήματα και καταστάσεις. Αυτό θα το βοηθήσει να συνηθίσει στον ανταγωνισμό, αλλά σαφώς με πιο ήπιο τρόπο.

Τα λάθη θα το βοηθήσουν να μάθει και να βελτιωθεί
Η ήττα σε ένα παιχνίδι, μπορεί να είναι ιδιαίτερα γόνιμη, αν μέσα από αυτή το παιδί αρχίσει να σκέφτεται τα λάθη του και τρόπους να τα διορθώσει. Ιδιαίτερα σε παιχνίδια στρατηγικής (και όχι τύχης), μπορείτε μετά να του εξηγήσετε το λάθος και να σκεφτείτε μαζί τι θα μπορούσε να είχε κάνει διαφορετικά.

Τα λάθη θα το βοηθήσουν να χτίσει αυτοπεποίθηση
Αντίθετα από ό,τι νομίζουμε, η αυτοπεποίθηση δεν αποκτάται από τις συνεχείς νίκες. Η αυτοπεποίθηση χτίζεται με την επιτυχία που έρχεται μετά από προσπάθεια. Η καλύτερη ανταμοιβή έρχεται όταν κάποιος έχει βιώσει την ήττα, έχει προσπαθήσει και τελικά έχει βρει τρόπους να επιτύχει. Αντίθετα, η εύκολη νίκη δίνει μια μη ρεαλιστική άποψη για τον εαυτό του αφού στον έξω ανταγωνιστικό κόσμο κανείς δεν θα χαρίσει ποτέ τη νίκη.
Και το χειρότερο, οι συνεχείς και εύκολες χαρισμένες νίκες υποσκάπτουν στην πραγματικότητα την αυτοπεποίθηση του παιδιού, αφού του δίνουν εντελώς εσφαλμένη εικόνα για τις πραγματικές του ικανότητες, που όταν κληθεί να τις επιστρατεύσει, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι τόσο μεγάλες όσο το αφήναμε να πιστεύει.

Με τα λάθη αποκτά κατανόηση
Το παιδί που χάνει, μπορεί να καταλάβει πώς αισθάνεται ένας φίλος του που έχασε σε ένα παιχνίδι. Αυτό θα βοηθήσει να μην είναι ειρωνικός ή κοροϊδευτικός με όσους χάνουν και να μπορεί να κατανοήσει τα συναισθήματα των άλλων.

Τα λάθη βοηθούν στον αυτοέλεγχο
Η διατήρηση της ψυχραιμίας σε δύσκολες καταστάσεις είναι πολύ σημαντική, ιδιαίτερα για τα αγόρια που είναι πιο ευέξαπτα και ανταγωνιστικά. Μια ήττα θα βοηθήσει το κάθε παιδί να ωριμάσει και να μάθει να αποδέχεται ήρεμα ακόμη και πράγματα που δεν του είναι τόσο ευχάριστα.

Σχετικό:

Learning from Mistakes: Helping Kids See the Good Side of Getting Things Wrong

http://hamomilaki.blogspot.gr

Η συνείδηση κι όχι η ύλη είναι η βάση της ζωής

Συνέντευξη του Dr. Amit Coswami* στον Νικόλαο Κουμαρτζή

του περιοδικού Mystery

Δεν σου δίνεται συχνά η ευκαιρία να συζητήσεις με έναν κβαντικό φυσικό, πόσο μάλλον έναν πρωτοπόρο στην επιστήμη του και παράλληλα μεγαλωμένο με τις πνευματικές διδασκαλίες της Ινδίας. It’s one chance in your lifetime, όπως θα έλεγε ένας Βρετανός.

Και όταν αρχίζει να σου εξηγεί τον κόσμο της κβαντικής φυσικής –έναν κόσμο δηλαδή απείρων πιθανοτήτων, όπου υπάρχει χώρος για την ύπαρξη ψυχικών φαινομένων, η ύπαρξη του Θεού έχει αποδειχθεί, θρησκεία με επιστήμη επιτέλους συγκλίνουν και η συνείδηση κυριαρχεί πάνω στην ύλη μορφοποιώντας την κατά το δοκούν- τότε πραγματικά μένεις ενεός, μιας και συνειδητοποιείς πως η στέρεη και αμετάβλητη πραγματικότητα που νομίζεις ότι σε περιτριγυρίζει  δεν είναι παρά μια ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ.

Οφείλω όμως να σας προειδοποιήσω: η συζήτηση  που ακολουθεί δεν είναι διόλου απλοϊκή κι ευκολονόητη! Σε αρκετά σημεία θα ζαλιστείτε, στην προσπάθειά σας να κατανοήσετε τον κόσμο μέσα από μια ματιά: θα πρέπει να πάψετε να βλέπετε παντού ΥΛΗ και ν αρχίσετε να διακρίνεται πιθανότητες.

Στο τέλος όμως, θα ανταμειφθείτε και με το παραπάνω, μιας και θα έρθετε σε επαφή με ένα άκρως πιο συναρπαστικό κόσμο και θα κληθείτε να ενστερνιστείτε μία Νέα  Κοσμοθέαση,  βασισμένη στην πραγματικότητα της κβαντικής φυσικής. Μία πραγματική επανάσταση λαμβάνει χώρα αυτή την περίοδο στον επιστημονικό κόσμο και ο Dr. Amit  Goswami σας καλεί να λάβετε μέρος σε αυτή, θέτοντάς σας ένα καίριο ερώτημα: «αλήθεια, τι κάνετε για να συμμετάσχετε στη δημιουργία της Πραγματικότητας που όλου μοιραζόμαστε»;

Πυρηνικός κβαντικός φυσικός, που πραγματοποιεί έρευνα πάνω στη συνείδηση… η ιδιότητα σας αυτή είναι άκρως εντυπωσιακή και διόλου συνηθισμένη .Πως μπορεί σήμερα ένας νέος να ακολουθήσει τα δικά σας βήματα;

Να σπουδάσει στην Ινδία! (γελάει). Αστειεύομαι  σαφώς. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί δρόμοι με τον ίδιο προορισμό, μπορώ όμως να σας εξιστορήσω τη δική μου πορεία. Ξεκίνησα με την απόκτηση διδακτορικού τίτλου πάνω στον τομέα της θεωρητικής πυρηνικής φυσικής, από το Πανεπιστήμιο της Καλκούτα (Ινδία), το 1964.Έκτοτε, δίδαξα φυσική σε διάφορα πανεπιστήμια δυτικών κρατών, έως ότου ανακηρυχθώ  μόνιμος καθηγητής, στο Πανεπιστήμιο του Oregon (ΗΠΑ), ΤΟ 1974.

Ενδιάμεσα, δημοσίευσα έρευνες σε επιστημονικά περιοδικά, με αποτέλεσμα να είμαι  πλέον ένας από τους λιγοστούς ερευνητές  με μελέτες σε journals  φυσικής, βιολογίας και ψυχολογίας.

