Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Επιβεβαιώνεται πειραματικά: Τα συναισθήματά μας εκλογικευμένα από τις σκέψεις μας επιδρούν ενεργειακά και διαμορφώνουν το ίδιο το υλικό περιβάλλον


Όλα τα αρχαία κείμενα και οι πνευματικές παραδόσεις μας λένε ότι τα πάντα στον κόσμο μας συνδέονται με τρόπους που μόλις τώρα αρχίζουμε να κατανοούμε.
Αυτό το λεπτοφυές ενεργειακό πεδίο έχει περιγραφεί από έναν δυτικό επιστήμονα ως ένα δίκτυο ή ένας ιστός που συνιστά τη δομή όλης της δημιουργίας. Αυτό το πεδίο ενέργειας υπάρχει από πάντα. Είναι ένα πεδίο ευφυές, μια ευφυΐα που ανταποκρίνεται βαθειά στο ανθρώπινο συναίσθημα. Πρέπει να νοιώσουμε όπως θα νοιώθαμε αν η προσευχή έχει ήδη εισακουσθεί! Και μέσα σ’ αυτό το συναίσθημα συνομιλούμε με τις δυνάμεις της Δημιουργίας, επιτρέποντας στον κόσμο να μας ανταποκριθεί, επιτρέποντας σ’ αυτό το πεδίο, -το κβαντικό ολόγραμμα, τον Θεϊκό νου-, να ανταποκριθεί σ’ αυτό που νοιώθουμε μέσα στην καρδιά.
Τί θα σήμαινε αν ανακαλύπταμε ότι κάθε στιγμή της ζωής μας είναι μέρος μιας "συζήτησης", ενός εκτυλισσόμενου διαλόγου με το σύμπαν γύρω μας; Αν τα πάντα στη ζωή μας, από την σωματική μας θεραπεία ως την πνευματική μας γαλήνη, μέχρι τους γάμους, τις οικογένειες, τους έρωτες, τα διαζύγιά μας, όλα αυτά που θεωρούμε "ζωή" κάθε στιγμή της κάθε μέρας, είναι μια αντανάκλαση αυτού του πεδίου που οι Αρχαίοι περιέγραψαν με τη δική τους γλώσσα και τώρα η δυτική επιστήμη αρχίζει να περιγράφει με μια γλώσσα που εμείς αναγνωρίζουμε.
Έχει αποδειχθεί ότι ο κόσμος μας λειτουργεί ακριβώς όπως εμείς καθώς μεγαλώνουμε. Ο "κόσμος" δεν είναι τίποτα άλλο από μια αντανάκλαση της εσωτερικής μας ύπαρξης, των σκέψεων, συναισθημάτων, πεποιθήσεων, επιθυμιών μας. Ο Τζων Γουόλτερ (John Wheeler), καθηγητής Φυσικής στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον (Princeton), υποδεικνύει αυτήν ακριβώς την ιδέα.
Λέει ότι ζούμε σε αυτό που εκείνος αποκαλεί το "συμμετοχικό" σύμπαν. Αντί να θεωρούμε το σύμπαν σαν κάτι που έχει δημιουργηθεί κι εμείς ξεφυτρώσαμε μεσ’ στη μέση και μας συμβαίνουν όλα αυτά, ας δούμε πώς το σύμπαν μας είναι το αποτέλεσμα των πράξεών μας. Λέει ότι είμαστε μικροσκοπικά εξαρτήματα του σύμπαντος, καθώς αυτό βλέπει και δημιουργεί τον εαυτό του.Είναι μια τελείως ριζοσπαστική αντίληψη, γιατί δηλώνει ότι αν κοιτάξουμε στον κόσμο του κβαντικού ατόμου, του ελάχιστου στοιχείου ύλης, δεν πρόκειται να το βρούμε. Γιατί το ίδιο αυτό το "κοίταγμα" είναι μια δράση συνειδητότητας που δημιουργεί "κάτι" για να το δούμε.
Και όταν κοιτάξουμε την τεράστια άκρη του σύμπαντος ψάχνοντας το απόλυτο άκρο του, αυτό που ονομάζουμε Δημιουργία, δεν θα το βρούμε ποτέ ! Γιατί; Μα γιατί η πράξη της συνειδητότητας που ψάχνει, είναι η δημιουργική δύναμη που τοποθετεί "κάτι" εκεί.
Η ανάπτυξη του σώματός μας δείχνει ακριβώς πώς λειτουργεί ο κόσμος μας. Και θα δούμε, θα ανακαλύψουμε, μέσα από πρόσφατα πειράματα του 20ου αι., ότι οι Αρχαίοι ήρθαν πολύ κοντά στο να περιγράψουν ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος μας, σε μια πεπερασμένη γλώσσα. Μεταξύ του 1993 και του 2000, μια σειρά πειραμάτων που διεξήχθησαν σε αξιόπιστα επιστημονικά και ακαδημαϊκά ιδρύματα, υποστηρίζουν απόλυτα τις ιδέες που οι Αρχαίοι διατύπωσαν τόσο ξεκάθαρα στις γλώσσες της δικής τους εποχής. Τρία από αυτά τα αντιπροσωπευτικά πειράματα πραγματικά "σείουν" τα θεμέλια όσων μέχρι σήμερα -ως τώρα- πιστεύαμε για τη Φυσική με την οποία λειτουργεί ο κόσμος μας και υπαινίσσονται ότι όντως συνδεόμαστε με αυτό το ενεργειακό πεδίο.
Η ιδέα μια διάχυτης ουσίας που συνδέει τα πάντα, δεν είναι τόσο νέα, ακόμη και στην Επιστήμη. Στα τέλη του 18ου αι., υπήρχε μια φοβερή πνευματική επανάσταση και παράλληλα μια αντιπαράθεση για το αν αυτό το πεδίο, που τότε αποκαλείτο "αιθέρας", αν όντως υπάρχει. . . Το 1887 έγινε ένα διάσημο πείραμα για να αποδειχθεί αν αυτό το πεδίο υπάρχει ή όχι. Βασιζόμενη στο αποτέλεσμα αυτού του πειράματος, η δυτική Επιστήμη και συγκεκριμένα η δυτική Φυσική Επιστήμη, έχει πεισθεί ότι οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο μας είναι απομονωμένο, μη συσχετιζόμενο.
Πράγματα που συμβαίνουν την ίδια χρονική στιγμή είναι απλά σύμπτωση. Το ισοδύναμο του πειράματος είναι ότι αν βρέξεις το δάχτυλό σου και το σηκώσεις χωρίς να νοιώσεις καθόλου αέρα πάνω στο δάχτυλό σου, σημαίνει ότι δεν υπάρχει αέρας γύρω σου. Πίστευαν ότι αυτό το πεδίο πρέπει να κινείται και όταν δεν εντόπισαν καθόλου κίνηση, συμπέραναν ότι το πεδίο δεν υπάρχει !! Από το 1887 ως τις αρχές του 1990, όλη η δυτική Επιστήμη βασίστηκε στην αρχή του ότι "κάτι που συμβαίνει εδώ δεν σχετίζεται με κάτι που συμβαίνει αλλού". Τώρα όμως, γνωρίζουμε ότι αυτό είναι τελείως λάθος.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας 3 πειράματα που ανεπιφύλακτα " σείουν" τα θεμέλια της δυτικής Φυσικής. Το πρώτο πείραμα έγινε από έναν Ρώσο Φυσικό ονόματι Βλαντίμιρ (Vladimir) στις αρχές του 1980. Ήρθε στις Η.Π.Α. για να τελειώσει αυτή τη σειρά πειραμάτων. Ήθελε να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ του ανθρώπινου DNA και του "υλικού" από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας -σωματίδια ενέργειας που αποκαλούμε φωτόνια- ή, αν θέλετε, μικρά μόρια φωτός,. Πήρε λοιπόν ένα γυάλινο σωλήνα και αφαίρεσε όλο τον αέρα, δημιούργησε δηλαδή ένα κενό αέρος, υποθέτοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα σε αυτόν τον σωλήνα. Υπάρχουν όμως αυτά τα μόρια φωτός.
Ο επιστήμονας κατέγραψε αυτά τα σωματίδια για να δει πώς συμπεριφέρονται. Ήταν μήπως διασκορπισμένα εδώ κι εκεί; Ή μήπως ήταν συγκεντρωμένα στον πάτο; Τι έκαναν; Το αποτέλεσμα σ’ αυτή τη φάση δεν προκάλεσε έκπληξη. Τα φωτόνια κινούνταν εντελώς τυχαία, αυτό δηλαδή που περιμέναμε.
Το επόμενο στάδιο του πειράματος είναι το πραγματικά ενδιαφέρον. Τοποθέτησαν ανθρώπινο DNA μέσα σ’ αυτόν τον σωλήνα και τότε τα φωτόνια ωθήθηκαν (από το DNA) στο να σχηματίσουν μια συστοιχία. Το DNA είχε μια άμεση επίδραση στο "πράγμα" από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας! Αυτό είναι επακριβώς ότι έλεγαν πάντοτε οι αρχαίες πνευματικές παραδόσεις: ότι κάτι μέσα μας επηρεάζει τον κόσμο γύρω μας. Και στην σύγχρονη εποχή, το επαληθεύσαμε αυτό σε συνθήκες εργαστηρίου.
Το επόμενο μέρος του πειράματος είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Όταν αφαίρεσαν το DNA από τον σωλήνα, ενώ θα περιμέναμε να επανέλθουν (τα φωτόνια) στην προηγούμενη αταξία, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, παρότι το DNA δεν βρισκόταν πια εκεί. Τα φωτόνια λοιπόν, παρέμεναν μέσα στον σωλήνα ευθυγραμμισμένα λες και το DNA ήταν ακόμη εκεί πέρα! Και εδώ το ερώτημα είναι: Γιατί; Τι ευθύνεται γι’ αυτό το φαινόμενο;
Τίποτα στη δυτική Φυσική δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί εκείνα τα φωτόνια παρέμεναν στη θέση στην οποίαν βρίσκονταν όταν το DNA που προκάλεσε την ευθυγράμμιση αφαιρέθηκε από τον σωλήνα. Αυτό το πείραμα ονομάστηκε "DNA Φαντομάς", λόγω του ότι το φαινόμενο διαρκεί, είτε με, είτε χωρίς το DNA. Αυτό που μας λέει αυτό το πείραμα είναι ότι :Το ανθρώπινο DNA επικοινωνεί με το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας, -τις δομές ενέργειας που υποκρύπτονται πίσω από την ύλη. Επικοινωνεί μέσω ενός πεδίου που προηγουμένως ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΕΙ. Οι επιστήμονες το αποκαλούν ΤΟ ΝΕΟ ΠΕΔΙΟ, αλλά η αίσθησή μου είναι ότι υπήρχε πάντα και εμείς απλά δεν το είχαμε αναγνωρίσει.
Έτσι θα το πούμε: ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΤΙΝΟΣ ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΜΟΡΦΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.
Το δεύτερο πείραμα είναι ένα καταπληκτικό στρατιωτικό πείραμα. Αυτό που έκαναν ήταν ότι πήραν ανθρώπινο DNA. Πήραν κάποια ξέσματα ιστού από το εσωτερικό του στόματος ενός δότη, ενός εθελοντή. Τοποθέτησαν αυτό το DNA σε μια συσκευή που μπορούσε να καταγράψει τις αντιδράσεις του (DNA). Αυτό γινόταν σε κάποιο δωμάτιο ενός κτιρίου, ενώ ο δότης ήταν σε ένα άλλο δωμάτιο του ίδιου κτιρίου. Λοιπόν, ζωντανό DNA και βέβαια σε άλλο μέρος το DNA, σε άλλο μέρος ο δότης.Αυτό που έκαναν στη συνέχεια ήταν ότι υπέβαλαν τον εθελοντή (δότη) σε αυτό που λένε ‘διέγερση συναισθηματική’ η οποία θα προκαλούσε αυθεντικές αντιδράσεις συναισθήματος χαράς, λύπης, φόβου, θυμού, οργής στο ένα μέρος του κτιρίου και στο άλλο μέρος μετρούσαν το DNA για να δουν αν θα επηρεαζόταν από τα συναισθήματα του δότη του. Γιατί άραγε θα έπρεπε να αντιδράσει;
Κι ενώ η δυτική Φυσική δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση ούτε να υπαινιχθεί ότι αυτό το DNA εξακολουθεί να συνδέεται με τον δότη, αυτά τα πειράματα, έδειξαν τελικά ακριβώς το αντίθετο. Είδαμε ότι όταν ο δότης είχε συναισθηματικές ‘κορυφές’ και ‘κοιλάδες’ στο ένα δωμάτιο, το DNA του είχε τις ίδιες με τις δικές του ‘κορυφές’ και ‘κοιλάδες’ στο άλλο δωμάτιο, ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.
DNA Δότης
Όταν ακούμε για πειράματα όπως αυτό, σκεφτόμαστε μια ενέργεια που μεταδίδεται από το σημείο Α στο σημείο Β. Αν η ενέργεια πρέπει να ταξιδέψει από το ένα μέρος στο άλλο, θα περίμενες να δεις ένα χρονικό κενό, -ένα μικρό διάστημα μεταξύ του πότε το συναίσθημα δημιουργείται και του πότε το DNA ανταποκρίνεται. ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ ΑΥΤΟ ! Αυτό που συνέβη σ’ αυτό το πείραμα - που είναι το κλειδί για εκεί που πηγαίνουμε, δηλαδή, να μιλήσουμε για τη δύναμη της Προσευχής -, αυτό που συνέβη λοιπόν, ήταν ότι τα φαινόμενα ήταν ταυτόχρονα. Τη στιγμή που ο δότης είχε το συναίσθημα, το DNA του αντιδρούσε και δεν μεσολαβούσε καθόλου χρόνος σ’ αυτά που γίνονταν.
Στην αρχή αυτά τα πειράματα διεξάγονταν σε χώρους που είχαν απόσταση μεταξύ τους 15-20 μέτρα. Ύστερα όμως έγιναν πειράματα όπου το DNA και τον δότη χώριζαν εκατοντάδες χιλιόμετρα. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον σχεδιαστή ενός τέτοιου πειράματος, τον Δρα Κληβ Μπάξτερ (Dr. Cleave Baxter), ο οποίος μοιράστηκε μαζί μου ένα δικό του πείραμα, όπου ο δότης ήταν στο Λος Άντζελες (Los Angeles), αλλά το DNA του στο Φοίνιξ (Phoenix) της Αριζόνας, σχεδόν 645 χιλιόμετρα μακριά. Οι αντιδράσεις ήταν ακριβώς ίδιες. Είτε βρίσκονταν στο ίδιο κτίριο, είτε 645 χιλιόμετρα μακριά, το φαινόμενο ήταν ταυτόχρονο.
Αυτό (το πείραμα) ανοίγει μια πόρτα σε όλα τα είδη των πιθανοτήτων όσον αφορά το πώς το DNA παρέμεινε συνδεδεμένο με τον δότη. Αυτό που μας λέει για άλλη μια φορά είναι ότι ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ DNA ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ. Επίσης, ότι, είτε το DNA μας είναι μέσα στο σώμα μας, είτε μας χωρίζουν εκατοντάδες χιλιόμετρα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτό λέγεται "μη τοπική ενέργεια", δηλαδή, είναι παντού συνέχεια, επειδή η ενέργεια δεν χρειάζεται να ταξιδέψει από το Α στο Β.
Το τρίτο πείραμα πραγματοποιήθηκε επίσης στις αρχές του '90 από το Ινστιτούτο των ‘Καρδιομαθηματικών’, μια πρωτοπόρο ερευνητική οργάνωση με έδρα τη Βόρεια Καλιφόρνια, όπου ερευνούν την ανθρώπινη καρδιά σαν κάτι πολύ περισσότερο από μια αντλία που μεταφέρει το αίμα μέσα στο σώμα μας. Παρ’ όλο που η καρδιά το κάνει αυτό, αυτό είναι το λιγότερο από αυτά που κάνει.Ανακαλύπτουν πως η καρδιά μας είναι ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ.
Το Καρδιομαθηματικό Ινστιτούτο είχε νωρίτερα ανακαλύψει πως γύρω από την ανθρώπινη καρδιά υπάρχει ένα πεδίο ενέργειας που έχει το σχήμα ενός σωλήνα. Το ονόμασαν "the Tube Taurus" (ο ‘Σωλήνας Ταύρος’)και εκτείνεται 1,5-2,5 μέτρα μακριά από την καρδιά. Το ερώτημα είναι : Μέσα σ’ αυτό το αναγνωρισμένο πεδίο, θα μπορούσε να υπάρχει και μια άλλη μορφή ενέργειας, η οποία να μεταφέρεται από αυτό πέρα από το σώμα μας ;
Κι έτσι ετοίμασαν ένα πείραμα για να εξετάσουν αυτή τη θεωρία. Δεν εκπλήσσει ότι πήραν πάλι ανθρώπινο DNA και αφού το απομόνωσαν, ζήτησαν από άτομα ειδικά εκπαιδευμένα, να νοιώσουν συναφή και πολύ καθαρά συναισθήματα: συναισθήματα αγάπης, εκτίμησης, συμπόνιας, θυμού, οργής, μίσους. Καθώς αυτά τα εκπαιδευμένα άτομα είχαν αυτά τα συναισθήματα, εκείνοι κατέγραφαν τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούσε το DNA. Ανακάλυψαν λοιπόν, ότι στην παρουσία εκτίμησης, αγάπης, συμπόνιας, συγχώρεσης, το DNA έγινε τρομερά ‘χαλαρό’.
Γνωρίζουμε από άλλα πειράματα ότι μια τέτοια χαλαρωμένη κατάσταση του DNA ενισχύει την άμυνά μας. Αν ρωτήσεις τους ανθρώπους: ‘γιατί τα συναισθήματα της αγάπης, της συμπόνιας, τους δίνουν δυνατές άμυνες;’... Αυτό (το πείραμα) αρχίζει να μας εξηγεί το γιατί όταν το DNA είναι χαλαρό, επιτρέπει σ’ αυτούς τους μικρούς ‘διακόπτες’, αν θέλετε, να ενεργοποιηθούν.
Το αντίθετο είναι επίσης αλήθεια ! Στην παρουσία θυμού, οργής, μίσους, ζήλειας, παρατήρησαν πως το DNA σφίχτηκε σαν ένας κόμπος και πραγματικά ‘έσβησε’ και μείωσε την αμυντική αντίδραση. Αυτό το γνωρίζουμε διαισθητικά κι εμείς ... Ξέρουμε ότι όταν οι άνθρωποι ζουν σε μια κατάσταση θυμού, ζήλιας, ή μίσους ... τότε ‘αυτά τα στοιχεία’ του σώματός μας καταπιέζονται και ακριβώς το αντίθετο : η αγάπη, η συμπόνια, η κατανόηση... τα ενισχύουν.
Τώρα, ίσως για πρώτη φορά, αυτά τα πειράματα αρχίζουν να μας βοηθούν να καταλάβουμε το γιατί ! Πρόκειται για την επίδραση του ανθρώπινου συναισθήματος επί της προσαρμογής, της διαμόρφωσης, του DNA του σώματός μας. Και αυτό που περιέγραψαν στην ουσία αυτά τα πειράματα ήταν ότι, πολύ συγκεκριμένα είδη ανθρώπινου συναισθήματος, έχουν τη δύναμη να αλλάξουν το DNA του σώματός μας ! Αυτό είναι το καταπληκτικό !Είναι καταπληκτικό, γιατί σημαίνει ότι αν εμείς, κατά βούληση, επιστρατεύσουμε αυτά τα συναισθήματα μέσα μας, ουσιαστικά έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τον τρόπο που το DNA μας λειτουργεί μέσα στο σώμα μας. ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ !! Ίσως μιας πολύ ‘αρχαίας’ τεχνολογίας που περιγράφτηκε σε γλώσσες του παρελθόντος και που εμείς μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε.
Όλα αυτά τα πειράματα είχαν ενδιαφέρον. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου οι ερευνητές δεν εγνώριζαν για τις έρευνες των άλλων εργαστηρίων. Αυτά τα πειράματα που μόλις ανέφερα, είναι ενδεικτικά. Πολλά άλλα τέτοια πειράματα έχουν επίσης πραγματοποιηθεί, δίνοντας αποτελέσματα της ίδιας φύσεως. Όταν όμως τα κοιτάξεις συνολικά κι όχι μεμονωμένα -απομονωμένα, λένε μια ιστορία. Η ιστορία έχει ως εξής:
Το πρώτο πείραμα, αυτό του Ρώσου, λέει ότι το DNA μας έχει μια άμεση επίδραση στο φυσικό υλικό που δημιουργεί τον κόσμο, -σε ένα ενεργειακό πεδίο. Το τελευταίο πείραμα δείχνει ότι το συναίσθημα μας έχει την ικανότητα να αλλάζει το DNA το οποίο επηρεάζει τον κόσμο γύρω μας.
Και το μεσαίο, το στρατιωτικό πείραμα, δείχνει ότι είτε στο ίδιο κτίριο, είτε 645 χιλιόμετρα μακριά, η επίδραση είναι η ίδια. Δεν μας περιορίζει ο χώρος και ο χρόνος. Και στ’ αλήθεια, τα αποτελέσματα των πειραμάτων λένε ακριβώς αυτό : Ότι, εσύ κι εγώ, έχουμε μια δύναμη μέσα στο σώμα μας, που δεν περιορίζεται από τους φυσικούς νόμους, όπως τους αντιλαμβανόμαστε μέχρι σήμερα. Ότι κάτι μέσα μας, άμεσα σχετιζόμενο με τα συναισθήματά μας, υπερβαίνει τα όρια Χώρου-Χρόνου, με τον τρόπο που μόλις σήμερα αρχίσαμε να κατανοούμε.

