Αλήθειες για τον κορονοϊό

"Κάποια πράγματα δεν γίνεται να μην λέγονται...έστω κι αν είναι αυτονόητα ακόμα και για τριτοετείς φοιτητές Ιατρικής (στο τρίτο έτος διδασκόμαστε την Μικροβιολογία).

1. Όλοι οι ιοί εξασθενούν όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία, ειδικά το καλοκαίρι μας απασχολούν ελάχιστα έως καθόλου.

2. Όλοι οι ιοί καταλείπουν ανοσία μετά την αποδρομή τους έστω και ολιγόμηνη (κάποιοι ακόμα και ισόβια όπως η ιλαρά, η ανεμοβλογιά, η λοιμώδης μονοπυρήνωση κλπ.)

3. Όλοι οι ιοί έχουν την ιδιότητα να μεταλλάσσονται πολύ εύκολα (ειδικά οι ιοί RNA όπως ο Covid19), κάτι που συμβαίνει άλλωστε αιώνες τώρα με τη γρίπη, αυτό όμως δεν τους αλλάζει ως δια μαγείας από μη παθογόνους για τον άνθρωπο σε μαζικά θανατηφόρους (όπως προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι).

4. Όλοι οι ιοί είναι ουσιαστικά εντελώς ανενεργοί έξω από τον ξενιστή τους (το ανθρώπινο κύτταρο π.χ.) και επομένως δεν μπορούν να "αιωρούνται" για ώρες ως παθογόνοι στον αέρα όπως ειπώθηκε (και το χειρότερο όλων, έγινε πιστευτό).

5. Όλοι οι ιοί απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν ως ζωντανοί οργανισμοί (όπως είναι π.χ. τα βακτήρια) και γι αυτό ο όποιος πολλαπλασιασμός τους δεν μπορεί να γίνει έξω από ένα ζωντανό κύτταρο (στο οποίο όπως είπα, δρουν μόνο ως ξενιστές).

6. Όλοι οι ιοί μεταδίδονται με σωματικά υγρά ασθενούς (π.χ. αίμα όπως στο AIDS, σάλιο και εκκρίσεις όπως στον Covid19 αλλά και τη γρίπη) εφόσον έλθουν σε ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΦΗ με κάποια "πόρτα εισόδου" στον οργανισμό (π.χ. ανοιχτή πληγή στο AIDS, στοματική κοιλότητα, βλεννογόνος μύτης ή ματιών σε γρίπη και Covid19). Επομένως, μόνο αν κάποιος βήξει ή φτερνιστεί πάνω μας μπορούμε να κολλήσουμε και στην περίπτωση φυσικά που με άπλυτα χέρια αγγίξουμε το στόμα, τη μύτη ή τα μάτια μας.

Τα περί 8 και 18 μέτρων προσωπικά θα με έκαναν να γελάσω αν δεν έκρυβαν πίσω υστερόβουλες σκέψεις όσων τα λένε. Αυτά αφορούν βασικότατες γνώσεις για ένα τριτοετή φοιτητή Ιατρικής.

Αν τώρα κάποιος ακόμα και με τον τίτλο του εκπροσώπου οποιουδήποτε φορέα υγείας, ελληνικού ή διεθνούς, βγει και πει άλλα, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι μπορεί να μην μιλάει από μόνος του αλλά για συμφέροντα τρίτων. Το αφήνω εδώ, δεν μπορώ να γίνω πιο σαφής.

 Πάμε τώρα και σε 2-3 ακόμα παραδοχές που θα μας ανοίξουν λίγο περισσότερο τα μάτια (ελπίζω).

1. Το τεστ ταυτοποίησης του ιού με τη μέθοδο PCR δεν είναι ούτε ειδικό για τον Covid19 ούτε ενδεικτικό ενεργού λοίμωξης. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ μπορεί να δώσει θετικό το τεστ ακόμα κι αν είχε προσβάλλει τον οργανισμό ένα τρίμηνο και παραπάνω πριν (και φυσικά πλέον έχει αποδράμει). Μπορεί με λίγα λόγια να ανιχνευτούν υπολείμματα γενετικού υλικού (RNA) ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ (από τους οποίους προσβαλλόμαστε πολύ συχνά και τα θεωρούμε "γριπούλες") ακόμα κι αν έχουμε αναρρώσει πλήρως και δεν είμαστε πλέον φορείς !!!...για φαντάσου...

