Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. στην υπηρεσία της σπείρας των τοκογλύφων: Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αρνήθηκε να ανοίξει ο φάκελος των βρώμικων swaps Σημίτη - Goldman Sachs



Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με σκανδαλώδη απόφαση, αρνείται να ρίξει φως και να καταστεί όργανο διαφάνειας. Κατά αυτό τον τρόπο αρνείται το δικαίωμα να μάθουμε πως μπήκε η Ελλάδα στην ΟΝΕ με τα περιβόητα swaps της κυβέρνησης Σημίτη, αφού απέρριψε την μήνυση του δικτύου Bloomberg που ζητούσε να μαθευτεί η αλήθεια.
Εδώ βέβαια δεν θέλουν να την μάθουν οι ελληνικές κυβερνήσεις που δεν κινήθηκαν νομικά, αντίθετα ανέλαβε το Bloomberg, το οποίο δεν θιγόταν άμεσα.
Επτασφράγιστο μυστικό θα παραμείνουν τα στοιχεία της ΕΚΤ για την κομπίνα με τα ελληνικά swaps με τα οποία η κυβέρνηση Σημίτη προεξάρχοντος του σημερινού υπουργού Γιάννη Στουρνάρα και εκτελώντας τις εντολές του τραπεζικού λόμπι έβαλε τη Ελλάδα εντελώς απροετοίμαστη, και χωρίς να πληροί τις προϋποθέσεις βιωσιμότητας που είχε θέσει η Ευρωζώνη με αποτέλεσμα να μπούμε στην νομισματική φυλακή που βιώνουμε αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, στη μήνυση που είχε καταθέσει το Δεκέμβριο του 2010 το διεθνές δίκτυο Bloomberg.
Το δίκτυο ζητούσε από την ΕΚΤ πρόσβαση σε δυο έγγραφα για τα ελληνικά swaps, που συντάχθηκαν για χρήση από την εκτελεστική επιτροπή της ΕΚΤ και με τα οποία η ελληνική κυβέρνηση έκρυψε κάτω από το χαλί δάνεια της χώρας, για να μπορέσει να δικαιολογήσει την ένταξή της στην ΟΝΕ.
Το Bloomberg στράφηκε νομικά κατά της ΕΚΤ με στόχο να υποχρεώσει την κεντρική τράπεζα να δώσει τα αρχεία αυτά στο πλαίσιο των κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ελευθερία των πληροφοριών.
Η ΕΚΤ αρνείται να τα δημοσιοποιήσει με το σκεπτικό ότι θα αναζωπυρώσουν την κρίση χρέους, ενώ φέρεται να δείχνουν πώς η Ελλάδα μέσω των συμφωνιών ανταλλαγής που συνήψε με την Goldman Sachs κατόρθωσε να κρύψει το χρέος της, και έρχεται το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, να δικαιώσει την ΕΚΤ, δηλαδή τους τραπεζίτες.
Πως μπορεί να πεισθεί κάποιος ότι δεν υπάρχει συγκάλυψη από τους Ευρωπαίους για να μην μαθευτεί η αλήθεια, και να μην αντιληφθεί ο κόσμος ότι τα πάντα ήταν προσχεδιασμένα από την αρχή, ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε αυτό το σημείο, για να ξεκινήσει ο διαμοιρασμός των ιματίων της.
Βλέπετε όλοι ήξεραν ότι η Ελλάδα ήταν "μαγαζί γωνία", εκτός από τον ίδιο το λαό της.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ενδιαφέρον βίντεο ελληνοπρεπούς αγόρευσης στο ελληνικό κοινοβούλιο: 
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=FH17guTw3Gs

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Είπαν...



Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.
Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε
Φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε
Φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη
Φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί
Μας φοβούνται αγάπη μου,
Κι όταν μας σκοτώνουν, νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ.
Τ. Λειβαδίτης

Σκλάβος είναι αυτός που περιμένει να έρθει κάποιος να τον ελευθερώσει
Αγνώστου

Εκείνοι δεν θα ήσαν λύκοι αν εμείς δεν ήμασταν αρνιά
Σαίξπηρ

Αν αγωνιστείς μπορεί και να χάσεις. Αν δεν αγωνιστείς είσαι ήδη χαμένος
Μπέρτολ Μπρέχτ

Για τα δεσμά μας δε φταίει πάντα η σκλαβιά μα η υποταγμένη μας καρδιά
Ν. Άσιμος

Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά τους πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου
Μ. Αναγνωστάκης

Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει να έχει η ζωή: Το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.
Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει σέρνεται πίσω από τη ζωή.
Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.
Ν. Μπελογιάννης

Νομίζω ότι η κοινωνία μας κυβερνάται από ανθρώπους τρελούς με παρανοϊκές ιδέες. Πιστεύω ότι μας κυβερνούν άνθρωποι μανιακοί και αχαλίνωτοι. Είναι όμως δική μου ευθύνη να στείλω κάθε τρελό εκεί που του ταιριάζει.
Τζον Λένον

…Ήδη σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να’ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του…
Οδυσσέας Ελύτης

Μερικές φορές οι άνθρωποι δε θέλουν να ακούσουν την αλήθεια γιατί δε θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους.
Φειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Τα μάτια της καρδιάς



Όταν έρθει ο καιρός που θα νιώσεις ΜΟΝΟΣ ανάμεσα σε πλήθος ανθρώπων και ο κύκλος των φίλων και συγγενών δεν θα σε αγγίζει εσώψυχα.

Όταν έρθει η μέρα που θα νιώσεις ότι ¨πνίγεσαι¨ σε μια θάλασσα ¨άψυχων ανθρώπων¨ και θες να φύγεις ¨μακριά¨.

Όταν έρθει η στιγμή που όλα θα σου φαίνονται ¨άδεια¨ και ανούσια σε ένα κόσμο ψεύτικο και ξένο για σένα,

τότε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να μείνεις μόνος με τον Εαυτό σου και να κάνεις ίσως τον πιο καθοριστικό διάλογο της ζωή σου μαζί Του. Εσύ και Αυτός, σαν να μιλάς στο είδωλο σου όταν αντικατοπτρίζεται σε έναν καθρέπτη, μονό που Αυτός είναι ¨πιο αληθινός¨ από εσένα διότι ΕΣΥ είσαι εγκλωβισμένος σε ένα κόσμο σαθρό και εικονικό, ενώ Αυτός ¨δονείται¨σε ανώτερες συχνότητες και γνωρίζει ¨περισσότερη αλήθεια¨. Γι΄αυτό να Τον ακούσεις προσεκτικά, ¨ίσως¨ προσπαθεί καιρό να σε απομονώσει από το ¨σύστημα¨ για να σου πει ¨λόγια καθοδήγησης¨. Μην περιμένεις να ακούσεις ήχους στα αυτιά σου, ούτε φωνές να κατακλύσουν το Νου σου, περίμενε απλά να ¨πλημμυρήσει¨  η καρδία σου από συναισθήματα, εικόνες, μελωδίες και μυρωδιές!

Ότι πληροφορία φιλτράρεται από την καρδιά σου, αποδέξου την! Ενώ ότι πληροφορία έρχεται από τον Νου ¨φορτωμένη¨ μόνο με ¨απλή λογική¨, τότε δεν ανήκει σε εσένα γι΄αυτό αποδέσμευσέ την! Η λογική είναι το βασικό ένστικτο επιβίωσης στο γήινο επίπεδο, όμως έξω από αυτό και σε άλλα ενεργειακά επίπεδα η έννοια της λέξης ¨λογική¨ δεν υφίσταται. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που δεν γίνονται αποδεκτές από το ευρύτερο κοινό οι αλλαγές που πλησιάζουν σαν καταιγίδα ολόκληρο τον πλανήτη, αφού τα γεγονότα που έρχονται, ¨μπλοκάρονται¨ από την ¨λογική¨ και δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά και αφομοιώσιμα από τον προγραμματισμένο εγκέφαλο.  

Ο εγκέφαλος είναι το όργανο που θα δεχθεί τις περισσότερες ενεργειακές επιθέσεις από τον ¨αόρατο κόσμο¨. Όταν σχεδόν παντού γύρω σου συναντάς τις ενέργειες του θυμού του μίσους, του φόβου, της κακίας, κτλ πρέπει να καταλάβεις ότι όλα αυτά είναι απλά το ορατό αποτέλεσμα κάποιων άλλων αοράτων ενεργειακών συγκρούσεων που βαρβαρίζουν την ψυχική μας ηρεμία! Είναι αρνητικές σκεπτομορφές που επιβιώνουν από τις εκλυόμενες ενέργειες όλων αυτών των αρνητικών συναισθημάτων. Όποτε παρατηρείς ακραίες αντιδράσεις ανθρώπων που η αφορμή της αντίδρασης δεν δικαιολογεί τέτοια συμπεριφορά, τότε μαθέ ότι κάποια σκεπτομορφή βρίσκεται σε ¨μια γωνία¨ και έκανε πολύ καλά την δουλεία της! Εσύ που γνωρίζεις τι συμβαίνει πίσω από το ορατό, οφείλεις να ¨αντιλαμβάνεσαι¨ εκ των προτέρων πότε συντελούνται οι προϋποθέσεις αυτής της ενεργειακής παγίδας και να μεριμνείς προς την αποφυγή της.

Μην περιμένεις οι ¨πολλοί¨ να αποδεχτούν τις απόψεις σου, μάλιστα να αρχίσεις ανησυχείς όταν οι περισσότεροι συμφωνούν μαζί σου. Οι πολλοί ποτέ δεν είχαν δίκιο, ποτέ δεν ακολούθησαν το σωστό μονοπάτι, ήταν και είναι πρόβατα κλεισμένα σε μεγάλα μαντριά. Αντίθετα να χαίρεσαι όταν βαδίζεις σε δύσκολα μονοπάτια, γιατί εκεί θα συναντήσεις λίγους ανθρώπους αλλά θα είναι αληθινοί ¨εργάτες¨ που έχουν την γνώση και την δύναμη  να σε καθοδηγήσουν σε νέες ατραπούς.

Όσο μόνος και να νιώσεις, όσο αδικημένος και να αισθανθείς, ένα πράγμα να γνωρίζεις:
¨Είσαι τυχερός που συμβαίνει αυτό σε εσένα γιατί όλα ¨δείχνουν¨ ότι το ίδιο το σύστημα σε έχει καταδικάσει σε εξορία επειδή διαφέρεις και δεν μπορεί να σε ελέγχει¨.

 «ΕΣΥ Συνέχιζε να πηγαίνεις κόντρα στην ¨ροη του κοπαδιού¨ και η δικαίωση ΣΟΥ είναι θέμα ελάχιστου χρόνου!».

«Όταν οι Αθηναίοι κορόιδευαν τον Διογένη πως οι Σινωπείς τον είχανε καταδικάσει σε εξορία, αυτός απαντούσε:
"Και εγώ τους καταδίκασα να μείνουν εκεί"».

http://reikilove.blogspot.com

Δεν είμαστε μόνοι




Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι οι μόνοι που σκέφτονται με τον συγκεκριμένο τρόπο, που έχουν τις ιδέες που έχουν, που θέλουν να κάνουν αυτό που θέλουν. Σαν να ζούμε με μία μυστική συμφωνία, να κρατήσουμε τις απόψεις μας για τον εαυτό μας και να μην τις γνωστοποιήσουμε σε κανέναν. Είναι κάτι που το κάνουμε ασυνείδητα χωρίς καν να το γνωρίζουμε. Κρατάμε την συμφωνία συνεχίζοντας να κάνουμε τα ίδια πράγματα και να αποδεχόμαστε ότι έτσι είναι η ζωή χωρίς καμία αντίδραση ή απόπειρα αλλαγής. Νομίζουμε ότι είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε προκειμένου να επιβιώσουμε.
Βέβαια που και που, και πια, αρκετά συχνά στις μέρες μας, συναντάμε κάποιον ή κάτι, μία κίνηση, μία οργάνωση, μία ομάδα που σκέφτεται ακριβώς αυτό που σκεφτόμαστε και μεις. Αυτή είναι μια σημαντική στιγμή. Τότε που μπορεί να αρχίσει η δράση.

Μέρος της Αλλαγής
Neale Donald Walsch

Oμάδα της Ανθρωπότητας Ελλάδας
www.otan.gr

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Ο άνθρακας 12 και το 666



Καθώς ο καιρός για την πλήρη μετουσίωση της πραγματικότητας μας με την απελευθέρωση της συνείδησης μας πλησιάζει, ολοένα και μεγαλύτερες αλήθειες και κρυμμένα μυστικά βρίσκουν το δρόμο τους προς τη δημοσιότητα.

Βέβαια όπως και για πολλά άλλα θέματα το ζήτημα είναι να προσέξει κανείς τις αποκαλύψεις αυτές και να κάνει τις απαραίτητες συνδέσεις για να δει τη μεγαλύτερη εικόνα.

Ξαφνικά δεν είναι πλέον θέμα της εκκλησίας να μιλήσει ή όχι για τον αριθμό "666" που επί αιώνες χαρακτηρίζει ως τον αριθμό του θηρίου... μιας και οι μάσκες έπεσαν και αποκαλύπτεται περίτρανά, όπως γνώριζαν και οι Αρχαίοι Έλληνες πρόγονοι μας, πως αυτός είναι απλώς ο αριθμός του ΑΝΘΡΩΠΟΥ στη φυσική του υπόσταση. Μάλιστα η γνώση αυτή στηρίζεται σε μια απλή και μεγάλη αλήθεια που πάντοτε ήταν μπροστά μας: τον άνθρακα και ειδικά τον άνθρακα 12.

Ο άνθρακας 12 αποτελεί το 99% όλων των γνωστών μορφών άνθρακα και είναι ένα ισότοπο του άνθρακα που αποτελείται από 6 νετρόνια 6 πρωτόνια και 6 ηλεκτρόνια (666 ) αποτελεί βασικό δομικό στοιχείο της φύσης αλλά και του σώματος μας. Μετά το οξυγόνο (65%) αποτελεί το στοιχείο που συναντούμε πιο συχνά εντός του ανθρώπινου σώματος (με 18%) ενώ αποτελεί βασικό συστατικό και του DNA μας.  (Ας μην σας πάω μια βόλτα τώρα γιατί με τόσο μένος πολεμούν το CO2 διοξείδιο του άνθρακα - προφανώς είστε πλέον σε θέση να κάνετε τη σύνδεση. Αν όχι ρίξτε μια ματιά και στις παλαιότερες αναφορές μας εδώ)

Ο άνθρακας12 (το 666) υπό συγκεκριμένες συνθήκες λοιπόν μετουσιώνεται σε άνθρακα7 αφού διατηρεί 6 πρωτόνια, 6 ηλεκτρόνια και 1 μόνο νετρόνια), που η δομή του σχηματικά ομοιάζει με το "άνθος της ζωής" ή τον εξαπέταλο λωτό... ή τα ανάστροφα "έψιλον"... Σας βάζω λιγάκι στα σοκάκια της αλχημείας η αλήθεια, αλλά καλό είναι μιας και έτσι θα γίνει κατανοητό πως ουδέποτε το 666 ήταν ο "εξ΄απόδώ", αλλά ή ίδια η φύση και η Δημιουργία... την οποία για "χάρη" των ιερατείων του ελέγχου, έπρεπε να δαιμονοποιήσουμε και να αρνηθούμε προκειμένου να μας διατηρούν "κοιμισμένους"... Στην ουσία εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμη πάντρεμα επιστήμης και μεταφυσικής...

Τι λέει η επιστήμη;

Οι πρόσφατες απονομές των βραβείων νόμπελ ( φυσικής  και χημείας ) ήταν αυτές που έδωσαν στο κοινό έρευνες και γνώσεις σχετικά με το στοιχείο άνθρακας 7, προσθέτοντας μια  ακόμη σημαντική διάσταση στην ήδη γνωστή εποχή μετάβασης που διανύουμε προς το συνειδησιακό άλμα της ανθρωπότητας. Ο άνθρακας για μια ακόμη φορά εξέπληξε τους επιστήμονες. (The Nobel Prize in Physics 2010 was awarded jointly to Andre Geim and Konstantin Novoselov "for groundbreaking experiments regarding the two-dimensional material graphene")  Ωστόσο η ιστορία του άνθρακα και των θαυμάτων του δεν περιορίζεται σε αυτά που ανακάλυψαν οι νομπελίστες. Σημαντικότατο ρόλο παίζει και ο ήλιος.