ΑΡΧΑΙΑ ΣΟΦΙΑ
Οι αρχαίες παραδόσεις, αυτό, το περιγράφουν σε μια γλώσσα της δικής τους εποχής. Δεν λένε μόνο ότι είμαστε συνδεδεμένοι με τον κόσμο γύρω μας, - ακριβώς όπως ανακαλύπτει σήμερα η δυτική επιστήμη. Μας προσκαλούν σε ένα βήμα παραπάνω λέγοντας : "Ορίστε πώς το εφαρμόζουμε στη ζωή μας". Μας άφησαν πάρα πολύ ξεκάθαρες οδηγίες λέγοντας "αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να χρησιμοποιήσεις αυτή τη δύναμη, για να πετύχεις τη θεραπεία του κορμιού σου, για να φέρεις Ειρήνη στην οικογένειά σου και στην κοινότητά σου". Και όταν πολλοί άνθρωποι λειτουργούν έτσι, συλλογικά, αυτές οι αρχές φέρνουν ειρήνη ακόμα και μεταξύ των κρατών.
Θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες μελέτες που έχουν γίνει, οι οποίες περιγράφουν επακριβώς πώς αυτό αρχίζει να λειτουργεί. Ερωτήσεις που συχνά μου τίθενται, όσον αφορά αυτό το υλικό, είναι: " Εφ’ όσον αυτές οι σχέσεις όντως υπάρχουν, πώς και δεν γνωρίζουμε γι’ αυτές;
-Γιατί η δυτική Επιστήμη δεν καταλαβαίνει αυτές τις αρχές;
-Γιατί τις ανακαλύπτουμε μόλις σήμερα;"
Η απάντηση σ’ αυτά αρχίζει με την κατανόηση ότι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο σήμερα, η γνώση μας, είναι μια αλληλουχία σοφίας που μας συνδέει με το παρελθόν μας. Ξέρουμε επίσης ότι αυτή η γραμμή, ή συνέχεια, η γραμμή που μας δένει με αυτούς που ήρθαν πριν από εμάς, έχει σπάσει τουλάχιστον δύο φορές στην καταγεγραμμένη ιστορία.
Δύο φορές στην καταγεγραμμένη ιστορία κάτι συνέβη και χάσαμε πληροφορίες που σε κάποιες περιπτώσεις αφορούσαν ακριβώς αυτό για το οποίο μιλάμε τώρα. Η πρώτη από αυτές τις διακοπές ήταν το κάψιμο της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας τον 4ο αι. Παρά το ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι περιείχε εκείνη η βιβλιοθήκη, ξέρουμε ότι οι Ρωμαίοι ιστορικοί είχαν απογράψει τεράστιους όγκους πληροφοριών σε παπύρους. Ο Ρωμαίος Ιστορικός Καλλίμαχος, για παράδειγμα, κατέγραψε περισσότερους από 536.000 παπύρους στη Μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, πριν να καεί.Πολλοί από αυτούς τους παπύρους ήταν ήδη πολύ αρχαίοι ακόμη και για τότε, για κείνο τον καιρό, τον 4ο αι. Ξέρουμε ότι αυτοί οι πάπυροι περιείχαν κάποια από τα πιο αρχαία ντοκουμέντα της εβραϊκής παράδοσης, της αιγυπτιακής αστρονομικής παράδοσης, της ιατρικής παράδοσης ... - ένα μεγάλο μέρος της Σοφίας που μεταδιδόταν για χιλιάδες χρόνια, περιγράφοντας τη σχέση μας με τον κόσμο, μεταξύ μας, και ίσως και με κάτι μεγαλύτερο ... Όταν αυτή η βιβλιοθήκη κάηκε, γνωρίζουμε ότι χάσαμε μεγάλο όγκο πληροφοριών !
Η δεύτερη φορά ήταν με την αναπροσαρμογή των βιβλικών κειμένων, επίσης τον 4ο αι., το 325 μΧ. Ήταν εκείνη η περίοδος που ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος συγκάλεσε μια σύνοδο. Τότε δεν υπήρχε Βιβλικό κείμενο, ωραίο, καθαρό, ταξινομημένο κείμενο, όπως το βλέπουμε σήμερα. Ήταν ένα ασύνδετο συνονθύλευμα με πολλά περιττά κείμενα και ήταν λίγος ο κόσμος που είχε πρόσβαση σε αυτό το υλικό. Έτσι, ο Κωνσταντίνος, σε μια προσπάθεια να το κάνει πιο προσιτό στο ευρύ κοινό, συγκάλεσε μια σύνοδο της Εκκλησίας και τους είπε : «Κάντε μου προτάσεις» , «τι θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε, τι θα έπρεπε να παραλείψουμε, πώς πρέπει να οργανώσουμε αυτό το υλικό;» Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που σήμερα ονομάζουμε «Δυτικό Βιβλικό κείμενο», «Βιβλική Παράδοση».
Γνωρίζουμε ότι 20 βιβλία αφαιρέθηκαν εντελώς κι ότι άλλα 20-25 αλλοιώθηκαν υπερβολικά, καθώς και ότι το εναπομείναν κείμενο συμπυκνώθηκε και μεταρρυθμίστηκε σε ό,τι βλέπουμε σήμερα.
Έτσι, όσο καλή κι αν είναι η Βίβλος μας, οι κορυφαίοι μελετητές της παραδέχονται ανοιχτά ότι είναι ημιτελής. Το γνωρίζουμε αυτό επειδή βρίσκουμε έγγραφα, όπως Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης, που είναι πολύ αντικρουόμενα. Όταν βρήκαμε αυτά τα χειρόγραφα μπορέσαμε να δούμε πολλά από αυτά τα βιβλία στην αρχική τους μορφή. Κι έχει πολύ ενδιαφέρον πώς κάποια από αυτά αλλοιώθηκαν ή αφαιρέθηκαν τελείως. Είναι μάλιστα, ακριβώς αυτά τα οποία περιγράφουν τη σχέση μας με το σύμπαν και τη Δημιουργία γύρω μας, μέσω της Δύναμης του Ανθρώπινου Συναισθήματος.

ΣΚΕΨΕΙΣ-ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ
Έτσι λοιπόν, τώρα που η Επιστήμη αρχίζει να μας το λέει στη γλώσσα της, οι πνευματικές παραδόσεις μας το δείχνουν με το δικό τους τρόπο. Τόσο στα κείμενα όσο και στα ντοκουμέντα τους, βλέπουμε αναφορές για το πώς ακριβώς λειτουργούν αυτές οι αρχές. Το ερώτημα είναι πώς τις εφαρμόζουμε στη ζωή μας, πώς χρησιμοποιούμε αυτή τη σχέση μεταξύ σκέψεων, αισθημάτων και συναισθημάτων μέσα στο σώμα μας, με ό,τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας.
Ίσως, το καλύτερο σημείο για να αρχίσεις, είναι το να καθορίσεις τι πραγματικά είναι οι σκέψεις, τα αισθήματα και τα συναισθήματα. Η μητέρα μου, με την οποία είχα αυτήν την κουβέντα πολλές φορές, μου έλεγε : "Πάντα πίστευα ότι αισθήματα και συναισθήματα είναι το ίδιο πράγμα". Όμως, παρότι σχετίζονται στενά, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά.
Αν δεις ένα σχεδιάγραμμα των ενεργειακών κέντρων στο σώμα μας, των Τσάκρας, τα τρία χαμηλότερα (στομάχι, κοιλιά, λεκάνη) σχετίζονται με το ανθρώπινο αίσθημα .Οι αρχαίοι έχουν πει πως υπάρχουν μόνο δύο πρωταρχικά αισθήματα : 1ον η αγάπη και 2ον οτιδήποτε πιστεύουμε πως είναι το αντίθετο της αγάπης, - ο φόβος, ή το μίσος, ... και όταν πάμε πολύ βαθειά στις παραδόσεις βρίσκουμε ότι αυτά είναι και τα δύο οι πολικότητες (άκρα) της ίδιας δύναμης. Μέσα λοιπόν σ’ αυτά τα χαμηλότερα κέντρα της δύναμης των αισθημάτων έχουμε δύο πρωταρχικές εμπειρίες : 1. Της αγάπης και 2. Οτιδήποτε άλλο θεωρούμε αντίθετό της.
[Το αίσθημα] είναι μια δύναμη, μια ορμή που μας οδηγεί προς τα εμπρός στη ζωή, που γκρεμίζει τους τοίχους, ρίχνει τα εμπόδια που στέκονται μεταξύ μας και των αγαπημένων μας πραγμάτων. Το αίσθημα όμως είναι σκόρπιο, πρέπει να εστιαστεί. Αν γνωρίζετε ανθρώπους που ζουν μόνο μέσα στο αίσθημα, ξέρετε πως καμιά φορά η ζωή τους είναι πολύ χαοτική. Λοιπόν, το αίσθημα πρέπει να εστιαστεί. Κι εδώ έρχεται η δύναμη της σκέψης, ή της λογικής, που σχετίζεται με τα ανώτερα ενεργειακά κέντρα (κεφάλι). Η σκέψη είναι που κατευθύνει και εστιάζει το αίσθημα.
Με άλλα λόγια, σκεφτόμαστε κάτι, π.χ. μια συννεφιασμένη μέρα και μέσω αυτής της σκέψης αντλούμε, νοιώθουμε τη δύναμη του αισθήματος, είτε είναι η αγάπη για τη συννεφιά, είτε ο φόβος για το τι μπορεί να μας φέρει αυτή η συννεφιά. Κάνοντας αυτό, δηλαδή, παντρεύοντας τη δύναμη του αισθήματος με την κατεύθυνση της σκέψης, με αυτόν τον τρόπο, δημιουργούμε ένα συν-αίσθημα.
Δηλαδή, εξ ορισμού το συναίσθημα είναι η ένωση του αισθήματος και της σκέψης. Και το ενεργειακό κέντρο που δεν προσμετράται από αυτά τα συστήματα, που δεν χρησιμοποιείται σε αυτά τα αρχαία συστήματα, είναι το κέντρο της καρδιάς και αυτό είναι αφιερωμένο στη δύναμη του συναισθήματος.
Συναισθανόμαστε μέσα στην καρδιά. Έτσι λοιπόν, το συναίσθημα που νοιώθουμε στην καρδιά είναι η γλώσσα που μιλά στο πεδίο αυτό που η δυτική Επιστήμη αρχίζει να κατανοεί με τα πειράματά της ...
Η δύναμη του ανθρώπινου συναισθήματος είναι η γλώσσα που ανοίγει το δρόμο στις πιθανότητες αυτών που δημιουργούμε στον κόσμο μας. Οι επιστήμονες σήμερα, καθώς συλλογίζονται αυτό το πεδίο, (που είναι τόσο νέο σαν ιδέα ώστε δεν έχει ακόμα ονομαστεί ), μερικοί το ονομάζουν "κβαντικό ολόγραμμα", κάποιοι "ο Νους της Φύσης", όπως ο Δρ. Εντ. Μίτσελ (Dr. Ed. Mitchell). Ο Στηβ Χώκιν (Steve Hawking) το λέει " ο Νους του Θεού".
Όσες και να είναι οι ονομασίες, όλοι βασικά, μιλούν για το ίδιο πεδίο και το περιγράφουν σαν ένα δίχτυ ή σαν έναν ιστό, που λειτουργεί σαν υπόστρωμα για τη δομή που συνδέει τα πάντα. Και σε αυτό το δίχτυ, σε αυτόν τον ιστό, απευθυνόμαστε με τα συναισθήματα στο σώμα μας, με τα συναισθήματα της καρδιάς μας. Οι αρχαίες παραδόσεις όχι μόνο αναγνώριζαν αυτή τη σχέση, αλλά μας πηγαίνουν ένα βήμα μπροστά. Άφησαν ακριβείς οδηγίες για το πώς τα εφαρμόζουμε αυτά στη ζωή μας.
Στα τέλη του 1980 εργαζόμουν ως μηχανικός σε αεροναυπηγικές εταιρίες. Άρχισα να εξερευνώ αυτές τις ιδέες σαν μηχανικός, ψάχνοντας στον κόσμο γύρω μου για να καταλάβω την ιστορία αυτών που ήρθαν πριν από εμάς. Και ήταν εκείνη η σκέψη που με οδήγησε σε κάποια εκπληκτικά μέρη, - από τους Αιγυπτιακούς ναούς, τις Άνδεις, τη Βολιβία, το Περού, ως το Νεπάλ, τα Υψίπεδα της Κίνας, το Θιβέτ ..., ψάχνοντας πληροφορίες για το πώς σχετιζόμαστε με τον κόσμο και πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη του συναισθήματος, αυτή τη δύναμη που μιλά στη γλώσσα του κόσμου γύρω μας ...
Σαν μηχανικός λοιπόν, όταν άρχισα να μελετάω τις αρχές αυτών που ήρθαν πριν από εμάς, τις πληροφορίες που μας άφησαν ώστε εμείς να καταλάβουμε τη σχέση με τον κόσμο γύρω μας και αυτήν την αρχαία τεχνολογία που σήμερα ονομάζουμε εμείς Προσευχή, το σκεπτικό μου ήταν πως αυτού του είδους οι πληροφορίες θα είχαν διατηρηθεί καλύτερα σε μέρη που είχαν ελάχιστα διαταραχθεί από τον Δυτικό Πολιτισμό.
Αυτό το σκεπτικό με οδήγησε στο θαυμαστό ταξίδι μου. Την πρώτη φορά, στα Υψίπεδα της Κίνας, στο Θιβέτ, όπου είχα την ευκαιρία να εξερευνήσω 14 μοναστήρια (δύο από αυτά θηλέων), μιλώντας μέσω διερμηνέων σ’ αυτούς που όντως ζουν αυτές τις αρχές στη ζωή τους. Αυτή είναι η αξία του να πηγαίνεις στο Θιβέτ, -είναι ζωντανή κουλτούρα. Μπορούμε να πάμε στους ναούς της Αιγύπτου, ή στους ναούς των Μάγια στο Γιουκατάν, που είναι συναρπαστικά !
Όσες όμως πληροφορίες κι αν έχουν, οι πολιτισμοί που άφησαν αυτές τις πληροφορίες δεν υπάρχουν πια. Άρα, στην καλύτερη περίπτωση, απλά υποθέτουμε τι θέλουν να μας πουν. Πηγαίνοντας όμως σ’ ένα μοναστήρι στο Θιβέτ και μιλώντας με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί, μπορούμε να τους ρωτήσουμε : "
Όταν εξωτερικά σε βλέπουμε να προσεύχεσαι, τι συμβαίνει εσωτερικά ; -Τι συμβαίνει στο σώμα σου; - Τι σκέφτεσαι, τι νοιώθεις, τι συναισθάνεσαι ;"
Ήταν στο Θιβέτ λοιπόν, όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον ηγούμενο ενός μοναστηριού και να τον ρωτήσω μέσω διερμηνέα, αυτό που είχα ρωτήσει όλους τους άλλους μοναχούς. Η δική του όμως απάντηση ήταν πολύ ξεκάθαρη όταν τον ρώτησα : " Όταν σε βλέπουμε να προσεύχεσαι για 12 - 14 - 16 ώρες την ημέρα, όταν βλέπουμε τα Μούντρας, τα Μάντρας, τα καμπανάκια, τα μπωλ, τα γκονγκ, τα φυλακτά και τις ψαλμωδίες για τόση πολλή ώρα, " Τι κάνεις εσωτερικά ; Τι συμβαίνει εσωτερικά;"
Ο Ηγούμενος με κοίταξε γελώντας και είπε (ξανά μέσω του διερμηνέα), "Δεν μπορείς να δεις την προσευχή μας, επειδή η προσευχή μας δεν μπορεί να ειδωθεί " και συνέχισε :
"Αυτό που είδες είναι τα πράγματα που κάνουμε για να δημιουργήσουμε συναίσθημα στο σώμα μας , Το συναίσθημα είναι η προσευχή !"
Ύστερα μου αντιγύρισε την ερώτηση λέγοντας μου : " Πώς το κάνετε στη δική σας κουλτούρα;" Και τότε σκέφτηκα το πώς εμείς βλέπουμε την προσευχή στην κουλτούρα μας σήμερα.
Όταν χάσαμε τα κείμενα που περιέγραφαν ότι η δύναμη του συναισθήματος είναι η γλώσσα που μας ενώνει με το σύμπαν και τη Δημιουργία γύρω μας, αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι η προσευχή είναι μόνο οι λέξεις. Αν λέμε τις σωστές λέξεις, όσες φορές πρέπει, την κατάλληλη μέρα, την κατάλληλη στιγμή ..., έχουμε πει την προσευχή ... Κι όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις μας, ξέρουμε ότι υπάρχει μια τεχνική που μας μεταφέρει πολύ μακρύτερα από εκεί που μας πηγαίνει η απλή προφορά των λέξεων.