Τότε ήταν που κάνατε στροφή προς τη κβαντική φυσική;

Ακριβώς. Ήταν τη δεκαετία του ’70, όταν άρχισα να διεξάγω έρευνες στο εν λόγω πεδίο, εμπνευσμένος τόσο από προσωπικές εμπειρίες όσο και από συγκεκριμένα βιβλία. Για παράδειγμα, επηρεάστηκα βαθύτατα από το Τάο και η Φυσική του φυσικού  Fritjof  Capra, αλλά και από έργα αρκετών κβαντικών φυσικών, όπως οι Jonh Bell, Fred Alan Wolf και David Bohm.

 Έκτοτε, η ερευνά σας άγγιξε πολλά θέματα «ταμπού», όπως ο θάνατος, η μετενσάρκωση και η αναζήτηση της αθανασίας. Συνέβη κάτι συνταρακτικό στη ζωή σας ή η εν λόγω στροφή ήταν απλά θέμα αλλαγής ενδιαφερόντων;

Μάλλον το πρώτο. Το 1993, χρονιά που κυκλοφόρησε το πρώτο σημαντικό μου βιβλίο για το ευρύ κοινό με τίτλο,  The Self-Aware Universe,  με είχαν καλέσει σε ένα ραδιοφωνικό talkshow, όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα με ρώτησε, «τι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε»;

Όσο  ρηχό κι αν ακουστεί, αυτό ήταν το πρώτο ερέθισμα και τα υπόλοιπα ήρθαν σαν αλυσίδα: ακολούθησε μία σειρά συζητήσεων με έναν θεοσοφιστή σχετικά με τη μετενσάρκωση, αργότερα μία φοιτήτρια με «επέλεξε», ώστε να τη βοηθήσω ψυχολογικά μετά το θάνατο του φίλου της κ.λπ.

Η απόφαση όμως ν ασχοληθώ πάρθηκε χάρη σε ένα όνειρο που είδα, θα μπορούσε κάποιος να πει, ότι ήταν το «τελειωτικό χτύπημα».

Θυμάμαι ακόμα να ξυπνάω από το όνειρο, με μια φωνή στο μυαλό μου: «το Θιβετιανό Βιβλίο των Νεκρών είναι σωστό. Είναι δική σου δουλειά να το αποδείξεις».

Και αυτό έκανα! Η έρευνα μου δημοσιεύθηκε το 2001, στο βιβλίο Physics in Soul. Μία τέτοια εμπειρία, ένα από αυτά που ονομάζουμε μεγάλα όνειρα, μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη ζωή σου!

Νομίζω ότι καταλαβαίνω τι εννοείτε. Η σχέση σας όμως με τα όνειρα –και τα μηνύματα που αυτά μεταφέρουν- δεν σταματάει εδώ. Γνωρίζω ότι το συνειδητό ονείρεμα σας έχει βοηθήσει ως επιστήμονα, προσφέροντας σας  «στιγμιαίες εμπνεύσεις»…

Ναι, έτσι ακριβώς είναι. Ενώ πάλευα για μήνες με τα μαθηματικά του φυσικού προβλήματος του gales superconductivity, χρειάστηκε μόλις μία στιγμή συνειδητού ονειρέματος για να βρω τη λύση.

Η δημιουργική ελαφρότητα με την οποία μπορούσα να δρω μέσα στο συνειδητό ονείρεμα ήταν πολύ κοντά στο Lucid writing, δηλαδή στην εκπληκτική αυτή κατάσταση στην οποία κάποιες φορές εισέρχεται ο νους μας και μπορούμε να γράφουμε με εξαιρετική πνευματική διαύγεια. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση, του συνειδητού ονειρέματος εννοώ, το «εγώ» μου ήταν κατά πολύ πιο ευέλικτο, ώστε να ακολουθεί τις επιταγές της διαίσθησής μου.

 Έπρεπε δηλαδή να ακολουθήσετε τη διαίσθησή σας, ώστε να βρείτε αυτό που δεν κατάφερε η λογική. Δεν ακούγεται κάπως… «αιρετικό» για τη σύγχρονη επιστήμη;

Σαφώς, όμως δεν σημαίνει ότι είναι λανθασμένο. Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω μέσα σε λίγες γραμμές τι εννοώ. Η σύγχρονη επιστήμη είναι μία καθαρά υλιστική επιστήμη, με το βασικό της αξίωμα να είναι, πως τα πάντα είναι Ύλη.

Έχουμε (ως ανθρώπινο είδος) καταφέρει να εκπαιδεύσουμε μία ολόκληρη γενιά επιστημόνων, με την ιδέα πως τα πάντα έχουν υλική υπόσταση. Όμως αυτή η νευτώνια  κοσμοθέαση (που μορφοποιεί για αιώνες την αντίληψη μας περί κόσμου) έχει αρχίσει να δίνει τη θέση της στις αποκαλύψεις της κβαντικής φυσικής που επεκτείνονται πέρα από τον υλικό κόσμο δείχνουν ότι η συνείδηση και  όχι η ύλη, είναι η βάση για όλα τα έμβια όντα, για την ίδια τη ζωή.

Έτσι από τη μία έχουμε την επικρατούσα σήμερα κλασική κοσμοθέαση (βασισμένη στο αξίωμα πως η βάση όλων είναι η ύλη) και από την άλλη τη νέα κοσμοθέαση, που προτείνει η κβαντική φυσική.

Η κλασσική κοσμοθέαση στηρίζεται στην ιδέα, ότι ο κόσμος μας είναι ντεντερμινιστικός (αιτιοκρατικός, δηλαδή κάθε γεγονός είναι πάντα το αποτέλεσμα μίας σειράς προγενέστερων περιστατικών) και ότι είναι φτιαγμένος από ύλη: δηλαδή κάθε αλληλεπίδραση είναι τοπική, όλες οι διαδικασίες χαρακτηρίζονται από συνέχεια, οι σχέσεις που υπάρχουν ακολουθούν απλή ιεραρχία (γραμμική αιτιότητα) κ.λ.π.

Σε αντίθεση με τα παραπάνω, η κβαντική φυσική εστιάζει στο γεγονός, ότι η ύλη είναι ένα σύνολο από πιθανότητες, από τις οποίες η συνείδηση επιλέγει κάθε φορά. Με λίγα λόγια, η συνείδηση και όχι η ύλη είναι η βάση της ζωής. Κάπως έτσι, εκτός από τις αρχές της τοπικότητας, της συνέχειας και της απλής ιεραρχίας, η νέα κβαντική κοσμοθέαση δημιουργεί χώρο και για αρχές όπως, η μη τοπικότητα, η ασυνέχεια και η περιπλεγμένη ιεραρχία, που φυσικά χρειάζομαι μια σειρά διαλέξεων για να εξηγήσω (χαμογελάει).

Αυτά όμως δεν είναι απλώς θεωρίες; Εννοώ πως μία τόσο σημαντική και εκ βαθέων αλλαγή – όπως είναι η μεταφορά από την κλασσική στην κβαντική κοσμοθέαση – απαιτεί αποδείξεις και πειράματα.

