Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Ο μηχανισμός της στημένης οικονομικής κρίσης του 1929 στη σύγχρονη εφαρμογή του

Το 1835 ο Πρόεδρος Andrew Jackson έκλεισε την κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. Τότε το Αμερικανικό κράτος είχε μηδενικό χρέος, είχε ξεπληρώσει όλα του τα χρέη. Ο Jackson (1747-1845) δήλωνε πως «οι γενναίες προσπάθειες των τραπεζών να ελέγξουν την κυβέρνηση δεν είναι παρά μια πρόγευση της μοίρας που περιμένει τον Αμερικανικό λαό εάν παραπλανηθούν στην αποδοχή της ίδρυσης κεντρικής τράπεζας ελεγχόμενης από τους τραπεζίτες». Όμως το 1913 οι τραπεζίτες κατάφεραν την ίδρυση της FED.
Το ιστορικό ίδρυσης της FED
1775: O Αμερικανικός πόλεμος για την ανεξαρτησία ξεκινά καθώς οι αμερικανικές αποικίες θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν από την Αγγλία και την καταπιεστική μοναρχία της. Πολλοί ήταν οι λόγοι του πολέμου για την ανεξαρτησία αλλά ένας λόγος ξεχωρίζει σαν κύρια αιτία : ότι ο βασιλιάς Γεώργιος ο 3ος της Αγγλίας κήρυξε παράνομη την κυκλοφορία του νομίσματος που οι αποικίες παρήγαγαν και χρησιμοποιούσαν χωρίς την επιβάρυνση τόκου, ενώ τους ανάγκαζε να δανείζονται χρήματα από την κεντρική τράπεζα της Αγγλίας με τόκο, επιβαρύνοντας αυτομάτως τις αποικίες με χρέος. Όπως έγραψε αργότερα ο Βενιαμίν Φραγκλίνος η άρνηση του βασιλιά Γεωργίου 3ου να επιτρέψει στις αποικίες να λειτουργήσουν ένα ειλικρινές χρηματικό σύστημα που ελευθέρωνε τον άνθρωπο από τα νύχια των εκμεταλλευτών των χρημάτων ήταν ίσως η πρωταρχική αιτία της επανάστασης. Το 1783 η Αμερική ανεξαρτητοποιείται όμως η μάχη της εναντίον του θεσμού της Κεντρικής Τράπεζας και των διεφθαρμένων προσώπων που σχετίζονται με αυτόν μόλις είχε ξεκινήσει. Τι είναι λοιπόν η Κεντρική τράπεζα; Μια κεντρική τράπεζα είναι ένα ίδρυμα που παράγει το νόμισμα ενός ολόκληρου έθνους. Δύο είναι οι βασικές της αρμοδιότητες, ο έλεγχος των επιτοκίων και ο έλεγχος της κυκλοφορίας χρήματος. Η σημερινή κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α. αλλά και άλλων χωρών στον κόσμο πλέον, δεν παρέχει απλά στην οικονομία χρήμα, αλλά το δανείζει με τόκο. Με την αύξηση και τη μείωση της παροχής χρήματος η κεντρική τράπεζα ρυθμίζει την τιμή του εκδιδόμενου χρήματος (αξία). Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως ολόκληρη η δόμηση αυτού του συστήματος μπορεί να παράγει μονό ένα πράγμα μακροπρόθεσμα: ΧΡΕΟΣ. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μεγαλοφυΐα για να καταλάβει την απάτη. Γιατί κάθε δολάριο που παράγεται από την κεντρική τράπεζα δανείζεται με τόκο. Αυτό σημαίνει πως κάθε δολάριο που παράγεται συνοδεύεται από ένα ποσοστό χρέους βασιζόμενο σε αυτό το δολάριο, και αφού η κεντρική τράπεζα έχει το μονοπώλιο στην παράγωγη νομίσματος για όλη τη χώρα και δανείζει το κάθε δολάριο με ένα άμεσο υπολογισμένο χρέος πάνω του, από κάπου πρέπει να προκύψουν τα χρήματα για την αποπληρωμή του χρέους. Στην πράξη μπορούν να διοχετευθούν μόνο από την κεντρική τράπεζα πάλι, πράγμα που σημαίνει πως η τράπεζα πρέπει διαρκώς να αυξάνει την παροχή χρήματος για να καλύπτει προσωρινά το εκκρεμές χρέος που δημιουργείται το οποίο μετά, εφόσον το νέο χρήμα δανείζεται κι αυτό με τόκο, δημιουργεί επιπλέον χρέος! Το τελικό αποτέλεσμα αυτού του συστήματος είναι σίγουρα η σκλαβιά, γιατί είναι αδύνατο για κυβέρνηση και λαό να εξέλθουν από το αναπαραγόμενο χρέος. Οι ιδρυτικοί πατέρες αυτής της χωράς το γνώριζαν αυτό πολύ καλά. «Πιστεύω πως οι τραπεζικοί οργανισμοί είναι πιο επικίνδυνοι από τακτικά στρατεύματα. Αν ποτέ ο αμερικανικός λαός επιτρέψει σε ιδιωτικές τράπεζες να ελέγχουν την έκδοση νομίσματος οι τράπεζες και οι εταιρείες που θα αναπτυχτούν γύρω τους θα στερήσουν στους ανθρώπους τις περιουσίες τους μέχρι που τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στην ήπειρο που οι πατέρες τους κατέκτησαν». (THOMAS JEFFERSON 1743-1826)«Αν θέλετε να παραμείνετε σκλάβοι των τραπεζιτών και να πληρώνετε το κόστος της δικής σας σκλαβιάς αφήστε τους να κόβουν νόμισμα και να ελέγχουν την πίστωση του έθνους» (Sir Josian Stamp 1880-1941). Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι κυρίαρχες οικογένειες στον τραπεζικό-επιχειρηματικό κόσμο ήταν οι Rockefeller οι Morgan, οι Warburg και οι Rothschild οι οποίοι γύρω στο 1900 προσπάθησαν να προωθήσουν νομοθεσία για τη δημιουργία κεντρικής τράπεζας, όμως γνώριζαν ότι κυβέρνηση και λαός ήταν κουρασμένοι από τέτοια ιδρύματα, έτσι δημιούργησαν τεχνηέντως επεισόδια προς επηρεασμό της κοινής γνώμης. Ο J.P MORGAN δημιούργησε και προώθησε ένα ψευδές δημοσίευμα που είχε τεράστια επιρροή και αφορούσε στη δήθεν επικείμενη πτώχευση πολύ μεγάλης και γνωστής τράπεζας της Νέας Υόρκης. Γνώριζε πολύ καλά ότι θα προκαλούσε μαζική υστερία που θα επηρέαζε και άλλες τράπεζες, πράγμα που έγινε. Όλοι άρχισαν τις αναλήψεις για να μη χάσουν τα χρήματα τους, κι έτσι οι τράπεζες αναγκάστηκαν να ζητήσουν την αποπληρωμή των δανείων που είχαν χορηγήσει, κάνοντας τους δανειολήπτες να πουλήσουν τις περιουσίες τους. Μια αλληλουχία χρεοκοπιών –κατασχέσεων πρόεκυψε. Ανακαλώντας εκείνες τις μνήμες μερικά χρόνια αργότερα ο Fredik Allen του περιοδικού LIFE έγραφε : «τα συμφέροντα των Μόργκαν εκμεταλλευτήκαν την κατάσταση για να επιταχύνουν τον πανικό του 1907 κλιμακώνοντάς την εξέλιξή του. Ο πανικός του 1907 οδήγησε σε διεξαγωγή ερευνάς από το κογκρέσο με επικεφαλής τον γερουσιαστή NELSON ALDRIGH, που είχε στενές σχέσεις με τα τραπεζικά καρτέλ και αργότερα έγινε μέλος της οικογένειας Rockefeller δια γάμου. Η επιτροπή λοιπόν του ΑLDRICH συνέστησε να συσταθεί μια κεντρική τράπεζα προκειμένου να μην ξανασυμβεί ένας πανικός σαν του 1907. Αυτή ήταν η σπίθα που ήθελαν οι διεθνείς τραπεζίτες για να βάλουν μπρος τα σχεδία τους. Το 1910 έγινε μυστική συνάντηση στο νησί JEKYLL κοντά στις ακτές της Georgia. Εκεί συντάχθηκε από τους 10 συμμετέχοντες ενδιαφερόμενους, κάτω από απόλυτη μυστικότητα, το σχέδιο νόμου για την ίδρυση της Κεντρικής Τράπεζας με το όνομα Ομοσπονδιακή Πράξη Αποθεματικού. Ο νόμος αυτός συντάχτηκε από τραπεζίτες όχι από νομοθέτες. Αφού το συνέταξαν το έδωσαν στην πολιτική βιτρίνα τους τον ΑLDRICH προς ψήφιση στο κογκρέσο. Το 1913 με ισχυρή οικονομική υποστήριξη και χρηματοδότηση από τους τραπεζίτες ο WOODROW WILSON έγινε πρόεδρος, έχοντας ήδη συμφωνήσει να υπογράψει την Ομοσπονδιακή Πράξη Αποθεματικού με αντάλλαγμα την υποστήριξη της προεκλογικής του καμπάνιας. Ο WILSON υπέγραψε το σχετικό νόμο μετά τη ψήφισή του σε αμφιλεγόμενη και ελεγχόμενη για τη νομιμότητά της ψηφοφορία στο κογκρέσο (παράνομα χαμηλός αριθμός συμμετεχόντων στη ψηφοφορία). Χρόνια αργότερα ο ίδιος ο WILSON γράφει μετανοημένος: «Το μεγάλο