ΟΙ 5 ΤΡΟΠΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
Ένας άτυπος τρόπος, που ονομάζεται " Καθημερινή Προσευχή". Ένας φίλος που ζούσε στο Σαν Φραντσισκο έλεγε αυτή την προσευχή γυρίζοντας από τη δουλειά του κάθε Παρασκευή : " Θεέ μου, αν φτάσω στο βενζινάδικο πριν μείνω από βενζίνη, δεν θα ξαναφήσω τόση λίγη βενζίνη στο ντεπόζιτο". Αυτή είναι μια άτυπη προσευχή στο Θεό.
Ο 2ος τρόπος προσευχής είναι η "Απαιτητική Προσευχή", όπου απαιτούμε από τις δυνάμεις, τους Αγγέλους, τον Θεό ... "Θεέ μου, διεκδικώ το δικαίωμα να θεραπεύσω και να θεραπευτώ τώρα, στο μέλλον και στο παρελθόν". Αυτή είναι μια απαιτητική προσευχή.
Ο 3ος τρόπος είναι η "Τελετουργική Προσευχή" :" Ο Θεός είναι μεγάλος και καλός".
Ο 4ος τρόπος είναι μια προσευχή χωρίς λόγια, μια "Διαλογιστική Προσευχή", όπου αντιλαμβανόμαστε μια παρουσία γύρω μας, μέσα στη σιωπή. Κάποιοι διαφωνούν για το εάν αυτό είναι ένας τρόπος προσευχής ή όχι, αλλά αυτό θεωρούν οι ερευνητές πως είναι η προσευχή. Κι όσο καλοί κι αν είναι αυτοί οι τρόποι, όσο καλά κι αν περιγράφουν τον τρόπο να προσευχόμαστε, πάντα υπήρχε ένας άλλος τρόπος.
Ένας 5ος τρόπος, που δεν έχει περιγραφεί σε αυτούς τους τύπους, είναι αυτό ακριβώς που μας περιέγραφε αυτός ο Ηγούμενος στο Θιβέτ. Περιέγραφε έναν τύπο προσευχής που είναι βασισμένος στο συναίσθημα.
Είπε :
" Πρέπει να νοιώθουμε σαν να έχει ήδη εισακουστεί η Προσευχή" και "Μέσα σε αυτό το συναίσθημα μιλάμε στις δυνάμεις της Δημιουργίας", επιτρέποντας στον κόσμο να μας ανταποκριθεί, επιτρέποντας σε αυτό το πεδίο, το Κβαντικό Ολόγραμμα, τον Νου του Θεού, να μας ανταποκριθεί, με ό,τι είναι αυτό που νοιώθουμε μέσα στην καρδιά μας.
Έτσι, αντί να προσευχόμαστε νοιώθοντας αδύναμοι σε μια δεδομένη κατάσταση, πχ. "Θεέ μου, σε παρακαλώ, κάνε να έρθει ειρήνη στον κόσμο", αυτό το είδος προσευχής, μας καλεί να νοιώσουμε σαν να συμμετέχουμε ήδη στην ειρήνη (όπως πρότεινε ο Τζων Γουίλερ), ότι είμαστε μέρος αυτού που βλέπουμε και καθώς νοιώθουμε την Ειρήνη στον κόσμο μας, ή την θεραπεία των αγαπημένων μας, .... στην ουσία ενδυναμώνουμε αυτό το πεδίο, ώστε να μας το αντικατοπτρίσει αυτό, με τρόπο ώστε να έρθουν αυτές οι αλλαγές στη ζωή μας, στον κόσμο μας. Αυτό ακριβώς μας έλεγε ο Ηγούμενος του μοναστηριού στο Θιβέτ.
Στις αρχές του 1990 είχα την ευκαιρία να δω αυτόν τον τύπο προσευχής, τον βασισμένο στο συναίσθημα, ζωντανά, σε μια πραγματική περίσταση και θα ήθελα να μοιραστώ αυτή την ιστορία, γιατί περιγράφει καλύτερα κάτι που αλλιώς είναι μια θολή έννοια : Πως η προσευχή του συναισθήματος λειτουργεί στη ζωή μας.
Το 1990, η έρημος στα Ν. Δυτικά, περνούσε την χειρότερη ξηρασία όλων των εποχών και ένας ιθαγενής Αμερικανός φίλος μου με προσκάλεσε να τον συνοδέψω μια μέρα σε ένα μέρος στο Ν. Μεξικό, για να συμμετάσχω σε μια προσευχή για βροχή. Δεν χρειάστηκε να με ξαναρωτήσει. Είπα " Σίγουρα ! Θα ήθελα να συμμετέχω και να δω τι είναι αυτή η προσευχή".Ταξιδέψαμε στην όμορφη, αχανή έρημο και φτάσαμε σε ένα μέρος τόσο παλιό που οι άνθρωποι σήμερα δεν ξέρουν καν ποιος το έφτιαξε. Βασικά, ήταν ένας κύκλος από πέτρες που βρίσκονταν στην ίδια θέση όπου είχαν τοποθετηθεί από τους προγόνους του, πολύ-πολύ παλιά. Εκεί, ο φίλος μου, έβγαλε τα παπούτσια του και μπήκε μέσα στον κύκλο με γυμνά πόδια. Τίμησε όλους τους προγόνους του, τίμησε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, μου γύρισε την πλάτη και στάθηκε με τα χέρια του σε θέση προσευχής, μόνο για μερικές στιγμές.
Μετά στράφηκε σε μένα και είπε : " Πείνασα ! Πάμε να φάμε κάτι" κι εγώ του είπα : "Νόμιζα πως θα προσευχόμασταν για να βρέξει !" Με κοίταξε και είπε : " Όχι. Αν προσευχηθούμε για βροχή, η βροχή δεν θα έρθει ποτέ! Γιατί τη στιγμή που προσεύχεσαι για να συμβεί κάτι, απλά αναγνωρίζεις ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή". Σκέφτηκα αυτό που είπε και το βρήκα πολύ λογικό. Αν πω "Θεέ μου, σε παρακαλώ, ας έρθει ειρήνη στον κόσμο, αυτό που λέω εκείνη τη στιγμή είναι ότι δεν υπάρχει ειρήνη και ασυνείδητα μπορεί να ενδυναμώσω τις συνθήκες που θέλω να αλλάξω (δηλαδή, μπορεί να γίνει το αντίθετο).
Το ίδιο ισχύει και με τη θεραπεία του εαυτού μου και των αγαπημένων μου. Οπότε ρώτησα τον φίλο μου: " Αν δεν προσευχήθηκες για βροχή τότε τι έκανες; Τι συνέβη όταν έκλεισες τα μάτια σου και γύρισες από την άλλη μεριά;" Κι ο φίλος μου είπε: " Όταν έκλεισα τα μάτια μου, άρχισα να νοιώθω πώς είναι να βρέχει στο χωριό μου. Μύρισα τις μυρωδιές που βγαίνουν όταν η βροχή πέφτει στο χώμα και τους τοίχους. Κι ένοιωσα πώς είναι να πατάω με τα γυμνά μου πόδια μέσα στη λάσπη, την πολλή λάσπη από την πολλή βροχή. Έτσι άνοιξα τον δρόμο στην πιθανότητα να έρθει βροχή στον κόσμο μας".
Σκέφτηκα αυτόν τον τύπο προσευχής πολύ. Αργότερα εκείνο το απόγευμα κάτι καταπληκτικό συνέβη. Έβλεπα τον καιρό και η ξηρασία που κράταγε τόσον καιρό, ξαφνικά άλλαξε. Το χαμηλό βαρομετρικό πέρασε τη Γιούτα και κατέβηκε στο Κολοράντο, πέρασε το Ν. Μεξικό και ξανανέβηκε. Εκείνο το βράδυ έβρεξε! Έβρεχε όλη την επόμενη μέρα και έβρεχε, έβρεχε ... Πήρα τον φίλο μου και του είπα "Βρέχει πάρα πολύ! Πλημμύρισαν τα λειβάδια, οι δρόμοι ... Τι στην ευχή συμβαίνει;" Έμεινε για λίγο σιωπηλός και είπε: "Αυτό είναι το μέρος της προσευχής που δεν έχω καταλάβει!" Δεν έχω κανένα τρόπο να επιβεβαιώσω επιστημονικά ότι η προσευχή του φίλου μου είχε κάποια σχέση με εκείνη τη βροχή. Αλλά, οι συσχετισμοί είναι τόσοι πολλοί, το βλέπουμε να συμβαίνει τόσο συχνά, που ξέρουμε ότι υπάρχει επίδραση.
Το 1972, 24 πόλεις των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκαν σε ένα πείραμα όπου άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν να νοιώσουν το συναίσθημα της ειρήνης με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Τοποθετήθηκαν σε στρατηγικά σημεία αυτών των πόλεων. Κάθε πόλη είχε πληθυσμό πάνω από 10.000 ανθρώπους. Αυτά καταγράφτηκαν ως οι πασίγνωστες ‘ΤΜ’ (Transcendental Meditation= Υπερβατικός Διαλογισμός) μελέτες του 1970. Κατά το διάστημα που αυτοί οι άνθρωποι ένοιωθαν το συναίσθημα της ειρήνης γύρω τους, πέρα από τα κτίρια όπου γινόντουσαν τα πειράματα, παρατηρήθηκε στατιστική μείωση των εγκλημάτων. Εγκλήματα βίας, τροχαία ατυχήματα, μειώθηκαν. Σε πόλεις με χρηματιστήρια, όπως το Σικάγο, οι δείκτες ανέβηκαν ενόσω υπήρχε ειρήνη. Όταν οι προσευχές σταμάτησαν, όλα τα στατιστικά αντιστράφηκαν.
Το πείραμα αυτό το έκαναν ξανά και ξανά, σε τέτοιο βαθμό που η επίδραση μπόρεσε να μετρηθεί και να εφαρμοστεί σε ένα μεγαλύτερο πείραμα που καταγράφτηκε στην εφημερίδα "Journal of Conflict Resolution" (Εφημερίδα Ανάλυσης Συγκρούσεων) το 1988. Αυτό το πείραμα ονομάστηκε "Σχέδιο Παγκόσμιας Ειρήνης" στη Μ. Ανατολή. Συνέβη κατά τον πόλεμο Λιβάνου-Ισραήλ στις αρχές του 1980, σαν αποτέλεσμα των προηγούμενων μελετών. Άνθρωποι εκπαιδευμένοι να νοιώθουν το συναίσθημα της ειρήνης τοποθετήθηκαν κατά μήκος των περιοχών του πολέμου στο Ισραήλ και στον Λίβανο.Κατά τη διάρκεια που οι ερευνητές αποκαλούν "Παράθυρο της Προσευχής", όταν οι άνθρωποι ένοιωθαν αυτά τα συναισθήματα, οι τρομοκρατικές πράξεις έπεσαν στο μηδέν. Τα εγκλήματα μειώθηκαν. Οι επισκέψεις στις εντατικές των νοσοκομείων μειώθηκαν. Μάλιστα προσπάθησαν να κάνουν αυτά τα πειράματα διαφορετικές ώρες της ημέρας, διάφορες μέρες της εβδομάδας, για να σιγουρευτούν ότι δεν ευθύνονταν οι εβδομάδες ή τα Σαββατοκύριακα, ή σε διαφορετικές στιγμές μέσα στον μήνα, για να σιγουρευτούν ότι δεν έφταιγαν οι σεληνιακοί κύκλοι.Όταν ολοκληρώθηκαν αυτά τα πειράματα, είδαν -αν και δεν ξέρουμε ακριβώς το γιατί αυτή η επίδραση συμβαίνει με τον τρόπο που συμβαίνει- ότι ο αλληλοσυσχετισμός είναι τόσο μεγάλος, που όταν ένας ορισμένος αριθμός ανθρώπων αρχίζει να νοιώθει το συναίσθημα της ειρήνης ή της θεραπείας σε ένα μέρος, η επίδραση εξαπλώνεται στην κοινότητά τους, πέρα από το μέρος όπου βρίσκονται. Αυτό είναι τόσο συγκεκριμένο που τώρα ξέρουμε: οι στατιστικολόγοι μπόρεσαν να προσδιορίσουν ακριβώς τον αριθμό των ανθρώπων που απαιτούνται για να αρχίσει κάτι τέτοιο. Θα σας πω τη συνταγή και μετά θα εξηγήσω τι σημαίνει.
Η επίδραση παρατηρείται όταν συμμετέχει ένας ορισμένος αριθμός ανθρώπων και ο ελάχιστος αριθμός είναι η τετραγωνική ρίζα του 1% του πληθυσμού. Αυτό σημαίνει ότι αν, πχ., έχεις μια πόλη ενός εκατομμυρίου, παίρνεις το 1% του 1.000.000 και βγάζεις την τετραγωνική ρίζα του 1 %. Αυτός ο αριθμός σου λέει πόσοι άνθρωποι είναι απαραίτητοι, είναι ο αριθμός αφετηρία δηλαδή, για να εκκινήσει η επίδραση. Προφανώς, όσοι περισσότεροι άνθρωποι συμμετέχουν, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το αποτέλεσμα. Για μια πόλη ενός εκατομμυρίου ο αριθμός είναι μόλις 100. Σε έναν κόσμο 6 δισεκατομμυρίων, η τετραγωνική ρίζα του 1% είναι μόλις 8.000 άνθρωποι. Οχτώ χιλιάδες άνθρωποι (σύμφωνα με αυτές τις μελέτες, είναι το μόνο που απαιτείται) να νοιώσουν το συναίσθημα της ειρήνης στην καρδιά τους, σε μια δεδομένη στιγμή, ταυτόχρονα, για να ενεργοποιήσουν αυτή την συνειδητότητα μέσω του πεδίου που ξέρουμε σήμερα ότι υπάρχει, προκειμένου να έρθει η ειρήνη στον κόσμο μας ...

Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
Κάθε συζήτηση περί αυτής της συναισθηματικής προσευχής, αυτού του χαμένου τύπου προσευχής, μερικές φορές φαίνεται κάτι παραπάνω από ‘ακαδημαϊκή’ ώσπου να την εφαρμόσουμε στη ζωή μας, να τη δούμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας ...
Στα τέλη του 1990 είχα την ευκαιρία να κάνω ακριβώς αυτό βλέποντας το βίντεο της θεραπείας μιας ανίατης ασθένειας μιας γυναίκας, όπου χρησιμοποιήθηκε ακριβώς η τεχνική για την οποία μιλάμε. Για μένα αυτή ήταν η πληροφορία που έβγαλε αυτόν τον χαμένο τύπο προσευχής, από το πλαίσιο του ακαδημαϊκού, σε κάτι πολύ αληθινό που μπορούμε να εφαρμόσουμε στη ζωή μας. Είχα την ευκαιρία να δω κάποιο βίντεο από τη θεραπεία ενός όγκου διαμέτρου 10εκ. μέσα στο σώμα μιας γυναίκας, ο οποίος είχε διαγνωσθεί μη εγχειρήσιμος.Σαν τελευταία λύση, πήγε σ' ένα νοσοκομείο στην Κεντρική Κίνα. Εκεί άρχισαν απλά να απευθύνονται στους τρόπους κατάφασης για τη ζωή, πώς θα μπορούσε να αλλάξει, πώς να ζει τη ζωή της. Της έμαθαν καταφατικούς τρόπους αναπνοής, καταφατικούς τρόπους διατροφής, απαλές κινήσεις ρύθμισης των ενεργειακών κέντρων του σώματός της. Καθώς τα έκανε αυτά και δυνάμωνε το σώμα της, κάποια στιγμή υποβλήθηκε σε μια διαδικασία που θα ήθελα να σας περιγράψω σαν ένα ισχυρό παράδειγμα του πώς ο κόσμος του συναισθήματος μέσα μας έχει επίδραση, σε αυτή την περίπτωση μια σχηματική επίδραση στον κόσμο, πέρα από το σώμα μας.
Σε αυτό το βίντεο λοιπόν, βλέπουμε τη γυναίκα ξαπλωμένη σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, απόλυτα ξύπνια, απόλυτα ενσυνείδητη. Πιστεύει σ? αυτό που πρόκειται να συμβεί... Μπροστά της έχει έναν τεχνικό υπέρηχων, που χειρίζεται μια συσκευή υπέρηχων πάνω στην κοιλιά της και το βλέπουμε στην οθόνη. Στο αριστερό μέρος της οθόνης έχουν παγώσει την εικόνα ως αναφορά, για να ξέρουν ποια ήταν η κατάστασή της εκείνη τη στιγμή. Στο δεξί μέρος της οθόνης μπορούμε να δούμε σε πραγματικό χρόνο. Καθώς τρεις πρακτικοί στέκονται πίσω της, δουλεύοντας με την ενέργεια του σώματός της και με τα συναισθήματα μέσα στα δικά τους σώματα, αρχίζουν να ψάλλουν μια λέξη που έχουν συνεννοηθεί ότι ενισχύει μέσα τους το συναίσθημα ότι έχει ήδη θεραπευτεί. Ο ψαλμός βασικά λέει:
"Είσαι ήδη καλά".
Καθώς νοιώθουν αυτό το συναίσθημα και λένε αυτές τις λέξεις μεταξύ τους, εμείς βλέπουμε στην οθόνη, σε πραγματικό χρόνο, τον ΚΑΡΚΙΝΟ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 3λ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ! http://www.youtube.com/watch?v=6YncoMqqyQs&feature=player_embedded
Δεν είναι όπως στα ντοκυμαντέρ, που βλέπεις ένα τριαντάφυλλο να ανθίζει σε τριάντα δευτερόλεπτα, ενώ κανονικά διαρκεί μέρες ... Εδώ, σ’ αυτό το βίντεο, αυτό συμβαίνει σε λιγότερο από 3 λεπτά! Το σώμα της ανταποκρίθηκε στα συναισθήματα των πρακτικών που είναι εκπαιδευμένοι να δίνουν αυτή τη θεραπεία και το μόνο που ένοιωθαν είναι το συναίσθημα του πως είναι να είσαι απέναντι σε μια γυναίκα που έχει ήδη γίνει καλά, που είναι απόλυτα ικανή, απόλυτα υγιής. Δεν έλεγαν "Φύγε κακέ καρκίνε" ...
Πρόκειται για έναν πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης και είναι ένα σχηματικό παράδειγμα του πώς ακριβώς λειτουργεί αυτή η αρχή. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον Λου Τσιν (Lu Chin), τον δημιουργό αυτού του φιλμ.
Τον ρώτησα: "Κι αν αυτοί οι πρακτικοί δεν ήταν εκεί; Θα μπορούσε αυτή η γυναίκα, ο καθένας μας, να το κάνει μόνος του;" Χαμογέλασε και μου είπε:
"Πιθανότατα θα το είχε καταφέρει μόνη της. Από την άλλη όμως, κάτι συμβαίνει με εμάς τους ανθρώπους. Φαίνεται ότι νοιώθουμε πιο δυνατοί όταν υποστηριζόμαστε από άλλους στα πράγματα που πιστεύουμε, που θέλουμε να πετύχουμε."
Έτσι, ενώ πιθανότατα θα μπορούσε να το έχει κάνει μόνη της, έχοντας εκείνους τους 3 πρακτικούς να δουλεύουν μαζί της, ήταν το ‘πάτημα’ που χρειαζόταν το σώμα της για να ανταποκριθεί. Το μόνο που έκαναν ήταν ότι ένοιωθαν το συναίσθημα ότι ήταν ήδη καλά και σε λιγότερο από 3λ το σώμα της ανταποκρίθηκε.
Η δυτική Φυσική αρχίζει τώρα να μας λέει ότι το ίδιο πεδίο που οδήγησε στη θεραπεία αυτής της γυναίκας, οδηγεί και στην Ειρήνη μεταξύ των κρατών. Είναι το ίδιο πράγμα σε διαφορετική κλίμακα, -η ίδια αρχή. Συμμετείχα επίσης σε πειράματα όπου χιλιάδες άνθρωποι ενώθηκαν μέσω διαδικτύου, συντονίστηκαν μια δεδομένη ώρα σε ένα χρονικό "παράθυρο", όπου μάθαμε να νοιώθουμε το συναίσθημα της Ειρήνης την ίδια εκείνη ώρα. Όταν το κάναμε αυτό, συνέβαιναν στον κόσμο πόλεμοι.
Επρόκειτο να βομβαρδιστεί το Ιράκ και ακυρώθηκε. Στη διάρκεια αυτού του χρονικού "παράθυρου", καθώς γινόταν αυτή η προσευχή, τα εγκλήματα μειώθηκαν, οι εντατικές μειώθηκαν. Έγινε μια έρευνα στο Πρίνστον όπου κατεγράφη το πεδίο συνειδητότητας παγκοσμίως, ενώ αυτές οι προσευχές ήταν σε εξέλιξη και είδαν στην οθόνη ότι η συνειδητότητα ανταποκρινόταν στους χιλιάδες ανθρώπους που ένοιωθαν το συναίσθημα της ειρήνης εκείνη τη στιγμή. Αυτό μας λέει ότι αυτό το πεδίο είναι μετρήσιμο. Μπορούμε να το μετρήσουμε σε μια οθόνη υπολογιστή. Αυτή η έρευνα του Πρίνστον ονομάστηκε " Έρευνα της Παγκόσμιας Συνειδητότητας".
Το πεδίο λοιπόν, υπάρχει. Είναι εκεί έξω. Ανταποκρίνεται σε μας με τρόπους που μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε. Ακόμα πιο πρόσφατα έγινε μια έρευνα από τον επιστήμονα Masuru Emoto (Μαζούρου Ιμότο), όσον αφορά τη σχέση ανθρώπινου συναισθήματος και νερού. Δείχνει αυτή τη σχέση με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια.
Αυτοί οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι, σταγόνες νερού, -το οποίο ούτως ή άλλως αποτελεί το 70% του σώματός μας- ανταποκρίνονται στο ανθρώπινο συναίσθημα, είτε προέρχεται από το σώμα, είτε είναι γραμμένο σε ετικέτες πάνω στις φιάλες, -δηλαδή, στο συναίσθημα του ερευνητή καθώς τοποθετεί τις ετικέτες. Στην συνέχεια καταψύχουν τις φιάλες για συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Όταν τις αποψύχουν, καθώς το νερό λειώνει, κρυσταλλοποιείται. Αυτοί οι κρύσταλλοι μας λένε τι συνέβη με το συναίσθημα, -την συνειδητότητα του νερού.
Για παράδειγμα, πήραν πολύ μολυσμένο νερό, πολύ τοξικό, από την πιο μολυσμένη περιοχή της Ιαπωνίας. Αυτό το νερό δεν κρυσταλλοποιείται κι όταν το παρατηρήσεις στο μικροσκόπιο βλέπεις μια λασπώδη, θολή μορφή. Δεν παρουσιάζει καθόλου συμμετρία ή κρυσταλλική δομή. Αφού προβλήθηκαν σ’ αυτό συναισθήματα -όταν, πχ., 500 άτομα προσευχήθηκαν πάνω από λίγο μόνο από αυτό το μολυσμένο νερό- ενώ η πρώτη εικόνα δείχνει το νερό σε τοξική κατάσταση- η "μετά" εικόνα δείχνει το ίδιο νερό πανέμορφο, πεντακάθαρο, κρυσταλλοποιημένο, τελείως συμμετρικό. Είναι καθαρά το αποτέλεσμα της διάδρασης του ανθρώπινου συναισθήματος με το νερό.
Κάποιες άλλες μελέτες δείχνουν οικογένειες, παιδιά με γονείς, να έχουν κυκλώσει μια φιάλη με πολύ μολυσμένο, τοξικό νερό το οποίο επίσης δεν μπορεί να κρυσταλλοποιηθεί. Επινοούν ένα παιχνίδι :
Τα παιδιά στέλνουν αγάπη στο νερό. Λένε ‘σ’ αγαπάμε νερό, σ’ ευχαριστούμε, σ’ εκτιμούμε νερό, για ό,τι μας φέρνεις στον κόσμο μας και στη ζωή μας’. Μέσα σ’ αυτήν την αθωότητα, αφυπνίζουν μέσα τους αυθεντικά συναισθήματα. Η συνέχεια της έρευνας δείχνει ότι το νερό που έχει δεχτεί αυτήν την ενέργεια από τα παιδιά και τις οικογένειές τους, - συναισθήματα που οι Αρχαίοι ονόμαζαν ‘προσευχή’, - αυτό το νερό αρχίζει να κρυσταλλοποιείται σε όμορφες, συμμετρικές, ξεκάθαρες μορφές, δείχνοντας άλλη μια φορά, ότι υπάρχει άμεση επίδραση μεταξύ αυτού που νοιώθουμε μέσα στο σώμα μας και αυτού που βρίσκεται πέρα από το σώμα μας.Αυτό είναι ένα πανέμορφο, πολύ ενδεικτικό παράδειγμα, για τον τρόπο με τον οποίο κάθε ένας από μας μπορεί να συμμετέχει, - όχι να κατευθύνει, ή να μεταχειριστεί-, αλλά, να συμμετέχει, στα γεγονότα του κόσμου μας, της ζωής μας, της οικογένειάς, της κοινότητάς του σώματός μας, μέσω του πεδίου που συνδέει τα πάντα μέσα στην Δημιουργία.
ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΩΣ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ
Μία από τις πιο ισχυρές αρχές, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αυτό το πεδίο λειτουργεί, είναι το γεγονός ότι το πεδίο αυτό φαίνεται να είναι ολογραφικό από τη φύση του.
Ο ορισμός του ολογράμματος είναι ότι, όσο κι αν διαιρέσεις ένα μοτίβο το όλον παραμένει ακόμα και στο μικρότερο κομμάτι. Για παράδειγμα, πριν από χρόνια, υπήρχαν κάτι σελιδοδείκτες, κάτι φανταχτερές λωρίδες, που είχαν εικόνες όπως ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο, ή μια παναγιά, ή ένα δελφίνι να πηδάει από μια πυραμίδα. Αυτούς τους σελιδοδείκτες, αν ήταν πραγματικά ολογράμματα, θα μπορούσες να τους κόψεις σε πολύ μικρά κομμάτια ξανά και ξανά και αν κοίταγες με μεγεθυντικό φακό, θα έβλεπες ολόκληρο το σχέδιο ακόμα και στο μικρότερο κομμάτι.
Μοιράζομαι αυτή την αρχή γιατί, όπως φαίνεται, η συνειδητότητά μας, μέσω αυτού του πεδίου, λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι όλοι μας, ως μέρη του μεγαλύτερου μοτίβου, είμαστε συνδεδεμένοι.Έτσι, τα φαινομενικά ασήμαντα πράγματα που κάνουμε κάθε μέρα, - το πώς συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον στο οικογενειακό τραπέζι, το πώς νοιώθουμε βλέποντας τις ειδήσεις, το πώς αντιδρούμε όταν ο μπροστινός οδηγός μας κόβει το δρόμο..., - σε όλες αυτές τις φαινομενικά ασήμαντες στιγμές της ζωής μας, στην πραγματικότητα κάνουμε μια συζήτηση με αυτό το πεδίο, το κβαντικό ολόγραμμα, το νου του Θεού, ατομικά. Κι αν βάλουμε μαζί όλες αυτές τις μικρές συζητήσεις, αυτό γίνεται η συλλογική απάντηση.
Το πεδίο αντικατοπτρίζει τη συλλογική αγάπη, τη συλλογική εκτίμηση, ή αγνωμοσύνη, το συλλογικό θυμό, οργή, ή φόβο. Έτσι, καθώς βλέπουμε τα γεγονότα στη ζωή μας να ξεδιπλώνονται και αναρωτιόμαστε "Γιατί να συμβαίνουν αυτά; Πώς μπορεί να γίνονται αυτά έτσι; " καλό θα ήταν να κρατήσει ο καθένας μας αυτές τις αρχές στο νου του και να ρωτήσει το εαυτό του :
"Πιστεύεις, βλέπεις αυτές τις αρχές, (που μόλις περιέγραψα), τις βλέπεις να εκδηλώνονται στον κόσμο γύρω σου;" Και αν η απάντηση είναι ναι, η αρχή δουλεύει αμφίδρομα : όταν αρχίζουμε να νοιώθουμε τα συναισθήματα των πραγμάτων που θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας και στον κόσμο μας, το ολόγραμμα εξ ορισμού θα αντικατοπτρίσει αυτά τα συναισθήματα πίσω σε εμάς.
Ακούω από πολλούς ανθρώπους ότι "όταν προσφέρουμε την προσευχή μας μέσα από το σώμα μας, πρέπει να σταλεί στο μέρος που επιθυμούμε. Αν προσευχόμαστε για τη Μέση Ανατολή, πρέπει να ‘στείλουμε’ την ενέργεια εκεί. Αν προσευχόμαστε για τη θεραπεία των αγαπημένων μας, πως πρέπει με κάποιο τρόπο να εκπέμψουμε από το σώμα μας προς τα εκεί που βρίσκονται."
Αυτές είναι καλές προθέσεις, αλλά το ολόγραμμα μας λέει ότι δεν χρειάζεται να στείλουμε τίποτα πουθενά. Λέει πως όταν νοιώθουμε το συναίσθημα στο σώμα μας, αυτό ήδη υπάρχει παντού, επειδή είμαστε μέρος αυτού του όλου.
Ακριβώς όπως το σχέδιο παραμένει ακέραιο, όσο κι αν τεμαχίσουμε εκείνον τον σελιδοδείκτη, έτσι κι εμείς είμαστε μικρά κομμάτια αυτού του μεγαλύτερου ολογράμματος, αυτής της μεγαλύτερης συνειδητότητας. Επειδή, πολύ απλά, όταν αισθανόμαστε χρησιμοποιούμε την ενέργεια μέσα μας για να δημιουργήσουμε ότι διαλέξουμε, αυτό ήδη υπάρχει, παντού και πάντα.Ίσως σας έχει τύχει να πηγαίνετε να τηλεφωνήσετε σε κάποιον που συμπαθείτε και να δείτε ότι είναι ήδη στην άλλη άκρη της γραμμής. Με τη μητέρα μου το παθαίνω αυτό συχνά. Προσπαθώ να της τηλεφωνώ τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα απ’ όπου κι αν βρίσκομαι και συχνά την πετυχαίνω στην άλλη άκρη ή η γραμμή είναι κατειλημμένη επειδή εκείνη τη στιγμή μου τηλεφωνεί.
Άρα, όταν συμβαίνει αυτό, τι γίνεται; Πώς μεταφέρεται η πληροφορία ώστε να έχουμε αυτήν την ταυτόχρονη επαφή; Όλοι σχεδόν έχουμε αυτήν την εμπειρία. Ίσως το κβαντικό ολόγραμμα, η ολογραφική αρχή, να είναι η απάντηση, λόγω του ότι όταν νοιώθουμε κάτι σε ένα μέρος, σε κάποιο βαθμό αυτό το συναίσθημα υπάρχει ήδη σε κάθε άλλο μέρος. Και στο βαθμό που μπορούμε να εστιάσουμε σ’ αυτό το συναίσθημα και να "ακονίσουμε" αυτήν την ικανότητα, να νοιώθουμε συναισθήματα στην καρδιά μας, αντί απλά να τα σκεφτόμαστε στο μυαλό μας, στο βαθμό αυτό, έχουμε τη δυνατότητα να θεραπεύσουμε και να μεταφέρουμε πέρα από το σώμα μας ό,τι νοιώθουμε μέσα μας.
Τι μας λέει αλήθεια, αυτή η πληροφορία για τον τρόπο που ζούμε τη ζωή μας και για ό,τι βλέπουμε να συμβαίνει στον κόσμο μας; Αυτό που τουλάχιστον μας λέει είναι ότι κάτι υπάρχει εκεί έξω. Υπάρχει ένα πεδίο, μια ζωντανή ευφυΐα, που συνδέει τα πάντα στην Δημιουργία, μη εξαιρώντας τίποτα, οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο ή στο σώμα μας. Γνωρίζουμε λόγω αυτής της αρχής, ότι όλα είναι μέρος όλων των άλλων. Ξέρουμε ότι είμαστε συνδεδεμένοι μ’ αυτό το πεδίο μέσω αυτών που ονομάζουμε σκέψη, αίσθημα και συναίσθημα.
Πιο συγκεκριμένα, τα συναισθήματα στην καρδιά μας είναι η γλώσσα που μας ενώνει με το πεδίο. Είναι η γλώσσα που το πεδίο αναγνωρίζει. Το πεδίο ίσως να μην αναγνωρίζει τις διανοητικές διεργασίες της γλώσσας, όταν πχ. λέμε "Θεέ μου, κάνε να έρθει ειρήνη στον κόσμο". Σίγουρα όμως αναγνωρίζει τη γλώσσα του συναισθήματος όταν νοιώθουμε την ειρήνη στην καρδιά μας σαν να είναι ήδη εκεί.
Αυτές είναι οι αρχές, κάποιες πολύ ισχυρές αρχές, που μας άφησαν οι Αρχαίοι σε μια γλώσσα της εποχής τους. Σήμερα, 400 χρόνια μετά τη γέννηση της Δυτικής Επιστήμης, μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε ακριβώς τις ίδιες αρχές. Κι ενώ, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε απόλυτα όσα γνωρίζουμε γι’ αυτό το πεδίο, από πού έρχεται, γιατί υπάρχει... , ξέρουμε αρκετά για να εφαρμόσουμε στη ζωή μας αυτές τις αρχές που είδαμε να λειτουργούν υπό συνθήκες εργαστηρίου και τις οποίες μας κληροδότησαν οι Αρχαίοι.
Κατά τη δική μου οπτική, πρόκειται για πολύ δυνατές πληροφορίες, γιατί πηγαίνουν την ιδέα της προσευχής πέρα από κάθε θρησκευτική ή πνευματική παράδοση και γιατί δημιουργούν μια εσωτερική τεχνολογία ανοιχτή σε όλους. Ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις μας, τον τρόπο ζωής μας, την γενεαλογία μας, την κληρονομιά μας, ή το πώς και πού διαλέγουμε να ζούμε, μας λέει ότι κάθε στιγμή έχουμε ένα συναίσθημα και λόγω αυτού του συναισθήματος επικοινωνούμε με τον κόσμο γύρω μας.
Έτσι, αντί να βλέπουμε την προσευχή σαν κάτι που "κάνουμε" πότε-πότε -όταν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο- και μετά σταματάμε και απομακρυνόμαστε, ίσως μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε την προσευχή ως τον τρόπο που νοιώθουμε στη ζωή μας και αφού νοιώθουμε πάντα, κάθε στιγμή της ζωής μας, η ζωή μας γίνεται προσευχή.
Μπορούμε πάντα να έχουμε το συναίσθημα της ειρήνης στην καρδιά μας. Είτε οδηγούμε, είτε μελετάμε, είτε πηγαίνοντας στα μαγαζιά ή στο αεροδρόμιο, αν σε ένα βαθμό, μπορούμε να νοιώσουμε αυτό το συναίσθημα, η ζωή γίνεται προσευχή. Έτσι, καθώς βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας, βλέπουμε έναν κόσμο που αλλάζει πολύ γρήγορα.
Μερικοί πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι εκτός ελέγχου και νοιώθουν αδύναμοι να κάνουν οτιδήποτε. Αυτές οι αρχές όμως, μας θυμίζουν ότι είμαστε μέρος όλων όσων βλέπουμε. Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από μια αντανάκλαση του ό,τι έχουμε γίνει εσωτερικά.
Η γλώσσα αυτών που ήρθαν πριν από εμάς, μας θυμίζει ότι πρέπει να γίνουμε αυτά τα οποία διαλέγουμε να μας συμβούν στη ζωή ... Πρέπει να γίνουμε η ειρήνη, η θεραπεία, η συνεργασία, η συμπόνια, η αγάπη, η φροντίδα, που θέλουμε να έχουμε στη ζωή μας. Πρέπει εμείς να γίνουμε αυτά τα πράγματα, έτσι ώστε το πεδίο να μας τα αντικατοπτρίσει. Με αυτό τον τρόπο, ο καθένας από εμάς, μαθαίνει πώς να είναι καλύτερος άνθρωπος και καθώς, μ’ αυτόν τον τρόπο, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, χτίζουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Απομαγνητοφώνηση της ομιλίας του Gregg Braden :
1) http://www.youtube.com/watch?v=PH4S_DnbN5E&feature=player_embedded#!








Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Στρατηγική επιλογή το να φτωχύνουν όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες


Παρέλυσε η χώρα εξαιτίας του νόμου της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου για τη βίαιη περικοπή των μισθών στον ιδιωτικό τομέα που δίνει το δικαίωμα στον κάθε εργοδότη να μειώσει κατά τη θέλησή του τους μισθούς των υπαλλήλων τους από 1.500 ή 2.000 ή 3.000 ευρώ το μήνα όσο χαμηλά θέλει, ακόμη και μέχρι τα… 740 ευρώ μεικτά!
Ποτέ στην Ελλάδα, πουθενά στην Ευρώπη, πουθενά στον κόσμο δεν έχει υπάρξει τέτοιος αντεργατικός νόμος. Τραγική ειρωνεία συνιστά το γεγονός ότι αυτός που θα μείνει στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός που διέπραξε τη μεγαλύτερη λεηλασία μισθών και συντάξεων στην ιστορία, ο Γιώργος Παπανδρέου, διέπραξε αυτό το ειδεχθές κοινωνικό έγκλημα όντας πρόεδρος της… Σοσιαλιστικής Διεθνούς!
Έχοντας επίσης αυξήσει σχεδόν κατά 50% την έμμεση φορολογία μέσα σε ένα μόλις χρόνο μέσω της εκτόξευσης του βασικού συντελεστή του ΦΠΑ από 9% που τον παρέλαβε στο 13% που τον έχει πάει μέχρι στιγμής, ο Γ. Παπανδρέου κερδίζει αναμφισβήτητα με τις πράξεις του τον τίτλο του πιο αντιλαϊκού ηγέτη που κυβέρνησε ποτέ την Ελλάδα.
Η φτώχεια είναι η λύση!
Ο τελευταίος νόμος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι περικοπές μισθών και συντάξεων δεν αποτελούν κάποια ανεπιθύμητη για την κυβέρνηση «παρενέργεια» της υποτιθέμενης προσπάθειας «διάσωσης» δήθεν της ελληνικής οικονομίας από την υποτιθέμενη χρεοκοπία που την απειλούσε.
Αποδεικνύεται ότι για τον πρωθυπουργό και το οικονομικό επιτελείο του η λύση που θεωρούν ότι επιβάλλεται να εφαρμοστεί στην Ελλάδα είναι ακριβώς να… φτωχύνουν όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες! Αυτοί οι… «Ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού», με επικεφαλής τον Γ. Παπανδρέου, θα ήταν πανευτυχείς αν μπορούσαν να ρίξουν όλα τα εκατομμύρια των Ελλήνων εργαζομένων σε μισθό 740 ευρώ μεικτά! Ακόμη παρακάτω, ακόμη και καλύτερα.
Η «κινεζοποίηση» της Ελλάδας είναι το όνειρο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ! Μετατρέποντας τους Έλληνες εργαζόμενους σε μισθωτούς δούλους της πεντάρας σαν τους Κινέζους, όπου το μεροκάματο είναι στα εργοστάσια από… 80 λεπτά έως 2 ευρώ το πολύ (!), ο Γ. Παπανδρέου θα μπορούσε να κομπάσει τότε ότι θα είχε οικονομικούς δείκτες ραγδαίας εισροής ξένων επενδύσεων, αφού βεβαίως όντως οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί ή άλλοι Ευρωπαίοι θα έσπευδαν να αγοράσουν έναντι πινακίου φακής τα πάντα στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών των ιθαγενών δούλων κινεζικού τύπου.
Η καθολική εξαθλίωση και φτώχεια των Ελλήνων είναι η λύση που επιδιώ­κει συνειδητά και βάσει πολιτικού σχεδίου η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Έφριξε και το… ΔΝΤ!
Είναι τόσο βαθιά αντιλαϊκός και αντεργατικός ο νόμος για την άνευ ορίων –πλην των 740 ευρώ μεικτά– μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, ώστε ακόμη και το παγκοσμίως απεχθούς φήμης ΔΝΤ εκτίμησε ότι το να θεωρηθεί πως αυτό απαίτησε από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μειώσει τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα συνιστά… δυσφήμηση για το ΔΝΤ!
Έτσι, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί τις τελευταίες μέρες ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν, σε κάθε δημόσια ομιλία του, τονίζει ότι το ΔΝΤ δεν ζήτησε και δεν ζητά μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα από την ελληνική κυβέρνηση.
Δεν έχει ξαναγίνει αυτό πουθενά στον πλανήτη: Να βγαίνει το ΔΝΤ από… «αριστερά» (!) σε κυβέρνηση χώρας που έχει περιπέσει σε καθεστώς υποτέλειας προς αυτό – και μάλιστα στη θλιβερή περίπτωση της Ελλάδας να ηγείται της κυβέρνησης που ακολουθεί δεξιότερη πολιτική από αυτή που υπαγορεύει το ΔΝΤ ο… πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς! Τα ύστερα του κόσμου! Ο απόλυτος εξευτελισμός της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας…
«Εργοδοτικός σοσιαλισμός»
Κανένα πρόσχημα δεν έχει η κυβέρνηση Παπανδρέου στο θέμα της μείωσης μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Ο πρωθυπουργός δρα με μοναδικό κριτήριο την προώθηση των συμφερόντων των εργοδοτών εις βάρος του κόσμου της εργασίας, εμφανιζόμενος έτσι ως ο πολιτικός πατέρας του…«εργοδοτικού σοσιαλισμού»!
Στην περίπτωση της περικοπής των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και των ΔΕΚΟ που δεν είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο μπορεί η κυβέρνηση να επικαλεστεί ως πρόσχημα ότι τα χρήματα που αφαιρούνται από τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων παραμένουν στα κρατικά ταμεία και δίνονται στις ξένες τράπεζες για τοκοχρεολύσια.
Τα χρήματα όμως που περικόπτουν οι ιδιώτες εργοδότες από τους μισθούς των υπαλλήλων τους παραμένουν αποκλειστικά στις τσέπες των εργοδοτών. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, δηλαδή, παίρνει λεφτά από τους εργαζόμενους και τα δίνει στους εργοδότες! Ωραίος «σοσιαλισμός»!
Η ζημιά είναι ακόμη μεγαλύτερη από αυτή την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ των πλουσίων. Τα ασφαλιστικά ταμεία χάνουν τεράστια ποσά εισφορών που αντιστοιχούν στα ποσά των μισθών που περικόπτονται, οπότε σύντομα θα οδηγηθούν να μειώσουν κι άλλο τις συντάξεις και φυσικά να ρίξουν περισσότερο το επίπεδο της παρεχόμενης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, υποχρεώνοντας παράλληλα τους ήδη φτωχότερους ασφαλισμένους να καλύπτουν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των δαπανών για την υγεία τους.
Επιπροσθέτως, το ίδιο το δημόσιο υφίσταται σοβαρή απώλεια φορολογικών εσόδων από τους μισθούς των εργαζομένων που περικόπτονται. Να σημειώσουμε, δε, ότι τα έσοδα από τη φορολόγηση των μισθών είναι τα μόνα που εισπράττει σίγουρα το δημόσιο γιατί αφαιρούνται πριν καν πάρουν οι εργαζόμενοι το μισθό στα χέρια τους!
Συναίνεση ίσον συνενοχή
Η ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική καθιστά σαφές ότι για τον πρωθυπουργό προηγούνται τα συμφέροντα των εργοδοτών έναντι τόσο της ενίσχυσης των φορολογικών εσόδων του κράτους όσο και της ενίσχυσης των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων που εν γένει βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Αυτή είναι η θεμελιώδης αλήθεια για την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Ο πρωθυπουργός έχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι οποιοδήποτε κόμμα της αντιπολίτευσης συμφωνούσε να συμπαραταχθεί με την κυβέρνηση πάνω στη βάση της πολιτικής που ασκεί το ΠΑΣΟΚ θα ήταν πολιτικά ηλίθιο ή θα προσδοκεί να συμμετάσχει σε μελλοντική κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.
Γι’ αυτό και οι μελοδραματικές εκκλήσεις του Γ. Παπανδρέου για «συναίνεση» των κομμάτων της αντιπολίτευσης στην πολιτική του γίνονται μόνο για προπαγανδιστικούς λόγους.
Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει περίπτωση να καταστούν συνένοχοι σε μια τόσο αντεργατική πολιτική. Η ΝΔ έχει μια χρυσή ευκαιρία να διώξει το ΠΑΣΟΚ από την εξουσία για τουλάχιστον δέκα χρόνια λόγω αυτής της πολιτικής του και ίσως να το διαλύσει. Όσες πιέσεις κι αν δέχεται ο Αντώνης Σαμαράς, θα ήταν πολιτικά αυτοκτονικό γι’ αυτόν να γίνει υποτελής στον Γ. Παπανδρέου, καταστρέφοντας την προοπτική μιας εποχής παντοδυναμίας της Δεξιάς με μόνο αντίπαλο την Αριστερά.
Ταραχή «προθύμων»
Η αντεργατική βαρβαρότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου έχει προκαλέσει αμηχανία, σύγχυση και ταραχή μέχρι και στους κόλπους του ΛΑΟΣ και των κομμάτων της Ντόρας Μπακογιάννη και του Φώτη Κουβέλη που συγκροτήθηκαν ακριβώς με την προοπτική συμμετοχής σε κυβέρνηση υπό το ΠΑΣΟΚ.
Ο Γ. Καρατζαφέρης προσπαθεί απεγνωσμένα να δείξει ότι δήθεν αποστασιοποιείται κάπως από το Μνημόνιο, το οποίο μετατράπηκε σε μεταλλικό χαλκά στο λαιμό του ΛΑΟΣ που το προσδένει πολιτικά στην κυβέρνηση. Η Ντόρα έχει πάθει… πολιτική αφωνία και ο Φ. Κουβέλης δηλώνει ότι δεν συμφωνεί με αυτή την πολιτική, προσπαθώντας να διαδώσει ανεπιτυχώς κάποιο ίχνος αριστερού φύλλου συκής.
Δύσκολοι καιροί για  «προθύμους» συνεργάτες του Γ. Παπανδρέου.
Γιώργος Δελαστίκ
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 15/12/10

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Γιατί δεν στέλνουμε πια χριστουγεννιάτικες κάρτες...


Τόσο άδεια τα γραµµατοκιβώτιά µας δεν ήταν ποτέ τέτοιες χρονιάρες µέρες. Ποιος µπαίνει σήµερα στον κόπο να γράψει και να στείλει χριστουγεννιάτικες κάρτες; Ακόµη και ο συνάδελφος και φίλος Cbetin δεν µου έστειλε µια κάρτα γραµµένη σε πραγµατικό και µοσχοµυριστό χαρτί αλλά στο e-mail (http://www.voterightga. org/JokeBox.htm). Οι µόνοι που στέλνουν σήµερα ευχετήριες κάρτες είναι τα σούπερ µάρκετ και οι πιτσαδόροι. Μόνο οι Άγγλοι επιµένουν παραδοσιακά (άλλωστε Άγγλος ήταν εκείνος που επινόησε την πρώτη χριστουγεννιάτικη κάρτα το 1843). Γι’ αυτό η Κέιτ Τζούλιαν λέει στο περιοδικό «Σλέιτ» πως τα Χριστούγεννα του 2010 θα κηρυχθεί και επισήµως νεκρή η χριστουγεννιάτικη κάρτα. Ποιος την σκότωσε; Και γιατί; Η συγγραφέας απαριθµεί τις αιτίες. Η λιτότητα. Γιατί να ξοδέψει κάποιος λεφτά για ένα κοµµάτι χαρτί που σε µια δυο εβδοµάδες θα το πετάξει στα σκουπίδια; Ο θάνατος του σηµειωµατάριου. Κανείς δεν σηµειώνει πια τις διευθύνσεις των φίλων του όπως άλλοτε, επειδή σήµερα υπάρχουν πιο εύκολοι τρόποι για να επικοινωνήσει µαζί τους. Ο θρίαµβος της ηλεκτρονικής κάρτας. Είναι άλλωστε δωρεάν. Όλως τι πρέπει να κάνει κάποιος µε αυτήν; Να την τυπώσει από το κοµπιούτερ του και να την κολλήσει στον τοίχο; Ο ελεύθερος χρόνος. Σήµερα πια είναι λιγοστός. Ποιος έχει διάθεση να ξενυχτήσει γράφοντας κάρτες και σαλιώνοντας φακέλους; Το facebook. Μέσα από αυτό καθένας (ακόµη και αυτοί που δεν θα έπρεπε) ξέρει πού βρίσκονται οι φίλοι του κάθε µέρα του χρόνου. Δεν πάει πολύς καιρός που οι άνθρωποι διάλεγαν µια κάρτα που τους άρεσε από ένα βιβλιοπωλείο, έγραφαν σε αυτήν κάτι και την έστελναν µε το ταχυδροµείο. Από τότε που τα κοµπιούτερ, το Ιντερνέτ και το e-mail µπήκαν για τα καλά στα σπίτια µας, η χριστουγεννιάτικη κάρτα έχει πάψει πια να είναι µια ξεχωριστή ευχή ενός προσώπου προς ένα άλλο. Και έχει γίνει µια µαζική ευχή, σαν κι εκείνες που στέλνουν οι πολιτευτές πριν από τις εκλογές προς άγραν πελατείας. Σήµερα πια πληκτρολογούµε πολύ περισσότερες ώρες από όσες γράφουµε. Θα ξεχάσουµε άραγε κάποτε ολότελα τη γραφή; Θα έρθει κάποια µέρα που θα µας είναι αχρείαστη; Όσοι το αισθάνονται αυτό σαν απειλή δεν λένε να ξεχάσουν τη γλυκιά µυρωδιά του χαρτιού και του µελανιού. Ο κάλος που µε τα χρόνια ξεφύτρωσε στο µεσαίο τους δάχτυλο, εκεί που ακουµπούσαν την πένα ή το µολύβι, και που τον χαϊδεύουνα κόµη, δεν παύει να τους την υπενθυµίζει. Όχι όµως και στα παιδιά τους. Τα παιδιά τους ξέρουν να στέλνουν SMS, αλλά δεν ξέρουν να γράφουν. Κι ας έχουν καταλήξει οι εκπαιδευτικοί πως το γράψιµο µπορεί να τα βοηθήσει να εκφράζουν καλύτερα τη σκέψη τους. Η γραφή µπορεί κάποτε να µη µας χρησιµεύει πια ούτε καν για την υπογραφή µας, όταν ακόµη κι αυτή η τελευταία «ταυτότητα» που θα µας έχει αποµείνει θα έχει αντικατασταθεί από κάποιον ηλεκτρονικό κωδικό.
Ρούσσος Βρανάς
«ΤΑ ΝΕΑ»

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Τα αργυρώνητα ΜΜΕ κρύβουν τα "ενοχλητικά" γεγονότα της Κερατέας...