Ακριβώς! Το θέμα είναι ότι αυτές οι αποδείξεις έχουν ήδη δοθεί εν μέρει. Αναφέρω απλά ως παράδειγμα, το πείραμα που πραγματοποίησε ο Γάλλος φυσικός Alain Aspect και οι συνεργάτες του το 1982, το οποίο αποτέλεσε την πρώτη επιβεβαίωση της κβαντικής μη τοπικής επικοινωνίας/αλληλεπίδρασης (quantum nonlocal communication).Επίσης, θεωρώ ότι απέδειξε μια και καλή την αλήθεια αρκετών πνευματιστικών αντιλήψεων, αλλά κυρίως της αντίληψης περί ύπαρξης υπερβατικών πεδίων. Μπορώ να επεκταθώ;

Φυσικά, έχετε όλη την προσοχή μου…

Για πολλά χρόνια, η κβαντική φυσική προσέφερε ενδείξεις, ότι υπάρχουν υπερβατικά επίπεδα πραγματικότητας πέραν του υλικού επιπέδου.

Αρχικά, αυτό που παρατηρήθηκε ήταν ότι τα κβαντικά αντικείμενα δρουν σαν κύματα πιθανοτήτων. Στο πρώτο άκουσμα του, οι περισσότεροι σκεφτήκαμε «Αχά, είναι ακριβώς όπως τα απλά κύματα».Σύντομα όμως ανακαλύφθηκε πως κάναμε λάθος: δεν υπάρχουν κύματα στο χωροχρόνο. Δεν μπορούν επομένως να ονομαστούν κύματα, διότι έχουν ιδιότητες που δεν συμφωνούν με αυτές των συνηθισμένων κυμάτων. Κάπως έτσι , άρχισαν να γίνονται αντιληπτά ως εν δυνάμει κύματα, δηλαδή κύματα πιθανοτήτων. Και αυτές οι πιθανότητες θεωρήθηκαν πως επεκτείνονται πέραν της ύλης , ότι είναι υπερβατικές πιθανότητες.

Το γεγονός όμως πως υπάρχουν πιθανότητες πέρα των ορίων της ύλης δεν ήταν ξεκάθαρο για αρκετό καιρό. Το πείραμα Aspect επιβεβαίωσε, πως η θεωρία αυτή δεν ήταν απλά μία ακόμα θεωρία, αλλά πως πραγματικά υπάρχουν πιθανότητες πέραν της ύλης: δηλαδή τα κβαντικά αντικείμενα συνδέονται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους έξω από την διάσταση του χωροχρόνου!

Πως μπορεί όμως να αποδειχθεί κάτι τόσο παράδοξο;

Θα σας εξηγήσω. Στο πείραμα Aspect συμβαίνει το εξής: ένα άτομο εκπέμπει δύο κβάντα φωτός (φωτόνια), τα οποία κινούνται προς αντίθετες κατευθύνσεις. Με κάποιον τρόπο, τα δύο αυτά φωτόνια επηρεάζουν το ένα τη συμπεριφορά του άλλου σε μεγάλες αποστάσεις, δίχως να ανταλλάσουν οποιοδήποτε σήμα μέσα στο χώρο. Προσέξτε αυτό: από τη μία δεν ανταλλάσουν σήματα μέσα στο χώρο, όμως η αλληλεπίδραση που εκδηλώνεται είναι άμεση, στιγμιαία! Το τονίζω αυτό. Πως ανακαλύφθηκε όμως μια τέτοια αλληλεπίδραση; Πριν από αρκετό καιρό, ο Αϊνστάιν έδειξε πως δύο αντικείμενα δεν μπορούν να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους στιγμιαία στο χωροχρόνο, διότι τα πάντα μπορούν να ταξιδέψουν το πολύ με την ταχύτητα του φωτός (299.792,458 km/s).

Για το λόγο αυτό, κάθε αλληλεπίδραση πρέπει να ταξιδέψει μέσα στο χώρο κι αν ταξιδέψει μέσω αυτού θα χρειαστεί πεπερασμένο χρόνο μέχρι να φτάσει στον προορισμό της. Αυτή η ιδέα της αρχής της τοπικότητας (locality). Κάθε σήμα υποτίθεται πως είναι τοπικό, υπό την έννοια ότι χρειάζεται πάντα πεπερασμένο χρόνο για να ταξιδέψει μέσα στον χώρο.

Και όμως, τα φωτόνια του πειράματος Aspect επηρεάζουν το ένα το άλλο στιγμιαία και ας βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Δηλαδή, η αλληλεπίδραση αυτή δεν περιορίζεται από το ανώτατο όριο της ταχύτητας φωτός. Για το λόγο αυτό, συμπεραίνουμε πως η αλληλεπίδραση δεν μπορεί να έχει ταξιδέψει μέσα από το χώρο, αλλά πρέπει να ανήκει σε ένα επίπεδο υπερβατικής πραγματικότητας, μίας πραγματικότητας δηλαδή που εκτείνεται πέρα από την ύλη.

Εντυπωσιακό! Εδώ μου δίνεται την ευκαιρία να σας κάνω την ερώτηση για την οποία σας ζήτησα αρχικά συνέντευξη. Ακούγεται όλο και περισσότερο τελευταία, ότι η κβαντική φυσική αλλάζει τη σημερινή επιστημονική πραγματικότητα με τέτοιον τρόπο, ώστε δημιουργεί χώρο για την ύπαρξη και την αποδοχή των παραφυσικών φαινομένων. Μπορείτε να μας διαφωτίσετε επ’ αυτού;

Μα είναι απλό, έχουμε ήδη μιλήσει γι’ αυτό! Η πιο σημαντική αρχή της κβαντικής φυσικής για την εξήγηση των ψυχικών φαινομένων είναι αυτή της μη τοπικότητας (ίσως την έχετε ακούσει ως, κβαντική εμπλοκή, όπως προτιμάει να την αποκαλεί ο Dr. Dean Radin ), την οποία αναπτύξαμε στην ακριβώς προηγούμενη ερώτηση.

Επίσης, σημαντικό είναι να καταλάβουμε και το εξής: μία ποσότητα ύλης δεν μπορεί ποτέ να αλληλεπιδράσει με μία άλλη ποσότητα ύλης έξω από το χωροχρόνο, δηλαδή μη τοπικά. Η δυνατότητα του ανθρώπου όμως να επικοινωνεί μη τοπικά (κάτι που εκδηλώνεται μέσα από πληθώρα ψυχικών φαινομένων, όπως η τηλεπάθεια, το  remote viewing κ.λ.π.) βασίζεται στο γεγονός ότι είμαστε νοήμονα όντα με αντιληπτική ικανότητα είμαστε συνδεδεμένοι μέσω της συνείδησης μας, η οποία είναι η μη τοπική βάση για όλα τα όντα και τη ζωή.

Στο βιβλίο σας The Self-Aware Universe, ισχυρίζεστε πως υπάρχει μεγάλη ανάγκη για αλλαγή στην επικρατούσα σήμερα κοσμοθέαση, για ένα  paradigm shift όπως αποκαλείτε.

Ναι, μετατόπιση , αν θέλετε από την κλασσική κοσμοθέαση (όπου η βάση της ζωής είναι η ύλη) στη νέα κβαντική κοσμοθέαση που ανέπτυξα παραπάνω (όπου η βάση της ζωής είναι η συνείδηση).