βιομηχανικό μας έθνος ελέγχεται από το πιστωτικό του σύστημα, το όποιο είναι συγκεντρωμένο σε ιδιώτες. Η ανάπτυξη του έθνους και επομένως και κάθε δραστηριότητα είναι στα χεριά λίγων ατόμων των οποίων η δραστηριότητα είναι επικεντρωμένη στις προτεραιότητες των δικών τους συμφερόντων (επενδυμένων κεφαλαίων) και οι οποίοι εξαιτίας της σχέσης αυτής περιορίζουν και ελέγχουν την αυθεντική οικονομική ελευθερία. Έχουμε καταντήσει μια από τις χειρότερα διακυβερνημένες, μια από τις πιο ελεγχόμενες και υποδουλωμένες κυβερνήσεις του πολιτισμένου κόσμου. Όχι πια κυβέρνηση που προέρχεται από την ελεύθερα εκφρασμένη από ψηφοφορία βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών της, αλλά μια κυβέρνηση που κατευθύνεται από τις προτεραιότητες και τις απειλές μικρών ομάδων ισχυρών ανδρών». O βουλευτής LUIS Mc FADDEN εκφράστηκε κι αυτός με ειλικρίνεια μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου : «Ένα παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα θεσπίστηκε εδώ. Ένα υπερκράτος ελεγχόμενο από διεθνείς τραπεζίτες που δρουν συλλογικά για να υποδουλώσουν τον κόσμο για δικό τους συμφέρον. Η Ομοσπονδιακή Πράξη Αποθεματικού σφετερίστηκε την κυβέρνηση». Στο κοινό διατυπωνόταν ότι το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό Σύστημα αποτελούσε οικονομικό σταθεροποιητή και πως ο πληθωρισμός και οικονομικές κρίσεις αποτελούσαν πλέον παρελθόν. Όμως όπως έδειξε η ιστορία η διατύπωση αυτή απείχε πολύ από την πραγματικότητα. Γεγονός αποτελούσε το ότι οι διεθνείς τραπεζίτες είχαν μια εκσυγχρονισμένη μηχανή για να επεκτείνουν τις φιλοδοξίες τους. Για παράδειγμα από το 1914 ως το 1919 η ομοσπονδιακή τράπεζα αύξησε την παροχή χρήματος σχεδόν 100% οδηγώντας μικρές τράπεζες αλλά και πολίτες σε εκτεταμένο δανεισμό και το 1920 η ομοσπονδιακή τράπεζα απαίτησε την αποπληρωμή τεράστιου αριθμού δανείων με αποτέλεσμα οι μικρές τράπεζες να χρειαστεί να επανεισπράξουν άμεσα αντίστοιχα τεράστιο πλήθος δανείων, και όπως το 1907 μαζικές αναλήψεις πανικού, χρεοκοπία και κατάρρευση ήταν τα επακόλουθα. Πάνω από 5400 ανταγωνιστικές τράπεζες εκτός του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματος κατέρρευσαν, εδραιώνοντας περισσότερο το μονοπώλιο μιας μικρής ομάδας διεθνών τραπεζιτών. Έχοντας γνώση αυτού του εγκλήματος ο βουλευτής LINDBERGH είπε το 1921 : «υπό την ομοσπονδιακή προστασία αποθεματικού οι πανικοί δημιουργούνται επιστημονικά, ο εν εξελίξει πανικός είναι ο πρώτος επιστημονικά δημιουργημένος, υπολογισμένος με ακρίβεια μαθηματικής εξίσωσης». Όμως ο πανικός του 1920 ήταν απλά ζέσταμα, από το 1921 ως το 1929 η ομοσπονδιακή τράπεζα αύξησε πάλι την εισροή χρήματος, με αποτέλεσμα πάλι τον εκτενή δανεισμό σε τράπεζες και κοινό. Οι τραπεζίτες προσέφεραν ένα σχετικά νέο τύπο δανείου, το δάνειο περιθωρίου (το γνωστό μας margin), για την αγορά μετοχών από το χρηματιστήριο. Πολύ απλά ένα δάνειο περιθωρίου επέτρεπε σε έναν επενδύτη να διαθέσει μόνο το 10% της τιμής μιας μετοχής και το άλλο 90% να το δανείζεται μέσω του χρηματιστή (τα σημερινά παράγωγα δηλαδή) με αλλά λόγια ένα άτομο μπορούσε να κατέχει μετοχές άξιας 1000$ έχοντας διαθέσει μόλις 100$,αυτή η μέθοδος ήταν διαδεδομένη τότε και προσφιλής αφού όλοι έμοιαζαν να βγάζουν λεφτά στο χρηματιστήριο, ωστόσο υπήρχε μια παγίδα σε αυτό το δάνειο, μπορούσε να ανακληθεί οποιαδήποτε στιγμή και έπρεπε να πληρωθεί μέσα στις επόμενες 24ωρες, και το τυπικό αποτέλεσμα είναι η πώληση των μέτοχων που αγοραστήκαν με το δάνειο. Έτσι μερικούς μήνες πριν τον Οκτώβρη του 1929 ο Rockefeller o Bernahard Barack και μερικοί άλλοι σιωπηρά εξήλθαν από την αγορά και την 24/10/1929 οι κεφαλαιούχοι της Νέας Υόρκης που παρείχαν δάνεια περιθωρίου άρχισαν να τα ανακαλούν μαζικά, αυτό πυροδότησε μαζικές πωλήσεις στο χρηματιστήριο γιατί όλοι έπρεπε να καλύψουν τα δάνεια περιθωρίου, αυτό με τη σειρά του πυροδότησε μαζικές αναλήψεις πανικού για τον ίδιο λόγο με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν 16000 τράπεζες, επιτρέποντας στους διεθνείς τραπεζικούς συνωμότες, όχι μόνο να αγοράσουν τις ανταγωνίστριες τράπεζες σε εξευτελιστικές τιμές αποτίμησης, αλλά και ολόκληρες επιχειρήσεις για ψίχουλα. Ήταν η μεγαλύτερη κλοπή στην αμερικανική ιστορία, αλλά δε σταμάτησε εκεί. Αντί να αυξήσουν την κυκλοφορία χρήματος για να συνέλθει η χωρά από την κατάρρευση η ομοσπονδιακή τράπεζα την μείωσε πυροδοτώντας μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές υφέσεις στα ιστορικά χρονικά. Και πάλι ο βουλευτής LUIS McFADDEN ένας πολέμιος των τραπεζικών καρτέλ προετοιμάζει να καταθέσει πρόταση μομφής κατά του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού λέγοντας για την κατάρρευση και την ύφεση : «ήταν ένα προσεκτικά σχεδιασμένο επεισόδιο, οι διεθνείς τραπεζίτες προσπάθησαν να επιφέρουν μια κατάσταση απελπισίας, για να μπορούν να ανελιχτούν σε αφεντικά όλων μας» Δε μας προκαλεί έκπληξη πως μετά από 2 απόπειρες δολοφονίας ο McFADDEN δηλητηριάστηκε σε δεξίωση πριν προλάβει να προωθήσει την πρόταση μομφής. Τώρα, έχοντας οδηγήσει την κοινωνία στην εξαθλίωση οι ομοσπονδιακοί τραπεζίτες αποφάσισαν πως ο κανόνας χρυσού έπρεπε να αφαιρεθεί και για να το πετύχουν αυτό έπρεπε να μαζέψουν όλο τον εναπομείναντα χρυσό στο σύστημα. Έτσι με δικαιολογία ότι βοηθείται η λήξη της ύφεσης πραγματοποιήθηκε η κατάσχεση χρυσού το 1933. Υπό την απειλή φυλάκισης 10 ετών, όλοι στην Αμερική έπρεπε να παραδώσουν κάθε διαθέσιμη ράβδο χρυσού στο θησαυροφυλάκιο, ουσιαστικά κλέβοντας έτσι από το λαό τα λίγα που είχαν μείνει (χρυσά νομίσματα, ράβδους αλλά και πιστοποιητικά κατοχής χρυσού έπρεπε να παραδοθούν με νόμο) και στα τέλη του 1933 ο χρυσός κανόνας καταργήθηκε. Τα χαρτονομίσματα πριν του 1933 έγραφαν πάνω «είναι εξαγοράσιμο σε χρυσό» τα σημερινά γραφούν “this note is legal tender for all debts and private” δηλαδή ότι είναι νόμιμο μέσο αποζημίωσης που όμως δεν αντικρίζεται από τίποτε απολύτως. Η αξία του χρήματος συναρτάται άμεσα με την ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί στο οικονομικό σύστημα. Ελέγχοντας την ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί, διαμορφώνεις κατά το δοκούν και την αξία του, κι έχεις τη δύναμη να γονατίζεις ολόκληρες οικονομίες και κοινωνίες. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των Η.Π.Α. (η FED) αποτελεί ιδιωτική επιχείρηση, διαμορφώνει πολιτική ανεξάρτητα από την Πολιτεία και πρακτικά δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Δανείζει όλη την ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί με τόκο στην κυβέρνηση, ακριβώς όπως το διεφθαρμένο μοντέλο κεντρικής τράπεζας από το οποίο η χώρα προσπάθησε να γλιτώσει κατά την αμερικανική επανάσταση…