Ο ήλιος είναι αυτός που προκαλεί μετάλλαξη του άνθρακα 12 σε άνθρακα 7! Τι σημαίνει αυτό; πως η ηλιακή δραστηριότητα στις μέρες μας προκαλεί αποδεδειγμένα μια τέτοια δομική μετάλλαξη όπου ο άνθρακας εμφανίζεται πλέον με ένα μόνο νετρόνιο.... Πρόσφατα υπήρξε εξάλλου μεγάλη ανησυχία των επιστημόνων που παρατήρησαν "μυστήριες" εκπομπές από τον ήλιο που προκαλούσαν μετάλλαξη (Strange emissions by sun are suddenly mutating matter…)
και επίσης διαπιστώθηκε πως ο ήλιος αλλάζει τα δεδομένα της ραδιενεργούς διάσπασης και σπάζει τους "κανόνες" της χημείας (The Sun is changing the rate of radioactive decay, and breaking the rules of chemistry και Strange Case of Solar Flares and Radioactive Elements)

Και γιατί συνδέουμε τα παραπάνω με το συνειδησιακό άλμα της ανθρωπότητας; Πολύ απλά γιατί πάντοτε ήταν συνδεδεμένο με την ανθρώπινη συνείδηση. Επί χιλιετίες επιβίωσε αυτή η γνώση καλά κρυμμένη μέσα σε μυστικιστικές σχολές. Από τον Πυθαγόρα και τα πλατωνικά στερεά, την "κουνταλίνι" και το Χριστιανισμό μέχρι και τον κύβο του Μέτατρον που είδε τα τελευταία χρόνια  ευρύτερα το φως της δημοσιότητας, το μυστικό είναι κοινό: η αφύπνιση της ανθρώπινης συνείδησης προκαλεί μια μετάλλαξη του "άνθρακα12" σε "άνθαρκα7", το οποίο δύσκολα μπορεί να ανιχνευθεί ή να παραχθεί τεχνητά, αλλά προκαλεί τη διεύρυνση εκείνη της ανθρώπινης συνείδησης που χαρακτηρίζεται από τη "φωτεινή άλω" γύρω από τις κεφαλές των φωτισμένων ανθρώπων όλης της γνωστής ανθρώπινης παράδοσης. Η μετατροπή του άνθρακα12 σε άνθρακα7 συμβαίνει ουσιαστικά μέσα στον εγκέφαλο του ανθρώπου!

Ουσιαστικά αυτή η αποκάλυψη επιβεβαιώνει από μία ακόμη σκοπιά το γεγονός πως το ίδιο το σύμπαν ωθεί την ανθρωπότητα ολόκληρη σε αυτό που λέμε συλλογικό συνειδησιακό άλμα. Οι μυήσεις του παρελθόντος δεν λαμβάνουν χώρα πλέον σε ειδικούς χώρους μυστηρίων αλλά γίνονται παντού και ταυτόχρονα σε ολόκληρο τον πλανήτη μας. Το κέντρο του γαλαξία μας στέλνει ιδιαίτερες συχνότητες, το ηλιακό μας σύστημα βυθίζεται για καλά (μέχρι το 2012) στη ζώνη φωτονίων, ο ήλιος κάτω από αυτές τις επιρροές στέλνει τις συχνότητες εκείνες των ενεργειών που λούζοντας τη Γη προκαλούν τις απαραίτητες μεταλλάξεις για το συνειδησιακό άλμα της ανθρωπότητας!

Ήδη διανύουμε την πορεία προς εκείνη τη μετάλλαξη μας που οδηγεί σε ένα νέο επίπεδο συνείδησης και ξεκλειδώνει μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου μας, αλλά και ενεργοποιεί νέες ικανότητες και δεξιότητες, όπως αυτές της τηλεπάθειες...

Βέβαια η μετάλλαξη είναι μια δυναμική αλλαγή και όπως είναι λογικό θα πρέπει να αφεθούμε με εμπιστοσύνη στη διαδικασία ώστε να μπορέσουμε να "σηκώσουμε" και να διατηρήσουμε (σαν υλικές υπάρξεις) αυτές τις νέες συχνότητες. Ο ρόλος μας δεν πρέπει να είναι παθητικός. Οφείλουμε να βοηθήσουμε το σώμα και το πνεύμα μας να διατηρήσουν αυτό το νέο επίπεδο και αυτό γίνεται με τη συνειδητή ενασχόληση μας με την αρμονία στο πνεύμα, τα συναισθήματα, το σώμα, τη διατροφή κτλ.
Ήδη περνούμε αλλεπάλληλες διαδικασίες εξαγνισμού και κάθαρσης, ώστε να "φύγουν" από πάνω μας τα "προγράμματα" που οδηγούν σε νόσο και εκφυλισμό...

Όλη η αντίσταση αυτών που δεν θέλουν να έχει ολόκληρη η ανθρωπότητα πρόσβαση σε αυτό το άνοιγμα της συνείδησης εκφράζεται ακριβώς με τις πολλές και διαφορετικές μορφές μέσω των οποίων προσπαθούν να εκφυλίσουν και να  σπρώξουν τους ανθρώπους ακόμη πιο μακριά από την υγεία και την αρμονία. (Άγχος, οικονομική διάλυση, χημικά δηλητήρια στην τροφή, χειραγώγηση του κλίματος, αεροψεκασμοί chemtrails, μεταλλαγμένα-αφύσικα τρόφιμα, εμβόλια, κοινωνική και ηθική εξαθλίωση, προπαγάνδα μέσω ΜΜΕ, χειραγώγηση μέσω του φόβου κ.α.)

Δείτε το ακόλουθο βίντεο (είναι στην αγγλική, αλλά ελπίζω πως σύντομα θα έχουμε και ελληνικό υποτιτλισμό) και κάντε τις συνδέσεις σας. Συνειδητοποιείστε πια υπέροχη προοπτική δίνεται στην ανθρωπότητα και κάντε ότι είναι δυνατό για να είστε μέρος της νέας πραγματικότητας που αναδύεται.



http://vickytoxotis.blogspot.com

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Η διαχρονική απαξίωση των πραγματικών αγωνιστών του Πολυτεχνείου...



Γιατί δεν μιλάς;…. η εύλογη απορία του φίλου Τάσου.
Η στάση μου είναι στάση αρχής και σεβασμού και αυτή τη στάση την κράτησαν και τη κρατούν χιλιάδες φοιτητές εκείνης της περιόδου. Σαν από ένστικτο, έχουμε δώσει δεκάδες μεταδικτατορικούς αγώνες εναντίον των κομμάτων. Τους γαμούσαμε το κέρατο και τους εξαναγκάζαμε να παραδεχθούν, ότι οι αγώνες των φοιτητών και όλων των Ελλήνων, ανήκαν σε όλους και κανένας δεν είχε το δικαίωμα οικειοποίησης. Αυτές οι κόντρες περνούσαν στα ψιλά γράμματα και δίνονταν αφορμή για διαγραφές χιλιάδων αγωνιστών από τα κόμματα της συμφοράς.
Ναι, στις παρέες μας, (γιατί παρεούλες ήμασταν, που κάποτε ξεθαρέψαμε και καταφέραμε να απλωθούμε), υπήρχαν όλοι! Και Δεξιοί (συντηρητικοί που είχαν αηδιάσει με το καθεστώς Δέσποινας, Ασλανίδη, Μπαλόπουλου κ.ά. τότε σκανδαλοποιών), Κεντρώοι (σαν και λόγου μου) Κομμουνιστές και άλλοι. όλοι είχαμε βάλει στη πάντα οτιδήποτε μας χώριζε, και υιοθετήσαμε όλα όσα μας ένωναν και ήσαν πολλά. Ακόμα και αναρχικοί, και μη τους φαντάζεσαι σαν τα σημερινά βούρλα που παριστάνουν τους αναρχικούς.
Στη κορυφή όλων των συναισθημάτων όλων μας, ήταν η αγάπη για τη Πατρίδα. Άσχετα αν μεταξύ μας υπήρξε ένα περίπου 1% που υποκρινόταν και αποδείχθηκε βρόμικο. Ακόμα και ο αυτοεξαναγκασμός αυτών των λίγων καθικιών, να υποκρίνονται ότι αποδέχονταν τις ίδιες αρχές, ήταν κέρδος προσωρινό, που πολύ δεν θέλουν να το δουν ή να το καταλάβουν. Αν κυριαρχούσαν οι υποψίες και οι αμφιβολίες του καθενός, τίποτα δεν θα γινόταν. Δες σήμερα τι συμβαίνει. Μας έχουν κάνει χίλια κομμάτια και δεν μπορούμε να συμφωνήσαμε σχεδόν πουθενά και όλοι περιμένουν από άλλους, αυτά που πρέπει να κάνει ο καθένας.
Πέρα από τις αντιδράσεις των περισσότερων από εμάς, κατά της κομματικοποίησης, άμεσα μπορούσαμε να διαπιστώσουμε, ότι αν δημιουργούνταν ευρύτερες συζητήσεις επί του θέματος, γρήγορα μετατρέπονταν σε οξύτατους καυγάδες από ασήμαντη αφορμή και από «περίεργα» άτομα. Κι΄ εμείς (και είμαστε δεκάδες χιλιάδες) έχουμε αηδιάσει με κάποιους που αποδείχθηκαν γρήγορα τι πραγματικά ήσαν. Και το αντιληφθήκαμε πολύ πριν αυτοί αποκτήσουν εξουσία. Για παράδειγμα, πάνω από 2.000 αγωνιστές έχει διαγράψει το ΚΚΕ από τη ΚΝΕ, από το 1975 έως το 1985. Ακόμα περισσότερους το ΠΑΣΟΚ (για το οποίο έχω αναρτήσει ολόκληρο ημερολόγιο-κατεβατό για τις φασιστικές διαγραφές αντιφρονούντων, κυρίως το διάστημα 1974-1981).
Έχεις δει ή έχεις ακούσει ποτέ, άνθρωπο συνηθισμένο σαν και μένα, να αποδίδει εύσημα σε Λαλιώτη, σε Δαμανάκη, σε Ανδρουλάκη και σε ομοίους τους; Εμείς κάναμε ηρωίδα τη Δαμανάκη ή «παράγοντες» τον Λαλιώτη ή τον Ανδρουλάκη; Θα φορτωθεί μια γενιά δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων, τις κομματικές ίντριγκες ανάδειξης καραγκιόζηδων στη στελέχωση διεφθαρμένων κομμάτων; Αποκτήσαμε ποτέ κάποια δύναμη πραγματικής εξουσίας, ώστε πέρα από τις αντιδράσεις που μπορούσαμε να κάνουμε, να σταματήσουμε τη κάθε κομματική προπαγάνδα; Ούτε στα ψιλά των εφημερίδων δεν καταγράφονταν οι αντιδράσεις αντιφρονούντων.
Στο Πολυτεχνείο υπήρξαν οι κατασκευαστές του ραδιοφωνικού σταθμού μικρής εμβέλειας. Ασχολήθηκε ποτέ κανένας με αυτούς τους πραγματικούς ήρωες;
Στο Πολυτεχνείο υπήρξαν τρεις εκφωνητές: Ο Παπαχρήστος, η Δαμανάκη και ένα άλλο παιδί, που να με συγχωρά, δεν ενθυμούμαι το όνομά του. Βασικός εκφωνητής μέχρι τέλους, ήταν ο Παπαχρήστος, που κάλυπτε με ιδιαίτερο πάθος, το 60% του χρόνο των αναμεταδόσεων και μόνο από περίπου 20% η Δαμανάκη και ο άλλος φοιτητής. Εμείς θάψαμε τον Παπαχρήστο και προβάλαμε την Δαμανάκη; Είναι τόσο δύσκολο να γίνει αντιληπτό τι μεταδικτατορικό παιχνίδι παίχθηκε για να θαφτεί η γενιά του Πολυτεχνείου και να επιπλεύσουν κάποιοι εγκάθετοι;
Ένας σταθμός που ακουγόταν μέχρι αχτίνα χιλίων μέτρων το πολύ! Όμως ο σταθμός αυτός ακούστηκε σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο Αττικής, γιατί βρέθηκαν άλλοι 40-50 τρελάρες ραδιοερασιτέχνες, οι οποίοι αναμετέδιδαν τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου! Είδες ποτέ κανένα ΜΜΕ ή κάποιον κομματικό μηχανισμό, να προβάλει και να τιμά, αυτούς τους αφανείς ήρωες.
«Γιατί τους είχατε» είναι μια μόνιμη επωδός. Ήμασταν παιδιά 19 έως 24 χρονών γεμάτα τρέλα και ιδανικά. Δεν ήμασταν ΚΥΠατζήδες για να μπορούσαμε να ξέρουμε ο καθένας τα πάντα για τον καθένα τι κρύβει μέσα του. Εκείνο που μπορούσε να συμβεί, ήταν να συμφωνήσουμε σε κοινά αποδεκτά σημεία. Είναι γελοίο και ισοπεδωτικό, να εξισώνονται χιλιάδες άνθρωποι και να υβρίζονται και να ταυτίζονται με τις μεταχουντικές πολιτικές πουστιές και πουτανιές Λαλιώτηδων, Δαμανάκηδων, Ανδρουλάκηδων κλπ γυρολόγων.
Μια άλλη μας, μεγάλη αδυναμία, ήταν το ότι η γενιά του Πολυτεχνείου, δεν είχαμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε τις προπαγάνδες κομματικών μηχανισμών, οι οποίοι πάλι με πρωταγωνιστές τους Λαλιώτη, Δαμανάκη, Ανδρουλάκη και 4-5 ακόμη, είχαν αρχίσει να μοιράζουν πιστοποιητικά «αντιστασιακού» σε άτομα που δεν έχουν καμία συμμετοχή στα φοιτητικά γεγονότα επί χούντας. Για παράδειγμα, οι Παπουτσής, Σηφουνάκης, Κανελλόπουλος, Πρωτόπαπας και δεκάδες άλλοι μεταχουντικοί χουντικοί και δυνάστες είναι μεταχουντικά κατασκευάσματα του ΠΑΣΟΚικού κομματικού μηχανισμού, για τις ανάγκες προβολής του κόμματος αυτού (όπως το ίδιο έκαναν και τα άλλα κόμματα, που εξόντωναν τους πραγματικούς αγωνιστές). Γιατί οι φασιστικές συμπεριφορές αυτών των κομματόσκυλων με τα πλαστά πιστοποιητικά «αντιστασιακού» να μετατρέπεται τεχνιέντως σαν χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας ολόκληρης γενιές, της γενιάς του Πολυτεχνείου; Είναι μεγάλη αδικία.
Επί χούντας, ο κρατικός μηχανισμός ήταν 98% χουντικός. Από αυτούς, ένα πολύ μικρό ποσοστό, που αφορούσε κραυγαλέες περιπτώσεις απομακρύνθηκε. Οι υπόλοιποι; Μιλάμε για ένα περίπου 97% του κρατικού μηχανισμού!
Τους έδιωξε ο Καραμανλής; Όχι!
Τους έδιωξε ο Παπανδρέου; Όχι!
Μπορούσε να τους αποβάλει η γενιά του Πολυτεχνείου, η οποία κατά 98% ήταν εκτός κρατικού μηχανισμού και εκτός εξουσίας; Βεβαίως όχι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Είναι χαρακτηριστικό, ότι μετά τη πτώση της χούντας, οι φοιτητές κατάφεραν να πετύχουν την απομάκρυνση πολύ λίγων μεγαλοχουντικών καθηγητών. Τίποτε άλλο.
Τι απέγιναν οι χουντικοί του κρατικού μηχανισμού; Άνοιξε η γη και τους κατάπιε;
Όχι, φίλε μου Τάσο! Τους κατάπιαν οι κομματικοί μηχανισμοί και υπηρέτησαν τα νέα τους αφεντικά. Ακόμα και πολλά μέλη της «Συμβουλευτικής» του Παπαδόπουλου, εξαγνίστηκαν και ….εκλέχθηκαν βουλευτές! Αυτούς που εσύ χαρακτηρίζεις σαν γενιά του Πολυτεχνείου, είναι οι χουντικοί που απορροφήθηκαν από τα κόμματα εξουσίας.
«Γιατί δεν μιλάς;» — Εύκολη ερώτηση που δύσκολα απαντιέται από ανθρώπους σαν κι΄ εμάς. Δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους συνηθισμένους σαν κι΄ εμένα….
Πέρα από το να κονταίνω κάποιον που σίγουρα ξέρω ότι είναι προϊόν απάτης, να κάνω, τι; Να φορέσω ένα λοφίο και να γυρνώ από δω κι΄ από κει και να λέω «τραλαλά – τραλαλό είμαι αντιστασιακός;» — Μα όλους αυτούς, που ανταλλάσουν μεταξύ τους κάλπικα πιστοποιητικά, τους θεωρώ γελοίους καραγκιόζηδες και δεν σταμάτησα ποτέ να τους πολεμάω. Ακόμα και με αυτόν το πόλεμο, το αιώνιο σάπιο καθεστώς, έκανε προσπάθειες, να με κατατάξει στην «οικογένεια» των…. ιδιόμορφων και περιθωριακών!
Στο κάτω-κάτω, εγώ ποτέ δεν ένιωσα, ούτε θα επιτρέψω ποτέ στον εαυτό μου να νιώσει, ότι έκανε κάτι διαφορετικό και ξέχωρο, απ΄ ότι έκαναν φίλοι μου, σαν τον Ηλία, τον Γιάννη, τον Καγιά, τον Μήτσο, τον Στραβόκωλο, τον Γιάγκο και δεκάδες χιλιάδες ανώνυμων Ελλήνων που θελήσαμε να παραμείνουμε ανώνυμοι. Ίδια πάστα. Κανένας μας δεν χρειάστηκε πιστοποιητικό.
Η γενιά του Πολυτεχνείου…. Φίλε μου Τάσο, δες εκδήλωση συμπεριφορών απλών ανθρώπων, ηλικίας 59-69 χρονών…. Δες και εκδήλωση συμπεριφορών μικρότερων ηλικιών και πες μου: Καλά δεν τα χώνουμε και στη χούντα που μας τυραννά τώρα, εμείς της γενιάς του Πολυτεχνείου;
Γιατί δεν μιλάς;…. Να περιγράψω κι΄ εγώ τις εικόνες που έζησα εκείνη τη νύχτα; Εμείς φίλε μου Τάσο, δεν είμαστε κρεατομηχανές, να ρίξουμε κρέας σε αρένες λεόντων. Υπήρξαν νεκροί. Έναν είδα εγώ, λίγο πριν φύγω, ενώ το πρώτο τανκ είχε πλησιάσει στα 80-100 μέτρα από τη κεντρική είσοδο του Πολυτεχνείου. Νωρίτερα είδα και τραυματίες που τους έφεραν στο ιατρείο. Στις 19-11-1973, η χούντα ανακοίνωσε 11 νεκρούς στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους. Για 15 μέρες, ανακοινώνονταν και άλλοι νεκροί, σε πιο απομακρυσμένα σημεία από… εξοστρακισμούς σφαιρών.
Έχει σημασία αν σκοτώθηκαν 11 ή 24 ή 39;
Έχει σημασία αν σκοτώθηκαν μέσα στο Πολυτεχνείο, ή στη Βεραντζέρου ή στη Μάρνης ή στη Πατησίων ή στην Ομόνοια; Άμεσο αποτέλεσμα των γεγονότων του Πολυτεχνείου δεν ήσαν; Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα, που θα ξεκινούσε από το Πολυτεχνείο, για να πάει με τα πόδια στον Άνω Χολαργό και σε όλη τη διαδρομή να ακούει πυροβολισμούς αυτόματων όπλων και μυδραλίων. Μπορείς να φανταστείς πόσα χρώματα έχει αλλάξει; Λες να μπόρεσε να κλείσει μάτι για αρκετές μέρες; Ξέρεις πόσος κόσμος κρυβόταν επί μέρες, μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα; Για «το εντός του Πολυτεχνείου» το μόνο που διαδόθηκε και δεν με ενδιαφέρει να το αποδείξω ή να το απορρίψω, ήταν η έντονη φήμη για καταπλάκωση και σοβαρό τραυματισμό μιας κοπέλας, που ήταν σκαρφαλωμένη στη σιδερένια πόρτα, όταν χτύπησε το τανκ.
Έχει μεγάλη σημασία, αν το Πολυτεχνείο εκκενώθηκε σχετικά ήρεμα, όταν υπήρχαν ήδη νεκροί στους γύρω δρόμους και μάλιστα 2 έχουν αποδειχθεί ότι πυροβολήθηκαν από κάποιον λοχαγό Λυμπέρη, από τη ταράτσα του ΟΤΕ, όπου είχε πάρει θέση στρατιωτική φρουρά;
Τι να πω; Έχει σημασία αν σημειώθηκαν κάποιες μικροπροβοκάτσιες, μέσα ή έξω απ΄ το Πολυτεχνείο, τις οποίες αν τις σκεφτεί κάποιος μετά από πολλά χρόνια, μπορεί να σκεφθεί, ότι θα έπρεπε να τις είχαμε προσέξει περισσότερο και πέρα από μια απλή αποκατάσταση; Μα τότε δεν υπήρχαν οι ενδείξεις του 1990 ή του 2005 για να αξιολογήσουμε μια μικρή «παρασπονδία» στις 15-11-1973! Αυτό που μετρούσε εκείνες τις μέρες, ήταν ότι κάποιοι φουρναραίοι, αλλά και απλές γριούλες, έφερναν πανέρια και σακούλες γεμάτες σάντουϊτς και κουλούρια και μας τα μοίραζαν!
Όλες οι μέχρι τώρα συζητήσεις για τους νεκρούς, δεν ωφελούν κανέναν απολύτως και κυρίως συνεχώς τους νεκρούς προσβάλουν.