Και γιατί πιστεύετε πως υπάρχει  ανάγκη για μια τέτοια αλλαγή; Δεν είναι αρκετό το σημερινό μοντέλο κοσμοαντίληψης;

Έχουν συλλεχθεί τόσα «αφύσικα» πειραματικά δεδομένα –δηλαδή δεδομένα  που έρχονται σε αντίθεση με την αρχή ότι τα πάντα είναι ύλη-  που είναι πλέον ξεκάθαρο πως το κλασσικό μοντέλο είναι ανεπαρκές. Η μετατόπιση στη νέα κβαντική κοσμοθέαση  λύνει όλα τα λογικά παράδοξα και εξηγεί  όλα τα  «αφύσικα» δεδομένα που ανέφερα μόλις. Πέραν αυτής της μετατόπισης, απαιτείται  επιπλέον έρευνα, ώστε να αναπτύξουμε πρακτικές εφαρμογές , που θα στηρίζονται στην κβαντική κοσμοθέαση, να αναπτύξουμε δηλαδή μία νέα τεχνολογία: την ιερή τεχνολογία.

Είναι ανάγκη να εισάγουμε την έννοια της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ μέσα στην επιστήμη και για να γίνει αυτό, πρέπει η συνείδηση να αποκτήσει κάποια δομή, ώστε να μπορεί να εκδηλώνεται. Αυτή η δομή απαιτεί την ύπαρξη του μυαλού, των ζωτικών ενεργειών, της  υπέρ-πνευματικότητας… της ΨΥΧΗΣ με άλλα λόγια.

Στο ίδιο βιβλίο ισχυρίζεστε πως οι σημερινοί επιστήμονες  αποδεικνύουν αρκετά από τα πνευματικά διδάγματα μυστών παλαιότερων αιώνων. Μπορείτε να μας δώσετε κάποια παραδείγματα;

Οι μύστες  -σε αντίθεση με τους θρησκόληπτους- έλεγαν πως , «υπάρχει μόνο Θεός, τίποτα άλλο». Υποστήριζαν δηλαδή πως η πραγματικότητα δεν αποτελείται από δύο διαφορετικά πράγματα (Θεός και κόσμος), αλλά είναι μία ενιαία οντότητα (Θεός). Αν αντικαταστήσετε τη λέξη Θεός με τη φράση κβαντική συνείδηση, τότε θα αρχίσετε να κατανοείτε τη σύγκλιση της επιστήμης με την πνευματικότητα.

Επιστρέφοντας στο βιβλίο The Self-Aware Universe, διαβάζω στον υπότιτλο: «Πως η Συνείδηση Δημιουργεί τον Υλικό μας Κόσμο». Περιττό να αναφέρω ότι η φράση αυτή έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την επικρατούσα σήμερα επιστημονική αντίληψη. Μιλάτε κυριολεκτικά ή μεταφορικά;

Μα φυσικά και όσα λέω είναι κυριολεκτικά, μην ξεχνάτε όμως ότι μιλάτε με έναν θεωρητικό φυσικό (χαμογελάει)! Αυτός ο τρόπος σκέψης υπάρχει στην κβαντική φυσική από την γέννηση της: η ύλη είναι ένα σύνολο άπειρων πιθανοτήτων και η συνείδηση είναι απαραίτητη, ώστε να επιλέξει από αυτό το σύνολο οδηγώντας το στην υλική υπόσταση. Η συνείδηση είμαστε εμείς και με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να μορφοποιήσουμε το πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς τον κόσμο. Θέλει λίγο χρόνο να συνηθίσει ο μέσος άνθρωπος σε αυτόν τον τρόπο σκέψης, όμως πολλοί επιστήμονες και εραστές της φυσικής τον προτιμούν από τον κλασσικό… τον βρίσκουν πιο διασκεδαστικό!

Κάτι που επίσης διάβασα στα βιβλία σας και με συνεπήρε είναι το εξής: ολόκληρο το υλικό σύμπαν υπήρχε μόνο ως αμέτρητες εν δυνάμει  πιθανότητες, έως τη στιγμή που εμφανίστηκε  η πιθανότητα μιας συνειδητής και με αντιληπτική ικανότητα οντότητας. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ολόκληρο το σύμπαν που γνωρίζουμε (με τα 15 δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας) δημιουργήθηκε στιγμιαία. Κυριολεκτείτε;

Μα φυσικά! Απλά να προσθέσω, ότι τη στιγμή της δημιουργίας της πρώτης οντότητας που περιγράφεις, ολόκληρο το σύμπαν δημιουργήθηκε αναδρομικά στο χρόνο. Δηλαδή, η δημιουργία του σύμπαντος ξεκίνησε τη στιγμή εκείνη και συνέχισε γυρνώντας πίσω στο χρόνο. Έτσι, το ίδιο το σύμπαν ολοκληρώθηκε, όταν η διαδικασία της δημιουργίας έφτασε στα 13,5 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια πριν.

Έχω ήδη αρχίσει να ζαλίζομαι από αυτόν (άκρως πιο συναρπαστικό είναι η αλήθεια) κόσμο των πιθανοτήτων! Θα γνωρίζετε σίγουρα πως αρκετές έρευνες τελευταία πραγματοποιούνται γύρω από το μυστήριο του θανάτου. Βάσει της κβαντικής φυσικής λοιπόν, επιβιώνει η συνείδηση μετά το σωματικό θάνατο;

Ναι! Όχι μόνο η συνείδηση αλλά και ένα κομμάτι του «εγώ» μας, της προσωπικότητας μας: συνήθειες, μοτίβα συμπεριφορών, γνώση που αποκτήσαμε ενόσω βρισκόμασταν εν ζωή κ.λ.π. Όλα αυτά επιβιώνουν ως μη τοπική μνήμη.

Είναι επομένως δυνατόν να επικοινωνήσουμε με τις συνειδήσεις νεκρών ανθρώπων;

Η ανθρώπινη εμπειρία υπάρχει (εκδηλώνεται) μόνο σε σχέση με το φυσικό μας σώμα. Έχοντας αυτό κατά νου, μία εν ζωή οντότητα μπορεί να «συνδεθεί» με μία άυλη συνείδηση (όπως π.χ. έναν νεκρό άνθρωπο) μέσω της κβαντικής μη τοπικής επικοινωνίας. Αυτή η «σύνδεση» όμως δεν έχει καμία σχέση με επικοινωνία με νεκρούς μέσω μέντιουμ.

Ισχύει το ίδιο και με τα  τοποκεντρικά παραφυσικά φαινόμενα, όπως τα στοιχειώματα και τα poltergeists; Υπάρχουν αρκετές σχετικές μαρτυρίες ανά τον κόσμο. Μπορεί η κβαντική φυσική να εξηγήσεις κάποιες από αυτές;

Στο βιβλίο μου, “Physics of the Soul” αναφέρομαι σε μία πιθανή εξήγηση με τη θέαση οπτασιών. Σύμφωνα με αυτήν, οι θεάσεις αποτελούν ψυχολογικές προβολές και μη τοπικές θεάσεις (nonlocal viewing).Τα φαινόμενα poltergeists και η ψυχοκίνηση στον μακρόκοσμο είναι πολύ δύσκολο να υπάρχουν και να εξηγηθούν, όμως η ψυχοκίνηση σε μικρή κλίμακα (π.χ. επηρεασμός της ρίψης ενός ζαριού ή κέρματος ) είναι κάτι που πιθανόν υπάρχει και θα εξηγηθεί στο μέλλον.