Σχόλιο: μας θυμίζει η σημερινή οικονομική συγκυρία κάτι σχετικό;
1. Η σύγχρονη κατάρρευση των χρηματιστηρίων διεθνώς αφού πρώτα αυτοί που έπρεπε - οι ειδήμονες - αποσύρθηκαν παίρνοντας ζεστό ρευστό χρήμα κι αφήνοντας τους υπόλοιπους που είχαν το θράσος να πιστέψουν ότι μπορούν κι αυτοί να αισθανθούν "επενδυτές", με αόρατους (άϋλους) τίτλους χωρίς αξία στο χέρι
2. Η σύγχρονη επιλεκτική κατάρρευση χρηματοοικονομικών εταιρειών που προωθούν τα προϊόντα φούσκες (παράγωγα κ.ά.) όπως η Lehman (στη περίπτωση αυτή δεν έμειναν σε ψιθύρους όπως τότε)
3. Την επόμενη της "κατάρρευσης" της Lehman ρώσος οικονομικός αναλυτής σε άρθρο του στην Pravda ανέλυε την κατάσταση βαφτίζοντάς την ως "τη νέα 11/9".
4. Ο ψυχολογικός πόλεμος μέσω των διεθνούς "κύρους" χρηματοοικονομικών οργανισμών που ελέγχουν οι εκλεκτοί και με τους οποίους βαθμολογούν τις οικονομίες των υπολοίπων κρατών, καθώς και μέσω των μέσων ενημέρωσης παγκόσμιου βεληνεκούς που επίσης ελέγχουν (αλήθεια πώς ΄'διασώθηκαν" τα παπαγαλάκια τους από την κρίση ενώ τις πρώτες μέρες των εξελίξεων εφέροντο ως χρεοκωπημένες χρηματοοικονομικές εταιρείες αξιολόγησης;).
5. Η ψυχολογία των νοικοκυριών που αντέδρασε με τη συγκράτηση και δραστικό περιορισμό των δαπανών της οικογένειας. Η κίνηση αυτή αποτελεί το πρώτο και βασικό νταμάκι του ντόμινο για την βέβαιη εισαγωγή της παγκόσμιας οικονομίας σε πραγματική ύφεση με την πτώση της κατανάλωσης, τον περιορισμό της ζήτησης για προϊόντα και υπηρεσίες, το κλείσιμο των επιχειρήσεων και την επακόλουθη ανεργία.
6. Ποιά η συνέχεια; Η εξαγορά από τους εκλεκτούς που φέρουν τα ίδια ονόματα και σήμερα (Ρότσιλντ, Ροκφέλερ) σε εξευτελιστικές τιμές των όποιων αξιόλογων ανταγωνιστών (τράπεζες, επιχειρήσεις) με συνέπεια την εξαθλίωση των εργαζομένων και τη σταδιακή επαναφορά στον εργασιακό μεσαίωνα και γιατί όχι, στη συνέχεια την απαλλαγή από τους πλεονάζοντες "παραγωγικούς συντελεστές" με όποιο προσφορότερο τρόπο (βλέπε παρακάτω σχετική αναφορά σε προηγούμενο άρθρο μας με τίτλο "Παγκόσμια Οικονομική Κρίση").
Η συνέχεια... επί της καθημερινότητας!
Μήπως έχει κάποιος αντιληφθεί τους λόγους για την περιβόητη "κρίση του πετρελαίου" που εκτόξευσε πέρυσι την τιμή του στα 150 $ και ένα χρόνο μετά είναι πάλι στα 40 $;

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Εθελοντές που αλλάζουν ζωές παιδιών

Τον λένε Γιάννη Μπίτζο και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές βρισκόταν σε κάποια μικρή πόλη στην Ταϊλάνδη και χειρουργούσε παιδιά με συγγενείς ανωμαλίες στόματος.
Ο ίδιος και μία ομάδα άλλων τεσσάρων πλαστικών χειρουργών από την Αμερική αφήνουν για δύο εβδομάδες κάθε χρόνο την πελατεία τους, τα ευρύχωρα και όμορφα διακοσμημένα ιατρεία τους και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς σε παιδιά που κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν μια τέτοια αισθητική επέμβαση και να αλλάξουν τη ζωή τους. “Αυτό ακριβώς είναι το σημαντικό για μένα. Μετά από μια τέτοια επέμβαση αλλάζει η καθημερινότητα ενός παιδιού που μπορεί εξαιτίας μιας τέτοιας συγγενούς ανωμαλίας στο στόμα να μην τρεφόταν κανονικά, να ήταν απομονωμένο από τον περίγυρό του, να μην είχε τα ίδια δικαιώματα στη μόρφωση, στο παιχνίδι. Και αυτό το βλέπεις. Αμέσως μετά την επέμβαση αλλάζουν όλα. Οι άνθρωποι κλαίνε, είσαι γι’ αυτούς ο σωτήρας τους, σου φιλούν τα χέρια. Νιώθω κάθε φορά τεράστια ικανοποίηση”, λέει ο κ Μπίτζος. Ο κ. Μπίτζος είναι μέλος της εθελοντικής οργάνωσης Healing Children (Θεραπεύοντας τα Παιδιά). “Έμαθα για την οργάνωση από τον καθηγητή μου στην Ιατρική. Αυτόν τον άνθρωπο τον θαυμάζω πραγματικά. Έχει συμμετάσχει μέχρι τώρα σε 120 αποστολές σε όλο τον κόσμο . Εγώ έχω πάρει μέρος σε τρεις μέχρι τώρα. Πουθενά δεν αισθάνθηκα να κινδυνεύω, μόνο στις Φιλιππίνες μας προστάτευαν αστυνομικοί, διότι εκεί είναι υψηλό το ποσοστό απαγωγών κυρίως μελών ανθρωπιστικών οργανώσεων. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά”, λέει. Τα μέλη της οργάνωσης περιμένουν κάθε φορά να τους ειδοποιήσουν, για να συμμετάσχουν σε ένα εθελοντικό ιατρικό πρόγραμμα. Ο κ. Μπίτζος, ο μόνος Έλληνας που συμμετέχει στην οργάνωση, εξηγεί τη διαδικασία: “Για να γίνει κάποιος μέλος πρέπει να έχει σπουδάσει στις ΗΠΑ. Εμείς δεν επιλέγουμε ούτε πού ούτε πότε θα πάμε. Μας ανακοινώνουν το πρόγραμμα και στη συνέχεια οργανωνόμαστε επιτόπου, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, για να ετοιμάσουμε χειρουργεία και να αρχίσουμε τις επεμβάσεις. Το σκεπτικό είναι να κάνουμε πλαστικές επεμβάσεις σε ανθρώπους που σε καμία περίπτωση δεν θα είχαν μια τέτοια πολυτέλεια στη ζωή τους.
Στελίνα Μαργαριτίδου
Πηγή: http://www.newspaper.gr/index.php?name=News&file=article&sid=33212