http://tsoutsouneros.arvanitis.eu/archives/28625

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Ποιοι πραγματικά είμαστε;



Η ανθρωπότητα κατά τις δύο τελευταίες χιλιετίες ακολουθεί την πορεία μιας ατελείωτης κατηφόρας. Ο πλανήτης καταστρέφεται, ο άνθρωπος υποφέρει από ασθένειες, που δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί, ότι θα τον πλήξουν. Ασθένειες νοητικές, ψυχικές και σωματικές. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι γι΄αυτή την τραγική κατάσταση, που βρίσκεται η Γη. Λειτουργούμε πλέον ως ένα αυτοκαταστροφικό ον, που κατατρώει τον πλανήτη και φυσικά τον ίδιο μας εαυτό.

Βιώνουμε μια ζωή τύπου matrix. Οι κινήσεις μας, οι σκέψεις μας, οι πράξεις μας είναι αυτοματοποιημένες. Ό,τι κάνουμε, ό,τι αισθανόμαστε, ό,τι σκεπτόμαστε, ακολουθούν ένα είδος λειτουργικού. Λειτουργούμε ασυνείδητα, αφού οι πλείστες των πράξεών μας είναι αρκετά διαταραγμένες. Η ομόρρυθμη και αρμονική λειτουργία των τριών κέντρων τού ανθρώπου (σώμα-ψυχή-νους), όπου εν συνόλω αποτελούν τον φυσιολογικό άνθρωπο, έχουν πάψει να συνεργάζονται και να λειτουργούν φυσιολογικά προ πολλού.

Οι άνθρωποι μετά την ηλικία των εικοσιπέντε περίπου ετών, παύουν να σκέφτονται λογικά και να λειτουργούν αυτόνομα και πρωτότυπα, κινούνται μιμητικά με τον ίδιο παλαιό τρόπο, που τους έμαθε η παράδοση και η κοινωνία τους. Στα σαράντα περίπου, οι πλείστοι εξ΄αυτών παύουν να έχουν οποιαδήποτε συναισθηματική πρωτοτυπία, ο ήδη συρρικνωμένος συναισθηματικός τους κόσμος αργοπεθαίνει.

Από το ίδιο αυτό ηλικιακό σημείο, οι άνθρωποι πλήττονται και από τις ψυχοσωματικές εκφυλιστικές ασθένειες (καρκίνοι, καρδιαγγειακά, σακχαροδιαβήτης, πίεση, κ.ά.), καθώς κι από πρόωρα γηρατειά. Από κει και μετά, στην κυριολεξία φυτοζωούν ως ζόμπι μέχρι και τη λήξη τής συντομευμένης ζωής τους σχεδόν νεκροί και τελικά (στην καλύτερη περίπτωση) πεθαίνουν σακάτηδες μέσα σε κάποιο νοσοκομείο ή κάπου αλλού κατάκοιτοι και καταπονημένοι από τις λεγόμενες εκφυλιστικές νόσους.

Κι εδώ τίθενται τα απλά ερωτήματα: Αυτός είναι τελικά ο προορισμός μας ως όντα; Αυτή είναι η φύση μας, τα χρόνια, που μας οφείλεται να ζήσουμε, το λεγόμενο ως πεπρωμένο μας; Αυτό είναι το χρονικό διάστημα ζωής, που μάς δίνει ο κατασκευαστής μας, η Φύση; Να ζούμε και να πεθαίνουμε νωρίς, άρρωστοι και κενοί;

Ως απαντήσεις αυτών θα θέταμε τις εξής ερωτήσεις: Μήπως ο πρόωρος αυτός εκφυλισμός δεν έχει σχέση με τη φυσική μας πραγματικότητα; Μήπως δεν κάνουμε κάτι καλά εμείς οι ίδιοι; Μήπως θα πρέπει να επανεξετάσουμε πολλά από τα πεπραγμένα τού βίου μας;

Ας προσπαθήσουμε σιγά-σιγά να αντιληφθούμε και να εξετάσουμε τα αίτια τής υπολειτουργίας τού ανθρώπινου όντος, τού πρόωρου εκφυλισμού και θανάτου του. Ο άνθρωπος είναι ένα ον όμοιο ως προς το μεγάλο μέρος τής φύσης του με τα άλλα όντα τού πλανήτη μας, θηλαστικά και μη. Ένα άλλο όμως μέρος του, που τού έχει επίσης δοθεί από τη Φύση, είναι η νοημοσύνη του, κάτι, που τού δίνει τη δυνατότητα να διαφοροποιηθεί από τα άλλα θηλαστικά και να ελευθερωθεί από το ζωώδες μέρος του χρησιμοποιώντας αυτό το πλεονέκτημα για τον καθορισμό και την εκδήλωση τής δικής του προσωπικότητας και ατομικότητας.

Όλα ξεκινούν από πολύ μικρή ηλικία. Τα κέντρα ενός νεογέννητου παιδιού μπορούν να συγκριθούν με τα άγραφα CDs. Από την πρώτη ώρα τής γέννησης, από τις πρώτες μέρες, καταγράφονται εντυπώσεις από τον εξωτερικό και τον εσωτερικό κόσμο. Οι διαδικασίες τής σκέψης, τής λογικής, τής αντίληψης, τής φαντασίας, τής μνήμης, που μας συνοδεύουν στη ζωή μας, είναι το αποτέλεσμα των καταγραφών αυτών. Οι εγγραφές αυτές σχεδόν πάντοτε μπαίνουν σε λειτουργία αυτόματα μετά από κάποια εξωτερικά ερεθίσματα και λειτουργούν ως συνειρμοί. Έτσι, δημιουργούνται συνδυασμοί τυχαίοι, αλλά και αυτοματοποιημένοι.

Ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από τους συνειρμούς αυτούς και ποτέ ολοκληρωμένα, πότε με το ένα ή με το άλλο κέντρο τής ύπαρξής του, τυχαία χωρίς συνολική βούληση, ατομική κριτική και αντίληψη, όπως έτυχε να μάθει από την περίοδο τής παιδικής του ηλικίας μέχρι την στιγμή τής ενηλικίωσης.

Κάθε συμπέρασμα, στο οποίο φτάνει ο κάθε άνθρωπος και κάθε κρίση του, είναι απόρροια τής εργασίας ενός και μόνο μέρους του, η έκφραση μιας μικρής μόνο ποσότητας τού υλικού, που έχει αποθηκεύσει. Γι΄αυτό το λόγο οι κρίσεις του και τα συμπεράσματά του σχεδόν πάντοτε είναι καθαρά μεροληπτικά και κατά συνέπεια λανθασμένα.

«Ό,τι λέγει ο νους, πρέπει αναμφιβόλως να το λέγει κατόπιν διαλογισμού,
ειδ΄άλλως το δοχείο σου (σ.σ. το σώμα σου)
θα κατοικηθεί από χθόνια θηρία».
Ρητό τού Ζωροάστρη

Με το πέρασμα τού χρόνου και κατά τη διάρκεια τού βίου, οι λειτουργικές ανωμαλίες, στις οποίες υπόκειται η ανθρώπινη οντότητα σε συνηθισμένες συνθήκες, αυξάνονται. Για να μπορέσει να επανέλθει η ομαλή λειτουργία στην ανθρώπινη οντότητα, απαιτείται μια μεγάλη και αποφασιστική προσπάθεια με τις ανεπάρκειες, που έχουν προκύψει σε αυτόν. Ανεπάρκειες, που υφίστανται πλέον και στα τρία επίπεδα τής οντότητας, σώμα-ψυχή-νους.

Με τις συνηθισμένες προσπάθειες τής παιδείας και τής παράδοσης, που ήδη γνωρίζουμε, δεν είναι δυνατόν να ανταπεξέλθει κάποιος σ΄αυτόν τον αγώνα ούτε μπορεί να κερδίσει κάτι ουσιαστικό με τις διάφορες μεθόδους, οι οποίες παρουσιάζονται στις μέρες ως σωτήριες, που είναι και πολύ τής μόδας. Μέθοδοι θρησκευτικές (με νηστείες, προσευχές, ασκητισμούς, κοινόβια και πνευματικούς, να καθοδηγούν τη ζωή ανθρώπων), εσωτερικές ομάδες, αιρέσεις, λέσχες, clubs κ.ά..

Αυτές οι μέθοδοι συνιστώνται μαζικά στον καθένα χωρίς να υπολογίζονται οι ατομικές ανάγκες, οι διαφορετικές ικανότητες και οι ιδιαιτερότητες, που δημιουργούν τις τόσο πολύπλοκες και διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες των ανθρώπων. Κατά συνέπεια, είναι άχρηστες και επικίνδυνες, αφού επεμβαίνουν στις ανθρώπινες ζωές επιβάλλοντας αλλαγές, όπου το κάθε άτομο δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανεχθεί και να υιοθετήσει, με αποτέλεσμα να μη μπορεί στη συνέχεια να προφυλαχθεί από αυτές.

Ο Σωκράτης υπήρξε ένας σοφός τής εποχής του, που, ενώ γνώριζε πολλά, δήλωνε, ότι δεν γνωρίζει τίποτα. «Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα».
Το συγκεκριμένο σχόλιό του δείχνει τη βαθιά συνειδητότητά του περί τής αγνοίας του και τής ανθρώπινης αγνοίας εν γένει, κάτι, που μπορεί να το αντιληφθεί μόνο ένας σοφός.
Το «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα», παρερμηνεύτηκε από τους μετέπειτα ανθρώπους ως σωκρατική ειρωνεία (!) κάτι, που δεν έχει ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα.
Ο Σωκράτης υπήρξε ένας από τους ελάχιστους γνωστούς ανθρώπους, που πέρασαν και είχαν πλήρη συνείδηση για την άγνοιά τους...

Αν και η νοητική απελευθέρωση αυτή είναι εφικτή για τον κάθε άνθρωπο, η ευκαιρία να φθάσει κάποιος σ΄αυτήν δεν δίνεται στον καθένα. Αυτό μπορεί να μη το επιτρέπουν πολλές αιτίες, που στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν εξαρτώνται από εμάς ούτε από τους μεγάλους κοσμικούς νόμους, που υφίστανται στο σύμπαν και στον άνθρωπο.

Κύριες από αυτές είναι η κληρονομικότητά μας και η περίοδος, κατά την οποία συντελέστηκε η διαδικασία τής προπαρασκευαστικής μας ηλικίας. Αυτοί οι δύο παράγοντες δημιουργούν τις διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες. Αυτές οι δύο συνθήκες, αλλά και άλλες, αρκούν, για να καταστήσουν αυτή την απελευθέρωση ανέφικτη.

Κατ΄αυτό τον τρόπο δημιουργείται ο μέσος-συνηθισμένος άνθρωπος, ένα είδος σκλάβου χωρίς συνείδηση, ένα μέλος μιας αγέλης (ποδοσφαιρικής, πολιτικής, θρησκευτικής, πανεπιστημιακής…). Μπορεί να παραμείνει δε έτσι, από την στιγμή, που γεννήθηκε και διαμορφώθηκε υπό την δράση κάθε λογής επιδράσεων, επιδράσεις, που έχουν καθορίσει απόλυτα τις συνθήκες τής ύπαρξής του και να παραμείνει ο ίδιος μέχρι τη στιγμή τού θανάτου του.

«Η κοινωνία θέλει τον κάθε άνθρωπο να ζει ως υπηρέτης της,
μην επιτρέποντας σε κανένα να είναι αυτό, που τον έχει προορίσει η Φύση.
Η κοινωνία τον θέλει χρήσιμο, αποτελεσματικό, υπάκουο, σα ρομπότ,
ποτέ να μην δηλώνει την ατομικότητά του».
Osho
 
Το ένστικτο τού σκλάβου και τής αγέλης αποτελεί αδιαμφισβήτητη ιδιότητα τής πλειονότητας των σημερινών ανθρώπων, η εκδήλωση τής οποίας συνίσταται, στο ότι αυτό το είδος ανθρώπων αντί να ενεργούν σύμφωνα με το λογισμό τους, ακολουθούν τυφλά το παράδειγμα των άλλων, δηλαδή την αγέλη.