Έχετε ποτέ βιώσει κάποια ψυχική εμπειρία;

Σαφώς. Έχω βιώσει distant viewing (όραση σε απόσταση), στα πλαίσια ενός σχετικού πειράματος: κάποιος που γνώριζε τι βρισκόταν μέσα σε ένα κουτί οραματίστηκε το περιεχόμενό του, ενώ οι υπόλοιποι συμμετέχοντες (ανάμεσα στους οποίους κι εγώ) ζωγραφίσαμε σε χαρτί εικόνες που μας έρχονται στο μυαλό. Προσωπικά, σχεδίασα κάτι που έμοιαζε με ένα απολίθωμα τριλοβίτη, το οποίο βρισκόταν στο εσωτερικό του κουτιού!

Άρα, πέρα από ερευνητής, έχετε και προσωπική εμπειρία πάνω στα ψυχικά φαινόμενα. Και με τις δύο αυτές ιδιότητες, πως βλέπετε το μέλλον των παραψυχολογικών ερευνών, των νοητικών επιστημών και γενικότερα της επιστημονικής έρευνας πάνω στη συνείδηση;

Είμαι πολύ αισιόδοξος για όλα τα ερευνητικά πεδία που αναφέρεις, συμπεριλαμβανομένης της έρευνας πάνω στα παραφυσικά φαινόμενα. Από την άλλη όμως, πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε πρακτικές εφαρμογές για άλλα πεδία αυτά (βλ. ιερή τεχνολογία παραπάνω), ώστε να δείξουμε στον κόσμο την πρακτική αξία του να απορρίψει την επικρατούσα κλασσική κοσμοθέαση, για χάρη της νέας κβαντικής κοσμοθέασης που αναφέραμε παραπάνω…

Θέλω να ευχαριστήσω τον εκδότη του περιοδικού Mystery για την άδεια αναδημοσίευσης της συνέντευξης.

(*) Ο Dr Amit  Goswami έγινε γνωστός παγκοσμίως χάρη στη συμμετοχή του στο ντοκυμαντέρ What the bleep Do We Know!? (2004).Επιπλέον, έχει συμμετάσχει στο πιο πρόσφατο  Dalai Lama Ranaissance (2006), καθώς επίσης και στο The QuantumActivist (2009), όπου πρωταγωνιστεί

Πηγή:ΠεριοδικοMystery
Τεύχος No 62 – Ιούνιος 2010




http://vickytoxotis.blogspot.com

Τα βιολογικά συστήματα γνωρίζουν από κβαντομηχανική: το φως ακολουθεί τη βέλτιστη οδό

Ουάσινγκτον

Πώς μπορούν τα φυτά να αξιοποιούν το 95% της λιακάδας που απορροφούν στα φύλλα τους, ενώ τα φωτοβολταϊκά συστήματα περιορίζονται γύρω στο 20%; Νέα μελέτη στο Science προσφέρει στήριξη σε μια φαινομενικά τρελή ιδέα, σύμφωνα με την οποία η φωτοσύνθεση αξιοποιεί κβαντικά φαινόμενα.

Η λειτουργία της φωτοσύνθεσης επιτρέπει στα φυτά να χρησιμοποιούν ηλιακή ενέργεια για να διασπούν μόρια νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο. Σε επόμενη φάση, το υδρογόνο που προκύπτει συνδυάζεται με διοξείδιο του άνθρακα για να παραχθούν τελικά σάκχαρα, τα οποία περιέχουν χημική ενέργεια.

Η τελευταία μελέτη εστιάζεται στα λεγόμενα κέντρα αντίδρασης των φυτών: συμπλέγματα που περιέχουν χλωροφύλλη και πρωτεΐνες και αναλαμβάνουν να συλλέγουν την ηλιακή ενέργεια.

Προηγούμενες έρευνες (όπως για παράδειγμα αυτή) είχαν δώσει ενδείξεις ότι οι πρωτεΐνες που συλλέγουν το φως εκδηλώνουν ένα φαινόμενο που ονομάζεται «κβαντική συνοχή». Αυτό σημαίνει ότι η ενέργεια του φωτός δεν ακολουθεί μια προδιαγεγραμμένη πορεία όταν περνά μέσα από τις φωτοευαίσθητες πρωτεΐνες. Αντίθετα, δείχνει να ακολουθεί όλες τις δυνατές διαδρομές ταυτόχρονα και να «διαλέγει» τελικά την πιο αποδοτική.

Αυτή είναι όμως μια θεωρία που δεν έχει αποδειχθεί στα φυτά, δεδομένα ότι κβαντικά φαινόμενα τέτοιου είδους παρατηρούνται συνήθως σε συνθήκες εργαστηρίου και σε συνθήκες χαμηλής πίεσης και θερμοκρασίας.

Αυτή τη φορά, οι ερευνητές παρουσιάζουν τις σαφέστερες ως σήμερα ενδείξεις για την εμφάνιση πραγματικής κβαντικής συνοχής σε ζωντανούς οργανισμούς -κυανοβακτήρια που φωτοσυνθέτουν όπως τα φυτά.

Η ομάδα του Νικ βαν Χουλστ στο Ινστιτούτο Φωτονικών Επιστημών της Ισπανίας βομβάρδισε πρωτεΐνες των κέντρων αντίδρασης με παλμούς ακτινοβολίας λέιζερ. Δεδομένου ότι η διαδικασία μεταφοράς ενέργειας σε αυτές τις πρωτεΐνες είναι εξαιρετικά γρήγορη, το λέιζερ του πειράματος έπρεπε να είναι αντίστοιχα γρήγορο: κάθε παλμός διαρκούσε λίγα femtosecond. Ένα femtosecond ισούται με ένα τετράκις εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, το χρόνο που χρειάζεται το φως για να διανύσει απόσταση ενός χιλιοστού του χιλιοστού.

Στέλνοντας συνεχώς τέτοιους παλμούς, οι ερευνητές κατάφεραν να απαθανατίσουν «στιγμιότυπα» από τη διαδικασία μεταφοράς ενέργειας, τα οποία δείχνουν ότι η κβαντική συνοχή αξιοποιείται κατά τη μεταφορά της ηλιακής ενέργειας κατά μήκος των φωτοευαίσθητων μορίων.

Το φαινόμενο της συνοχής σχετίζεται με τη λεγόμενη «υπέρθεση», την ιδιότητα των φωτονίων ή άλλων σωματιδίων να ακολουθούν πολλές διαδρομές ταυτόχρονα ή να βρίσκονται σε δύο σημεία ταυτόχρονα.