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε -Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο φάση.
Έχεις τώρα σ´αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο -το αφεντικό του μαγαζιού, κωλόχοντρος αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα -διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν». Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός -βάλτους κι αυτούς στην ιστορία. Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός;
Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι -κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα -κονομάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς.
Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από τη μπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει καθότι επίφοβα πράγματα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο χοντρός -σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο -να κονομάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος.
Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (μαλάκας είναι ο χοντρός να τις ρίξει; αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν.
Τι γίνεται μετά; Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα -οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού. Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα -τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ´ απογίνει; Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια. Αναθαρρεύουν λοιπόν οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ -το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος.
Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το καναβούρι τους -που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ -άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα». Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο πούστης ο χοντρός; Πάει στον γερο-τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαμερό που δανείζει με τόκους δέκα φορές πάνω από το νόμιμο. «Γερο-Λαδά αδερφέ μου, σώσε με!» παρακαλάει ο χοντρός.

«Ξανοίχτηκα με τα βερεσέδια -κάνε κάτι να έρθω στα ίσα μου γιατί οι προμηθευτές πιέζουν κι εγώ μόνο το μπλοκάκι έχω!» Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη, καθότι παλιά πουτάνα στην οικονομική ανάλυση. Αγοράζει λοιπόν το μπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα μέλι-γάλα.
Τώρα, αυτό το μπλοκάκι με τα βερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει -αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαμωμένο άτομο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούμε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, με πτυχία και περγαμηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύματα της χώρας και τους ξηγιέται. «Φέρτε μου τα φράγκα κι από ότι μαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαμολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν, σπάνε -κάτι μαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη μπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόμα παθητικός. Το μπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο παραμένει.
Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνομίες. «Βοηθήστε με καλοί μου άνθρωποι, φτωχός είμαι, το κομπόδεμά μου δάνεισα και τώρα δε με πληρώνουν επειδής είμαι γέρος κι ανήμπορος!» Φιλότιμοι οι σταυρωτήδες κάνουνε μια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσμο, αφού οι έρημοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν.
Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναμετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και μπόλικα χαμόσπιτα. Ούτε καν τα χρήματα που έδωσε στον χοντρό μπακάλη δεν έπιασε, τραβάει τις αραιές τρίχες που του έχουν απομείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα με τον κανάγια! Που, ακόμα και σκλάβους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ μέσα στο μπλοκάκι -τα λεφτά μου δεν θα τα βγάλω!»
Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» -έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης -την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.
Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια. «Το νου σας τυριά, θα σας φαν´οι βλάχοι!» που λέει κι ο φιλόσοφος.
Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη.

Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα -με νιώθεις;
Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε την βάσην ας πούμε, με ολίγη από μπούτι εισπράττετε και το δίπλωμα οικονομολόγου να το 'χετε, να πορεύεστε στους χαλεπούς καιρούς.
Απαντήσεις που δώθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:
1) Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήματα στους φτωχομπινέδες και ξεχρεώνουν το μπακάλη και τον τσιφούτη.
Σχόλιο: Αγαπητό μου παιδί, μάλλον διαβάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοβά -δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης! Και τι είναι ρε το κράτος που θα μειώσει τους φόρους; Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων μισθωτών; Πως θα ζήσει το κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν -εσύ προτείνεις μείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά στους φτωχοί, σιγά μην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο μαλακίες και θα βρεθούν ακόμα πιο χρεωμένοι -έτσι όπως ακριβώς κάνουν τα τελευταία χρόνια! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου αγαπητό μου παιδί.
2) Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούμενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα μισθά των φτωχώνε.
Σχόλιο: Από τον προηγούμενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συμπέρασμα για να μη σε πάρουν είδηση; Ρε πανίβλακα, αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα βρει λεφτά να τον ξεχρεώσει; Ξαναπέρνα τον Σεπτέμβρη χωρίς τον κηδεμόνα σου, έτσι κι αλλιώς θα ξανακοπείς λόγω αντιγραφής.
3) Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή κάνανε μαλακίες και ανοίγει ένα δικό του μπακάλικο μαζί με μια κρατική τσιφουτερί για να βολευτεί ο κοσμάκης.
Σχόλιο: Κατ' αρχάς η γλώσσα που χρησιμοποιείς δεν ταιριάζει σε επιστήμονα παύλα άνθρωπο. Κατά δεύτερον, αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηματοδοτεί τους βουλευτές να βουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά τρίτον, είσαι παλιοκομμούνι και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα ξαναλειτουργήσουμε τη Μακρόνησος, να δούμε τι θα κάνουμε με σένα.
4) Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να μη γκρινιάζει. Και τους λέει «μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ -γράψτε κατά βούληση, εγγυώμαι εγώ τα λεφτά σας».
Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύβρισης αρχής, παρακώλυσης συγκοινωνιών, σύστασης συμμορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα μαθήματος. Σύμφωνοι;

Στο ξεκίνημα της παγκόσμιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έμπνευση να «δανείσει» χρήματα στις τράπεζες, βάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους μηχανισμούς, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο.
Σήμερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες μπερδεύονται στο άκουσμα του παραπάνω ονόματος. Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν οβερεστιμέιτεντ πλέιερ -ΑΕΚ Αθενς σουντ νοτ ρινιού χις κόντρακτ! Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε μπάζα άι τελ γιου». Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη μαλακία του Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί;
Διότι το πρόβλημα ήταν το πλεόνασμα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονομική αδυναμία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασματικού χρήματος μέσω του υπερδανεισμού. Που με τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασματικό χρήμα δεν μπορεί με τίποτα να γίνει πραγματικό. Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση -είσαι, το λιγότερο, μαστουρωμένος! Για περισσότερες πληροφορίες ξαναδιάβασε την απάντηση νο.4.
Μάλιστα ο δικός μας οικονομικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραμύθι σε συνέντευξη τύπου. «Δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια που θα δώσουμε για την στήριξη των τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούμε την χρηματοπιστωτική επάρκεια για να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη», έτσι ακριβώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος! Μα φυσικά και δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια κύριέ Παραλογοσκούφη μου!
Εσείς μέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισμούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειμμα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-μέλη πρέπει να δανείζονται χρήματα για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους) -τώρα πως βρεθήκατε να δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε λάκηδες!
Ξεκαθαρίζω -η λύση που προωθείται από τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης μοιάζει με συνταγή αλμπάνη γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου. «Από πού να πάρω αυτά τα φάρμακα γιατρέ μου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρμακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!»
Ξεκαθαρίζω -μέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, μέχρι δηλαδή να αντιμετωπίσουν τη ζημιά από το πλασματικό χρήμα, θα περάσουν πολλές αναποτελεσματικές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου ακόμα και μέρα-μεσημέρι.
Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήματά τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας-ήχου, κινηματογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύματα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα φάει πρώτη χώμα.
Ξεκαθαρίζω -άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, προγράμματα ανεργίας θα αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.
Ξεκαθαρίζω -αυτή τη φάση οι γραμματιζούμενοι τη λένε «ύφεση». Και κουβαλάει στασιμοπληθωρισμό (υψηλό πληθωρισμό που δεν πέφτει με τίποτα), συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, μείωση των παραγωγικών διαδικασιών μέχρι τη στιγμή που .
Που;
Δεν θα αναλύσω το μαρξιστικό σενάριο, όπου το σύστημα καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο. Θα σου πω όμως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονομολόγοι στο μάθημα της οικονομικής θεωρίας -όταν μελετάνε τα νεώτερα οικονομικά μοντέλα.
Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εμπειρία ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ.
Μόνο έτσι θα μειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα με τη (σε μεγαλύτερο βαθμό) μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιμών. Μαγικό, έτσι;
Τι σημαίνει όμως «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών»;

Παραγωγικοί μηχανισμοί είναι οι εργαζόμενοι και τα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λ.π.) -να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόμενοι σκοτώνονται μαζικά σε πεδία μαχών, τα εργοστάσια βομβαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες μεταφοράς εμπορευμάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή εχθροπραξιών .
Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάβεις ότι η «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών» συνεπάγεται πόλεμο; Παγκόσμιο κατά προτίμηση, να μην κάνουμε διπλές και τρίδιπλες δουλειές -να ξεμπερδεύουμε με τη μία.
Ο μπακάλης δεν θα πάει στον πόλεμο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ δεν θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους με καλύτερες συνθήκες και έχοντας σβήσει τις συνέπειες των βλακωδών ενέργειών τους. Ο Καφές Γκόρντον δεν θα πάει στον πόλεμο λόγω στραβισμού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αμερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης -επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική.