Tα «πειράματα συμμόρφωσης» τού Solomon Asch τού Swarthmore College ήταν μία σειρά μελετών, που πρωτοδημοσιεύτηκαν τη δεκαετία τού΄50 επιδεικνύοντας τη δύναμη τής συμμόρφωσης τού ατόμου, σύμφωνα με τη συμπεριφορά τού κοινωνικού περιγύρου.
Στα πειράματα, ζητούνταν από μια ομάδα να πάρει μέρος σε ένα δήθεν «οπτικό τεστ». Στην πραγματικότητα, όλοι οι συμμετέχοντες πλην ενός, ήταν συνεργάτες τού ερευνητή, και το αντικείμενο τής μελέτης ήταν το πώς αυτός ο ένας θα αντιδρούσε στη συμπεριφορά των «συνεννοημένων» συμμετεχόντων. 
Παρατηρείστε στο βίντεο, ότι το υποκείμενο αρνείται τις ενδείξεις των αισθήσεών του και παραδίδεται στην επιρροή τής ομάδας.

Ο άνθρωπος θα έπρεπε πραγματικά να κατέχει μεταξύ όλων των άλλων μορφών ζωής, που υπάρχουν πάνω στη Γη, την υπέρτατη θέση, την θέση τού διευθυντή-ρυθμιστή τής δικής του ζωής, αλλά και της ζωής των άλλων όντων επαγρυπνώντας για την ισορροπία και την ορθότητά τους. Αν και κατά το απώτερο παρελθόν, αυτό φαίνεται, ότι συνέβαινε ως κάποιο σημείο ανάμεσα σε κάποιες ομάδες μυημένων στη γνώση αυτή, που έζησαν σε διάφορα σημεία τού πλανήτη, στην εποχή μας, αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Όπως η ορθότητα τής υγείας κάθε οργάνου εξαρτάται από την ορθότητα τής υγείας όλου τού οργανισμού, έτσι και η ορθότητα τής ζωής μας εξαρτάται από την ορθότητα τής ζωής όλων των άλλων μορφών ζωής, που εμφανίζονται και υπάρχουν συγχρόνως με εμάς πάνω στον πλανήτη μας. Κατά ένα τρόπο είμαστε όλοι ενωμένοι σαν μία τεράστια προέκταση, ένα όλον. Όταν υποφέρει λοιπόν το μέρος υποφέρει αναπόφευκτα και το όλον. Κάθε ανωμαλία ή δυσαρμονία, που εμφανίζεται σε κάποια μορφή ζωής, προκαλεί ανωμαλία και δυσαρμονία σε κάποια άλλη. Αν και οι φράσεις αυτές ηχούν ωραία στα αυτιά όλων, σχεδόν κανείς δεν τα κάνει πράξη. Γιατί άραγε; Από πού ξεκινά όλο αυτό το κακό;

Ξεκινά από το ήδη υπάρχον, το παλαιό, την οικογένεια και την παράδοση και συνεχίζεται με τη σχολική και πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Μια φυσιολογική κοινωνία, που θα ακολουθούσε μια φυσιολογική παιδεία, θα είχε ως στόχο να καλλιεργήσει και ν΄αναπτύξει στα μέλη της και τις τρεις ανθρώπινες υποστάσεις, σώμα-ψυχή-νου. Παράγωγο αυτής τής ολοκληρωμένης παιδείας θα ήταν η δημιουργία  φυσιολογικών ανθρώπων με αποτέλεσμα τη φυσιολογική κοινωνία.

Όμως, εδώ και πολύ καιρό, εμείς οι άνθρωποι έχουμε αντικαταστήσει την παιδεία με τη στείρα εκπαίδευση, την ατομικότητα με την κοπαδοποίηση, τη συνειδητότητα με τη ρομποτοποίηση, τη θέληση με τη ραθυμία, την έρευνα με την πίστη, τα σπορ με τον πρωταθλητισμό, την υγεία με την αρρώστια κ.ά.. Πολιτιστικά κεκτημένα χιλιετιών έχουν ξεπέσει. Η γυμναστική, σπουδαίο αρχαίο κληροδότημα, έχει συρρικνωθεί ή μεταλλαχτεί σε πρωταθλητισμό (υπερπροπόνηση, αναβολικά, χρηματισμοί, στημένα…). Οι τέχνες, ομοίως, υποφέρουν, η μουσική, η αρχιτεκτονική, η γλυπτική, το θέατρο, έχουν απόλυτα εκφυλιστεί. Οι επιστήμες θα έπρεπε να είναι απόρροια των τεχνών, οι επιστήμονες θα έπρεπε να γνωρίζουν τις τέχνες, όμως αυτές έχουν γίνει κατεστημένα και έχουν κατακερματιστεί, η ιατρική, η αρχιτεκτονική, η κοσμολογία κ.ά. Διάφορα συμφέροντα έχουν εισχωρήσει σε αυτές, με αποτέλεσμα τον ξεπεσμό τους.

«Σήμερα, η επιστημονική στάση έχει πάρει τη θέση τής θρησκευτικής στάσης. Ένα σύνολο από προλήψεις έχει αντικαταστήσει ένα άλλο. Οι επιστήμονες είναι απασχολημένοι με το να ανατέμνουν το πτώμα τού σύμπαντος, τους ενδιαφέρει το πώς-αποτέλεσμα κι όχι το γιατί-αίτιο. Η επιστήμη βλέπει τα πάντα μηχανικά μέσω ενός μόνο μέρους, μέσω μίας ελαφριάς εξωτερικής οπτικής, ως αποτέλεσμα δεν μπορεί να δώσει απάντηση στις ανθρώπινες ανάγκες».
 Γεώργιος Γκουρτζίεφ

Η φιλοσοφία για παράδειγμα. Σκοπός της είναι η αλήθεια μέσα από πολλές οπτικές και αλληλοεξαρτώμενες επιστήμες και τέχνες, που χρησιμοποιούσαν οι φιλόσοφοι. Όμως, αυτό το συνολικό έχει χαθεί ολοκληρωτικά, αφού έχει κατακερματιστεί. Έτσι έχει επικρατήσει η άσκοπη ρητορική, η εκλεπτυσμένη διαλεκτική και εν γένει η λαμπρότητα τής διαδικασίας. (Διαβάστε: Όταν η Φιλοσοφία αποκόπηκε από τα Μαθηματικά).

Η ιατρική. Σκοπός της είναι η πραγματική θεραπεία και πρωτίστως η πρόληψη των ασθενειών, με αποτέλεσμα την υγεία. Σήμερα όμως, αυτά έχουν αντικατασταθεί από την καταστολή και την οργανωμένη εξάπλωση τής νοσηρότητας από τα ίδια τα ιατρικά κέντρα. Αποτέλεσμα, η αύξηση των εκφυλιστικών ασθενειών, οι παραφυσικοί θάνατοι σε παγκόσμιο επίπεδο και ο πλουτισμός των γιατρών-φαρμακευτικών σε βάρος των μαζών.

Σχεδόν κανείς από όλους εμάς δεν έχει μία σαφή αίσθηση για την ορθή κατεύθυνση και τη φυσιολογική πορεία τής ζωής του. Είμαστε κάπου χαμένοι στο χώρο και αναγκασμένοι να κινηθούμε, μα η μόνη κατεύθυνση, προς την οποία μπορούμε να κατευθυνθούμε, είναι αυτή, που έχουν κανονίσει κάποιοι άλλοι για μας. Γι΄αυτό και η τυφλή εμπιστοσύνη και προσήλωση, που όλοι δείχνουμε, προς αυτά, που μάς δίδαξαν οι προηγούμενοι: οικογένεια, παράδοση, έθνος, θρησκεία, ιατρική, εκπαίδευση.

Στο κομμάτι τής εκπαίδευσης (αντί για παιδεία), το κύριο πρόβλημα είναι η αποτυχία να διδαχθούν οι σύγχρονοι άνθρωποι περί αντίληψης, συνειδητότητας και ηθικής.

Είμαστε προσαρμοσμένοι να ζούμε ως άρρωστοι, κοπάδια προβάτων, που ακολουθούν τους ποιμένες τους. Κανείς δεν νοιώθει ικανοποιημένος με τη ζωή του, κανείς δεν χαμογελά με την ψυχή του. Αυτό, έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη ευχαρίστησης και σκοπού στη ζωή.

Η σημερινή ανθρωπότητα ακολουθεί ένα είδος προβατοποίησης. Υπεύθυνοι γι΄αυτή την κατάσταση είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι αρχικά και το Σύστημα. Το Σύστημα αποτελείται από την παιδεία (κονσερβοποίηση και εκτός ουσίας γνώσεις), τη θρησκεία (φόβος και αποβλάκωση), την ιατρική (νοσηρότητα και εξασθένιση), την οικογένεια («εγώ» και ιδιοκτησία), την παράδοση (κοπαδοποίηση)...
Τα τελευταία χρόνια, την ολοκλήρωση τής αποβλάκωσης αυτής έχουν αναλάβει η τηλεόραση, τα media, αλλά και το διαδίκτυο, στο οποίο επικρατεί η βλακοκρατία και δικτατορία τής cyber-μάζας. (Κάνοντας copy-paste αναπαράγουν σωρηδόν απίστευτες ανοησίες, ενώ, όταν προσβάλλονται οι εθνικοπατριωτικές κυρίως φαντασιώσεις τους, προβαίνουν σε  ομαδικές καταγγελίες σε Facebook, Youtube κ.ά. και κατεβάζουν «ασεβή» ή «αντεθνικά» προφίλ, σελίδες, βίντεο κ.λπ.).
Ο απόλυτος έλεγχος και η κοπαδοποίηση τής ανθρωπότητας είναι πλέον γεγονός. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σήμερα λειτουργούν ως φωτοαντίγραφα κι όχι ως αυτόνομες και ανεξάρτητες οντότητες. 

Ένα από τα αποτελέσματα αυτών των ελλείψεων είναι η αντικατάσταση των αγαθών από τα μέσα και η υπερεκτίμησή τους. Τα αυτοκίνητα, το χρήμα, τα σπίτια, τα ρούχα και άλλα καταναλωτικά αγαθά είναι τα μέσα, για να έχουμε μία άνετη και εύκολη ζωή. Όμως, ο σημερινός άνθρωπος ταυτίζεται, υπερκτιμά και υπεραγαπά τα υλικά αυτά αγαθά-μέσα και ζει σχεδόν αποκλειστικά γι’ αυτά. Έτσι, χάνεται ο πραγματικός σκοπός τής ζωής και μαζί του η πραγματική ευχαρίστηση και η ευδαιμονία.

Στο φυσικό επίπεδο, στο σώμα δηλαδή, τα πράγματα είναι πάλι άσχημα. Από τη βρεφική μας ηλικία ξεκινά ένα είδος μόλυνσης, ένας χημικός πόλεμος εναντίον τού ανθρώπινου σώματος. Φάρμακα, εμβόλια, χημικά, ακτινοβολίες, χειρουργεία, ραδιενέργεια, επικίνδυνες και άδειες τροφές κ.ά. καταστρέφουν από νωρίς το φυσικό μας σώμα, το γερνάνε πρόωρα και το αρρωσταίνουν. Όλοι είναι βαθύτατα πεπεισμένοι. ότι «έτσι πρέπει να γίνει, και ότι γίνεται γίνεται για το καλό μας».

Πώς όμως, συμβαίνουν όλα αυτά χωρίς να αντιλαμβάνεται το παραμικρό η πλειοψηφία; Για πολλά χρόνια οι άνθρωποι έχουμε χάσει το φυσικό μας κριτήριο και αναγκαστικά δεχόμαστε το κριτήριο, που κάποιοι μας πλασάρουν. Η δυσκολία αυξάνεται, επειδή η πραγματική παιδεία συρρικνώνεται συνεχώς, χειραγωγείται και κατευθύνεται. Έχουμε μόνο εικασίες και εμμονές διαφόρων επιστημόνων, γεωλόγων, εθνολόγων, ιστορικών, αρχαιολόγων, ιατρών, διάφορα κατεστημένα, που υπόκεινται σε οικονομικά, πολιτικά, θρησκευτικά και άλλα συμφέροντα. Η κάθε γενιά και η κάθε σχολή θα αμφισβητήσει και θα ανασκευάσει προς δική της ικανοποίηση τα πορίσματα μιας άλλης. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές απόψεις για το τι είναι το κάθε τι.

Μπορεί κανείς να θυμηθεί ή να μελετήσει προηγούμενους πολιτισμούς, την κουλτούρα, την τέχνη, την φιλοσοφία τους και να θεωρήσει τον εαυτό του κληρονόμο τους. Κάποιοι άλλοι, με την πλύση εγκεφάλου, που τους έχει γίνει, φθάνουν σε σημείο να θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους αρίων φυλών, ή αρχαίων δοξασμένων λαών ή ακόμα να νομίζουν, ότι είναι θεματοφύλακες θρησκειών. Π.χ. Η άρια Γερμανία τού Χίτλερ, οι ισλαμιστές και οι χριστιανοί τού Μωάμεθ και τού Χριστού αντίστοιχα, οι νεοέλληνες ως απόγονοι των αρχαίων ελλήνων (αλλά νεορωμιοί, στην πραγματικότητα), οι σημερινοί κάτοικοι τής Μικράς Ασίας ως απόγονοι των τούρκων κ.ά.. Υπάρχουν μόνο φήμες γι΄ αυτά, πλύσεις εγκεφαλικές, φληναφήματα, φανατισμοί  και ψευτοκατασκευές. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πραγματική συνέχεια τής γνώσης ούτε εθνικές καταγωγές ούτε ακόλουθοι θρησκειών. Ουσιαστικά,  μιλάμε για ανθρώπινες ψυχώσεις: εθνική ψύχωση, πολιτική ψύχωση, θρησκευτική ψύχωση, ποδοσφαιρική ψύχωση κ.ά.

Osho, ο πολεμιστής:

«Το να είσαι πολεμιστής δε σημαίνει να είσαι στρατιώτης.
Ο πολεμιστής είναι μια ποιότητα τού νου. Ο στρατιώτης δεν είναι πια πολεμιστής, παρά υπάλληλος. Πατάς ένα κουμπί ρίχνεις μια βόμβα στη Χιροσίμα και όλα τελειώνουν. Και για να ρίξεις τη βόμβα δε χρειάζεται να ΄σαι πολεμιστής.
Ο πολεμιστής αντιμετωπίζει τον εχθρό πρόσωπο με πρόσωπο.
Δυο άνθρωποι με τραβηγμένα σπαθιά να αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον. Μπορούν να σκεφτούν; Αν σκεφτούν, θα χάσουν, τότε η σκέψη σταματάει. Κινούνται ταυτόχρονα, γίνονται μή νους... Η δράση έρχεται χωρίς σκέψη, δράση χωρίς νου, δράση ολοκληρωτική.
Όμως, μπορείς να γίνεις πολεμιστής χωρίς να πας στον πόλεμο. Όλη σου η ζωή είναι ένας πόλεμος. Αν έχεις εγρήγορση, θα αντιληφθείς, ότι όλη η ζωή είναι ένας πόλεμος κι ότι κάθε στιγμή μπορείς να πεθάνεις...
Ένας συνειδητοποιημένος πολεμιστής δεν μπορεί να έχει καμία σχέση σήμερα με τον πόλεμο. Δεν πολεμάει τους άλλους, αλλά το μέσα του, τα πάθη του.
Με αυτόν τον τρόπο στην Ιαπωνία βγήκε από τον διαλογισμό όλος ο κόσμος των σαμουράι και έκτοτε οι πολεμικές τέχνες έγιναν μονοπάτια προς την εσωτερική ειρήνη...»

Υπάρχει ένα ακόμα σημαντικό αίτιο τής πτώσης μας, λειτουργικό αυτή τη φορά. Οι άνθρωποι είναι πολύ επιρρεπείς και δεκτικοί σε επιρροές. Η δεκτικότητα αυτή είναι μία δευτερογενής αδυναμία, η οποία είναι αποτέλεσμα τού εγωισμού του. Αν δεν υπήρχε ο εγωισμός, ο άνθρωπος δεν θα ήταν επιρρεπής σε υποβολές. Η δεκτικότητα αυτή σε επιρροές είναι μία εκδήλωση αδυναμίας πολύ σοβαρή, που εισχωρεί πολύ βαθιά στην ψυχή, χωρίς οι άνθρωποι να είναι σε θέση να αντιληφθούν τη σοβαρότητα τής κατάστασης αυτής. Πίσω από την δεκτικότητα και τον εγωισμό βρίσκεται η αξιοθρήνητη άγνοια τής ανθρώπινης φύσης.