Στην κβαντική φυσική, το φωτόνιο και οποιοδήποτε άλλο σωματίδιο συμπεριφέρεται ταυτόχρονα ως σωματίδιο και ως κύμα. Κάθε φωτόνιο που πέφτει στις φωτοευαίσθητες πρωτεΐνες μπορεί έτσι να θεωρηθεί ως κύμα (ή, ακριβέστερα, ως κυματομορφή) που ακολουθεί ταυτόχρονα όλες τις πιθανές διαδρομές, και τελικά διαλέγει μία από αυτές -την πιο αποδοτική.

Το εντυπωσιακό εύρημα του πειράματος είναι ότι η ενέργεια των φωτονίων δεν διαλέγει πάντα την ίδια τελική διαδρομή. Αντίθετα, βρέθηκε να ακολουθεί διαφορετικό μονοπάτι ακόμα και σε μόρια πρωτεϊνών με πανομοιότυπη χημική σύσταση. Επιπλέον, τα μονοπάτια των φωτονίων βρέθηκαν να αλλάζουν όταν αλλάζουν και οι περιβαλλοντικές συνθήκες (θερμοκρασία κλπ), εξασφαλίζοντας πάντα τη μέγιστη δυνατή απόδοση.

Οι ερευνητές προτείνουν μάλιστα την υπόθεση ότι το κβαντικό φαινόμενο της συνοχής αξιοποιείται από τα φυτά προκειμένου να προσαρμόζεται η φωτοσύνθεση στις απότομες μεταβολές του περιβάλλοντος.

Είναι μια θεωρία που μένει να αποδειχτεί, σίγουρα όμως η μελέτη ενισχύει την άποψη ότι τα βιολογικά συστήματα γνωρίζουν από κβαντομηχανική -μια ιδέα που τα τελευταία χρόνια αποκαλείται «κβαντική βιολογία».

Newsroom ΔΟΛ

Μορφοποίηση συμπαντικών νόμων

Αν θέλετε να ανακαλύψετε τα μυστικά του σύμπαντος σκεφθείτε με όρους της ενέργειας, της συχνότητας και των δονήσεων είπε ο Νίκολα Τέσλα, ένας από τους σπουδαιότερους φυσικούς. Στο εκπληκτικό αλλά απλό πείραμα που ακολουθεί χρησιμοποιούμε μια γεννήτρια ήχου, ένα ηχείο και ένα μεταλλικό πιάτο τοποθετημένο πάνω στο ηχείο.

Ρίχνουμε αλάτι πάνω στο μεταλλικό πιάτο και παρακολουθούμε τη διάταξη των κόκκων του καθώς αλλάζουμε τη συχνότητα του ήχου. Το αλάτι, δημιουργεί διάφορα γεωμετρικά σχήματα τα οποία γίνονται όλο και πιο περίπλοκα, αλλά πάντα συμμετρικά, όσο αυξάνουμε τη συχνότητα του ήχου.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=wvJAgrUBF4w

Η καλύτερη προστασία μας: να περιβάλλουμε τον εαυτό μας με θετικούς και αισιόδοξους ανθρώπους

Κάποιοι άνθρωποι είναι πραγματική οικολογική απειλή για το περιβάλλον τους. Η αρνητικότητα που σπέρνουν γύρω τους είναι χειρότερη από επικίνδυνα τοξικά απόβλητα  παράνομου εργοστασίου.

Σίγουρα θα γνωρίζετε κάποιον που η κύρια δράση στη ζωή του είναι να κάνει τον εαυτό του και τους άλλους δυστυχισμένους· να σκορπάει αρνητικότητα γύρω του. Μη τον αφήνετε να σας ταράξει. Είναι κι αυτός μέρος της αφύπνισης της ανθρωπότητας. Ο ρόλος που παίζει δεν είναι άλλος από το να μας παρουσιάσει τον εφιάλτη της εγωικής συνειδητότητας. Αυτό δε σημαίνει ότι είστε υποχρεωμένοι να απορροφήσετε τους ρύπους του.

Σήμερα δυστυχώς, στην εποχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης,  πολλοί άνθρωποι τριγυρνούν στο δρόμο σαν απορριμματοφόρα. Κυκλοφορούν φορτωμένοι νοητικά και ψυχικά σκουπίδια, γεμάτοι απόγνωση, γεμάτοι θυμό κι απαισιοδοξία. Μόλις ο σωρός με τα σκουπίδια τους ξεχειλίσει  χρειάζονται άμεσα ένα μέρος για να τον ξεφορτώσουν κι αν βρεθείς μπροστά τους θα τον πετάξουν πάνω σου. Μην το παίρνεις προσωπικά αν τους συναντήσεις (κι είναι σίγουρο πλέον πως θα τους συναντήσεις). Απλά χαμογέλασε, ευχήσου τους καλή τύχη κι απομακρύνσου γρήγορα. Και το κυριότερο πρόσεξε μην πάρεις μαζί σου τα σκουπίδια τους  να τα σκορπίσεις σε άλλους συνανθρώπους σου, στη δουλειά σου, στο σπίτι σου ή στο δρόμο.  

Αν στόχος σου είναι η γαλήνη κι η ψυχική ηρεμία μην αφήνεις τα απορριμματοφόρα να σου χαλάσουν τη μέρα. Η ζωή μας τελικά διαμορφώνεται σε μεγάλο ποσοστό από όσα εμείς επιλέγουμε να λάβουμε από αυτήν. Η καλύτερη προστασία νομίζω είναι να περιβάλλουμε τον εαυτό μας με θετικούς και αισιόδοξους ανθρώπους.

http://nekthl.blogspot.gr/

"Εγγονές της Αντιγόνης"...