2. Έχει γίνει επισήμως παραδεκτό (και όχι μόνο στη χώρα μας) ότι έχουν δηλωθεί αποβιώσαντες ως απώλειες κορονοϊού ακόμα και ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ενώ η αιτία θανάτου ήταν προφανέσταστη (εγκεφαλικό, ανακοπή κλπ.) Αυτό φυσικά δεν συνέβαινε ούτε με τη γρίπη ούτε με άλλα λοιμώδη νοσήματα. Αν συνδυάσουμε λοιπόν αυτό το γεγονός με τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω σε σχέση με τα τεστ καταλαβαίνουμε ότι ως "νεκροί από κορονοϊό" μπορεί να θεωρηθούν και άνθρωποι που έπαθαν εγκεφαλικό στα 85 τους και είχε τύχει να μολυνθούν από οποιονδήποτε κορονοϊό ακόμα και πριν από τα Χριστούγεννα !!!...για φαντάσου Νο 2.

3. Έχει επίσης γίνει επισήμως παραδεκτό (και όχι μόνο στη χώρα μας) ότι τα πραγματικά κρούσματα του ιού είναι ίσως και 10 φορές περισσότερα (το λιγότερο). Και φυσικά, όταν κάποιος "ινστρούχτορας" το δηλώνει αυτό, κανείς δημοσιογράφος δεν του ρωτάει το απλό "Άρα, η θνησιμότητα του ιού είναι 10 φορές μικρότερη, άρα πολύ-πολύ μικρότερη από άλλες ιογενείς λοιμώξεις;" Είναι προφανές γιατί δεν το ρωτάει κανείς (προφανές φυσικά σε όσους θέλουν να βάζουν το μυαλό να σκέφτεται).

Κλείνω με μια μικρή παραπομπή στον Ιπποκράτη (στο όνομα του οποίου ορκίζονται όλοι όσοι πρόκειται να γίνουν γιατροί).. . Ο όρκος του Ιπποκράτη λοιπόν δηλώνει ευθαρσώς ότι κανείς γιατρός ή λειτουργός υγείας δεν έχει δικαίωμα να χορηγήσει δια της βίας οποιοδήποτε φάρμακο σε ασθενή ή υγιή εφόσον αυτός δεν θέλει να το πάρει και αρνείται κατηγορηματικά. Ας το έχουν αυτό υπ' όψιν όσοι ονειρεύονται μαζικούς εμβολιασμούς υποχρεωτικούς διά νόμου."

Αλέξανδρος Παναγιώτου

Ιατρός κυτταρολόγος.