Θα μείνουν πίσω να περιμένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον βομβαρδισμένο κωλότοπο για χάρη της σημαίας.

Της δικής τους σημαίας -όχι της δικής σου, εσύ άλλωστε δεν έχεις. Επειδή και τη σημαία σου με υπερχρεωμένη πιστωτική την αγόρασες.

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

Ποια παγκόσμια οικονομική κρίση;

Όπως έδειξε η γιουγκοσλαβική και η αφγανική κι όπως δείχνει η ιρακινή (και θα δείξει η περσική και βορειοκορεατική) περίπτωση τα σκυλιά του πολέμου ξύπνησαν ήδη. Το μεγάλο σκηνικό έχει ήδη στηθεί. Η πλανηταρχία βρίσκεται καθ’οδόν. Το χρηματιστηριακό κραχ που θα προετοιμάσει το παγκόσμιο οικονομικό ολοκαύτωμα βρίσκεται σε εξέλιξη. Κατά τον Αριστοτέλη, το «χρήμα» όφειλε να είναι ένα «ανταλλακτικό μέσο» της επίδοσης της ανθρώπινης εργασίας ή του οτιδήποτε παράγεται από αυτήν. Η αξία του χωρίς αυτήν, είναι εκ των πραγμάτων τόση, όση είναι η αξία του χαρτιού που τυπώθηκε ή του μετάλλου που κόπηκε.
Δυστυχώς όμως για την ανθρωπότητα το χρήμα από «ανταλλακτικό μέσο» μεταμορφώθηκε σε «μέσο αισχροκέρδειας». Η σχέση 1:1 της επίκαιρης ποσότητας επίδοσης της ανθρώπινης εργασίας και της αντιστοιχούσας επίκαιρης κυκλοφορίας ποσότητας χρήματος ανατράπηκε πληθωριστικά ή αντιπληθωριστικά. Αυτό επιτεύχθηκε με τη σύνδεση του χρήματος με ευγενή μέταλλα ή με το μαύρο χρυσό και με την εφεύρεση του «τόκου» για τα δανειζόμενα και ουσιαστικά «πλαστικά» χαρτονομίσματα και του χρηματιστηρίου, που βασίζεται στα θεμέλια της «παγκόσμιας ηλιθιότητας».
Το «χρήμα» σε αντίθεση προς τον ορισμό του Αριστοτέλη, σκόπιμα παραμορφώθηκε. Κάθε μονάδα του «μεταμορφωμένου χρήματος» διεκδικείται από τουλάχιστο 5 άτομα. Από το άτομο που την κατέθεσε στην τράπεζα, από την ίδια την τράπεζα, από το άτομο που πούλησε κάτι στο δανειζόμενο από την τράπεζα, από το άτομο που δανείστηκε από την άλλη τράπεζα και από το άτομο που πούλησε υπηρεσίες ή αγαθά στο δανειζόμενο από την άλλη τράπεζα. Με το δανειζόμενο «χρήμα» ο πιστωτής σκλαβώνει το χρεώστη. «Έτσι θα δανείζεις πολλούς λαούς και δεν θα δανείζεσαι από κανέναν. Θα κυριαρχείς πάνω σε πολλούς λαούς και ουδείς λαός θα κυριαρχεί πάνω σε σένα (5Μωυσής 15,6 «Παλαιά Διαθήκη». «Επιτρέπεται η αισχροκέρδεια εις βάρος ξένων ποτέ όμως εις βάρος των αδερφών σου, ο Κύριος ο Θεός σου ευλογεί ό,τι πράττεις στις χώρες που καταλήγεις και λαμβάνεις από αισχροκέρδεια τα πλούτη τους» (5Μωυσής 23,20 «Παλαιά Διαθήκη»).
Η ανθρωπότητα βαίνει σήμερα προς τη φάση της επιγνώσεως:
1. Οι τράπεζες, τα ταμιευτήρια και τα δανειστήρια πολύ σύντομα θα χρεοκοπήσουν. Από το 1980 και εντεύθεν δεν υποχρεούνται να έχουν το 100% αποθεματικά σαν αντίκρισμα προς εξασφάλιση του αξιόχρεου. Υποχρεούνται να έχουν μόνο 3% αποθεματικά, που σημαίνει ότι δανείζουν έως και 33 φορές στις 100 το σύνολο των καταθέσεων των πελατών τους.
2. Η ζήτηση για ακίνητα θα εκλείψει ενώ οι τιμές αυτών θα διολισθαίνουν.
3. Οι ιδιοκτησίες γης θα κατασχεθούν και η παραγωγή και η διάθεση της τροφής θα περάσουν στα χέρια των λίγων. Αυτοί θα δημιουργούν κατά βούληση τεχνητές ελλείψεις με τη μέθοδο της δημιουργίας παγκόσμιας κρίσης τροφίμων.
4. Τα ταμεία και οι κοινωνικές ασφαλίσεις θα λεηλατηθούν.
5. Μετά από μια «χρηματική ανάκληση», όλο το παγκόσμιο «χρήμα» θα ελέγχεται από μία «παγκόσμια κεντρική τράπεζα», που θα εποπτεύεται από το «διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Όλα τα περιουσιακά στοιχεία των κρατών της Υφηλίου και το εγχώριο προϊόν αυτών, όλος ο εξοπλισμός των ιδιωτικών και δημόσιων επιχειρήσεων και όλες οι πρώτες ύλες θα περάσουν στα χέρια ενός διεθνούς συμβουλευτικού ομίλου, κάτω από διεθνή καθοδήγηση.
6. Το νέο παγκόσμιο «χρήμα», με το όνομα «φοίνικας», θα ανοίξει τα φτερά του…
Τα «πεφωτισμένα υπερ-όντα» και οι «υδροχοϊκοί υπεράνθρωποι» έχουν ακόρεστες ορέξεις και πιστεύουν ότι η φύση τους προίκισε με μυστικές ενοράσεις και απαράμιλλες υπερ-φυσικές δυνάμεις και γι αυτό προετοιμάζουν την πλανηταρχία.
Γ.Θ. Χατζηθεοδώρου
Υφηγητής Πολυτεχνείου Άαχεν Γερμανίας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2003 στο «Δαυλό»

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Περί ποιότητας και ανεξαρτήτου σκέψεως των σύγχρονων ευρωπαίων ηγετών