Γνωρίζουμε αρκετά πλέον για την πλύση εγκεφάλου και την προπαγάνδα, που ασκούν τα  Μ.Μ.Ε., αλλά και άλλοι κύκλοι στις μάζες. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση αυτή είναι πολύ σοβαρή, αφού η ζημιά αυτή, που γίνεται πάνω στην ανθρώπινη φυλή για πολλά χρόνια, έχει ήδη επιφέρει πολλά καταστροφικά αποτελέσματα. Η κοινωνία, το Σύστημα με τα απεριόριστα μέσα επιρροής, που διαθέτει και έχει επιβάλλει επάνω στις μάζες, έχει σχεδόν καταστήσει αδύνατον τον άνθρωπο να ζει κάτω από συνθήκες, που θα τού ήταν φυσιολογικές.

Ενώ ο σύγχρονος πολιτισμός μας έχει ανοίξει στον άνθρωπο νέους ορίζοντες στη γνώση και στην επιστήμη και έχει βελτιώσει το υλικό επίπεδο τής ζωής του ως ένα σημείο, από την άλλη, αντί να τον ανυψώσει σ΄ένα ψηλότερο επίπεδο εξέλιξης, έχει καταφέρει να τον υποβιβάσει σε ένα πολύ χαμηλό πεδίο αντίληψης και συνειδητότητας. Απ΄την άλλη μεριά, έχει καταφέρει να αναπτύξει μόνο συγκεκριμένες μονοδιάστατες ικανότητες τού ανθρώπου σε βάρος άλλων, πολλές από τις οποίες έχει καταστρέψει ολοκληρωτικά. Λειτουργούμε πολύ αποτελεσματικά και υπερβολικά εξωτερικά, αλλά παραμένουμε αναποτελεσματικοί και ελλιπείς εσωτερικά.

Εν κατακλείδι, θα λέγαμε, ότι ο πολιτισμός μας, η κουλτούρα, που έχει επικρατήσει, έχουν ουσιαστικά απομακρύνει τον άνθρωπο από τον αυθεντικό του τύπο και από τις φυσικές και πραγματικές ποιότητες τής κληρονομικότητάς του, αποκόβοντας συνάμα την αρμονική του ανάπτυξη, από το «γνώθι σ΄αυτόν». Επομένως, αντί να παράγει ένα ατομικά ολοκληρωμένο άνθρωπο, προσαρμοσμένο στη φύση του και στο περιβάλλον του, έχει δημιουργήσει ένα ον έξω από το στοιχείο του, ανίκανο να ζήσει μια ολοκληρωμένη ζωή, έναν άνθρωπο ξένο από τον ίδιο τον εαυτό του, ένα ον απομακρυσμένο από τη ζωή, που δικαιωματικά τού ανήκει.

«Ο σοφός άνθρωπος καταλαβαίνει τον ανόητο, διότι και αυτός κάποτε ήταν ανόητος, όμως, ο ανόητος δεν καταλαβαίνει ποτέ τον σοφό, επειδή αυτός δεν ήταν ποτέ σοφός».
Περσική παροιμία

Μια από τις μεγάλες αυταπάτες τού ανθρώπου είναι, ότι μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο και τις εξωτερικές συνθήκες τής ζωής, ότι μπορεί να τροποποιήσει ακόμα και την ίδια τη ζωή, όπως εκείνος επιθυμεί και νομίζει, για προσωπικό του συμφέρον και κέρδος.
Εμείς, μόνο τους εαυτούς μας μπορούμε ν’ αλλάξουμε, να επέμβουμε στις διαθέσεις μας, να τροποποιήσουμε τις αντιδράσεις μας, να μην καλλιεργούμε συνεχώς τα αρνητικά συναισθήματα, που νιώθουμε και εκφράζουμε, να πετάξουμε τον εγωισμό μας και την αλαζονεία μας. Ο κόσμος μας είναι τέλειος έτσι ακριβώς, όπως είναι. Το μόνο, που πρέπει να αλλάξει, είναι εμείς...
 
Ας δούμε λίγο τις ανθρώπινες αυτές υπολειτουργίες πιο αναλυτικά. Κάθε αληθινά συνειδητή σκέψη, αντίληψη, κίνηση και έκφραση ενός ανθρώπου, πρέπει να είναι το αποτέλεσμα τής ταυτόχρονης και συντονισμένης εργασίας και των τριών μερών-κέντρων τής ανθρώπινης οντότητας (σώμα-ψυχή-νους), κάτι, που στους σημερινούς ανθρώπους, συμβαίνει σπάνια. Το κάθε κέντρο θα πρέπει να έχει το δικό του ρόλο και συνεισφορά στο συνολικό έργο. Έτσι, μια ολοκληρωμένη και συνειδητή σκέψη ή αντίληψη ή κίνηση ή έκφραση, σε κάθε περίπτωση, είναι δυνατή μόνο αν και τα τρία κέντρα συνεργάζονται από κοινού.

Εξ αιτίας όμως των πολλών και ποικίλων επιρροών και επιδράσεων, που αναστατώνουν και επηρεάζουν το σύγχρονο άνθρωπο, αλλά και των αυτοματοποιημένων συνειρμών, που εμφωλεύουν, το έργο των τριών αυτών κέντρων παραμένει πάντα ασύνδετο, αποκομμένο και μονοδιάστατο. Ως αποτέλεσμα, οι ενστικτώδεις-κινητικές λειτουργίες (σώμα), οι συναισθηματικές (ψυχή) και οι διανοητικές (νους), αδυνατούν να συμπληρώσουν και να αρμονιστούν η μία με την άλλη, λειτουργούν δε αυτοματοποιημένα ακολουθώντας τους τυχαίους συνειρμούς, που εγκαταστάθηκαν παλαιότερα. Καθ΄όλη τη διάρκεια τής ζωής μας, οι λειτουργίες αυτές ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, σπάνια διασταυρώνονται και συναντιούνται ακόμα πιο σπάνια. Μάλιστα, όταν συναντώνται, διαφωνούν ή συγκρούονται μεταξύ τους. Γι΄αυτό και ο σύγχρονος άνθρωπος ζει σε μία μόνιμη εσωτερική διαμάχη και μια ζωή ασυνείδητη και τυχαία.

Έτσι, φτάνουμε να έχουμε τρεις διαφορετικούς ρομποτοποιημένους ανθρώπους, που αδυνατούν να συμβιώσουν μεταξύ τους, καθότι δεν είναι ευέλικτοι, αφού δεν έχουν συνείδηση. Αποτέλεσμα χαοτικό, αφού ο κάθε ένας από αυτούς κάθε στιγμή παρεμβαίνει στη λειτουργία τού άλλου, στα σχέδια και στην εργασία του. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, οι τρεις διαφορετικοί αυτοί άνθρωποι επικαλύπτονται από το «εγώ», μια κατάσταση, που έχει δημιουργηθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια μέσα από την άρρωστη κληρονομιά μας.

Μεταξύ τους δεν μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο, δεν μπορούν να συνεργαστούν, επεμβαίνουν, σταματούν, λογοκρίνουν και τσακώνονται συνεχώς. Πόσες φορές δεν έχουμε πει: Η λογική μου λέει ναι, μα το συναίσθημα όχι... ή είμαι αριστερός ιδεολογικά, αλλά ζω με καπιταλιστικό τρόπο… ή δεν πιστεύω, είμαι άθεος, αλλά πιστεύω στο κόμμα… Το χάος αυτό διευρύνεται, όταν μπαίνει στο παιχνίδι αυτό και ο τέταρτος άνθρωπος ο σεξουαλικός (συγγενής τού συναισθηματικού). Αγαπώ τόσο πολύ τη γυναίκα μου και δεν θα την απατούσα ποτέ… τώρα όμως, με αυτή την ξανθιά... Το κακό είναι ότι ο κάθε ένας από αυτούς, την ώρα, που μπαίνει σε δράση, εκφράζεται ως βασικός εντολοδόχος και αρχηγός καθοδηγούμενος πάντα από τους αυτοματοποιημένους συνειρμούς, που τον κουνούν ως μαριονέτα, αλλά και από το άρρωστο «εγώ».
«Τα τρία είδη συνειρμών, που υπάρχουν μέσα σε κάθε άνθρωπο, εξηγούν εκείνη τη μοναδική, εντύπωση που ο καθένας δοκιμάζει ορισμένες στιγμές, ώστε να νοιώθει, ότι ζουν μέσα του πολλά διαφορετικά όντα».
Γεώργιος Γκουρτζίεφ

Αν παρατηρήσουμε το κάθε κέντρο ξεχωριστά, θα δούμε ξεκάθαρα πόσο αντιφατικά και ανταγωνιστικά μεταξύ τους είναι. Έτσι, σχεδόν κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να καταστεί κύριος τού εαυτού του, αφού  αδυνατεί σε έσχατο σημείο να ελέγξει την λειτουργία των κέντρων του. Κάθε κέντρο μπορεί ν΄αρχίσει να λειτουργεί μετά από κάποιο ερέθισμα εντελώς ξαφνικά,  παρορμητικά και αυτόνομα, από μόνο του χωρίς καμία εντολή. Αυτό το γεγονός δεν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε, ότι συμβαίνει, επειδή όλα τα κέντρα μας είναι σε πλήρη σύγχυση. Ο Γκουρτζίεφ αυτή την κατάσταση σύγχυσης την ονομάζει ως «απώλεια εαυτού».

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τις ψυχικές π.χ. εκδηλώσεις ενός σύγχρονου ανθρώπου, θα αντιληφθεί, ότι σχεδόν ποτέ δεν ενεργεί από δική του πρωτοβουλία και για δικούς του εσωτερικούς λόγους, αλλά ως αποτέλεσμα κάποιας εξωτερικής  επιρροής, που έχει ενσωματώσει παλαιότερα σε αυτόν. Δεν ενεργεί ο ίδιος κατόπιν επιλεκτικής βούλησης, αλλά κάτι άλλο, που υπάρχει μέσα του, σκέπτεται γι΄αυτόν. Είμαστε θύματα των αυτοματοποιημένων σκέψεων και συνειρμών, που έχουν καταγραφεί παλαιότερα μέσα μας.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι η υπερβολική σημασία, που αποδίδει ο καθένας στο «εγώ» του και στο δήθεν μεγαλείο του. Αυτό αποτελεί και το ουσιαστικότερο κομμάτι τής εργασίας, που οφείλει στον εσωτερικό εαυτό του, εργασία, που θα τον βοηθήσει να διαπιστώσει τον μεγαλύτερο αριθμό ανώμαλων γεγονότων, που υφίστανται κατά τη διάρκεια των σωματικών και ψυχικών λειτουργιών του, με λίγα λόγια να ασκήσει αυτό, που οι πυθαγόρειοι ανέφεραν ως «παρατήρηση τού εαυτού».

Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή προσπάθεια, που χρειάζεται σε καθημερινή βάση, για «να θυμάται κάποιος τον εαυτό του», εργασία, που θα δώσει την δύναμη στον άνθρωπο να παλέψει συνειδητά εναντίων των ανωμαλιών, που έχουν αποκρυσταλλωθεί στην ατομικότητά του, λόγω των απρόσφορων συνθηκών, μέσα στις οποίες έχει περάσει κατά την προπαρασκευαστική του ηλικία. Συνθήκες, που μεταφράζονται με κάθε είδους αδυναμίες, των οποίων το σύνολο προκαλεί την αβουλία του, την έλλειψη χαρακτήρα του, την αδράνειά του, τη δειλία του, την αλαζονεία του κ.ο.κ.. Μόνο όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσει την ανεπάρκειά του μέσω τής «παρατήρησης τού εαυτού του», μπορεί να προχωρήσει παραπέρα κάνοντας κάποιο βήμα προς την εξέλιξή του.

«Όποιος δεν νίκησε ποτέ την ψευτιά και την υποκρισία μέσα του, όποιος δεν συνειδητοποίησε ποτέ την αυτοκαταστροφή, που συνεχώς συμβαίνει στον εαυτό του, δεν μπορεί ποτέ να κάνει τίποτε για κανέναν. Ο άνθρωπος πεθαίνει, γιατί υποκρίνεται και λέει ψέματα... και προπαντός στον ίδιο τον εαυτό του».
Elio D’ Anna

Το Ikido είναι μια ιαπωνική πολεμική τέχνη, που μπορεί να σού αλλάξει στην κυριολεξία τον τρόπο, που κινείσαι εξωτερικά και εσωτερικά. Μέσα από μία πολεμική τέχνη, όπως αυτή, μαθαίνει κανείς την άγνοιά του σε θέματα κίνησης, αισθημάτων, ακόμα και σκέψης.
Είναι ένα σχολείο, που διδάσκει πώς να ξεπεράσει κάποιος την άγνοιά του μέσα από μια συκγεκριμένη κινησιολογία και ψυχική μαθητεία. 

Σχεδόν κανένας δεν μπορεί να φροντίσει ουσιαστικά το σώμα του, σχεδόν κανένας δεν μπορεί πλέον να αισθάνεται, να θυμάται και να παρατηρεί τον εαυτό του, σχεδόν κανένας δεν μπορεί να ζήσει στιγμές ειλικρίνειας και ν΄ αντιληφθεί, ότι όλες του οι λειτουργίες δεν αποτελούν προϊόν συνειδητής βούλησης, παρά εκδηλώσεις κονσερβοποιημένες και αυτοματοποιημένες. Οι πλείστοι εξ΄ημών ζούμε χαμένοι στο παρελθόν ή στο μέλλον χάνοντας κυριολεκτικά το παρόν, την στιγμή. Η κοσμολογία λέει, ότι το παρόν δεν υπάρχει και όλοι σχεδόν έχουν πειστεί γι΄αυτό. Όμως, αυτά, που σίγουρα δεν υπάρχουν, είναι το παρελθόν και το μέλλον, δύο φανταστικές καταστάσεις, που οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί και ζουν μέσα σε αυτά.

Παρατηρήστε τον ίδιο τον εαυτό σας, για να αντιληφθείτε αρχικά, ότι η παρατηρητικότητά σας δεν λειτουργεί κι ότι λειτουργείτε σπασμωδικά χωρίς καμία εξουσία επάνω στο σώμα σας. Παρατηρήστε το σώμα σας, όταν κάθεστε, όταν περπατάτε, όταν μιλάτε, όταν τρώτε… Θα εκπλαγείτε με όσα δεν έχετε καν σκεφτεί, ότι συμβαίνουν μέχρι στιγμής στο σώμα σας. Κάνετε πολλές και διάφορες νευρικές, ανυπόμονες ίσως και σπασμωδικές κινήσεις, αποδεικνύοντας την έλλειψη ελέγχου και ισορροπίας στο σώμα σας, κάτι, που δεν το είχατε αντιληφθεί μέχρι τώρα. Το σώμα σας στέκεται ή περπατά λανθασμένα και ασυντόνιστα χωρίς να το καταλαβαίνετε, το πόδι σας ή το χέρι σας μπορεί να κινείται σπασμωδικά για ώρες, ενώ εσείς σκέφτεστε ή μιλάτε, την ώρα που παρακολουθείτε τηλεόραση μπορεί να δαγκώνεται μετά μανίας τα χείλη σας ή το στόμα σας χωρίς καν να το αντιλαμβάνεστε.