Όταν θυματοποιούμε τον εαυτό μας για να νιώσουμε σημαντικοί

“Θυματοποιώ τον εαυτό μου για να νιώσω σημαντική;” ρώτησα τη δασκάλα μου.
” Έτσι είναι. Αποδεδειγμένο επιστημονικά!  Οι άρρωστοι, οι προδομένοι, οι χωρισμένοι, όλοι αυτοί δεν είναι θύματα της ζωής; Όπου κι αν σταθούμε, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει. Αν σκύψουμε το κεφάλι και παραδοθούμε, ξέρεις πόσο εύκολη γίνεται η ζωή μας;”
“Εύκολη;”, απόρησα.
“Ναι, εύκολη. ‘Ένας με κακή μοίρα, ένας κακομοίρης δηλαδή, τραβάει γύρω του πολλούς ανθρώπους που έχουν τη διάθεση να βοηθήσουν- άλλοι από θέση και άλλοι από φύση. Όμως τους ζητάει, τους τραβάει γύρω του, και έτσι δεν είναι μόνος. Ασχολούνται όλοι μαζί του. Σκύβουν πάνω από το πρόβλημά του, με σκοπό να μετριάσουν το βάρος. Γίνεται λοιπόν σημαντικός!
Απεναντίας, αν ένας άνθρωπος αποδεχθεί την δύσκολη μοίρα του και σηκώσει το κεφάλι προχωρώντας γενναία μπροστά, τότε δεν δηλώνει ότι έχει ανάγκη βοήθειας από κάποιον. Και μένει μόνος.
Πρόσεξε τώρα. Στην πρώτη περίπτωση, οι φιλεύσπλαχνοι κάποια στιγμή, βαριούνται, κουράζονται από την κακομοιριά, και βαθμιαία αποσύρονται. Εκεί το θύμα της ζωής θεωρεί ότι μέσα στην κατάρα του έμεινε επιπλέον και μόνος, και έτσι θυματοποιεί περισσότερο τον εαυτό του. Εγώ πονάω, εγώ είμαι μόνος, εγώ, εγώ, εγώ… Τόσο εγώ μαζεμένο σ’έναν άνθρωπο μόνο σημαντικό τον κάνει να νιώθει. Τόσο σημαντικό, που ενδόμυχα θεωρεί και υποχρεωμένους τους γύρω του να παραμείνουν εκεί, γύρω του. Αργά αλλά σταθερά όλη η γη γυρίζει γύρω του.
Στη δεύτερη περίπτωση, έχουμε τον συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Στην αρχή ο άνθρωπος αυτός δεν έχει βοηθούς, γιατί δεν έχει διακηρύξει με τη στάση του ότι τους έχει ανάγκη. Χαμογελάει και προχωράει μόνος του τον δύσκολο αυτό δρόμο, κάνοντας τα πόδια του δυνατότερα, αφού περπατάει μόνος του, τον νου του δυνατότερο, αφού σκέφτεται για τα πάντα μόνος του και, εν τέλει, γίνεται ένα δυνατό ον”
Όση ώρα μιλούσε, δεν την κοιτούσα. Είχα αφήσει το βλέμμα μου να χαθεί μέσα στα αναμμένα φαναράκια, στις υφασμάτινες πεταλούδες, στα καταπράσινα φύλλα. Στο μικρό κομμάτι του σύμπαντος, όπου βρισκόμασταν. Αποτύπωνα κάθε της λέξη, σκεπτόμενη πόσο δίκιο είχε τελικά. Η παύση της ανάγκασε τα μάτια μου να επιστρέψουν στο πρόσωπο της.
“Και ξέρεις τι γίνεται τελικά, Ελένη μου; Ο άνθρωπος που έχει προχωρήσει μόνος του, που έχει πράξει πράγματα και που έχει δουλέψει με τον νου του, γίνεται μαγνήτης των ανθρώπων. Όταν ολοκληρώσει το έργο του, τότε δεν είναι πια μόνος. Έχει συνοδοιπόρους που τον θεωρούν σημαντικό γιατί είναι σημαντικός. Εσύ μέχρι τώρα έχεις διαλέξει τον δεύτερο δρόμο. Μην μου τα χαλάς στο τέλος!”
Αυτή ήταν η αλήθεια, τώρα το έβλεπα καθαρά. Πόσοι ήταν εκείνοι που μου εξέφραζαν τον θαυμασμό τους, κι εγώ θεωρούσα ότι δεν είχα κάνει κάτι για να τον αξίζω; Τώρα ήξερα τον λόγο.

Ελένη Καλαμάρη
ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ανθή Π. Σμυρνιώτη
https://www.awakengr.com