Αγαπητοί κύριοι που κυβερνάτε αυτόν τον τόπο (συμπεριλαμβανομένων και των ΜΜΕ),
Τις τελευταίες 10 ημέρες ζω - βλέπω γεγονότα στην πόλη μου, τα οποία με έκαναν να μεγαλώσω απότομα, να καταλάβω και να βιώσω μέσα μου μερικές αλήθειες που μέχρι τώρα μόνο υποπτευόμουν χωρίς να είμαι σίγουρος!
Είμαι 16 χρονών μαθητής του Λυκείου Κερατέας και στέλνω αυτήν την επιστολή σ’ αυτούς που κυβερνούν, παίρνουν αποφάσεις, ενημερώνουν, ενεργούν και ορίζουν το μέλλον μας! Το μέλλον των παιδιών μιας χώρας περήφανης με ένδοξο και λαμπρό παρελθόν, μίζερο - στενάχωρο παρόν δίχως αξίες, δικαιοσύνη, ισότητα, αξιοκρατία και ένα μέλλον δυσοίωνο, άσχημο και καταθλιπτικό χωρίς την ύπαρξη όλων αυτών που χαρακτηρίζουν την ουσία και την ερμηνεία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα είναι 8 χλμ. από τη θάλασσα, έχει βουνά με δάση και ομορφιές απείρου κάλλους! Το όμορφο περιβάλλον και η πλούσια φύση είναι αναπόσπαστα κομμάτια της πόλης μου – της ζωής μου. Έρχεστε λοιπόν εσείς, Κε Πρωθυπουργέ, Κα Μπιρμπίλη, Κε Πάγκαλε, Κε Μπόμπολα... Κοι υπεύθυνοι, και σχεδιάσατε να δημιουργήσετε μια μεγάλη χωματερή (ΧΥΤΑ) στην περιοχή του Οβριόκαστρου, λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω από το κέντρο της Κερατέας, της πόλης μου.
Η σύμβαση μιλάει για ΧΥΤΑ και όχι ΧΥΤΥ, όπως διαρρέει εσκεμμένα ο Τύπος και τα ΜΜΕ. Ακόμη κι εγώ, ένα 16χρονο παιδί με λίγη ενημέρωση από το Ίντερνετ, κατάλαβα τη διαφορά, όπως κατάλαβα και το μέγεθος της καταστροφής που θα επωμιστούμε όλοι όσοι ζούμε εδώ! Ακόμη κι εγώ ενημερώθηκα ότι ο Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων, μια τεραστίων διαστάσεων χωματερή δηλαδή, απορρίπτεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως λύση ξεπερασμένη και τρομερά ζημιογόνα στο περιβάλλον, ενώ έχει ανακαλύψει εδώ και χρόνια σύγχρονες υποδομές διαχείρισης απορριμμάτων, οι οποίες προστατεύουν και το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων, πράγματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στα σχέδιά σας για μας.
Αγαπητοί Κοι, πώς μπορείτε να με πείσετε ότι δεν λειτουργείτε παράνομα αφού:
● Η περιοχή ανήκει στην ευρύτερη περιοχή της Λαυρεωτικής που έχει χαρακτηριστεί ως «Τοπίο Ιδιαιτέρου Φυσικού Κάλλους» (ΦΕΚ 852/Β/03.09.1980).
● Η περιοχή είναι Ιστορικός και Αρχαιολογικός Χώρος (ΦΕΚ 107/Β/29.12.1995).
● Μέσα στον προτεινόμενο χώρο υπάρχει νόμιμη κατοικία κ.λπ.
Πώς μπορείτε να με πείσετε ότι ενδιαφέρεστε για το περιβάλλον και την υγεία μας όταν εκεί που σχεδιάζεται να τοποθετηθεί ο ΧΥΤΑ θα μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα και τις παραλίες, αφού στο κέντρο του χώρου υπάρχει πηγή και το υδατόρευμα Μουζάκι διασχίζει κατά μήκος όλο τον χώρο των εγκαταστάσεων; Η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτά, τόσο σε ποσότητες όσο και σε ποικιλία μεταλλευμάτων, ενώ επίσης υπάρχουν αρχαίες μεταλλευτικές στοές.
Παρ’ όλα αυτά δώσατε εντολή στα ΜΑΤ να καταλάβουν τον χώρο ώστε να ξεκινήσουν οι εργασίες κατασκευής δίχως να ακούσετε ούτε να νοιαστείτε στο ελάχιστο για μας τα παιδιά που τρώμε, πίνουμε και αναπνέουμε σ’ αυτήν την πόλη!
Ένιωσα και νιώθω τόσο μεγάλη θλίψη! Απογοήτευση! Και Οργή όταν μαζί με όλους σχεδόν τους συμμαθητές και συμμαθήτριές μου διαδηλώσαμε μπροστά στα ΜΑΤ κι εκείνοι μας χτύπησαν άσχημα, ενώ μας πέταξαν χημικά χωρίς λόγο και αιτία. Μας ξυλοφορτώνουν κάθε βράδυ όταν πάμε με φίλους να δώσουμε παρών στον αγώνα μας, στον αγώνα υπέρ της ελευθερίας της πόλης μου από αδίστακτους καταπατητές!
Πόση ντροπή και εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ένιωσα όταν συνέλαβαν έναν φίλο μου ηλικίας 16 χρονών, του πέρασαν χειροπέδες και του κατέβασαν τα παντελόνια!
Ήμουν μπροστά και είδα πολλά! Ξύλο, βρισιές, χημικά σε γέρους και γυναίκες... πολλά τα οποία με έκαναν να χάσω την παιδική αφέλειά μου και να δω το άλλο πρόσωπό σας. Μια ερώτηση τριγυρνάει μέρες στο μυαλό μου, μια ερώτηση απευθυνόμενος σε σας Κοι Υπεύθυνοι. ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί συμβαίνουν και γιατί κάνετε τέτοια πράγματα; Τι στόχους έχετε; Τι οφέλη;
Σ’ αυτές τις λίγες γραμμές προσπαθώ να αποτυπώσω και να δείξω την αλήθεια που συμβαίνει εδώ στην πόλη μου, την αλήθεια Κύριοι εσείς των ΜΜΕ που εσκεμμένα αποκρύβετε!
Το μάθημα Τεχνολογία Επικοινωνιών το οποίο διδάσκομαι κάπου αναφέρει ότι τα ΜΜΕ θεωρούνται 4η εξουσία και καθορίζουν τα πολιτικά δρώμενα σε κάθε χώρα. Αυτή η αναφορά του βιβλίου συζητήθηκε και πέρασε στ’ αυτιά μας δίχως να κατανοήσουμε σε βάθος τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αυτό. Εξ αιτίας λοιπόν όλων αυτών που συμβαίνουν στην περιοχή μου έμαθα και κατανόησα πολύ καλά πως τα ΜΜΕ επηρεάζουν την πολιτική ζωή αλλά και την κοινωνία μας!
Κανένα κανάλι από τα ΜΜΕ δεν αναφέρεται με σαφήνεια και ειλικρίνεια στα γεγονότα που συμβαίνουν στην Κερατέα, δυστυχώς ούτε ο Τύπος παρά μόνο λίγα ενημερωτικά sites και blogs στο Ίντερνετ. Βέβαια μερικοί δεν διστάζουν να παραπληροφορήσουν, να κρύψουν την αλήθεια και να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Το να είσαι δημοσιογράφος το θεωρώ λειτούργημα! Η αληθινή και σωστή ενημέρωση είναι μεγάλη αξία!
Πείτε μου, λοιπόν, κύριοι δημοσιογράφοι και καναλάρχες, γιατί δεν μεταδίδετε τα γεγονότα στην Κερατέα και δεν ενημερώνετε τον κόσμο όπως του αξίζει να ενημερωθεί;
● Γιατί δεν δείχνετε όλη την αλήθεια, τον αγώνα, την υποβάθμιση, τον εξευτελισμό που ζούνε οι κάτοικοι και τα παιδιά της πόλης αυτής;
● Πιστεύετε πως οι Έλληνες πολίτες ενδιαφέρονται να μάθουν για τον «Καινούριο έρωτα του Χατζηγιάννη ή για την ζωή της Μενεγάκη» περισσότερο από γεγονότα και αποφάσεις βίας κατά των κατοίκων μιας πόλης 15.000 ανθρώπων;
● Πιστεύετε πως το X-Factor αφορά περισσότερο τους συνομήλικούς μου απ’ ό,τι το να μάθουν πως μερικοί μαθητές του Λυκείου Κερατέας έφαγαν ξύλο γιατί δεν θέλουν να ζουν κοντά στα σκουπίδια;
● Αλήθεια δείξατε στον κόσμο σήμερα πως ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής ευλόγησε των αγώνα όλων των κατοίκων ενάντια στα συμφέροντα των μεγάλων κατασκευαστών που θέλουν να φτιάξουν ΧΥΤΑ στην Κερατέα;
Πιστεύω όμως και διατηρώ την ελπίδα πως πάνω από συμφέροντα, κέρδη και εξουσία θα βάλετε εμάς τους νέους, τα παιδιά σας σε πρώτη μοίρα και θα ενεργείτε πάντα για το καλό μας!
Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα που ξεκινήσαμε μέχρι τελικής πτώσεως και εξάντλησης!
Ευχαριστώ
Μαθητής Λυκείου Κερατέας

http://kostasxan.blogspot.com

Η έπαρση της σημαίας και της ψυχής μας


Παραμονή της Γέννησης του Χριστού, παραμονή Γέννησης της απόλυτης έκφρασης της έννοιας ΘΥΣΙΑ, απευθύνομαι με το Χριστουγεννιάτικο τρίγωνο της ελαχιστότητάς μου και με τα φτωχά μου Ελληνικά, σε όλους και όλες εσάς που ακόμα αναπνέετε ΕΛΕΥΘΕΡΑ.
Απευθύνομαι σε όσους δεν επέλεξαν την πολιτική και ιδεολογική πολυχρωμία, σε όσους δεν αντέχουν να χαρακτηρίζονται πολίτες Beneton, σε εκείνους που δεν επέλεξαν την εγωιστική ραστώνη, την πολυ-πολιτισμική νοητική τύφλωση.
Απευθύνομαι στους μονοδιάστατους, μονοχρωματικούς και συμπαγείς Έλληνες και Ελληνίδες, που νοιώθουν την υποχρέωση αλλά και την τιμή να υπηρετούν το ένα και μοναδικό χρώμα που τους αρμόζει.
Το Γαλανόλευκο της Ελευθερίας !
Η Εξέγερση έχει ξεκινήσει. Παντού, όπου χτυπά Ελεύθερη Ελληνική καρδιά, η εξέγερση φουντώνει μέρα με την μέρα. Άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις, εργάτες, μαθητές, φοιτητές, νομικοί, μητροπολίτες, ένστολοι, υπάλληλοι, δημοσιογράφοι, επιστήμονες, άνθρωποι των Τεχνών, Ακαδημαϊκοί, όλοι εξεγείρονται κατά της αδυσώπητης και φασιστικής Νέας Τάξης.
Σε όλα τα σημεία του Ελεύθερου Ελληνισμού, κάθε μέρα, η καρδιά της κυράς της Ρω, συντροφεύει την έπαρση της σημαίας μας.
Αυτό ήταν και το σημαντικότερο νόημα της τιμημένης ζωής της.
Η συνεχής και αδιάλειπτη έπαρση του Ελληνισμού.
Η συνεχής και αδιάλειπτη έπαρση της Ελευθερίας.
Ας μην αναρωτιόμαστε ποιος και πως θα κυβερνήσει αυτά τα άγια χώματα, αυτές τις ελεύθερες ψυχές. Ούτε ο Κολοκοτρώνης ούτε ο Καραϊσκάκης, ούτε ο Μακρυγιάννης έγιναν πρωθυπουργοί. Και ούτε να ανησυχούμε και να μουρμουράμε για έλλειψη ηγετών, σε τούτη την επικείμενη Δύση της Ελευθερίας του λαού μας, αλλά και των άλλων λαών.
Έχουμε ηγέτες,τους γνωρίσαμε και τους γνωρίζουμε καθημερινά μέσα από την λυσσαλέα αντίσταση που προβάλλουν, μέσα από τις πράξεις αυταπάρνησης που αφήνουν κληρονομιά σε όλους μας.Θα ήταν άδικο να τους αφαιρούσαμε την λεβεντιά, την ανδρεία και την πίστη τους για την τελική νίκη.
Θα ήταν άδικο να ξεχνούσαμε την θυσία τους.
Ας μην γελιόμαστε, ότι αυτές οι μάχες θα είναι χωρίς απώλειες. Όποιοι έχουν ήδη μπει στον Αγώνα αλλά και αυτοί που πρόκειται να μπουν, θα πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους νεκρούς.
Έτσι κι αλλιώς οι Παγκόσμιοι στοχαστές του Τίποτα, έχουν ήδη αποφασίσει ότι αρκετοί από εμάς ζημιώνουν τα κέρδη τους. Έχουν ήδη αποφασίσει επίσημα και με έγγραφα, τον πνευματικό και βιολογικό θάνατό μας. Και αυτό ήταν ένα σημαντικό λάθος τους.
Αυτός που θεωρεί τον εαυτό του νεκρό, ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΙΑ !
Λέτε να φοβήθηκε τον θάνατο η Νικοπούλου, ο Τενέζος, ο Χαραλαμπόπουλος, ο Ανδρεάκος, ο Θοδωράκης, ο Σεραφείμ και τόσοι άλλοι ;
Λέτε να φοβήθηκε τον θάνατο αυτός ο Ρουμάνος που έπεσε μέσα στη Βουλή ;
Τους ξεφτίλισε τον υποτιθέμενο ναό τους, το Κοινοβούλιο των Αποφάσεών τους. Με μια πράξη αυτοθυσίας και απόλυτου Συμβολισμού, τους ανάγκασε σε άτακτη υποχώρηση, σε παραδοχή της κατωτερότητας της άθλιας ζωής τους.
Έντρομοι, άναυδοι, κοίταζαν το Μεγαλείο που διαδραματίστηκε μέσα στο Άβατο της Αχυρένιας Οχύρωσής τους.
Κι αν εδώ ο Χατζηδάκης σημαδεύτηκε για όλη του την ζωή, οι Ρουμάνοι βουλευτές, ΟΛΟΙ τους, υποκλίθηκαν στην ανωτερότητα της ΘΥΣΙΑΣ, γιατί αυτοί όπως και οι δικοί μας βουλευτές, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, είναι ΔΕΙΛΟΙ και η λέξη ΘΥΣΙΑ, τους είναι άγνωστη.
Σε μας, δεν ανήκει η ΦΟΒΟΣ
Σε μας, δεν ανήκει ο ΗΤΤΑ
Σε μας, δεν ανήκει η ΔΕΙΛΙΑ
Σε μας, αλλά και σε όλους τους λαούς, ανήκει η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
Ένας συνοδοιπόρος

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Είμαστε όλοι ηγέτες...


Πολλοί άνθρωποι στα σεμινάρια ρωτούν «τι μπορώ να κάνω, θέλω αυτό το μήνυμα να το πάρει όλος ο κόσμος, τι μπορώ να κάνω γι αυτό;» Τους απαντώ «το πρώτο πράγμα είναι να σηκωθείτε να σας δουν όλοι». Δημιουργεί έκπληξη το πόσο συχνά πολλοί δεν το κάνουν αυτό, δεν τολμούν να σηκωθούν για να δηλώσουν την πρόθεσή τους μπροστά στους άλλους, ούτε καν να χρησιμοποιήσουν το μικρόφωνο.
Το μυστικό: 90% της ζωής έχει σχέση με το να παρουσιάζεσαι και να δηλώνεις την πρόθεσή σου. Να κάνεις ένα βήμα μπροστά, να βγαίνεις απ’ την γραμμή και να μιλάς. Είναι τόσο απλό.
«Τι γίνεται με τους ντροπαλούς;» θα μπορούσαν κάποιοι να ρωτήσουν. «Δεν είναι όλοι γεννημένοι ηγέτες. Μερικοί νιώθουν πιο άνετα να εργάζονται στο παρασκήνιο. Αυτό δεν τους κάνει άχρηστους». Φυσικά και συμφωνώ. Δεν είναι όλοι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή Γκάντι, στην πραγματικότητα πολύ λίγοι είναι. Τουλάχιστον όμως μπορούν να παρουσιαστούν και να πουν «είμαι μέσα, μπορείτε να υπολογίζετε και μένα», ιδιαίτερα σε έναν υποστηρικτικό χώρο.
Στην πραγματικότητα λέω στους ανθρώπους ότι είμαστε όλοι ηγέτες. Απλά η ηγεσία μπορεί να πάρει διάφορες μορφές.
Είναι αυτός, που προετοιμάζει τα υλικά, απαντά στην αλληλογραφία, δέχεται τα τηλέφωνα και συνεισφέρει σε ενέργεια και χρόνο, λιγώτερο ηγέτης από έναν που μιλά στο κοινό και το καλεί σε δράση; Όχι. Είμαστε όλοι ηγέτες, απλά μερικοί κάνουν διαφορετικά πράγματα και εξειδικεύονται σε διαφορετικές περιοχές από άλλους.
Όμως πρέπει να είμαστε τουλάχιστον πρόθυμοι να σηκωθούμε, να μετρηθούμε και να πούμε τι έχουμε στο μυαλό μας, ώστε να σπάσει ο πάγος και να αρχίσει η ενέργεια να κινείται γύρω από μια συγκεκριμένη ιδέα.
Εάν το 90% της ζωής έχει σχέση με το να παρουσιάζεσαι και να ανακοινώνεις την πρόθεσή σου, με τι έχει σχέση το τελευταίο 10%; Με το να παίρνεις ρίσκο. Να νιώθεις λίγο άβολα. Να είσαι πρόθυμος να κάνεις λάθη ή να «αποτύχεις». Είναι το να ξέρεις ότι η «αποτυχία» δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, ότι είναι μια ψευδαίσθηση.
Μέρος της Αλλαγής
Neale Donald Walsch

Οι αποφάσεις μας...