Τον προσεχή Σεπτέμβριο κλείνω τα 91. Αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο 72 χρόνια ακριβώς από τη μέρα που είδα τους Γερμανούς, πάνοπλους, με μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα, να μπαίνουν στην Αθήνα.
Ήταν 27 Απριλίου του 1941. Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας ήταν τότε αγέννητοι. Όμως εγώ ήμουν ήδη 19 χρόνων.
Δεν έχω καιρό, λοιπόν, ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες. Θα ήθελα να σας είχα κοντά μου, έναν-έναν, να σας μιλήσω γι’ αυτά που έζησα, που άκουσα, που είδα.
Θα αρκεστώ, ωστόσο, να μοιραστώ από εδώ, μαζί σας , μόνο κάποια από αυτά. Μετά, ίσως μπορούμε να κοιταχτούμε αναμεταξύ μας με διαφορετικό βλέμμα…
Α. Η Μάχη της Κρήτης.
Για τη Μάχη της Κρήτης έχουν γράψει πολλοί. Είναι εύκολο να βρείτε σε βιβλία Ιστορίας τι έγινε. Θα διαβάσετε για άντρες, γυναίκες και παιδιά που, με τσουγκράνες και ραβδιά για όπλα, υπερασπίστηκαν τη γη τους και τη γη των προγόνων τους. Απέναντί τους είχαν τον καλύτερο στρατό του κόσμου, τη Βέρμαχτ.
Και ο ουρανός έβρεχε αδιάκοπα αλεξιπτωτιστές…
Όταν η Μάχη τέλειωσε, ο στρατός είχε νικήσει. Μα οι γυναίκες των ηττημένων που είχαν χάσει παιδιά, αδέρφια, πατεράδες ή συζύγους, κατέβηκαν στο γιαλό, σκαρφάλωσαν στα βουνά και, όπου βρήκαν νεκρό σώμα εχθρού, το τίμησαν: το έπλυναν και το έθαψαν, όπως του έπρεπε. Ο νεκρός δεν ήταν πια εχθρός. Ήταν ο άταφος αδελφός.
Κι αυτές ήταν οι εγγονές της Αντιγόνης, που έκαναν το χρέος τους απέναντι στους νεκρούς. Την ίδια ώρα, οι νικητές έμπαιναν στην Κάνδανο.
Στην περιοχή γύρω από το χωριό είχαν χάσει 27 άντρες. Και τότε, ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ, πήραν μια πρωτοφανή ‒ακόμα και για καιρό πολέμου‒ απόφαση: Σκότωσαν όσους από τους κατοίκους βρήκαν και ξεθεμελίωσαν το χωριό. Φεύγοντας, περήφανοι για το έργο τους, άφησαν και σχετικές πινακίδες! Αναζητήστε τις στο διαδίκτυο…
Β. Καισαριανή, 10 Μάη 1944.
Οι Ναζί εκτελούν τον 19χρονο αδελφό μου. Αν είχε ζήσει, θα γινόταν δάσκαλος. Μαζί του εκτελούν άλλους ογδόντα έναν άντρες και δέκα γυναίκες. Στον ίδιο τόπο, εννιά μέρες νωρίτερα, τη μέρα της Πρωτομαγιάς, είχαν εκτελέσει διακόσιους ακόμα Έλληνες πατριώτες.
Γ. Αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, ξεκίνησα αγώνα για να επιστρέψει η Γερμανία στην Ελλάδα όσα της όφειλε. Τα γνωρίζετε.
Πρόκειται για το αναγκαστικό δάνειο, τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές της χώρας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς.
Μάλιστα, το 1995, είχα την ευκαιρία να εκθέσω το όλο ζήτημα στο γερμανικό λαό, τόσο μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας DieZeit, όσο και σε μια αλησμόνητη εκδήλωση στο Ανόβερο.
Αν το πέρασμα των χρόνων ακύρωνε αρχές και αξίες, αν μετέβαλλε το ΗΘΟΣ των ανθρώπων, τότε οι τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου ή του Ευριπίδη δεν θα έλεγαν σήμερα τίποτα σε κανέναν.
Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που δεν μπαγιατεύουν, που δεν παραγράφονται, που δεν γερνούν καν. Και το δίκαιο είναι ένα από αυτά. Αν σήμερα, με όλο το βάρος των 90 χρόνων μου, συνεχίζω αυτόν τον αγώνα, είναι γιατί θεωρώ δίκαιο και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα να επιστρέψει η πρώτη όσα οφείλει στη δεύτερη. Και προσέξτε κάτι. Δεν θα με ακούσετε ποτέ να μιλάω για ΕΚΔΙΚΗΣΗ.
Εμείς, που χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, δεν νιώθουμε μίσος για τον γερμανικό λαό και δεν επιζητούμε εκδίκηση. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να το κάνουμε. Όσοι βγήκαμε ζωντανοί από τον πόλεμο, είχαμε χρέος να ζήσουμε και για λογαριασμό των νεκρών μας. Να αγαπήσουμε για κείνους, να χορέψουμε για κείνους, να κολυμπήσουμε στη θάλασσα για κείνους.
Μάθαμε, έτσι, να εκτιμάμε και να αγαπάμε τη ζωή. Και το μίσος σε εμποδίζει να αγαπήσεις τη ζωή. Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, γνώρισα πολλούς Γερμανούς. Χαίρομαι βαθιά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να τους συναντήσω και οι συζητήσεις μαζί τους είναι πάντα καλή τροφή για σκέψη. Όλοι αυτοί, αφού άκουσαν με προσοχή τα επιχειρήματά μου, συμφώνησαν για το δίκαιο των αιτημάτων της Ελλάδας.
Έτσι, στάθηκαν επανειλημμένα στο πλευρό μου, βοηθώντας με να επικοινωνήσω με τον γερμανικό λαό. Αλλά δεν αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τη στάση τους. Αισθάνομαι φιλία για τους ίδιους. Κι αυτό είναι πολύ πιο πολύτιμο, πολύ πιο ακατάλυτο, πολύ πιο ανθρώπινο, πολύ πιο ισότιμο.
Κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι ποτισμένη με αίμα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά τις θεωρίες των ανωτέρων φυλών και των εθνικών κρατών. Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης.
Και η αναγνώριση των όσων η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα εξυπηρετεί απολύτως αυτήν την Ευρώπη. Αυτή η Ευρώπη, άλλωστε, θα άρεσε και στον Σίλλερ και στον Γκαίτε και στον Μπρεχτ…

 Άρθρο του Μανόλη Γλέζου για την Die Welt που δημοσίευσε η Γερμανική εφημερίδα στις 3 Μαίου.

papaioannou-giannis.net

Ανόητε χαιρέκακε

Στο δρόμο ακόμη 3.000 άνθρωποι.

Τέλος τα μεροκάματα για ακόμη 3.000 οικογένειες.

Λες πως σε ενοχλούσε που πλήρωνες 4€ το μήνα την ΕΡΤ στο λογαριασμό σου επειδή δεν την έβλεπες. Οπότε καλύτερα να την κλείσουν.

Για να το διευρύνω λίγο αυτό.

Κι εγώ δεν πήγα ποτέ στην Κάρπαθο αλλά τους δρόμους και από δικά μου χρήματα τους έκαναν. Να μην τους έκαναν λοιπόν αφού δεν τους είδα και ίσως να μην τους δω ποτέ.

Και το νερό που πίνει το παιδί σου στο δημόσιο σχολείο να το κόψουν.

Πληρώνεται και από μένα αλλά εγώ δεν έχω παιδί να πίνει από αυτό.

Γιατί να το πληρώνω λοιπόν;

Και τον Στρατό; Τον στρατιωτικό ποιος τον πληρώνει; Γιατί να τον πληρώνω αφού δεν είμαστε σε πόλεμο; Να τον καταργήσουν. Να τους απολύσουν όλους και άμα μας την πέσουν, βλέπουμε.

Και τους Πυροσβέστες. Να τους απολύουν το χειμώνα. Μόνο το καλοκαίρι να τους πληρώνω.

Γιατί; Άσε που άμα μένεις στην πόλη τι σε νοιάζει για το δάσος. Ας καούν όλα. Γιατί να πληρώνω κι εγώ που μένω στην πόλη;

Και το δημόσιο ιατρείο που φτιάχτηκε στη Λέρο, να μην το έκαναν ποτέ.

Αφού κι εγώ πλήρωσα γι αυτό και ίσως να μην το χρειαστώ ποτέ.

Και το σχολείο που έγινε στην Ορεστιάδα, να μην το έχτιζαν.

Γιατί να πληρώνω κι εγώ ένα σχολείο, που δεν θα δω ούτε εγώ, ούτε το παιδί μου.