Όταν έχουμε βρει τον άνθρωπό μας

Κάποιοι ισχυρίζονται πως όταν βρεις τον άνθρωπό σου, τα στοιχεία που θα σου δοθούν για να καταλάβεις ότι είναι δικός σου, είναι ολοφάνερα. Όχι, δεν αισθάνεσαι πεταλούδες και σφίξιμο στο στομάχι και τα γόνατά σου δεν τρέμουν σαν μικρού παιδιού, όπως λένε όλοι στη θεωρία του έρωτα. Αντιθέτως, σου δημιουργείται ένα απίστευτο συναίσθημα ολοκλήρωσης και γαλήνης δίχως να υπάρχουν ταχυπαλμίες, ντροπές και ίχνη αμηχανίας.
Πολλοί απέρριψαν την ιδέα της «αδελφής ψυχής» και πίστεψαν πως τελικά τίποτα απ’ αυτά δεν ισχύει. Και πολλοί άνθρωποι έζησαν κάνοντας οικογένειες και χτίζοντας μια κοινή ζωή με συντρόφους που ουσιαστικά δε θεώρησαν ουδέποτε άνθρωπό τους. Αλλά πώς να χαρακτηρίσουμε έναν άνθρωπο δικό μας και πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως εκείνο το άτομο κόπηκε και φτιάχτηκε στα δικά μας μέτρα;
Είναι απλό. Γιατί τον άνθρωπό σου τον αναγνωρίζεις από χιλιόμετρα πριν ακόμη σε πλησιάσει.  Είναι εκείνος που ενώνεται μαζί σου τόσο έντονα ώστε να θεωρείτε ο ένας τον άλλον «ένα». Αυτό το ανίκητο, το δυνατό και παντοδύναμο. Που για να σπάσει είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Είναι εκείνος που δεν προκαλεί καμιά πεταλούδα στο στομάχι σου και κανένα τρέμουλο στα γόνατά σου. Αλλά μια παραδεισένια γαλήνη που σε ανακουφίζει ψυχικά κι ολοκληρωτικά.
Είναι εκείνος που με την ταπεινότητα κι απλότητά του κατάφερε να τσακίσει τον κάθε κομπάρσο που προσπάθησε να πάρει τη θέση του. Εκείνη την θέση, σε εκείνον το θρόνο που κράτησες ρεζερβέ, μέχρι να εμφανιζόταν εκείνος που θα είχε την ικανότητα να τοποθετηθεί εκεί.
Είναι εκείνος που καθώς κοιμάστε, ρυθμίζονται οι ανάσες σας στον ίδιο ρυθμό και φροντίζει πάντα τα σκεπάσματα να μη λείπουν απ’ το σώμα σου.  Είναι εκείνος που θα σε μάθει να συντάσσεις τις προτάσεις σου χωρίς «αλλά» κι ίσως κι η κάθε λέξη του να συνοδεύεται κι από μια πράξη η οποία θα επιβεβαιώνει το λόγο του.
Είναι εκείνος που γνωρίζοντας το απαίσιο εγωισμό σου, θα κάνει ένα βήμα πίσω και θα πάρει ξανά τηλέφωνο γιατί τον πληγώνει η ιδέα πως θα κοιμηθείτε μαλωμένοι.
Είναι αυτός, που θεωρεί το χρόνο πολυτέλεια και δεν είναι διατεθειμένος να τον πετάξει στο σκουπιδοτενεκέ εξαιτίας ενός γελοίου τσακωμού που εξαιτίας της ξεροκεφαλιάς σου μπορεί να διαρκέσει μια βδομάδα.
Είναι εκείνος ο μεγαλοπρεπής, ο κυρίαρχος της σοβαρότητας και της ειλικρίνειας που όταν θα βρεθεί σε ένα δωμάτιο μαζί σου, θα μεταμορφωθεί σε ένα αγαθό κι αθώο παιδί περιμένοντας να του δείξεις την αγάπη σου.
Είναι εκείνος που βαπτίζει το κάθε πρόβλημά σου και δικό του και που αυτόματα θα μοιράσει το άγχος σου δια δύο. Θα ανησυχήσει όταν θα βρίσκεσαι πίσω από ένα τιμόνι και θα πικραθεί διπλά με δική σου αποτυχία και στεναχώρια.
Είναι εκείνος που γίνεται η φωνή σου όταν δεν έχεις δύναμη να ακουστείς κι αυτός που σου δίνει δύναμη όταν οι αντοχές σου λιγοστεύουν. Ο σεβασμός για εκείνον είναι ιερός και φροντίζει ακόμα κι οι γύρω του να συμπεριφέρονται έτσι προς το πρόσωπό σου.
Είναι εκείνος ο λίγο κτητικός, που σε κάνει δικό του άνθρωπο και παράλληλα σε αφήνει στην ελευθερία σου, για να γυρνάς πάντα σε αυτόν. Είναι ο άνθρωπος ο επιλεκτικός κι απαιτητικός, που διάλεξε εσένα απ’ τον κήπο του και φρόντισε να σε ποτίζει καθημερινά με όμορφες στιγμές και πράξεις που καλλιέργησαν το μυαλό σου και γαλήνεψαν την ψυχή σου.
Είναι εκείνος που για να τον χαρακτηρίσεις δε θα σου έφταναν όλες οι ομορφότερες λέξεις του κόσμου. Είναι αυτός που θες να του αποκαλύψεις πια πόσο δικό σου κι απαραίτητο τον θεωρείς. Θες να του ανοιχτείς και να μιλήσεις για ώρες ατέλειωτες για την ανακούφιση πρόσφερε στην ψυχή σου.
Ακόμα να του το πεις; Πες το τώρα. Και καθώς θα σε ακούσει, προσεκτικά κι ήρεμα, με τη χαρακτηριστική χαμογελάρα του ως τα αυτιά, δεν πρόκειται να μιλήσει ούτε να σου λύσει όλες τις απορίες για τα συναισθήματα που σου δημιούργησε.
Μόνο θα γελάσει γλυκά, θα σε βάλει στην αγκαλιά του και θα σε φιλήσει. Και πίστεψέ με, ομορφότερη απάντηση απ’ αυτήν δεν θα πάρεις.