Κάθε απόφαση που παίρνεις - κάθε απόφαση - δεν είναι μια απόφαση για το τι κάνεις. Είναι μια απόφαση για το Ποιος Είσαι. Οι αποφάσεις σου σε προσδιορίζουν. Ο τρόπος που ζεις δηλώνει το Ποιος Είσαι. Κάθε σου πράξη είναι μια πράξη αυτοπροσδιορισμού.
Όταν το δεις αυτό, αρχίζεις να βλέπεις τη ζωή μ' ένα καινούργιο τρόπο. Όλα τα γεγονότα, τα περιστατικά και οι καταστάσεις μετατρέπονται σε ευκαιρίες να εκπληρώσεις το σκοπό της ψυχή σου: να αποφασίσει, να εκφράσει και να βιώσει το Ποιος Πραγματικά Είσαι.
"Φιλία με τον Θεό"
Neale Donald Walsch

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Τώρα μόλις συνειδητοποιούμε πως ότι είναι να γίνει θα το κάνουμε εμείς, ο λαός, μόνοι μας. Και όχι τα κόμματα


Λέει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του: “Είδα πως ότι κάμωμε θα το κάμωμε μοναχοί μας και δεν έχομε ελπίδα από τους ξένους”. Ξένοι για μας είναι τα κόμματα. Και τα λέει αυτά ο γέροντας που μας λευτέρωσε, για την προ-επαναστατική εποχή, όταν μετά από ότι είχε προηγηθεί (Ορλωφικά, Ναπολεόντειοι πόλεμοι κλπ) είχαν αρχίσει να συνειδητοποιούν πως δεν είχαν να περιμένουν τίποτε από τον ξένο παράγοντα. Μόνοι τους ήταν. Σαν κι εμάς. Και ο Φιλικός Εμμανουήλ Ξάνθος, στα δικά του απομνημονεύματα γράφει ότι αποφάσισαν να ενεργήσουν “μόνοι των, ότι ματαίως και προ πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων”. Όπου “χριστιανοί βασιλείς” τα δικά μας κόμματα. Δεν υπάρχει φιλανθρωπία για μας από τα κόμματα. Μόνοι μας είμαστε.
Διότι τα κόμματά μας είναι οι δημιουργοί της τωρινής καταστροφής με το τριακονταετές πάρτυ που προηγήθηκε. Στο οποίο πάρτυ εκμαύλισαν και πολλούς από τον λαό, για να έχουν συνενόχους και να υποστηρίζουν τώρα ότι “μαζί τα φάγαμε”. Δεν έχουμε τίποτε να ελπίζουμε από αυτά τα κόμματα πια. Ούτε πόλεμο στη διαφθορά. Ούτε τιμωρία ενόχων. Ούτε πίσω τα κλεμμένα. Ούτε διαφάνεια στα δάνεια και τις προμήθειες. Ούτε αξιοκρατία. Ούτε δικαιοσύνη. Ούτε προκοπή. Λήξις.
Οι μισοί από αυτούς, και οι άπειροι συνεργάτες τους στην δημόσια μηχανή, έπρεπε νάναι στην φυλακή εδώ και χρόνια.
Ο έλληνας τώρα αρχίζει και συνειδητοποιεί, διότι το 50% της αποχής δεν σημαίνει ότι όλοι μας έχουμε πάρει χαμπάρι τι γίνεται και που βαδίζουμε, πως είναι μόνος του. Και τον μόνο που έχει είναι ο διπλανός του έλληνας. Ο διπλανός τους έλληνας, λέω. Ίσως και την εκκλησία. Που πάντα δίνει ένα πιάτο φαί στον άπορο, παρά τις αδυναμίες της, όπως κάνει και τώρα με τα συσσίτια. Η εκκλησία μας, ναι, που πρέπει να συνεχίσει την θέση την οποία εξέφρασε αυτές τις μέρες με το φυλλάδιό της “Προς τον Λαό“, και που είναι ο μόνος επίσημος φορέας που είπε “είμαστε υπό κατοχή“. Ούτε ο ΣΕΒ, ούτε οι Τράπεζες (ναι, ξέρω), ούτε ο Άρειος Πάγος, ούτε το Συμβούλιο της Επικρατείας, ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ούτε τα δύο μεγάλα μας κόμματα. Δεν θυμάμαι αν το άκουσα κι από την ΓΣΕΕ, για να μην τους αδικώ κιόλας.
Όσοι φίλοι και πατριώτες θέλουν να περιμένουν τον κ. Σαμαρά, να τον περιμένουν. Ας ετοιμαστούν όμως για μακρά αναμονή. Διότι εκεί στην ΝΔ, στην ηγεσία της δηλαδή, περιμένουν να πάει ο λαός με το μέρος τους. Και όχι αυτοί με το μέρος του λαού. Που είναι ΠΟΛΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ πράγμα.
Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχουμε μπροστά μας και πότε μπορεί να ξεσπάσει κάνα καταστροφικό τσουνάμι που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο. Εικάζω ότι έχουμε οικονομικές δυνάμεις, όχι όλοι αλλά αρκετοί από μας, για να ζήσουμε τις οικογένειές μας το πολύ μέχρι τα μέσα της Άνοιξης. Μετά οι περισσότεροι έλληνες θα έχουν γίνει τόσο εύφλεκτοι που η συζήτηση μπορεί να μην έχει και νόημα, αν δεν προλάβουμε τώρα να διαδώσουμε δυο-τρεις ιδέες και κυρίως τις κατευθύνσεις που θα πρέπει να πάρει η λαϊκή οργή ώστε να μετουσιωθεί σε δημοκρατικά αιτήματα και όχι σε μανία καταστροφής και εκδίκησης.
Και το πρώτο-πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να χτίσουμε, να τσιμεντάρουμε, την ομόνοια μας. Το όλοι μαζί. Μπετόν. Γι’ αυτό να πάει ο κάθε ΝεοΔημοκράτης να βρει τον γείτονά του τον ΠαΣόΚο, και να πάρουν και τον ΚΚΕ της γειτονιάς τους μαζί, να κάτσουν να μιλήσουν σαν έλληνες που έχουν την ίδια μάνα. Ήρεμα κι αγαπημένα. Στο ίδιο τραπέζι. Και να αφήσουν τα “ναι αλλά εσένα σου διόρισαν τον γιο, κι εγώ δεν πρόλαβα να διορίσω την κόρη μου”. Δεν είναι της ώρας. Μας εκμαυλίσανε. Το ξέρουμε. Χαρήκαμε πολύ. Την πατήσαμε. Πάμε παρακάτω. Συχνές συναντήσεις στα καφενεία. Φέρτε και τον κουμπάρο, και τον φίλο, και τον άλλο γείτονα. Συχνές.
Συζήτηση λοιπόν πατριωτική (πατρίδα είναι οι άνθρωποι, όχι σύμβολα και μεταφυσικές ξαναλέω, οι άνθρωποι είναι πατρίδα, οι οικογένειές μας είναι η πατρίδα, οι γείτονές μας είναι πατρίδα, οι έλληνες είναι η πατρίδα, οι έλληνες όλοι).
Τι να ξέρουμε: τι είναι δημοκρατία και τι δεν είναι, τι αλλαγές να ζητήσουμε στο Σύνταγμα, ποιος έχει στα χέρια του το χρήμα, πως το δουλεύει, τι κάνουν οι τράπεζες με τα δάνεια, τι μας κάνουν ΟΛΑ τα κόμματα τόσα χρόνια που τους αφήσαμε χωρίς χαλινάρι και λαιμαριά. Γιατί θέλουνε να διορίζουνε τις κεφαλές των δικαστών. Γιατί και πως ελέγχουν τα συνδικάτα μας.
Το διαδίκτυο είναι ΓΕΜΑΤΟ από κείμενα. Βρείτε τα. Τυπώστε τα. Μισά μισά. Ρεφενέ ο Νεοδημοκράτης με τον ΠαΣοΚο. Θα βάλει κι ο ΚΚΕς, νάστε σίγουροι. Όλοι θα βάλουμε. Όλοι ρεφενέ. Αρκεί να μιλήσετε. Να μιλήσουμε μεταξύ μας. Όπως πρέπει. Σαν πατριώτες έλληνες. Πόλεμο και κατοχή έχουμε κι αφήστε την φαγωμάρα τώρα. Να λευτερωθούμε πρώτα και μετά ξαναπλακωνόμαστε με την ησυχία μας.
Συζητήστε: τι πρέπει να ξέρουμε, τι να κάνουμε, πως να το κάνουμε, πως να το οργανώσουμε, τι να πούμε στις γυναίκες μας, τι στα παιδιά μας, τι στον παπά της ενορίας, τι στο σωματείο, στη γειτονιά, στο καφενείο, στη δουλειά στους συναδέλφους. Τι σε όλο τον κόσμο.
Διαδώστε το μήνυμα λοιπόν, ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να γίνουν οι ΣΩΣΤΕΣ αλλαγές στο πολίτευμα (για κει πάμε) και προετοιμαστείτε. Μάθετε και διδάξτε μαζί. Ετοιμαστείτε να αντέξουμε.
Και να θυμάστε ένα πράγμα πάντα.Εμείς, ο λαός, είμαστε οι ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. (άρθρο 1, παρ. 2 και 3 του Συντάγματος)
Κανείς άλλος (το κέρατό τους όλοι).Κανείς άλλος εκτός από μας .
Θραξ o Αναρμόδιος

http://kostasxan.blogspot.com

Αναζητώντας τα νετρίνο στην Ανταρκτική...


Νότιος Πόλος, Ανταρκτική
Στην παγωμένη ερημιά του Νότιου Πόλου, Αμερικανοί ερευνητές γιορτάζουν την ολοκλήρωση του IceCube («Παγάκι»), ενός ασυνήθιστου τηλεσκοπίου με συνολικό όγκο ενός κυβικού χιλιομέτρου. Το γιγάντιο, κατεψυγμένο όργανο θα αναζητήσει τώρα τα φευγαλέα νετρίνα, σωματίδια που διαπερνούν τη Γη χωρίς να καταδέχονται να αλληλεπιδράσουν με την ύλη.
Το IceCube, του οποίου η κατασκευή άρχισε το 2005 και ολοκληρώθηκε φέτος στις 18 Δεκεμβρίου, αποτελείται από 86 καλώδια που κατεβαίνουν κατακόρυφα τον πάγο μέχρι το βάθος των 1.450 έως 2.450 μέτρων.
Από κάθε τέτοιο καλώδιο κρέμονται 60 ανιχνευτές σε μέγεθος μπάλας του μπάσκετ, σχεδιασμένοι να ανιχνεύουν την αμυδρή γαλάζια λάμψη που εκπέμπουν τα νετρίνα όταν αντιδρούν με άτομα οξυγόνου.
Τέτοιου είδους λάμψεις είναι εξαιρετικά σπάνιες, επισημαίνει το Nature.com -τρισεκατομμύρια νετρίνα μπορεί να περάσουν από τον πάγο χωρίς να δώσουν καμία αντίδραση.
Τα νετρίνα είναι στοιχειώδη σωματίδια χωρίς φορτίο τα οποία κινούνται σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός. Αν και έχουν μάζα, έστω και απειροελάχιστη, αλληλεπιδρούν σπάνια με την κανονική ύλη και μπορούν να διαπεράσουν ολόκληρους πλανήτες χωρίς να χάσουν ταχύτητα.
Τα περισσότερα από τα νετρίνα που φτάνουν στη Γη παράγονται από πυρηνικές αντιδράσεις στην καρδιά του Ήλιου, καθώς και από κοσμικές ακτίνες υψηλής ενέργειας που αντιδρούν με άτομα. Το πείραμα του IceCube, ελπίζουν τώρα οι ερευνητές, θα ρίξει φως στην προέλευση των κοσμικών ακτίνων αλλά και στη φύση της σκοτεινής ύλης, ενός μυστηριώδους υλικού άγνωστης σύστασης που πιστεύεται ότι κατακλύζει το Σύμπαν.
Τα πρώτα δεδομένα του νέου τηλεσκοπίου αναμένονται γύρω στις 1 Μαΐου, εκτιμά ο Άλμπρεχτ Κάρλε, φυσικός του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν στο Μάντισον, το οποίο έχει αναλάβει τη διαχείριση του οργάνου.
Οι ερευνητές σταυρώνουν τώρα τα δάχτυλα ελπίζοντας ότι η γιγάντια πειραματική διάταξη δεν θα παρουσιάσει βλάβες: για να βυθίσουν τους ανιχνευτές στον πάγο, οι κατασκευαστές χρειάστηκε να ανοίξουν τρύπες δύο χιλιομέτρων χρησιμοποιώντας δέσμες ζεστού νερού.
Τώρα που οι τρύπες έχουν πλέον κλείσει, η επισκευή θα ήταν πρακτικά αδύνατη.

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Έφυγε για το μεγάλο ταξείδι η ένθερμη ελληνίστρια και ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγί


Παρίσι, Γαλλία
Η μεγάλη ελληνίστρια και ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγί, η οποία υπήρξε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του College de France, πέθανε σε ηλικία 97 ετών. Τον θάνατό της ανακοίνωσε την Κυριακή ο εκδότης της, Μπερνάρ ντε Φαλουά.
Η Ζακλίν ντε Ρομιγί, γνωστή για τις μελέτες της στο χώρο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, η οποία ενσάρκωνε μια ουμανιστική αντίληψη του πολιτισμού, έγραψε σε διάστημα άνω των 60 ετών, δεκάδες έργα.
Το 1988 έγινε η δεύτερη εκλεγμένη γυναίκα μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, μετά την Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, έλαβε την ελληνική υπηκοότητα το 1995 και ανακηρύχθηκε πρέσβειρα του ελληνισμού το 2000.
«Είναι μια μεγάλη απώλεια για τη χώρα μας. Ήταν μια γυναίκα που αφιέρωσε όλη τη ζωή της στην ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό γιατί θεωρούσε ότι ήταν μια εκπαίδευση στην κατανόηση της ελευθερίας του ατόμου, στην προσήλωση στη δημοκρατία» δήλωσε η Ελέν Καρέρ ντ' Ανκός, ισόβια γραμματέας της Γαλλικής Ακαδημίας.
«Υπέφερε πολύ εδώ και μερικές δεκάδες χρόνια από το γεγονός ότι έβλεπε να φθίνει η μελέτη της ελληνικής γλώσσας και αυτό τής προκαλούσε τεράστιο πόνο» πρόσθεσε η Ντ' Ανκός, η οποία πιστεύει ότι ο καλύτερος φόρος τιμής για την Ζακλίν ντε Ρομιγί «θα ήταν να δοθεί εφεξής μεγαλύτερη σημασία στην ελληνική γλώσσα, την οποία υποστήριξε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στη χώρα μας».
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό
Για το έργο της δείτε εδώ:

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Οι 156 έχουν πάρει δρόμο χωρίς γυρισμό...