Κουράγιο, σύντροφοι, το διευθυντήριο των Βρυξελλών έκανε θεαματική στροφή προς τα αριστερά και τάχθηκε επιτέλους στο πλευρό των εργαζομένων. Φοβάται μήπως μείνουν χωρίς δουλειά και για να σταματήσει τις απολύσεις πρότεινε (και οι υπουργοί Οικονομίας το συζήτησαν προχθές στο Εco/Fin) τη «μερική ανεργία». Μια επιχείρηση δηλαδή θα μπορεί να στέλνει στο σπίτι όσους εργαζόμενους επιλέγει για όσες ημέρες θέλει, αν η κυβέρνηση της χώρας του κρίνει ότι το μέτρο αυτό εφαρμόζεται για... να χτυπηθεί η ανεργία. Επιτέλους ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Οι ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν να αποδεχτούν το παλιό αριστερίστικο αίτημα, «λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους» με μια ασήμαντη παραλλαγή: η λιγότερη (υποχρεωτικά) δουλειά θα έχει και λιγότερα χρήματα. Τι άλλο λοιπόν ζητάτε; Σταματήστε την γκρίνια, τις απεργίες, τις διεκδικήσεις. Και ανταποδώστε το «δώρο» που σας προσφέρουν οι εργοδότες βγάζοντας την εβδομαδιαία παραγωγή στις τρειςτέσσερις ημέρες εργασίας σας. Αλλά για να σοβαρευτούμε, θέτω μια ερώτηση: Ποια αξιοπιστία μπορεί να έχουν ηγέτες και κυβερνήσεις που μόλις έξι μήνες πριν υποστήριζαν, ότι για να σωθούμε από την κρίση έπρεπε να εργαζόμασταν περισσότερο και περισσότερα χρόνια; Ηταν εποχές- έξι μήνες πριν- που στις Βρυξέλλες έβγαζαν ντιρεκτίβες για εργάσιμη εβδομάδα 68 ωρών. Ηταν εποχές- έξι μήνες πριν- όπου όποιος μιλούσε για αποκαλυπτικές διαστάσεις της κρίσης καταγγελλόταν ως ηλίθιος, μονομανής, αδαής, αναρχοαυτόνομος. Χρειαζόταν όχι να φθάσουμε στο χείλος του γκρεμού, αλλά να έχουμε πηδήξει στο βάραθρο της κρίσης για να αντιληφθούμε πόσο λίγοι, πόσο αδαείς, πόσο αναξιόπιστοι είναι οι «μεγάλοι άνδρες» της εποχής μας. Να τους ακούσουμε στην τηλεόραση, στις συνόδους κορυφής, στα παγκόσμια φόρα να λένε ότι δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει, γιατί συμβαίνει, πώς θα σταματήσουμε να πέφτουμε προτού μας καταβροχθίσει το βάραθρο. Το μόνο πράγμα που μας λένε είναι, γονάτισε ώσπου να περάσει το τσουνάμι και μετά, αν ακόμη είσαι ζωντανός, θα προσπαθήσουμε να σε ξαναστήσουμε όρθιο. Πλήρωσε δηλαδή εσύ εργαζόμενε την κρίση, ενώ οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος μένουν ατιμώρητοι στις θέσεις τους και στα προνόμιά τους. ΄Η πηγαίνουν «εξορία» στην Καραϊβική για να φάνε τα δισεκατομμύρια των μπόνους και των αποζημιώσεων που πήραν για την επιτυχημένη συμβολή τους στη χρεοκοπία των επιχειρήσεων και της οικονομίας.
Βασίλης Μουλόπουλος
"Το Βήμα" 12/2/2009

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

Η αγάπη, η παιδεία και η αρχαία ελληνική κοσμοθέαση στα "Ελληνικά" του Δημήτρη Λιαντίνη

Δεν ταξινομείται η παιδεία. Κι όσο τη λογαριάζουμε σαν επένδυση ανάμεσα στις άλλες, έστω και την πιο σημαντική, τόσο θα συνεχίζουμε να τελούμε σε σύγχυση φρένων, έτσι ώστε να μπερδεύουμε το ψάρι με τον ψαρά που το ψάρεψε.
Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και καταδεσμούς. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα το στάρι.
Φορτώνουμε στην ράχη του νέου ανθρώπου την άρρωστη φαντασία μας, τις ψευτιές, την άγνοια, την ηθική μας απολίθωση, τις έντρομες παραστάσεις και όλο το καταποντισμένο αταβισμό των προγόνων μας, και τον αναγκάζουμε να σηκώσει στον ώμο του αυτό το γιουσουρούμ της αχρηστίας και της οξείδωσης, όπως εσήκωσε ο αρχαίος τιτάνας τον ουρανό.
Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε την φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάσουμε με την άρρωστη γνώμη μας.
Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν την χολή είναι το αφιοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφουμε το φυσικό πεδίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρεις τετράκις σε θάνατο, και απάνθρωπη.
Έτσι, όταν τα παιδιά μας φτάνουν στη ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνουνται ωραίες δηλαδή, έχουν χωριστεί σε δυο τάξεις.
Η μια που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνεια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν την σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενεές.
Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση, και οι φορτοβασταχτές της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι, άλλα όλοι τους ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον Τσε-Γκεβάρα τον Άμλετ. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της εμορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου. Περνούν και πηγαίνουν να απαντήσουν την μοίρα τους, και ζητούν να μάθουν την αλήθεια, έστω και αν είναι να τους τυφλώσει. Όπως εζήτησε να μάθει την αλήθεια ο Οιδίποδας, και όταν την έμαθε έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του.
Κάτω από τις τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει Λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες....

Αγάπη είναι η υποταγή στη φυσική και στην ηθική τάξη
Σχετικά με την αγάπη, την παρούσα στους χριστιανούς και την απούσα στους Έλληνες, αν θέλουμε να βρισκόμαστε σύμμετροι όχι με την πλάνη και την υποκρισία αλλά με την αλήθεια και την εντιμότητα, θα υποχρεωθούμε να αναδιατάξουμε τις θέσεις μας από τα θεμέλια τους.
Για τους Έλληνες αγάπη είναι η υποταγή στη φυσική και στην ηθική τάξη, αυτό που διαφορετικά το περιγράψανε με τη μεγαλώνυμη λέξη της Δίκης. Να επιδικάζεις στον άνθρωπο την τιμή του, να μη γίνεσαι υπέρογκος και υβριστής απέναντι στους νόμους της φύσης και στους νόμους των ανθρώπων, αυτό που οι ευρωπαίοι ερμηνευτικά το βάφτισαν ουμανισμό Και όλα αυτά χωρίς γλυκασμούς και χωρίς ηχηρότητα. Με γνώση, με πικρά και με βούληση.
Για τους έλληνες δηλαδή, αγάπη δε σημαίνει να δίνεις τον ένα από τους δυο χιτώνες σου. Αλλά να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να έχει τρεις χιτώνες όταν ο διπλανός δεν έχει κανένα.
Η θέση των χριστιανών να δίνεις από τα δυο το ένα σε κείνον που δεν έχει κανένα, είναι η νοσηρή αντίδραση απέναντι στους νοσηρούς όρους. Η ελεημοσύνη δεν ταιριάζει στον αξιοπρεπή και τον περήφανο άνθρωπο. Γιατί ζητεί να λύσει το πρόβλημα προσωρινά, και εκ των ενόντων να «κουκουλώσει» μια κοινωνική αταξία.
Ενώ η θέση των ελλήνων να μην αποχτήσεις τρία, όταν ο δίπλα σου δεν έχει ούτε ένα, είναι η υγεία. Σου υποδείχνει να προλαβαίνεις στοχαστικά, για να μη χρειάζεσαι ύστερα να γιατροπορεύεις ατελέσφορα.