 https://www.awakengr.com

Αξίζει να παλεύεις για τη λάθος σχέση;

Είναι καλύτερο να είσαι μόνος παρά να παλεύεις για τη λάθος σχέση. Να παλεύεις για τον λάθος άνθρωπο, για τη λάθος «αγάπη».
Είναι καλύτερο να είσαι μόνος παρά να παραμένεις σε μια λάθος σχέση, επειδή μοιράζεστε απλώς μια ιστορία. Επειδή τον έχεις συνηθίσει. Επειδή δεν μπορείς να φανταστείς τη ζωή χωρίς αυτόν.
Είναι καλύτερο να μένεις μόνος παρά να διοχετεύεις όλες τις προσπάθειές σου σε μια σχέση που ξέρεις ότι δεν λειτουργεί. Σε μια σχέση που ξέρεις ότι σε κάνει δυστυχισμένη. Σε μια σχέση που μέσα σου βαθιά γνωρίζεις ότι θα έπρεπε να έχει μείνει στο παρελθόν.

Είναι καλύτερο να μένεις μόνος παρά να συνεχίζεις πεισματικά να είσαι με κάποιον που δεν σου δίνει όλα όσα χρειάζεσαι. Με κάποιον που δεν έχει παρόμοιους στόχους σχέσης μαζί σου. Με κάποιον που δεν θα σου συμπεριφερθεί ποτέ όπως το αξίζεις.
Είναι καλύτερο να μένεις μόνος παρά να αγνοείς τα προειδοποιητικά σημάδια. Να υποκρίνεσαι ότι όλα είναι υπέροχα. Να νομίζεις ότι είναι μόνο ένα μικρό εμπόδιο στο δρόμο σας, όταν στην πραγματικότητα, τα προβλήματα είναι μόνιμα από την αρχή.
Είναι καλύτερο να μένεις μόνη παρά να γραπώνεσαι από μια σχέση εξαιτίας του φόβου μη μείνεις μόνη. Από φόβο μήπως δεν βρεις κάποιον άλλο. Από φόβο μήπως τελικά σπατάλησες τόσα χρόνια με τον λάθος άνθρωπο. Από φόβο ότι θα πρέπει να ξεκινήσεις και πάλι από την αρχή ή να μείνεις και πάλι μόνη σου.
Είναι καλύτερο να μένεις μόνη παρά να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι ευτυχισμένη σε μια κατάσταση που σε τσακίζει ψυχικά. Να υποκρίνεσαι ότι δεν ενδιαφέρεσαι για καμία αλλαγή. Να δείχνεις ότι δεν σε πειράζει που κάνεις εσύ όλη την προσπάθεια, που κουβαλάς εσύ όλο το βάρος.
Είναι καλύτερο να είσαι μόνος παρά να αποδέχεσαι τη δυστυχία ως νόρμα. Να αποδέχεσαι ότι δεν θα βελτιωθεί ποτέ. Να αποδέχεσαι την άδικη συμπεριφορά, ακόμα κι αν εσύ προσφέρεις μόνο σεβασμό. Είναι καλύτερο να είσαι μόνος παρά να συμβιβαστείς με μια σχέση που δεν λειτουργεί. με έναν άνθρωπο που δεν σου ταιριάζει.
Είναι καλύτερο να μείνεις μόνη παρά να περνάς το χρόνο σου σε δάκρυα ξανά και ξανά. Σε επαναλαμβανόμενους καυγάδες χωρίς τέλος. Σε αμφιβολίες για το αν είσαι αρκετή και αν έχεις κάνει όσα πρέπει, όσα περιμένει.
Είναι καλύτερο να είσαι μόνος παρά να πιέζεις μια αδιέξοδη σχέση να λειτουργήσει. Να αναγκάσεις κάποιον να σου δώσει προσοχή. Να εξαναγκάσεις τον εαυτό σου να πιστέψει ότι όλα θα πάνε καλά.
Είναι καλύτερο να είσαι μόνη παρά να παλεύεις για τη λάθος σχέση, επειδή απλά αναβάλλεις το αναπόφευκτο. Βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν θα μεγαλώσετε και θα γεράσετε μαζί. Ξέρεις ότι ο έρωτας δεν είναι τόσο δύσκολος, ούτε η αγάπη.

Holly Riordan

https://enallaktikidrasi.com

https://www.youtube.com/watch?v=f4Mc-NYPHaQ