Παρατηρήστε τον εαυτό σας όταν οδηγείτε, μπορεί να μιλάτε ταυτόχρονα στο τηλέφωνο κι επίσης να καπνίζετε. Κάνετε τρία πράγματα μαζί χωρίς καμία συνείδηση για το κάθε ένα από αυτά. Μπορεί να κάνετε έρωτα και να σκέφτεστε κάποια άλλη-ον, μπορεί να τρώτε, να συνομιλείτε και να διαβάζετε ταυτόχρονα χωρίς να απολαμβάνετε κανένα από αυτά. Μπορεί να σας μιλάει κάποιος και σεις να μην τον ακούτε καν, αφού θα σκέπτεστε κάτι άλλο…

Παρατηρήστε το μυαλό σας, πάρτε ένα μολύβι και ένα χαρτί και καταγράψτε για ένα λεπτό κάθε σκέψη, που περνά από το μυαλό σας χωρίς να απορρίψετε καμία. Θα εκπλαγείτε με το τί σάς περνά από το μυαλό για το κάθε λεπτό τής ημέρας! Μόνο απ΄το μυαλό ενός τρελού θα μπορούσαν να περάσουν τόσες πολλές, ασύνδετες, παράλογες και διαφορετικές σκέψεις σε ένα λεπτό τής ώρας…

Παρατηρήστε τα συναισθήματά σας, δείτε, ότι πάθη, όπως μίσος, λύπη, ζήλεια, επικριτικότητα, επιθετικότητα κ.ά. κυριαρχούν σε κάθε στιγμή στην καθημερινότητά σας, επιτίθεστε, φθονείτε, κουτσομπολεύετε, λυπάστε, δεν αφήνετε τον άλλο να μιλήσει και όλα αυτά δεν τα έχετε μέχρι τώρα αντιληφθεί. Καταγράψτε σ΄ένα άλλο χαρτί πόσα ψέματα ξεστομίζετε καθημερινά χωρίς να το συνειδητοποιείτε. Αυτά όλα είναι ένα πολύ μικρό βήμα, ένα ξεκίνημα για να αντιληφθεί κάποιος την τρέλα και τον αυτοματοποιημένο παραλογισμό του, που τον κυβερνά με ένα τόσο σιωπηλό και ιδιαίτερο τρόπο, χωρίς ποτέ ο ίδιος να έχει συνειδητοποιήσει το παραμικρό για την κατάσταση αυτή.

Οι άνθρωποι αρεσκόμαστε να φοράμε ένα εξωτερικό προσωπείο, μία μάσκα, έναν εξωτερικό τύπο ανθρώπου, που δεν έχει τίποτα κοινό με τον πραγματικό τύπο. Καθώς ένας άνθρωπος μεγαλώνει, η μάσκα αυτή γίνεται όλο και πιο συμπαγής, τόσο, που στο τέλος αδυνατεί κυριολεκτικά πλέον να ξεχωρίσει τον αληθινό του εαυτό εξ αιτίας αυτής τής μάσκας. Η μάσκα αυτή είναι το «εγώ» του. Επομένως, η μοναδική λύση για αλλαγή πορείας από τον ύπνο προς την συνειδητότητα είναι ο θάνατος τού παλιού μέσα μας. Το γκρέμισμα όλων αυτών των αυτοματισμών, των λανθασμένων συνειρμών και αντιλήψεων, τού «εγώ»… Πρέπει κάποιος να πεθάνει εσωτερικά για ν΄αναγεννηθεί πάλι.

«Όση γνώση κι αν έχει ένας άνθρωπος, αν δεν έχει εξετάσει τον εαυτό του και δεν έχει παραδεχθεί, ότι δεν γνωρίζει όσα κι αν έχει αποκτήσει θα είναι “σαν άνεμος στα χέρια του”».
Σούφικη παροιμία

Το κακό όμως, είναι, ότι, όταν κάποια στιγμή το παλιό πεθάνει, συνήθως κάποιο άλλο παλιό παρόμοιο με το προηγούμενο, που απλά διαφέρει εξωτερικά, καταλαμβάνει τη θέση του. Όμως, αυτό εσωτερικά είναι ακριβώς το ίδιο με το προηγούμενο. Π.χ. ένας άνθρωπος, που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα περιβάλλον συντηρητικό και θρησκευτικό, μόλις ενηλικιωθεί και βγει στην κοινωνία μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος τής απάτης, που αντιπροσωπεύει η θρησκεία του και να διαφωνήσει με τη συντηρητικότητά του. Αποτέλεσμα, να γκρεμίσει τον θρησκευόμενο συντηρητικό εαυτό του και να προσκολληθεί σε έναν άλλο παρόμοιο με τον προηγούμενο, που φοράει τον μανδύα τής δήθεν επανάστασης. Δηλαδή, από χριστιανός να γίνεις κομμουνιστής ή από δωδεκαθεϊστής να γίνεις εθνικιστής... Τόσος κόπος για το τίποτα. Καμία ουσιαστική αλλαγή, ο θεός αντικαταστάθηκε από το κόμμα και οι εθνικοί από τους εθνικιστές! Εσύ θα εξακολουθείς να κάνεις τα ίδια λάθη, να ζεις πάλι αυτοματοποιημένα, να έχεις το ίδιο «εγώ», να κάνεις τα ίδια λάθη και να σε καταλαμβάνει η ίδια εσωτερική σύγχυση. Έτσι, θα συνεχίσεις να περιμένεις από άλλους (θεούς, πατρίδες, κόμματα) για την πρόοδο και την εξέλιξή σου.

«Οι άνθρωποι πάντοτε επιδιώκουν να βολευτούν. Μόνον όμως, όσοι είναι ξεβολεμένοι, υπάρχει ελπίδα γι’ αυτούς».
Ralph Waldo Emerson

Όλοι μας έχουμε ένα σοφό άνθρωπο μέσα μας, όμως, ο σοφός αυτός κοιμάται. Πρέπει κάποια στιγμή να ξυπνήσει και να μπορέσει να ελέγξει όλα αυτά τα πάθη και τις επιθυμίες, που αλωνίζουν εδώ και χρόνια μέσα μας. Αυτή η διολίσθηση και η σύγκρουση, που υφίσταται καθημερινά στο σύγχρονο άνθρωπο, με αποτέλεσμα να κυβερνάται πότε από το μυαλό του, πότε από τα συναισθήματά του, πότε από σώμα του και πότε από το σεξουαλικό του κέντρο, ονομάζεται από τους πολλούς ελεύθερη βούληση!

Συμπερασματικά, θα λέγαμε, ότι ζούμε μια ζωή κάτω από ένα ιδιόρρυθμο καθεστώς ανυπαρξίας. «Υπάρχω μόνο όταν είμαι» στο εδώ και τώρα, όταν είμαι παρών στην κάθε στιγμή που περνά, όταν αισθάνομαι την κάθε ανάσα που αναπνέω, όταν νοιώθω τον κάθε χτύπο τής καρδιάς μου, όταν αντιλαμβάνομαι την κάθε κίνηση τού σώματός μου, όταν θυμώνω, επειδή το θέλω εκείνη τη στιγμή κι όχι να μού βγαίνει παρορμητικά χωρίς να μπορώ να το ελέγξω. «Είμαι», όταν αισθάνομαι τη λύπη μου και γρήγορα να μπορώ να την ξεπερνάω, όταν βιώνω έντονα τη χαρά μου, όταν γελάω ή κλαίω με την καρδιά μου κι όχι προσποιητά, όταν λέω την αλήθεια κι όχι ατελείωτα ψέματα, όταν σέβομαι και φροντίζω τη Φύση και όλα τα άλλα όντα. Όμως, όλα αυτά πρέπει να τα κάνω συνειδητά κι όχι επειδή πρέπει. Δεν έχει καμία σημασία και κανένα νόημα για την ίδια την ύπαρξή μας αν δηλώνουμε χριστιανοί, κομμουνιστές, άθεοι, ολυμπιακοί, δεξιοί, προοδευτικοί, έλληνες, άριοι… Όλα αυτά είναι ταυτότητες, επίθετα χωρίς καμία ουσία, που το μόνο, που κάνουν, είναι να λερώνουν την υπόστασή μας ως άνθρωποι.
«Ο καθένας από εμάς αποτελείται από δύο ανθρώπους, την ουσία και την προσωπικότητα. Ουσία είναι όλα αυτά, με τα οποία γεννιόμαστε: κληρονομικότητα, τύπος, χαρακτήρας, φύση, αυτό είναι και το πραγματικό μας μέρος. Η ουσία δεν αλλάζει. Η προσωπικότητα είναι ένα τυχαίο πράγμα, το οποίο αποκτούμε αμέσως μετά από την γέννησή μας. Καθορίζεται από το περιβάλλον, την οικογένεια, τις εξωτερικές επιδράσεις, την εκπαίδευση, την κοινωνία. Είναι σαν ένα ρούχο που φοράς, μία μάσκα, κάτι το τυχαίο, που αλλάζει, όταν αλλάζουν οι περιστάσεις. Είναι το ψεύτικο μέρος τού ανθρώπου. Ένας άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα μπορεί να έχει μέσα του κρυμμένη την ουσία και την αθωότητα ενός παιδιού».
Γεώργιος Γκουρτζίεφ 

Το επιθυμητό από όλους μας είναι μια κατάσταση ελευθερίας, που ποτέ δεν έρχεται. Ελευθερία στην προκειμένη περίπτωση είναι ο απώτατος σκοπός όλων των σοφών, φιλοσόφων, σκεπτικιστών. Είναι κάτι μέγιστο. Ο καθένας από εμάς συνειδητά ή ασυνείδητα επιθυμεί την ελευθερία. Υπάρχουν δύο είδη ελευθερίας: η απελευθέρωση τού εαυτού από τις εξωτερικές επιδράσεις (κοινωνία, παιδεία, οικογένεια, παράδοση…) και η απελευθέρωσή του από τις εσωτερικές επιδράσεις («εγώ»). Η εσωτερική σκλαβιά είναι πολύ βαθύτερη, το «εγώ» είναι ένα πολύπλοκο τέρας, είναι ο μέγιστος εχθρός μας που βρίσκεται μέσα μας και έχει κυριαρχήσει επί του «είναι» μας. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Το «εγώ»).

Όταν το «εγώ» θιχτεί, πληγώνεται και παραμένει πληγωμένο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα πληγωμένα συναισθήματα κλείνουν την πόρτα τής ζωής και μάς κρατούν έξω απ΄αυτήν. Οι εγωιστές φαντασιώνονται, ότι η ζωή υπάρχει μόνο μέσα τους ή περιστρέφεται γύρω από αυτούς, όμως αυτό δεν είναι ζωή, παρά τρέλα. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει μόνος με τον εαυτό του, είμαστε όλοι συνδεδεμένοι ή καλύτερα προέκταση τού εξωτερικού κόσμου, «από μέσα προς τα έξω και από κάτω προς τα πάνω», όπως αναφέρει και ο Σμαράγδινος Πίνακας.

Το να με αποκαλέσει κάποιος ανόητο είναι αρκετό να κεντρίσει τον εγωισμό μου και να πληγωθώ, όμως, αν το εξέταζα λογικά δεν θα έπρεπε να πληγωθώ. Αυτό, διότι ή αυτός, που μου το΄πε είναι πραγματικά σοφός ή ανόητος. Αν κάποιος τού μίλησε για μένα κι αυτός έβαλε στο μυαλό του ηλίθιες ιδέες, ενεργεί ο ίδιος ως ανόητος, άρα δεν υπάρχει λόγος να πληγωθώ. Ή στη συγκεκριμένη περίπτωση, μπορεί πραγματικά να φέρθηκα ανόητα, πράγμα, που σημαίνει, ότι θα πρέπει να τον ευχαριστήσω, που μου υπέδειξε την ανοησία μου. Επομένως, το να πληγωθώ είναι μία μεγάλη ανοησία, αυτό δηλαδή, που δεν θα έπρεπε για κανένα λόγο να αισθανθώ, μια ανοησία, που κατευθύνεται από το υπερτροφικό και άρρωστο «εγώ» μου.

Έτσι, μπορούμε ν΄αντιληφθούμε, ότι οι πλειονότητα των πράξεών μας και των συναισθημάτων μας κατευθύνονται από το «εγώ» μας. Είμαστε όλοι σκλάβοι του. Δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να ελευθερωθούμε από τον εσωτερικό δυνάστη μας. Άλλωστε και η λέξη ελευθερία σημαίνει κάτι, που θα έρθει…

«Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του».
Γκάντι

Πρόσφατη δήλωση βουλευτή τής Χρυσής Αυγής:
«Υπάρχει ήδη εμφύλιος πόλεμος στη χώρα μας».
Ο μόνος πραγματικός εμφύλιος, που υπάρχει,
είναι μέσα στην ψυχή του και στο μυαλό του,
διότι ο μόνος και πραγματικός εχθρός του
είναι ο ίδιος ο εαυτός του.

Συμπερασματικά, κάποιος θα μπορούσε να δει, ότι τα δεινά του οφείλονται στον ίδιο κι όχι σε κάποιους άλλους, που έχει ως αποτέλεσμα την διαστρέβλωση τής ίδιας του τής φύσης. Πρόκειται, για τις τεράστιες εσωτερικές και εξωτερικές ελλείψεις, αλλά και τα πολλά ελαττώματα, που μας ακολουθούν εδώ και πολλά χρόνια, στα οποία εμείς οι άνθρωποι δεν δίνουμε σχεδόν καμία σημασία. Οι πλείστοι εξ΄ημών είμαστε σκλάβοι πολλών ανόητων και ασήμαντων δυνάμεων, που μάς επηρεάζουν και κυριολεκτικά μάς καθοδηγούν σε μια κατάσταση ασυνειδησίας. Αποτέλεσμα, να αφήνουμε τον εαυτό μας να ασχολείται με πράγματα, που είναι αντίθετα με ο,τιδήποτε θεωρούμε δίκαιο και σωστό και που μάς είναι απαραίτητο για μια φυσιολογική ζωή. Αυτή η παράξενη και αξιοθρήνητη κατάσταση τής ανθρωπότητας είναι σήμερα στην κυριολεξία αβοήθητη.

Βασίλειος Μαυρομμάτης

http://freeinquiry.gr/

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Η Ε.Ε ξεφτιλίζει τους δούλους της



Σαν τις πόρνες που φέρνουν στον νταβατζή τις εισπράξεις της βραδιάς κι αυτός αντί να πει «ευχαριστώ», τις πλακώνει στα χαστούκια για να τις «διαπαιδαγωγήσει» ώστε άλλη φορά να του φέρνουν περισσότερα, κατάντησαν τη συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ οι Ευρωπαίοι επικυρίαρχοι των εταίρων Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη! Την επόμενη κιόλας μέρα από εκείνη που ψήφισαν τα επαίσχυντα μέτρα εξαθλίωσης των Ελλήνων, τους είπαν δημοσίως ότι θα δουν και θα αποφασίσουν πότε θα τους δώσουν τη δόση του δανείου, την οποία καθυστερούν σαδιστικά και στοχευμένα από τις 28 Ιουνίου!

Ο Βενιζέλος έτσι κι αλλιώς είναι παλιός στο επάγγελμα, αλλά τώρα έμαθε και ο Σαμαράς πως το πολιτικό ζήτημα που καθορίζει τα πάντα είναι να μην αρχίσεις να κάνεις πιάτσα στη Συγγρού. Έτσι κι αρχίσεις, η πορεία σου είναι προδιαγεγραμμένη. Φάπες, μπουνιές, κλωτσιές...

Τώρα που η κυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ κατάντησε τυφλό όργανο στα χέρια των ξένων επικυρίαρχων της ΕΕ και του ΔΝΤ, οι οποίοι μετά βίας ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο πώς θα σφυρηλατήσουν νέες σχέσεις συμμαχίας με τους έλληνες αστούς και φυσικά σε πολύ πιο ανισότιμη βάση από όσο μέχρι σήμερα, τα πλήγματα έρχονται σωρηδόν. «Το ελληνικό δημόσιο χρέος σαφώς και δεν είναι βιώσιμο» έσπευσε να δηλώσει ακριβώς την επόμενη μέρα της ψήφισης του επονείδιστου πακέτου από τους 153 Κουίσλινγκ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της Κομισιόν, Όλι Ρεν. Έχει φυσικά απόλυτο δίκιο, αλλά γιατί ήταν πολιτικά απαραίτητο να κάνει αυτή τη δήλωση και μάλιστα στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερς ώστε να είναι σίγουρο ότι θα φτάσει στα πέρατα του κόσμου, δώδεκα ...ώρες (!) μετά την ψήφιση του πακέτου από τους γερμανόδουλους βουλευτές της Αθήνας; Είναι τα «χαστούκια του νταβατζή» για τα οποία μιλήσαμε...

Είχε προηγηθεί άλλωστε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος είχε δηλώσει ότι «δεν υπάρχει βιώσιμη λύση για την Ελλάδα ακόμη» πριν καν περάσει το πακέτο μέτρων από τη Βουλή. Ο Ρεν και ο Σόιμπλε έχουν απόλυτο δίκιο επί της ουσίας. Ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 175% φέτος και 190% του ΑΕΠ το 2013, με προοπτική μάλιστα βάσει των κυβερνητικών εκτιμήσεων στον προϋπολογισμό να παραμείνει γύρω στο 190% τα επόμενα ...τέσσερα (!) χρόνια, δεν είναι σε καμιά περίπτωση βιώσιμο.