Άσε που δεν έχω παιδί. Κι άμα δεν κάνω; Γιατί να πληρώνω εγώ για τις σπουδές των παιδιών;

Και το παιδί του γείτονα που σώθηκε από την άρρωστη καρδιά του στο δημόσιο νοσοκομείο;

Από τις ασφαλιστικές εισφορές που έδινα και εγώ, σώθηκε. Να μην σωζόταν.

Αφού δεν το γνώριζα και ίσως να μην το μάθω ποτέ.

Και αν σου φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, μην χαμογελάς γιατί είναι και αυτά στο πρόγραμμα.

Θα συμβούν και μάλιστα γρήγορα.

Η ΕΡΤ αγαπητέ χαιρέκακε δεν είναι ένα κανάλι.

Είναι άνθρωποι. Εργαζόμενοι.

Φίλοι. Γείτονες. Συμμαθητές. Γονείς. Συγγενείς.

Όπως ήταν οι χαλυβουργοί, οι εργαζόμενοι στα κλωστοϋφαντουργεία, στα ναυπηγεία,
 οι χιλιάδες απολυμένοι σε ιδιωτικές εταιρίες που έκλεισαν.

Κι εσύ χαίρεσαι...

Να χαίρεσαι λοιπόν με την κατάντια σου.

Και να μην παραξενευτείς άμα αδιαφορήσω όταν απολυθείς.

Ούτε καν να διαμαρτυρηθείς.

Γιατί δεν θα αφορά εμένα η απόλυσή σου.

Δεν θα αφορά εμένα η εξόντωσή σου.

Είναι αδιανόητη η φίμωση της ΕΡΤ.

Είναι αδιανόητη αυτή η συμπεριφορά της κυβέρνησης.

Είναι αδιανόητη η δική σου απάθεια.

Είναι αδιανόητη αυτή η χαρά σου για την εξόντωση 3000 οικογενειών!

Κι όμως, εγώ δεν θα χαρώ με την δική σου εξόντωση.

Θα παλέψω για σένα ακόμη και την ώρα που εσύ χαίρεσαι με τον πόνο του άλλου.

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της ΕΡΤ.

Αλληλεγγύη σε όλους τους εργαζόμενους.

Τους άνεργους, τους άστεγους.

Αλληλεγγύη σε όλους τους συνανθρώπους μας.

Κι αν δεν σε απασχολούν οι υπόλοιποι, σκέψου έστω το τομάρι σου.

Κάποια στιγμή θα χρειαστείς βοήθεια...

Ας έχεις κάπου να τη ζητήσεις...

Γιατί τότε δεν θα χαίρεσαι.

Ανόητε χαιρέκακε!

Γιάννης Κότσιρας

Πηγή yianniskotsiras.blogspot.gr

Συγκριτικά στοιχεία από τη χώρα των «αδιάφθορων»:

Τη θεωρία ότι η κρατική τηλεόραση στην Ελλάδα είναι υπερβολικά σπάταλη καταρρίπτει το γερμανικό περιοδικό Spiegel, το οποίο σε άρθρο του συστήνει… στον Αντώνη Σαμαρά να μην λάβει υπόψιν του ως πρότυπο λειτουργίας της νέας ΕΡΤ τους δημόσιους σταθμούς ραδιοτηλεόρασης της Γερμανίας ARD και ZDF, καθώς σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτει έχουν πολύ πιο διογκωμένους προϋπολογισμούς.

Το άρθρο του δημοσιογράφου Φλόριαν Ντίκμαν το οποίο δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική έκδοση του Spiegel με τίτλο «Γιατί δεν κάνουν το ARD και το ZDF για πρότυπα», καταρρίπτει τις δικαιολογίες ότι η ΕΡΤ έκλεισε επειδή γινόταν όργιο σπατάλης επί σειρά ετών και ότι απασχολούσε υπεράριθμο προσωπικό, αντιπαραθέτοντας στοιχεία για γερμανικούς τηλεοπτικούς σταθμούς τα οποία αποδεικνύουν ότι τα γερμανικά κρατικά ΜΜΕ έχουν πολύ πιο «φουσκωμένους» προϋπολογισμούς.

Τα στοιχεία που παραθέτονται στο δημοσίευμα, αναφέρουν πως το συνολικό κόστος των δύο κρατικών σταθμών της Γερμανίας ARD και ZDF αγγίζει τα 8,7 δισ. ευρώ τον χρόνο, ποσό που αντιστοιχεί στα 109 ευρώ ανά κάτοικο, όταν στην Ελλάδα αντίστοιχα το ποσό κυμαίνεται στα 26 ευρώ. Ακόμη και αν συνυπολογιστεί ότι το μέσο εισόδημα στην Ελλάδα είναι περίπου το μισό σε σχέση με τη Γερμανία, κοστίζουν τα δημόσια γερμανικά Μέσα Ενημέρωσης τα διπλάσια σε σχέση με τα ελληνικά, σημειώνεται στο δημοσίευμα.

Το δημοσίευμα συγκρίνει την ΕΡΤ με τη Βαυαρική Ραδιοφωνία (Bayerischer Rundfunk) επειδή όπως αναφέρουν τα Νέα, υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ τους καθώς η Βαυαρία έχει 12,4 εκατ. κατοίκους και η Ελλάδα 11,3 εκατ., ενώ το Bayerischer Rundfunk ενσωματώνει ραδιόφωνο και τηλεόραση. Ενδεικτικό για το μέγεθος της διαφοράς που υπάρχει ανάμεσα στην γερμανική και την ελληνική δημόσια ραδιοτηλεόραση, είναι το γεγονός πως οι ανάγκες της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας θα αγγίξουν τα 1.045 εκατομμύρια ευρώ, τρεισήμισι φορές παραπάνω από τον προϋπολογισμό της ΕΡΤ, σύμφωνα με το Spiegel.

Στη συνέχεια, το άρθρο αντικρούει και την θεωρία περί υπεράριθμου προσωπικού στην ΕΡΤ, σημειώνοντας πως στη Βαυαρική Ραδιοφωνία απασχολούνται 3.350 μόνιμοι υπάλληλοι και γύρω στους 1.500 ελεύθερους συνεργάτες, δηλαδή σύνολον σχεδόν 5.000 έναντι 2.600 που αριθμεί το προσωπικό του ελληνικού φορέα, ενώ υποστηρίζει πως το ZDF το οποίο η κυβέρνηση έχει αναφέρει ως πρότυπο για την νέα ΕΡΤ τονίζοντας πως η ΕΡΤ κοστίζει 26 ευρώ στον κάθε πολίτη, όταν το γερμανικό δίκτυο που απασχολεί 8.000 άτομα σε μόνιμο και έκτακτο προσωπικό, αναλογεί στα 25 ευρώ ανά πολίτη με μια όμως σημαντική διαφορά: Το ZDF έχει μόνο τηλεοπτικό κανάλι και όχι ραδιόφωνο, όπως η ΕΡΤ.

Όσο για τις προσλήψεις, που γίνονται με πολιτικό μέσον, αυτό δεν αποτελεί σύμφωνα με το δημοσίευμα αποκλειστικότητα της Ελλάδας, αλλά συμβαίνει και στα δημόσια Μέσα Ενημέρωσης της Γερμανίας!

iefimerida.gr