Η διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και τους χριστιανούς
Τι ορίζει τη διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και στους χριστιανούς; Μια διαφορά, που από ένα σημείο και πέρα γίνεται αντίθεση, εναντίωση, ρήξη, πάλη της φωτιάς με το νερό;
Εκείνο που ορίζει τη διαφορά είναι κάτι άλλο και σαφές, όσο και το φύλλο της Ελιάς. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς είναι απόλυτο και ακραίο.
Η διαφορά ανάμεσα στους δύο είναι πως οι Έλληνες οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην παρατήρηση και στη νόηση, ενώ οι χριστιανοί οικοδόμησαν έναν κόσμο που στηρίζεται στην υπόθεση και στη φαντασία.
Η παρατήρηση των ελλήνων είναι τέτοιας ποιότητας, ώστε πάντα να βεβαιώνεται πρακτικά από τα συμβαίνοντα στη φύση, και πάντα να αποδεικνύεται χειροπιαστά από το πείραμα στο εργαστήριο.
Θρησκεία Ελλήνων
Αν λογαριάσουμε την ισχυρή θέση ότι τους θεούς και τις θρησκείες τις γέννησε πρωτογενώς ο φόβος του ανθρώπου απέναντι στη ζωή, και στο δεύτερο προχωρημένο επίπεδο του πράγματος ο φόβος του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο του, τότε θα βρούμε ότι με τη θρησκεία των Ελλήνων συνέβηκε μια εξαίρεση, που αλλιώτικα συνιστά και μια τροπή μοναδική.
Τη θρησκεία των ελλήνων, δηλαδή, δεν την εγέννησε ο φόβος, αλλά την εγέννησε ο καημός, να ξεπεράσουν οι έλληνες τον πόνο που προκάλεσε η ορθολογική τους θέωρηση για τη φύση και για τη ζωή.
Με άλλα λόγια, η θρησκεία των ελλήνων δημιουργήθηκε από την τίμια και την Αντρίκεια στάση τους να υπερβούν τον πεσσιμισμό και τη μελαγχολία τους.
Ανάμεσα όμως στο φόβο απέναντι στη ζωή και στο θάνατο, και στην ανάγκη να συνθηκολογήσουν οι έλληνες με τον πόνο που τους γέννησε η γνώση τους ότι ο κόσμος είναι βαρύς, υπάρχει η ελάχιστη διαφορά που δίνει το μέγιστο αποτέλεσμα.
Η θρησκεία των ελλήνων, δηλαδή, είναι όχι γέννημα της υπόθεσης και της φαντασίας, όπως όλες οι άλλες θρησκείες, αλλά είναι η αισθητική αναπαράσταση των φαινομένων της φύσης.
Έτσι, οι θεοί των ελλήνων δεν είναι αόρατες καν μυστικές παρουσίες. Δεν είναι φαντάσματα του νου, και συμπηγμοί του αγέρα, λόγοι υποθετικοί και επίνοιες είναι όντα του ξυπνητού ύπνου.
Αντίθετα, οι θεοί των ελλήνων είναι εικονισμοί των φυσικών φαινομένων καμωμένοι με ευφυία και ραδινή δεξιοσύνη. Τους έπλασαν τα φτερουγητά μιας έλλογης φαντασίας, τα ολόκληρα, τα απλά, ατρεμή, και τα ευδαίμονα.
Και προπαντός αυτό: οι θεοί των Ελλήνων βεβαιώνουνται αισθητηριακά, αγγίζουνται με τα χέρια, τους αντικρύζουν τα μάτια, υπάρχουν υποστατοί και ένυλοι.
Ο Απόλλων ξαφνικά, είναι ο ήλιος και η μουσική κανονικότητα της φύσης.
Η Άρτεμη είναι η σελήνη. Και τα δύο αδέρφια συμβολίζουν το φως της μέρας και της νύχτας και γεννήθηκαν στη Δήλο, λέξη που και η ίδια σημαίνει τη διαύγεια και το φως.
Ο Ποσειδώνας είναι η θάλασσα.
Ο Ήφαιστος είναι η φωτιά και τα μέταλλα.
Η Αθηνά είναι η ευφυΐα του ανθρώπου, γι’ αυτό είναι και η πολιούχος του πολυμήχανου Οδυσσέα.
Ο Αίολος είναι οι δέκα έξι αέρηδες στις θάλασσες.
Η Δήμητρα είναι η χαρά των καρπών, το στάρι οι μηλιές το ραβέντι και τα αμπέλια, καθώς λέει ο στίχος του Αρτσιβάλδ Μακλής.
Και ο Δίας είναι ο κεραυνός και η βροχή, που πέφτει σπέρμα γενναίο και γονιμοποιεί τη διψασμένη γης. Γι’ αυτό οι Έλληνες, κοντά σε άλλα, τον πλάσανε εραστή των πιο ωραίων θνητών γυναικών. Της Λήδας, της Ευρώπης, της Ιούς, της Λητούς, της Αλκμήνης, της Σεμέλης, της Ολυμπιάδας του Φιλίππου.
Έτσι πάει η ιστορία και με τους τριάντα χιλιάδες θεούς των ελ­λήνων. Ο καθένας είναι κι από ένα υπαρκτό, λειτουργικό, ακατάλυ­το, στο ωφέλιμο και στο βλαβερό αληθινό και υπέροχο φυσικό φαινόμενο.
Με άλλες λέξεις, η θρησκεία των Ελλήνων είναι μία αισθητική εμπραγμάτωση των στοιχείων της φύσης, και κατά τούτο είναι μια πα­ραλλαγή της τέχνης των Ελλήνων.
Τη γεωμετρική απόδειξη αυτής της πρότασης τη δίνει το γεγονός ότι τη θρησκεία των ελλήνων την περιέχει η τέχνη τους.
Αποσπάσματα από το βιβλίο "τα Ελληνικά" του Δημήτρη Λιαντίνη

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

Ο Ήλιος ζωντανή Ασπίδα ολόκληρου του ηλιακού μας συστήματος

Ένα συγκλονιστικό γεγονός συμπαντικών διαστάσεων συνέβη πριν έξι χρόνια και κρατήθηκε επτασφράγιστο μυστικό από την ανυποψίαστη Ανθρωπότητα, ενώ μόλις τώρα αρχίζει και γίνεται ευρύτερα γνωστό.
Συγκεκριμένα ένα τεραστίων διαστάσεων αστρικό σώμα μεγέθους πολύ μεγαλύτερου του Δία (έως και τέσσερεις φορές) εισήλθε στο ηλιακό μας σύστημα και πέρασε σε απόσταση από τη γη ίση με το μισό της απόστασης του πλανήτη μας από τον ήλιο. Το σώμα αυτό δεν έγινε αντιληπτό από τη NASA παρά μόλις ελάχιστες μέρες πριν την είσοδό του στο ηλιακό μας σύστημα, εξαιτίας του γεγονότος ότι (σύμφωνα με τους επιστήμονες της NASA) τα όργανα παρατήρησης που διαθέτει είναι σε θέση να παρακολουθούν υπό συγκεκριμένο εύρος γωνίας εκατέρωθεν της τροχιάς των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος τα εισερχόμενα ξένα σώματα από το σύμπαν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο NEAT (όπως ονομάστηκε πρόχειρα το σώμα αυτό εξαιτίας της εκπληκτικής ταχύτητας της ροής των γεγονότων) εισήλθε σχεδόν κάθετα στο επίπεδο της ελλειπτικής τροχιάς των ηλιακού μας συστήματος. Αυτή είναι η επίσημη δικαιολογία που δίδεται από τη NASA για τον μη έγκαιρο εντοπισμό του τεραστίου σώματος. Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο ουράνιο σώμα μπορεί να επιφέρει τεράστιες ανακατατάξεις στο ηλιακό μας σύστημα, είτε να συγκρουστεί με κάποιον από τους πλανήτες είτε να συλληφθεί από τη βαρύτητα του ήλιου…
Το πλέον συγκλονιστικό της υπόθεσης είναι το τι ακολούθησε. Ο Ήλιος μας «αντιλήφθηκε» τον εισβολέα και ανέπτυξε μια γιγάντια δραστηριότητα απώθησής του η οποία κορυφώθηκε και έπαυσε μέσα στο απίστευτα μικρό διάστημα των τριών γήινων ημερών. Συγκεκριμένα, με το που μπαίνει ο NEAT στην περιοχή του, ο Ήλιος εκδηλώνει τρεις διαδοχικές ηλιακές εκρήξεις προς την κατεύθυνσή του και του αλλάζει την τροχιά! Δηλαδή συμπεριφέρθηκε σαν ένας λογικός ζωντανός οργανισμός. Μόνο δέος μπορεί να αισθανθεί κάποιος βλέποντας το σχετικό βίντεο της NASA, που έχει ληφθεί από το δορυφόρο SOHO (σχετικές φωτογραφίες και υλικό στον δικτυακό τόπο που αναφέρεται στο τέλος του κειμένου).
Ένα από τα κρίσιμα ερωτήματα που ανακύπτουν έχει να κάνει με τους λόγους απόκρυψης του γεγονότος από τη NASA μέχρι σήμερα (στο σχετικό της βίντεο που είναι διαθέσιμο από το τον δικτυακό της τόπο, έχει περικοπεί το ότι συνέβη τις επτά πλέον κρίσιμες ώρες της «αμυντικής» δραστηριότητας του ήλιου).
Όπως σημειώνει και ο συγγραφέας του άρθρου Γιάννης Πηλιούνης στο τεύχος του περιοδικού «Τρίτο Μάτι» Φεβρουαρίου 2009 που κυκλοφορεί, «Η πιο εύλογη ερμηνεία αυτής της στάσης μιλά για συνειδητή απόκρυψη του συμβάντος, αφού η γνώση του, αυθόρμητα γεννά μια σειρά λογικών συμπερασμάτων, που με τη σειρά τους οδηγούν στην ύπαρξη -για τους χριστιανούς τουλάχιστον- Θείας Πρόνοιας, ή για άλλους, ευφυών και έλλογων συμπεριφορών των αστέρων, πράγμα που παραπέμπει σε μη υλιστικές αντιμετωπίσεις του σύμπαντος…»
…και στην Ορφική Κοσμογονία θα προσθέταμε εμείς όπως αυτή μας παραδόθηκε από την Πυθαγόρεια, Σωκρατική και Πλατωνική γραμματεία.
Περιοδικό «Τρίτο Μάτι", Φεβρουάριος 2009
http://www.bibliotecapleyades.net/hercolobus/esp_hercolobus_5.htm
Σχετικό δημοσίευμα του «Συμπόσιου» με τίτλο «Γαία: ο ζωντανός πλανήτης»