 Αυτό που δεν λένε όμως Ρεν και Σόιμπλε είναι πως η μνημονική πολιτική και μόνο αυτή είναι ο καθοριστικός παράγοντας που εκτίναξε το ελληνικό δημόσιο χρέος από το 100%-110% του ΑΕΠ που βρισκόταν επί σχεδόν είκοσι ολόκληρα χρόνια αδιαλείπτως (από το 1991 ως το 2009) στα δυσθεώρητα ύψη του 170% και 190% του ΑΕΠ, μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια. Καθοριστικός στόχος του Μνημονίου ήταν φυσικά να γλιτώσουν τις γερμανικές, γαλλικές και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες, έχοντας δανείσει την Ελλάδα μέσω της αγοράς ελληνικών κρατικών ομολόγων. Παράλληλα όμως ενισχύεται υπέρμετρα η αλαζονεία των Γερμανών και των υπόλοιπων Ευρωπαίων, διαπιστώνοντας την απύθμενη δουλικότητα του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Κουβέλη και όλου του αστικού πολιτικού συστήματος.

Εκτροχιάστηκε πλήρως η Μέρκελ, όπως φάνηκε με σαφήνεια από τις δηλώσεις της αναφορικά με την Ελλάδα στο ευρωκοινοβούλιο. «Πρέπει να πούμε στους Έλληνες ότι δεν είναι δυνατόν να απεργούν κάθε φορά που πάει να γίνει μια ιδιωτικοποίηση» τόνισε χαρακτηριστικά, υποδεικνύοντας προφανώς στους ιθαγενείς κυβερνητικούς υποτελείς της να ...απαγορεύσουν τις απεργίες ειδικά στις δημόσιες επιχειρήσεις που ξεπουλάνε! «Δεν μπορεί τα έσοδα των σιδηροδρόμων από τα εισιτήρια να μην καλύπτουν καν τη μισθοδοσία του προσωπικού» διακήρυξε, απαιτώντας από τον ΟΣΕ ...αυξήσεις εισιτηρίων!

Στο μεταξύ βέβαια η Ελλάδα καταρρέει και οι Έλληνες βυθίζονται σε πρωτοφανή δυστυχία εδώ και μισόν αιώνα. Τον Αύγουστο, μήνα που παραδοσιακά η ανεργία σημείωνε κάμψη λόγω της εποχιακής απασχόλησης στα τουριστικά επαγγέλματα, σημειώθηκε νέο ρεκόρ ανέργων: 1.267.595 άτομα, ποσοστό 24,4% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού! Από τον Αύγουστο του 2011 ως τον Αύγουστο του 2012, μέσα δηλαδή σε έναν μόλις χρόνο, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 38,4%!

Παράλληλα γίνεται εξόφθαλμο ότι σε λίγο θα καταρρεύσουν εντελώς τα δημόσια έσοδα. Μόνο μέσα στους δέκα πρώτους μήνες του 2012 δημιουργήθηκαν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο ύψους 10,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, ποσό τεράστιο. Ακόμη πιο σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι ληξιπρόθεσμες οφειλές ύψους 6,3 δισ. ευρώ δημιουργήθηκαν μόνο κατά το δίμηνο Αυγούστου - Σεπτεμβρίου, όταν δηλαδή όλοι οι έλληνες φορολογούμενοι έπρεπε να πληρώσουν την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος. Είναι βέβαιο ότι ήδη με το τέλος Οκτωβρίου ο αριθμός αυτός έχει κατά πολύ αυξηθεί, καθώς ελάχιστοι μπορούν πλέον να ανταποκριθούν στο σύνολο των φορολογικών απαιτήσεων αυτής της κυβέρνησης ληστών και απατεώνων που «γδέρνει» το λαό μας για να πληρώνει τους ξένους δανειστές της και να χρηματοδοτεί τους έλληνες τραπεζίτες.

Γιώργιος Δελαστίκ
από το περιοδικό «Πριν»

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Ας αναλογιστούν τη Νέμεση...





Εξέφρασε όλο τον ελληνικό λαό:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=hl9fxHRXG44




Θα πρέπει να έχουμε πάθει όλοι ομαδική παράκρουση ή πλήρη αποχαύνωση από την προπαγάνδα των καθεστωτικών ΜΜΕ. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Προχθές στη Βουλή 153 βουλευτές αποφάσισαν ωμά να πληρώσουμε εμείς οι πολίτες τις ζημιές των τραπεζών και εμείς τους παρακολουθούμε εντελώς ακούνητοι στον καναπέ μας.
Το σάπιο πολιτικό σύστημα μας υποβάλει συνεχώς στο υποσυνείδητο τη λέξη «ανακεφαλαιοποίηση» και όλοι μένουμε με την εντύπωση πως…. αυτό αφορά μια εσωτερική υπόθεση των τραπεζών, ενώ στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει ότι μεταφέρονται οι ζημιές των τραπεζών σε μας. Αντί για τη λέξη «ανακεφαλαιοποίηση» θα έπρεπε να λένε τη σωστή φράση «μεταφορά ζημιών»  στους πολίτες.
Υπενθυμίζουμε ότι το ίδιο πήγε να γίνει και στους Ισλανδούς το 2008, αλλά εκεί ο Πρόεδρος της χώρας εξήγησε στους πολίτες τι ακριβώς σημαίνει η λέξη «ανακεφαλαιοποίηση» που πρόβαλαν τα golden boys και μετά ζήτησε από τους πολίτες με δημοψήφισμα να τοποθετηθούν. Το αποτέλεσμα το ξέρετε. Εμάς αντίθετα μας ακινητοποιούν με καθησυχαστικές έννοιες και μας υποδουλώνουν.

Πέτρος Χασάπης

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Καταδικασμένοι να συμβιβαζόμαστε διαρκώς, ζώντας μέσα στον κομφορμισμό και στη διπλοπροσωπία;



Θα έβλεπα δύο πολύ σημαντικά στοιχεία, που χαρακτηρίζουν τις διαπροσωπικές σχέσεις στην Ελλάδα και εκφράζονται με τις λέξεις φιλία και έλεος. Ας αρχίσουμε από την πρώτη. Ο Αριστοτέλης, ο οποίος είναι παραδόξως ο κατ’ εξοχήν φιλόσοφος της κλασικής πόλης, θα τη συζητήσει δια μακρών. Έχουμε συνηθίσει, μετά από τους Ρωμαίους, να μεταφράζουμε αυτή τη λέξη ως «amitié» («φιλική σχέση»), καθόλου δόκιμη απόδοση. Η φιλία προέρχεται από το ρήμα φιλώ, που σημαίνει αγαπώ. Όχι αγαπώ ερωτικά, αν και αυτό το νόημα είναι επίσης δυνατό. Η φιλία είναι το γένος, που σαν επιμέρους είδη του έχει τις διάφορες μορφές συναισθημάτων, που μπορούν να συνδέσουν τα άτομα. Και στην ελληνική πόλη, η φιλία έχει πολύ σημαντικές θεσμικές πτυχές. Βεβαίως, πρόκειται κυρίως για τη φιλική σχέση μεταξύ ανδρών, συχνά βάσει άτυπων πολιτικών συνδέσμων που ονομάζονται εταιρείαι, ενώ ο Πλάτων, όπως και ο Αριστοτέλης, θα πουν δικαίως, ότι η φιλία είναι κατ’ εξοχήν ο τύπος σχέσης, που μπορεί να ευδοκιμήσει και να αναπτυχθεί σε μια ελεύθερη κοινότητα και ότι μια τέτοια κοινότητα την προϋποθέτει.

Κατά κανόνα, η τυραννία δεν μπορεί να ανεχθεί τη φιλίαν (Πλάτων, «Πολιτεία», Ι, 576a, Αριστοτέλης, «Ηθικά Νικομάχεια», Θ, 1161a 30-35, 1161b 1-10). O τύραννος έχει κάθε συμφέρον να εμποδίσει την, ανεξάρτητα από αυτό τον ίδιο, δημιουργία ισχυρών δεσμών μεταξύ των ανθρώπων, που θα μπορούσαν να ευνοήσουν τον αγώνα εναντίον της εξουσίας του και, εν πάση περιπτώσει, τη σύσταση μέσα στην κοινωνία ενός κέντρου αναφοράς που διαφεύγει του ελέγχου του. Μπορούμε να δούμε το πράγμα από μια μακιαβέλεια σκοπιά -δεν λέω μακιαβελική-, θέτοντας το ερώτημα του πώς πρέπει να ενεργήσει ο τύραννος για να κυβερνήσει. Απάντηση: πρέπει να καταστρέψει τις φιλικές σχέσεις. Ας μεταθέσουμε το ερώτημα στην εποχή μας: τι χρειάζεται ένα ολοκληρωτικό καθεστώς για να εξασφαλίσει τη θέση του; Να διαρρήξει με κάθε τρόπο όλες τις ανεξάρτητες από αυτό σχέσεις μέσα στην κοινωνία, να καταφέρει να κονιορτοποιήσει το λαό και να καταστήσει μοναδικό κέντρο αναφοράς και ενοποίησης τους την ίδια την εξουσία.

Δεν είναι εξ’ άλλου τυχαίο το γεγονός ότι, πολύ συχνά, οι αφηγήσεις των τυραννοκτόνων φέρνουν στο προσκήνιο φίλους, όπως στο περίφημο παράδειγμα του Αρμόδιου και του Αριστογείτονος στην Αθήνα, οι οποίοι σκότωσαν τον Ίππαρχο, γιο του τυράννου Πεισίστρατου. Θα βρούμε και άλλους στη νότια Ιταλία... Επομένως, η πρώτη διαπροσωπική σχέση, που μετρά στην πολιτική ζωή της κοινότητας είναι η φιλία, θα επανέλθω.

Το δεύτερο στοιχείο, για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του Αριστοτέλη στον ορισμό της τραγωδίας, είναι ο έλεος -θα μπορούσαμε να πούμε επίσης η συμπάθεια-, δεν πρόκειται για οίκτο ή για κάπως δακρύβρεχτη συμπόνια, αλλά για το γεγονός ότι ο ένας μπαίνει στη θέση του άλλου και συμπάσχει, δηλαδή μεταφορικά, υφίσταται αυτό που κάνει τον άλλο να πάσχει, δεν μένει απαθής απέναντι στη δυστυχία του. Βρίσκουμε έτσι σε ένα λόγο του Δημοσθένη («Κατά Τιμοκράτους», 171,1) το απόσπασμα, όπου λέει, ότι κατά γενική ομολογία, πρέπει τους ασθενείς ελεείν, να επιδεικνύεται έλεος απέναντι στους αδύναμους, να λαμβάνεται υπόψη αυτό που τους συμβαίνει...
Η ιδέα, φυσικά, βρίσκεται ήδη στην Ιλιάδα. Σας θυμίζω τη σκηνή, στο τέλος του έπους, μεταξύ Αχιλλέως και Πριάμου. Βρίσκουμε εκεί όλο τον έλεον του κόσμου, ο καθένας μπαίνει στη θέση του άλλου, και μάλιστα με διάφορους τρόπους. Μπορούμε λοιπόν να συγκρατήσουμε από τη μια τη φιλίαν, και από την άλλη τον έλεον, ως τυπικά συναισθήματα, που αφορούν στις σχέσεις μεταξύ ατόμων. Το επαναλαμβάνω, έχουμε να κάνουμε εδώ, φυσικά, με μια άτυπη θέσμιση, κάτι σαν έθιμο, αλλά με την ισχυρή έννοια του όρου, δηλαδή αυτού, που κατά τα ειωθότα εφαρμόζεται στην πόλη.

Εδώ είναι αναγκαία μια παρέκβαση. Όταν μιλάμε για συναισθήματα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα θεμελιώδες γεγονός, που αποτελεί επίσης κοινοτυπία – και τις κοινοτυπίες δεν τις πολυσκεφτόμαστε∙ τα συναισθήματα δεν λειτουργούν κατά παραγγελία. Μπορούμε, μέχρι ενός σημείου, να κατευθύνουμε την εξωτερική μας συμπεριφορά και να κυριαρχήσουμε στα συναισθήματα μας. Δεν είναι όμως δυνατό να τα αλλάξουμε επιβάλλοντας τη θέληση μας ή από απλό ηθικό καθήκον. Το περισσότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα διαμορφώσουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, όπως λέει ο Αριστοτέλης στην αρχή του δεύτερου βιβλίου των «Ηθικών Νικομαχείων»: «Ουτ' άρα φύσει ούτε παρά φύσιν εγγίνονται αι αρεταί, αλλά πεφυκόσι μεν ημίν δέξασβαι αυτάς, τελειουμένοις δε δια του έθους». [Oι αρετές δεν υπάρχουν μέσα μας εκ φύσεως - ούτε όμως και είναι αντίθετη προς τη φύση μας η γένεσή τους μέσα μας; η φύση μας έκανε επιδεκτικούς στις αρετές, τέλειοι όμως σ' αυτές γινόμαστε με τη διαδικασία του έθους (1103a 25).]

Και ιδού ένα πολύ ωραίο ανέκδοτο: κάποιοι φίλοι του Σωκράτη γνώρισαν ένα διάσημο φυσιογνωμιστή, του έδειξαν από μακριά τον Σωκράτη και του ζήτησαν να περιγράφει το χαρακτήρα του. Εκείνος, αφού τον κοίταξε καλά, απάντησε, ότι είναι ευέξαπτος και ανίκανος για αυτοέλεγχο, φιλήδονος, ψεύτης κ.λπ.. Κατάπληξη και γέλια των φίλων, που τα μετέφεραν όλα στον Σωκράτη. Έτσι ακριβώς ήμουν, τους απαντά· έκτοτε άλλαξα τον εαυτό μου, τα ελαττώματα όμως αυτά παρέμειναν χαραγμένα στο πρόσωπο μου (Κικέρων, Τusculanes, IV, 37).

Δεν πρέπει να ξεχάσουμε, ότι στην ελληνική αντίληψη -και ο Αριστοτέλης το αναφέρει ρητά- φιλία μόνο μεταξύ ίσων μπορεί να υπάρχει. Αυτό είναι εξάλλου που την ανάγει στο κατεξοχήν δημοκρατικό συναίσθημα, θα ήταν γελοίο, λέει, να φανταστούμε ότι δεσμοί φιλίας μπορούν να συνδέσουν ένα θνητό με τον Δία. Από την άλλη, το συναίσθημα αυτό απευθύνεται σε ό,τι αξιολογούμε θετικά στον άλλο. Αυτό μπορεί να φαίνεται αυτονόητο, αλλά μην ξεχνάτε ότι η χριστιανική θέση είναι εντελώς διαφορετική - θα επανέλθω επ' αυτού. Βλέπετε λοιπόν, ότι η φιλία εξαρτάται, κατά μία έννοια, από την πολιτική θέσμιση της πόλης, δεδομένου ότι η ίδια η πόλη θέτει τα άτομα ως ίσα, δημιουργώντας ως εκ τούτου τις συνθήκες για αυτό τον τύπο δεσμών. Και ταυτόχρονα η πόλη βεβαίως δίνει σε καθένα από τα μέλη της τη δυνατότητα να εξυψωθεί ώστε να γίνει άξιο φιλίας.

Υποθέστε τώρα, ότι η θεμελιώδης ηθική προτροπή σε μια κοινότητα είναι η αγάπη, όχι η ανοχή ή η λύπηση, αλλά η αγάπη των πάντων ανεξάρτητα από το τι είναι ο καθένας, επιπλέον δε, ότι πρέπει η αγάπη αυτή να επιδεικνύεται ακόμη περισσότερο, όταν το άτομο δεν αξίζει ηθικά. Σε αυτό ακριβώς έγκειται, όπως ξέρουμε, το περιεχόμενο της χριστιανικής προτροπής σε ό,τι αφορά τις ατομικές σχέσεις. Ο πραγματικός χριστιανικός ήρωας είναι αυτός, που μπορεί να φιλήσει τις πληγές των λεπρών ή ο Χριστός της παραβολής του Dostoevsky, ο οποίος φιλά στο στόμα τον Μέγα Ιεροεξεταστή, που μόλις του εξήγησε τις ορθολογικές φρικαλεότητες, που γνωρίζετε.

Φυσικά, δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο στον ελληνικό κόσμο. Η φιλία απευθύνεται στον άλλο στο βαθμό που ενσαρκώνει μια αξία, στο μέτρο που είναι καλός καγαθός, δηλαδή ένα ον «καλό και ωραίο». Όσο για τον έλεον, απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, αλλά δεν πρόκειται για αγάπη. Είναι το γεγονός, ότι ο άλλος λαμβάνεται υπ’ όψη, η δυστυχία του μετρά και υπαγορεύει την ανάλογη δράση. Μπορεί να δείξει κανείς έλεον σε ένα λεπρό και να τον βοηθήσει χωρίς να τον αγαπά ούτε να αισθάνεται υποχρεωμένος να φιλήσει τις πληγές του.