κκ βουλευτές του ΠαΣοΚ, είσαστε το όργανο της καταστροφής μας. Σαν χώρα και σαν οικονομία. Εσείς, κκ βουλευτές του ΠαΣοΚ, δώσατε την άδεια και την εξουσία, με την ψήφο σας, να συμβεί στην πατρίδα μας η μεγαλύτερη καταστροφή που είδε ελληνικό μάτι τα τελευταία 50 χρόνια σ’ αυτόν τον τόπο. Και μάλιστα υπό το πρόσχημα της σωτηρίας της. Που ορισμένοι από σας, χωρίς ντροπή και αιδώ, το υπερασπίζεστε ακόμη. Ότι μας σώζετε κι από πάνω.
Το σίγουρο είναι ότι αυτό που κάνατε σας κατέστησε μισητούς και απεχθείς όχι μόνο στον λαό, που τώρα μαίνεται εναντίον σας, αλλά ακόμη και σε μεγάλο μέρος των πρώην φανατικών οπαδών σας. Δεν ξέρω αν κινδυνεύετε να σας “σπάσουν στο ξύλο” οι πολίτες. Αλλά να “σας φτύσουν” κινδυνεύετε σίγουρα.
Ξέρω ότι εσείς βασικά δεν το θέλατε όλο αυτό. Αυτές τις σκοτούρες τις τωρινές. Εσείς απλώς θέλατε να είσαστε η κυβέρνηση. Η εξουσία. Και θα προτιμούσατε να βρίσκεστε σε μια οποιαδήποτε άλλη νορμάλ κοινοβουλευτική περίοδο και όχι στην τωρινή. Δεν είσαστε για μεγάλες αποφάσεις και ηρωϊσμούς, εσείς. Μας το αποδείξατε κιόλας. Εσείς θέλατε μια ήρεμη κοινοβουλευτική περίοδο, όπου θα μπορούσατε να διορίζετε, όπως τις παλιές ένδοξες μέρες, αβέρτα-κουβέρτα, διασφαλίζοντας το κοινοβουλευτικό σας μέλλον και την οικογένειά σας. Και ξέρω πως ότι καταστροφικό κάνατε τώρα, το κάνατε οι περισσότεροι, όχι γιατί πιστεύετε τις αερολογίες περί σωτηρίας της πατρίδας που μας λέτε. Αλλά γιατί αν κάνατε διαφορετικά θα βρισκόσασταν εκτός νυμφώνος της εξουσίας. Και η εξουσία έχει ψωμί. Πικρό μερικές φορές, αλλά έχει (και δωρεάν laptop).
Κάνα δυο θαρραλέοι που ‘χατε μαζί σας τότε, αρνήθηκαν να ψηφίσουν το Μνημόνιο, και να δώσουν και την αντισυνταγματική υπερεξουσία στον υπουργό οικονομικών (τι παιδί κι αυτός!) και “έθεσαν και εαυτόν εκτός της κοινοβουλευτικής ομάδας”. Οι υπόλοιποι που παραμείνατε, μάλλον δεν έχετε συνειδητοποιήσει τι κόστος είχε η παραμονή σας και η ψήφος σας, για μας. Ίσως να το κάνετε τώρα, αλλά μάλλον θα γίνει υπό το κράτος του φόβου της λαϊκής οργής.
Ήδη ψηφίσατε “επί της αρχής” το φοβερό και τρομερό πολυνομοσχέδιο που ουσιασιαστικά καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και νομιμοποιεί τις ατομικές εταιρικές συμβάσεις. Κι ένας από σας που τόλμησε να μην το ψηφίσει “τον έφαγε η μαρμάγκα”. Ώστε να πάρετε το μήνυμα και οι υπόλοιποι. Κι ας πα να λέει το Σύνταγμα (την νομιμότητα όμως την οποία το Σύνταγμα διασφαλίζει, αύριο όταν θα σας καταχεριάζουν, θα την θυμηθείτε και θα την επικαλεστείτε, και βέβαια καλά θα κάνετε, το Σύνταγμα δεν είναι διακοσμητικό).
Και θέλω να σας ρωτήσω κκ βουλευτές του ΠαΣοΚ: τον νόμο αυτόν που μαχαιρώνει τις συλλογικές συμβάσεις τον ψηφίσατε για να μειωθεί το χρέος; Για να μειωθούν τα δημόσια ελλείμματα; Από πότε το ύψος της αμοιβής του εργαζόμενου του ιδιωτικού τομέα διογκώνει το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα; Όχι κκ βουλευτές. Σε κάτι άλλο προσφέρατε υπηρεσία. Γι’ αυτό και τώρα ο φόβος φωλιάζει σιγά σιγά στην καρδιά σας.
Και ίσως μόνο ο φόβος να σας συγκρατήσει. Διότι εδώ που έχετε φτάσει, στον βαθμό που γίνατε συνένοχοι σε όλο αυτό, ίσως δώσετε την ψήφο σας και την άδειά σας σε πολύ-πολύ χειρότερα πράγματα. Διότι έχετε πάρει έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. Και επειδή οι μέρες είναι πονηρές, και εσείς πια έχετε αρχίσει και γίνεστε επικίνδυνοι για τον τόπο, ψηφίζοντας ότι νάναι, ποιος ξέρει τι μπορεί να δούμε με την ψήφο σας να κυκλοφοράει στον δρόμο εναντίον μας, για να αντιμετωπιστεί η οργή μας και να “διασφαλιστεί η νομιμότητα”, που πρώτοι καταπατήσατε.
Εγώ τουλάχιστον σας έχω ικανούς να ψηφίσετε οτιδήποτε σας ζητήσουν ο πρόεδρος και τα όργανα του κόμματός σας.
Γι’ αυτό αύριο, εκεί στην σύγκληση της κοινοβουλευτικής σας ομάδας, αφήστε τους δήθεν ηρωϊσμούς, δεν είσαστε ήρωες. Και τον δήθεν κλεφτοπόλεμο και την ανταρσία στην επικίνδυνη κυβέρνησή σας. Σας μαζεύουν στην Κ.Ο. για να σας μαντρώσουν ενόψει της ψήφισης του προϋπολογισμού.
Συζητείστε το λοιπόν το θέμα μεταξύ σας. Με τις οικογένειές σας. Με τις γυναίκες σας. Με τους πατεράδες σας. Και γίνετε για μια φορά ο έλληνας βουλευτής που θα έπρεπε να είσαστε: παραιτηθείτε.
Θραξ Αναρμόδιος
http://anarmodios.wordpress.com/

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Πολιτική και οικονομική ολιγαρχία κυβερνά τη χώρα


Δεν ήταν επίθεση εναντίον του Χατζηδάκη αυτό που έγινε χθες, στην οδό Πανεπιστημίου της Αθήνας.
Έλαχε στον άτυχο Χατζηδάκη, (που δεν είναι και από τους πλέον αντιπαθείς υπηρέτες της καταστροφής μας), να βρίσκεται την «λάθος ώρα» στο «λάθος μέρος» , ώστε να προσωποποιήσει το ένοχο της ξεφτίλας καθεστώς πολιτικό σύστημα και να δεχθεί το πρώτο ηχηρό σκαμπίλι που έδωσε ο θυμός του λαού σ’ αυτό, ματώνοντας το πρόσωπό του.
Το μάτωμα του αρρωστημένου συστήματος στο πρόσωπο του Χατζηδάκη, ήταν μήνυμα και δείγμα για το τί πρόκειται να ακολουθήσει, καθώς το πολιτικό κατεστημένο δείχνει ότι δεν έχει αντιληφθεί την πραγματικότητα και την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα κάτω από την επιφάνειά τους, μετά την εξευτελιστική παράδοση της διαχείρισης της χώρας σε τρίτους, αλλοεθνείς, που σαν επακόλουθο έχει το άπλωμα του (υφασμένου από το ΔΝΤ & Σία) σάβανου της φτώχειας, επάνω σ’ όλη την Ελληνική κοινωνία .
Η (μία ακόμη) απόδειξη ότι, σύσσωμο το καθεστώς πολιτικό σύστημα (από τα Αριστερά ως τα Δεξιά) δεν έχει αντιληφθεί την ρέουσα πραγματικότητα και συμπεριφέρεται «σα να μη τρέχει τίποτε», με την ίδια ακριβώς νοοτροπία και συμπεριφορά της καταστροφής, την ώρα που η κοινωνία βουλιάζει στην ξεφτιλισμένη φτώχεια, είναι η εμμονή του στην απόκρυψη της μίας και μοναδικής Αλήθειας. Αυτής που δεν το συμφέρει να ακούγεται, αλλά που βοά πως αυτό (το καθεστώς πολιτικό σύστημα) είναι ο μόνος υπεύθυνος (και άρα, ένοχος) για την πτώχευση της χώρας και επιμένει να είναι και ο αδιαφιλονίκητος διαχειριστής της φτώχειας που αυτό έφερε.
Επίκαιρο παράδειγμα αυτής της αδυναμίας ειλικρινείας, οι δηλώσεις καταδίκης αυτής της πράξης λαϊκής διαμαρτυρίας, που το καθεστώς την εκλαμβάνει και την παρουσιάζει ότι είναι εναντίον του προσώπου του Χατζηδάκη, ενώ όλοι τους γνωρίζουν πολύ καλά, ότι δεν είναι έτσι.
Κανένας από τους πολίτες που επιτέθηκαν, δεν είχε κάτι προσωπικό μαζί του. Ούτε χρωστούσε λεφτά σε κάποιον απ ‘αυτούς, ούτε του είχε πειράξει τη γυναίκα ή την κόρη, ούτε είχε κάνει κάτι συγκεκριμένο εναντίον κάποιου συγκεκριμένου εξ αυτών.
Παρ’ όλ’ αυτά, βγαίνει σύσσωμο το καθεστώς πολιτικό σύστημα, από την Παπαρήγα μέχρι τον Καρατζαφέρη και, με αφορμή το συγκεκριμένο επεισόδιο, καταδικάζουν την «πράξη βίας» εναντίον του Χατζηδάκη, αντί να δεχθούν το σκαμπίλι (που έπεσε στα μούτρα του καθ’ ενός τους) με ταπεινοφροσύνη και να ζητήσουν συγνώμη για τη μεγάλη απάτη που έστησαν, εδώ και 35 χρόνια, ζώντας μέσα στη χλιδή της Εξουσίας, με δανεικά που πήρανε χωρίς να τα ζητήσουν, από τον Ελληνικό λαό, διά χειρός των αγοραστών των ομολόγων του Δημόσιου Χρέους.
Και, μη τολμήσει να βγει κάποιος από αυτούς τους κυρίους ή τα δημοσιογραφικά τσιράκια τους και να πει ότι στο πρόσωπο του Χατζηδάκη χτυπήθηκε η Δημοκρατία, διότι θα επαληθεύσει και με άλλο παράδειγμα ότι το καθεστώς δεν έχει αντιληφθεί την ρέουσα πραγματικότητα, που φωνάζει ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα έχει διολισθήσει και έχει δώσει τη θέση της σε μία πολιτική και οικονομική Ολιγαρχία, που κυβερνά τη χώρα.
Αυτή ήταν στο στόχαστρο. Αυτή μάτωσε χθες από το σκαμπίλι του δικαίως οργισμένου Ελληνικού λαού.
Όθων Ιακωβίδης

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

«Άνθρωπος χωρίς γλώσσα είναι άνθρωπος χωρίς σκέψη»...


Στην «Κ» της περασμένης Κυριακής, 5/12/2010, ο κ. Ευθ.-Φοίβος Παναγιωτίδης, επίκουρος καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τόλμησε να θέσει το ερώτημα: «Ξέρει ο πρωθυπουργός (Γ. Α. Παπανδρέου) ελληνικά;». Αφορμή για το δημοσίευμά του αποτέλεσε κείμενο του Στάθη της «Ελευθεροτυπίας» και, συγκεκριμένα, η φράση: «Ο εντολοδόχος της τρόικας πρωθυπουργός Παπανδρέου άρχισε να κλίνει τη λέξη “πατριώτης” σε όλες τις πτώσεις – τις δύο που γνωρίζει».
Ο κ. Ε.-Φ.Π. δικαιολογεί το ενδιαφέρον του για το θέμα με το σκεπτικό ότι: «Αν η γλώσσα που παράγουμε είναι ενδεικτική της νόησής μας... αν ο εκφραστικός πλούτος υποδηλώνει, ανεξαιρέτως, βάθος σκέψης και ικανότητα για συνθετική συλλογιστική, ποιος θέλει στο τιμόνι (της χώρας) κάποιον που γνωρίζει μόνο δύο πτώσεις;».
Αποκρούει ο κ. Ε.-Φ.Π. τον «ισχυρισμό κάποιων» ότι «οι γλωσσικές δυσκολίες του πρωθυπουργού πηγάζουν από το γεγονός ότι τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα». Βέβαια η μητέρα του είναι Αμερικανίδα, αλλά ο πατέρας του, κατά τον αρθρογράφο, αποκλείεται να απευθυνόταν στο παιδί του αποκλειστικώς στα αγγλικά, «δεδομένου και των αγγλικών του Ανδρέα». Επιπλέον (το κυριότερο) και τα αγγλικά ο σημερινός πρωθυπουργός δεν τα μιλάει καθόλου με την άνεση μητρικής γλώσσας, «επαναλαμβάνει συλλαβές, κομπιάζει, κάνει σαρδάμ».
Ο γλωσσολόγος του Πανεπιστημίου Κύπρου δεν καταλήγει σε συμπέρασμα. Δηλώνει απλώς τι «υποψιάζεται»: Ότι η δυσγλωσσία του Γ. Α. Παπανδρέου οφείλεται σε «γενικότερη δυσκολία στη γλωσσική πραγμάτωση», που διαφέρει από τη «γλωσσική ικανότητα». Άλλο η γλωσσική ικανότητα, άλλο η πραγμάτωση της γλωσσικής ικανότητας. Με αυτή τη διάκριση ο κ. Ε.-Φ.Π. κατορθώνει να θέσει ευπρεπέστατα το οξύτατο και δραματικό σήμερα για τον Ελληνισμό πρόβλημα επάρκειας του τιμονιέρη, χωρίς να διακινδυνεύει υπεύθυνη άποψη. Δεν είναι ο πρώτος. Κανένας ως τώρα από τους έγκυρους και επιφανείς ομοτέχνους του ή και ψυχολόγους, ψυχαναλυτές, κοινωνικούς ανθρωπολόγους, αλλά και οποιοσδήποτε σεβαστός για τη δημόσια εικόνα του πολίτη, δεν έχει τολμήσει να ψελλίσει αναφορά στο εξόφθαλμο πρόβλημα.
Σίγουρα η ανεπάρκεια γλωσσικής εκφραστικής δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με νοητική υστέρηση και πολιτική ανικανότητα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν διακρίθηκε ως ρήτορας και η δυσκολία του με τις ξένες γλώσσες έμεινε παροιμιώδης. Όμως ο λόγος του ήταν στέρεος, λογικά τετράγωνος, συχνά οι αφορισμοί του είχαν ενεργότερο αποτέλεσμα από αγορεύσεις συναρπαστικών ρητόρων. Κάτι ανάλογο έλεγαν οι παλαιότεροι και για τον σοφό της πολιτικής Θεμιστοκλή Σοφούλη. Αντίθετα, ο εκπληκτικός σε ωριμότητα και σε ουσιαστικό περιεχόμενο ελληνοκεντρικός λόγος του Αντώνη Τρίτση ή του Κύπριου Ανδρέα Χριστοφίδη συνοδευόταν από μια παραλυτική πολιτική ανεπιτηδειότητα που ξάφνιαζε.
Το πρόβλημα που τίθεται στην περίπτωση του σημερινού πρωθυπουργού δεν είναι ούτε θετικά ούτε αντιθετικά ανάλογο. Δεν έχει καν σχέση με το ευρύτερο (κυρίαρχο σήμερα) φαινόμενο υποκατάστασης του πολιτικού λόγου από μιαν επιδέξια κενολογία, που εντυπωσιάζει ως ροή λέξεων χωρίς να συνιστά και ροή νοημάτων. Ο ευφυέστατος μάστορας αυτού του είδους είναι ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος και ολιγονοϊκή απομίμησή του ο λόγος της κ. Ντόρας Μητσοτάκη. Οι μετερχόμενοι το είδος μιλούν ακατάσχετα, με εντυπωσιακό λεξιλόγιο, πληθωρική εκφραστική, φυσιογνωμική ή χειρονομιών, διατυπώνοντας ασήμαντες κοινοτοπίες, ακροβατικές επιδείξεις σοβαροφανών εφέ.
Η περίπτωση του πρωθυπουργού είναι κάτι άλλο. Ανακαλεί αμέσως, στον κάποιας καλλιέργειας ακροατή, το σοφό απόσταγμα της εμπειρίας ότι «άνθρωπος χωρίς γλώσσα είναι άνθρωπος χωρίς σκέψη». Σίγουρα σκεπτόμαστε με τη γλώσσα, η γλώσσα «σημαίνει» την πραγματικότητα: όχι μόνο παραπέμπει στο σημαινόμενο, αλλά το καθιστά «νόημα», το ορίζει και ορίζοντάς το φανερώνει – είναι «αποφαντική» της πραγματικότητας η λειτουργία της γλώσσας. Και στον σημερινό πρωθυπουργό μας αυτή η σχέση γλώσσας και νόησης, γλώσσας και πραγματικότητας, μοιάζει εξαιρετικά υποτονική, ωσάν η ικανότητα της σκέψης να μην επαρκεί για την ανταπόκριση στην πραγματικότητα. Τα ακραία παραδείγματα φωτίζουν τη συνολική εικόνα: Δεν καταλαβαίνει ότι φράσεις όπως «είμαι πολύ συγκινημένος», είναι κωμικό να τις διαβάζει από το χαρτί που του έχουν ετοιμάσει. ΄Η ότι μόνο οι αφελείς αστοιχείωτοι σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν, για επίδειξη «μόρφωσης», εκφράσεις που δεν ελέγχουν τη σημασία τους (: «μηδέν εις το πηλίκον», «εξ απαλών ονύχων» κ.λπ.).
Καθρέφτης της νοητικής επάρκειας είναι, συνήθως, το βλέμμα, η φυσιογνωμική έκφραση. Το άγλωσσο βλέμμα, σχεδόν βλέμμα πτηνού, το χαμόγελο που είναι μόνο σύσπαση και καθόλου φωτισμός του προσώπου, ακυρώνουν ακόμα και την πιθανή οξύνοια, το τάνυσμα των ευγενέστερων προθέσεων. Και όταν από αυτή τη φυσική μειονεξία απαιτούν οι συντάκτες των προεδρικών ρητορευμάτων την ηγεμονική χρήση πρώτου ενικού προσώπου («δεν θα επιτρέψω», «θα κάνω, «θα δείξω»), το αποτέλεσμα είναι, κυριολεκτικά, ευτράπελο.
Όμως εμείς σήμερα, οι ελληνώνυμοι κάτοικοι του βαλκανικού νότου, δίχως την παραμικρή πια ικανότητα αξιολόγησης ποιοτήτων και συνείδησης ευθυνών, αναθέτουμε στον πρώτο τυχόντα (χωρίς υπερβολή) φορέα φανταχτερού ονόματος να διαχειριστεί, όχι απλώς την οικονομική μας επιβίωση, την ελευθερία ή την υποδούλωσή μας, αλλά και θησαυρίσματα πανανθρώπινης σημασίας και σπουδαιότητας: Αν θα επιβιώσει ζωντανή η γλώσσα (το βιωματικό φορτίο των λέξεων και η συντακτική ευγλωττία) του Ηράκλειτου, του Αριστοτέλη, του Μελωδού Ρωμανού, αν θα σωθεί ως μέτρο και στόχος της ανθρώπινης συνύπαρξης η αθηναϊκή δημοκρατία και η ελληνορωμαϊκή οικουμένη, αν η θάλασσα και το αρχιπέλαγος του Αιγαίου, που κάποτε γέννησαν την κριτική σκέψη και την αποκαλυπτική Τέχνη, θα παραδοθούν ή όχι στον βιασμό και στην ασέλγεια του αλητοτουρισμού και της άντλησης πετρελαίων.
Αλλοίμονο, είναι αδύνατο να υπάρξει Δικαστήριο Εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας για να δικάσει τους ελλαδίτες πρωθυπουργούς που απεμπόλησαν το Αιγαίο, επέβαλαν τη μονοτονική γραφή της γλώσσας, τον οικιστικό εκβαρβαρισμό της χώρας, παζαρεύουν για ψήφους τη Θράκη, έστησαν στη σκιά του Παρθενώνα τη νεοπλουτίστικη γυφτιά του κ. Τσουμί.
Και σκοτώνουν κάθε μέρα το τελευταίο απομεινάρι ελληνικότητας: τη γλώσσα.
Χρήστος Γιανναράς
"Καθημερινή" 12/12/2010