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Τα καθεστωτικά τεχνάσματα των "Ιών"

Η ευνοούμενη μέθοδος των «Ιών» και κάθε καθεστωτικού πρακτορείου είναι αυτή των «τυπικών αναλογιών». Δηλαδή οι τυπικές, συγκρίσεις, ταυτίσεις και εξισώσεις. Όσο πιο ολοκληρωτικά καθεστωτική είναι μια σκέψη τόσο και περισσότερο επιδίδεται στο σπορ των τυπικών εξισώσεων. Σήμερα αυτό το δόλιο τέχνασμα αποτελεί τον κυρίαρχο τρόπο σκέψης της Νέας Τάξης και των ποικίλων πρακτορείων της. Οι «Ιοί» έχουν διαπρέψει σε αυτού του είδους τις ταχυδακτυλουργίες. Επιδοτούνται ακριβώς για αυτό: Να συκοφαντούν κάθε ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον πλανητικό ιμπεριαλισμό, μέσω αυτών των ταχυδακτυλουργιών, μέσω των τυπικών ταυτίσεων των λαϊκών και επαναστατικών αντιστάσεων, με τα «σκιάχτρα» που κατασκευάζει το σύστημα: «Τρομοκρατία», «εθνικισμός» «ρατσισμός», «ακροδεξιά», κ.λπ. Οι μαρξιστές έχουν αναλύσει και κατεδαφίσει αυτού του είδους τα τεχνάσματα. Ιδιαίτερα ο Τρότσκι στο «ηθική τους και ηθική μας». Όλη η καθεστωτική, πρακτορική δολιότητα και απάτη αυτών των τυπικών συγκρίσεων και παρομοιώσεων βρίσκεται σε τούτο; Στο ότι σκόπιμα θέλουν να αγνοούν και να ισοπεδώνουν την υλική βάση των διαφορετικών κοινωνικών ρευμάτων, τον ιδεολογικό τους χαρακτήρα, την ιστορική τους ταυτότητα και ρόλο, καθώς και το πολιτικό τους πρόσωπο. Έτσι, με αυτά τα ταχυδακτυλουργικά εξισωτικά τεχνάσματα, αξιολογούνται και ταξινομούνται, σύμφωνα με κάποια εξωτερική και δευτερεύουσα εκδήλωση, εντελώς διαφορετικές καταστάσεις, ανόμοιες ποιότητες. Συχνότερα γίνεται τούτο: μια αξιολόγηση και ταξινόμηση ανάλογα με τις σχέσεις που έχει η καθεμιά κατάσταση ή πολιτικό ρεύμα με τη μια ή την άλλη αφηρημένη αρχή η οποία για τον συγκεκριμένο ταξινομητή έχει ιδιαίτερη ιδεολογική ή επαγγελματική αξία. Έτσι μέσα στην ιστορία έχουμε γνωρίσει από τους καθεστωτικούς μηχανισμούς προπαγάνδας τα πιο απίθανα πράγματα. Με βάση την αφηρημένη αρχή της «αθεΐας», ο Πάπας της Ρώμης ταύτιζες Μασόνους και Δαρβινιστές, μαρξιστές και αναρχικούς. Η μικροαστική λογική και ηθική ταύτιζε κομμουνιστές και ναζιστές επειδή δεν υποκλίνονταν μπροστά στην καθολική ψηφοφορία. Οι ναζιστές ταύτιζαν το νεοφιλελευθερισμό με το μαρξισμό επειδή αγνοούσαν το «αίμα και τιμή». Το ιστορικό ΠΑΣΟΚ πολλοί το ταύτιζαν με το φασισμό επειδή είχε ως κοινωνική βάση τους μικροαστούς: Ιδιαίτερα οι «αριστεροί» του ΚΚ Εσωτερικού… Τα ιστορικά παραδείγματα είναι άφθονα. Και ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι με τέτοιες ταχυδακτυλουργίες μπορεί να εξισώσεις τους πάντες. Αυτό γίνεται ολοκληρωτικά σήμερα: Η αυτοκρατορική προπαγάνδα για να εξωραΐσει τα θηριώδη εγκλήματά της ταυτίζει και εξισώνει τη βία των θυτών με την αντίσταση των θυμάτων, τη θηριωδία του Ισραήλ με την αυτοάμυνα των Παλαιστινίων. Αυτό δεν κάνουν και οι νέοι επιδοτούμενοι, από τη Νέα Τάξη, «ιστορικοί»; Δεν εξισώνουν τις σφαγές των Τούρκων κατακτητών της Ελλάδας, με τις «σφαγές» του Κολοκοτρώνη και των Ελλήνων αγωνιστών του ’21; Τη βία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας με τη «βία» των σκλαβωμένων που αγωνιζόντουσαν για την απελευθέρωσή τους; ΟΙ «Ιοί» της «Ε», έχουν εκπαιδευτεί άριστα σε αυτού του είδους τις καθεστωτικές λογικές και ταχυδακτυλουργίες απάτης. Πιστοί στα μεγάλα αυτοκρατορικά αφεντικά τους και στους οικονομικούς σπόνσορές τους (Σόρος), εναγωνίως επιχειρούν να μας ταυτίσουν όλους και να ισοπεδώσουν κάθε κοινωνική, ιστορική, ιδεολογική και πολιτική διαφορετικότητα.Οι αφηρημένες επαγγελματικές «αρχές» ταξινόμησης είναι τα αυτοκρατορικά ιδεολογήματα: «Εθνικισμός» και «ρατσισμός», τα οποία συμπτύσσονται σε ένα: «Εθνικός Χώρος» ή «πατριωτικός χώρος». Μέσα, λοιπόν, σε αυτό το «σάκο» τσουβαλιάζουν τους πάντες, με βάση κάποια εξωτερικά και δευτερεύοντα γνωρίσματα. Έτσι αξιολογούν και ταξινομούν εντελώς διαφορετικές ποιότητες και μεθοδολογίες σκέψης κολλώντας την ετικέτα που βολεύει το σύστημα και την έχει κατασκευάσει σαν «σκιάχτρο» για να διαιρεί τον ελληνικό λαό, να τον τρομοκρατεί και να τον υποτάσσει. Χρησιμοποιούν τα ίδια πεπαλαιωμένα όπλα των τυπικών σοφισμάτων και αφορισμών που χρησιμοποίησαν στην ιστορία πάντα οι εξουσίες και η φαιά προπαγάνδα.Θα κλείσω με δύο παρατηρήσεις: Πρώτη: Οι νέοι αυτοί δοσίλογοι με τις «αριστερές» μεταμφιέσεις και κουκούλες, σκόπιμα αγνοούν το βάθρο της μαρξιστικής διαλεκτικής: Μέσα σε μια κοινωνία μεταξύ όλων των τάξεων και πολιτικών ρευμάτων υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά. Δεύτερον: Είναι οι αυθεντικοί, όπως κάθε καθεστωτικός μηχανισμός, συνωμοσιολόγοι. Πολύ εύστοχα ο «Περίεργος» τους χαρακτηρίζει: «συνωμοσιολόγοι είναι οι Ιοί της... αντισυνωμοσιολογίας;» Είναι οι «Ιοί» που ισοπεδώνουν τα πάντα και κατασκευάζουν διάφορα σενάρια συνωμοσίας γύρω από τις «υπόγειες» διασυνδέσεις όλων αυτών που αντιτάσσονται, με διαφορετικές κατά κανόνα λογικές, στη πλανητική ιμπεριαλιστική τρομοκρατία. Τα ντοκουμέντα που δημοσιεύουμε εμείς, η ιστορική εμπειρία και οι πολιτικές αναλύσεις είναι συνωμοσιολογία!!! Εκτός και αν Σόρος και οι επιδοτούμενοι «διανοούμενοι» είναι και αυτά συνωμοσίες… Είπε ο «γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα»: Αυτό ταιριάζει στους «Ιούς» και σε όλους του συνωμοσιολόγους της αντισυνωμοσιολογίας…
Θύμιος Παπανικολάου
Περιοδικό «Ρεσάλτο»