Είναι αλήθεια, ότι βρίσκουμε στον ελληνικό πνευματικό κόσμο κάτι που σηματοδοτεί ταυτόχρονα ένα όριο και μια αλλαγή, και για το οποίο ελέχθη -κακώς- ότι προανήγγειλε το χριστιανισμό. Πρόκειται βεβαίως για τη θέση, που αποδίδει ο Πλάτων στον Σωκράτη, που προέρχεται πιθανότατα από τον Σωκράτη ως ιστορικό πρόσωπο και συνίσταται στην προτροπή του να μην απαντάς στο κακό με το κακό. Είναι προτιμότερο να υφίστασαι την αδικία παρά να τη διαπράττεις. Είναι όμως διαφορετικό να πεις: μην απαντάς στο κακό με το κακό, πράγμα που αφορά στη συμπεριφορά μας και εξαρτάται από εμάς, είναι, όπως λέει ο Αριστοτέλης, «εφ’ ημίν». Και είναι άλλο να λες: να αγαπάς αυτόν που σου κάνει κακό. Αυτή η προτροπή δεν αφορά στη συμπεριφορά, αλλά στο συναίσθημα και είναι καθ’ αυτή παράλογη, διότι κανείς δεν μπορεί να κυριαρχήσει τα συναισθήματα του. Δεν συζητώ καν για το αν πρέπει ή όχι να αγαπάμε αυτούς που κάνουν κακό. Αν θεωρήσουμε όμως τι συνεπάγεται αυτό, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι όσο περισσότερο ο τάδε έχει βασανίσει στο Άουσβιτς, τόσο περισσότερο θα πρέπει να αγαπηθεί! Πρόταση απολύτως απορριπτέα.

Εδώ έγκειται η διπλοπροσωπία ή η θεμελιώδης υποκρισία του χριστιανισμού. Υποκρισία όχι με την τρέχουσα, αλλά με την οντολογική έννοια. Αυτό που προτείνεται εδώ είναι ένα είδος ψευδούς απολύτου, δεδομένου ότι πρόκειται για απόλυτο απολύτως μη πραγματοποιήσιμο και επομένως ανύπαρκτο. Και ζούμε κάτω ακριβώς από την τερατώδη κυριαρχία αυτής της αδύνατης ηθικής εδώ και σχεδόν δεκαεπτά αιώνες, πράγμα που φέρνει, φυσικά, καταστροφικά αποτελέσματα, όπως ο ουσιώδης διχασμός στον εσωτερικό κόσμο των ατόμων, που ο Ηegel είχε πολύ καθαρά δει. Όταν μιλά για τη δυστυχή συνείδηση, αναφέρεται κατά μία έννοια στο χριστιανισμό, που επιβάλλει στο άτομο έναν κανόνα, στον οποίο δεν μπορεί ποτέ να υπακούσει.

Εν ολίγοις, υπάρχει θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε μια ηθική, που λέει, ότι αυτός που κάνει το κακό (αυτό που θεωρώ, αυτό που θεωρούμε κακό) πρέπει παρά ταύτα να αντιμετωπίζεται ως άτομο, που δεν υποβιβάζεται εντελώς στο κακό που διαπράττει, ως άτομο, που μπορεί να αναπτύξει και άλλες δυνατότητες -αυτή η προτροπή έχει περιεχόμενο, δυνατότητα εφαρμογής, και αφορά σε μια συμπεριφορά, όχι σε συναισθήματα- και μια άλλη που λέει, ότι αυτόν που κάνει το κακό πρέπει να τον αγαπάς εξ’ ίσου, και μάλιστα περισσότερο από τους άλλους - πράγμα που καταλήγει σε μια ηθική η οποία, κυριολεκτικά, θα μας προέτρεπε να αγαπάμε τον Χίτλερ και τον Στάλιν. Σχηματοποιώ φυσικά, αλλά αυτή η εναλλακτική λύση είναι σαφώς παρούσα.

Η δεύτερη ηθική, η χριστιανική, της οποίας εξ’ άλλου θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε τους προδρόμους στην Παλαιά Διαθήκη -η Καινή είναι από αυτή την άποψη λιγότερο ανακαινιστική απ' όσο θα ήθελε-, καταλήγει επομένως να μεταμορφώσει το άτομο σε αιώνιο ένοχο, που παραμένει πάντοτε ανεπαρκές απέναντι στον κανόνα. Είναι ως εκ τούτου καταδικασμένο να συμβιβάζεται διαρκώς με αυτό τον κανόνα, να ζει μέσα στον κομφορμισμό και στη διπλοπροσωπία, σχετικοποιώντας, ως μη όφειλε, τα πράγματα.

Όσο για το κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, ο χριστιανισμός ξεκινά αγνοώντας το αναφανδόν: δεν μας αφορά, λένε τα ευαγγέλια, πάσα εξουσία εκ θεού, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι (είναι η Προς Ρωμαίους Επιστολή) κ.λπ.. Έτσι καταλήγουμε αναγκαστικά σε μια σχάση, σε μια διάσπαση. Από τη μια ένας δημόσιος χώρος, θεσμισμένος, όπου ο Καίσαρ κάνει ό,τι έχει να κάνει και όπου, παρ' όλες τις συζητήσεις περί αυτού, δεν βλέπουμε με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να εφαρμοστούν οι κανόνες της ηθικής: ο εξομολογητής του βασιλιά μπορεί βεβαίως να του επιβάλλει μια μετάνοια επειδή διέταξε τη σφαγή μερικών χιλιάδων υπηκόων του, όμως αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα τη νομιμότητα του βασιλιά. Από την άλλη, ένας ιδιωτικός χώρος, όπου ισχύει αυτή η μη πραγματοποιήσιμη προτροπή του να αγαπάς τον πλησίον σου, όποιος κι αν είναι αυτός, περισσότερο από τον εαυτό σου. Ασφαλώς, μετά τη θέσμισή του, ο χριστιανισμός απέκτησε εξαιρετική πνευματική ευρύτητα, οικειοποιούμενος μεγάλο τμήμα της αρχαίας φιλοσοφίας και των μεθόδων της, οπότε τα προβλήματα εμφανίζονται πιο επεξεργασμένα, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών και ενεργοποιείται μια ολόκληρη σοφιστεία.

Όλα αυτά τα βρίσκουμε, από κάποια στιγμή και μετά, στους Πατέρες της Εκκλησίας και στη συνέχεια στους θεολόγους του Μεσαίωνα. Και τα επιχειρήματα εξακοντίζονται προς όλες τις κατευθύνσεις: για να καταδικάσουν το φόνο του βασιλιά ή για να τον δικαιολογήσουν ή και τα δύο... επειδή έχει επανεισαχθεί στον δημόσιο χώρο κάτι σαν θείο φυσικό δίκαιο, που ο μονάρχης είναι παρά ταύτα υποχρεωμένος να σεβαστεί. Δεν επιτυγχάνεται όμως ποτέ μια συμφωνία, ένα μονοσήμαντο δόγμα. Παραμένει σε τελευταία ανάλυση αυτή η διπλοπροσωπία της θέσμισης, ανάμεσα σε μια πολιτική, που προέρχεται από την απλή πραγματικότητα και σε μια ηθική, που περιορίζεται στον ιδιωτικό βίο των ανθρώπων.

Όμως, το σημαντικό -αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος, που επέμεινα σε αυτή την παρέκβαση- είναι, ότι δεν υπάρχουν στον αρχαίο ελληνικό κόσμο η διπλοπροσωπία, το ενσωματωμένο ψέμα στην πραγματική λειτουργία της κοινωνίας και στην παράσταση, που φτιάχνει η ίδια για τον εαυτό της και η οποία εξακολουθεί να υφίσταται από το Μεσαίωνα μέχρι τον σύγχρονο κόσμο μας. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε, ότι απουσιάζει από όλες τις ιστορικές κοινωνίες, με εξαίρεση τις μονοθεϊστικές. Οι ασιάτες δεσπότες δεν θα πουν κάτι και θα κάνουν κάτι άλλο. Στην Ελλάδα, στη Ρώμη, δεν θα πουν, ότι όλα τα ανθρώπινα όντα είναι ίσα για να επικυρώσουν στη συνέχεια τις υπάρχουσες ιεραρχίες. Δεν θα ισχυριστούν, ότι η δικαιοσύνη οφείλει, να προέχει στις σχέσεις μεταξύ πόλεων, θα πουν ότι αυτό που υπερισχύει στις σχέσεις μεταξύ πόλεων, αν δεν είναι ίσες, είναι η βία. Δεν θα βρούμε όμως αυτές τις εξωφρενικές καταστάσεις, στις οποίες έχουμε από τη μια μεριά ένα διεθνές δίκαιο, που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει τη δικαιοσύνη στις σχέσεις μεταξύ Κρατών και από την άλλη παρεμβάσεις στη Νικαράγουα, στα νησιά Φόκλαντ, στο Αφγανιστάν κ.α., καταστάσεις στις οποίες το δίκαιο δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο. Εφιστώ την προσοχή σας σε αυτό το κεφαλαιώδες γεγονός: μία από τις συνθήκες ύπαρξης αυτού, που αποκαλούμε ιδεολογία -με την πραγματική έννοια του όρου και όχι με την έννοια που κολλά παντού, όπως στους αλθουσερικούς ή σε άλλους, που μιλάνε για ιδεολογία των Ελλήνων ή των Παπούα- είναι ακριβώς αυτός ο διχασμός ανάμεσα στο λέγειν και το πράττειν.

Μια τέτοια απόσταση ανάμεσα σε απατηλό λόγο και πραγματικότητα της κοινωνικής δράσης έχει σημαντικές προεκτάσεις. Μια πραγματική ηθική μόνο στα εφ’ ημίν, σε ό,τι εξαρτάται από εμάς, μπορεί να αναφέρεται. Και είναι ουσιώδες να αναγνωρίσουμε αυτόν ακριβώς το χώρο της ψυχικής ζωής, που ο άνθρωπος δεν ελέγχει – εξ’ άλλου δεν μπορούμε να δούμε στη συγκεκριμένη περίπτωση τί θα σήμαινε ο έλεγχος. Μπορούμε να ελέγξουμε τη συμπεριφορά, που προέρχεται από τα συναισθήματα, όχι όμως τα ίδια τα συναισθήματα. Κατά συνέπεια, κάθε ηθική προτροπή απευθυνόμενη στα συναισθήματα είναι παράλογη. Ακόμη μεγαλύτερος παραλογισμός είναι η προσπάθεια επιβολής αδύνατων ή αντιφατικών συναισθημάτων.

Όποιος αγαπά όλο τον κόσμο φυσικά δεν αγαπά κανένα. Και όποιος αγαπά αυτό που μισεί δεν μισεί τίποτα - αλλά όποιος δεν μισεί τίποτα δεν επενδύει τίποτα συναισθηματικά. Πράγμα, που οριακά είναι δυνατό, αλλά αποτελεί εξ ορισμού αποκλειστικότητα ορισμένων ατόμων, χριστιανών αναχωρητών στην έρημο ή οπαδών του βουδισμού. Και η ύπαρξη αυτών των περιθωριακών ατόμων, ερημιτών ή αγίων επιτρέπει ταυτόχρονα στην κοινωνία να δικαιολογείται και να ενοχοποιείται δίνοντας στον εαυτό της την απατηλή απόδειξη της δυνατότητας να πραγματωθεί το διακηρυσσόμενο ιδεώδες. Ο άγιος τάδε το καταφέρνει, άρα η ηθική μας δεν είναι παράλογη· εμείς όμως δεν έχουμε το απαιτούμενο ανάστημα, πρέπει επομένως να εξιλασθούμε, να γονυπετήσουμε, να συνεισφέρουμε στους εράνους για την ανοικοδόμηση του ιερού ναού κ.λπ. - και ταυτόχρονα, αναμφίβολα, να μάθουμε να εξαπατάμε.

Ίσως υπήρξε κάποια στιγμή στην ιστορία του χριστιανισμού, που αυτή η διπλοπροσωπία δεν είχε ακόμη εμφανιστεί: Αναφέρομαι στους δύο πρώτους αιώνες της εξάπλωσής του (τον 2ο και τον 3ο μ.Χ. αιώνα) περίοδο, για την οποία έχει κανείς την εντύπωση σε μεγάλο βαθμό, ότι αυτοί οι χριστιανοί είχαν πράγματι παραιτηθεί από την εγκόσμια ζωή και περίμεναν ανά πάσα στιγμή τη Δευτέρα Παρουσία, την επιστροφή του Χριστού επί της γης. Ως εκ τούτου, η επίγεια ζωή -συμπεριλαμβανομένης βεβαίως και της ζωής των πολιτικών θεσμών- έχανε κάθε σημασία, αφού ο Μεσσίας θα εμφανιζόταν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Υπό αυτές τις συνθήκες, όταν τα άτομα ζουν μια ζωή, που μόνο κατ' όνομα είναι, ζωή, σε απόλυτη ετοιμότητα και με τις αποσκευές ανά χείρας για το ταξίδι στον άλλο κόσμο, είναι δυνατό να φανταστούμε εφαρμογή της χριστιανικής ηθικής που να μην αποτελεί διαρκή διπλοπροσωπία. Από τη στιγμή όμως που οι χριστιανοί εγκαθίστανται μόνιμα στη ζωή της κοινωνίας, και επομένως από τη στιγμή, όπου ο χριστιανισμός αναγνωρίζεται (το 313 μ.Χ., επί Κωνσταντίνου) και στη συνέχεια γίνεται η υποχρεωτική θρησκεία για όλους τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας επί ποινή διώξεων (384, ψήφισμα του Θεοδόσιου), η διπλοπροσωπία βρίσκεται στην καρδιά της χριστιανικής θέσμισης της κοινωνίας και η κατάσταση αυτή προεκτείνεται μέχρι τις μέρες μας με τη διάσταση ανάμεσα σε ένα δικαιολογητικό λόγο και στην πραγματικότητα.

Συμπεραίνοντας, ας επανέλθουμε σε δύο στοιχεία της άτυπης θέσμισης της κοινωνίας στην αρχαία Ελλάδα, δηλαδή τον έλεον και τη φιλίαν. Διαβάστε σχετικά ή ξαναδιαβάστε αυτό το υπέροχο χωρίο των «Ηθικών Νικομαχείων» (Η, 1155a 23-29), όπου ο Αριστοτέλης λέει, ότι πρόκειται για τη σημαντικότερη αρετή, σημαντικότερη ακόμη και από τη δικαιοσύνη, σε βαθμό που οι νομοθέτες δικαίως ασχολούνται περισσότερο με τη φιλία, παρά με τη δικαιοσύνη. Φράση πολύ περίεργη, που θα έπρεπε να αναλυθεί σε βάθος, τόσο σε σχέση με το ιστορικό ανάφορο, το οποίο έχει κατά νου ο Αριστοτέλης, όσο και για την κατανόηση της σημασίας της.

Όπως και να 'χει το πράγμα, αντιμετωπίζει αρνητικά το γεγονός, ότι οι τύραννοι δεν συμβιβάζονται με τη φιλία μεταξύ πολιτών και προσθέτει, ότι αν η φιλία βασίλευε παντού στην πόλη, δεν θα υπήρχε ανάγκη δικαιοσύνης, διότι, όπως λέει η παροιμία, «τα πάντα είναι κοινά μεταξύ φίλων» («Ηθικά Νικομάχεια», Η, 1159 b 30). Χαράσσει έτσι ένα είδος προοπτικής - ορίου, ένα ιδεώδες, στο πλαίσιο του οποίου, ιδιαίτερα, το μεγάλο ερώτημα της διανεμητικής δικαιοσύνης (τι πρέπει να δοθεί σε ποιον;) δεν θα ετίθετο καν, δεδομένου, ότι δεν θα υπήρχε κανείς, που θα ήθελε να προστατεύσει τα αγαθά του ούτε θα είχε βλέψεις για τα αγαθά του άλλου, και όπου ακόμη και οι όροι «δικό μου» και «δικό σου» θα είχαν περιπέσει σε αχρησία.

Κορνήλιος Καστοριάδης

Το κείμενο του άρθρου αποτελεί  απόσπασμα σεμιναρίου (1983) του Κορνήλιου Καστοριάδη, το οποίο έχει συμπεριληφθεί στο εξαιρετικό βιβλίο «Η Ελληνική ιδιαιτερότητα, Τόμος Β΄, Η Πόλις και οι νόμοι» (εκδ. «Κριτική. Επιστημονική Βιβλιοθήκη», Αθήνα, 2008, μετάφραση: Ζωή Καστοριάδη.)

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com