Κεφάλαιο 1: Η αρχιτεκτονική του θανάτου
Κάπου ανάμεσα στην τελευταία ανάσα και τη σιωπή που ακολουθεί —εκείνη τη στιγμή, που όλα όσα κουβαλούσε η ψυχή, σε όλη τη διάρκεια μιας ζωής, γίνονται ορατά μεμιάς, όχι για τους ζωντανούς, αλλά για εκείνον που αποχωρεί— αυτό που αντικρίζει η ψυχή, στα τελευταία αυτά δευτερόλεπτα, δεν είναι τυχαίο.
Είναι το ακριβές και αναπόφευκτο αποτέλεσμα επιλογών, που έγιναν πολύ πριν ξεκινήσει αυτή η ζωή.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, θεωρούν ότι ο θάνατος έρχεται «απ’ έξω» —μέσω μιας ασθένειας, ενός ατυχήματος ή των γηρατειών, που έρχονται να ζητήσουν το τίμημά τους.
Ωστόσο, μια βαθύτερη καταγραφή, υποδηλώνει κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: ότι ο τρόπος, με τον οποίο μια ψυχή αποχωρεί από αυτόν τον κόσμο, είχε δρομολογηθεί, πριν καν εκείνη φτάσει εδώ.
Δεν πρόκειται για μοιρολατρία.
Πρόκειται για αρχιτεκτονική. Και η κατανόησή της, ίσως είναι το σημαντικότερο πράγμα, που θα κάνεις ποτέ.
Κεφάλαιο 2: Ο σχεδιασμός του προγράμματος ζωής
Το πρώτο πράγμα που προκύπτει από τις «αναγνώσεις» (readings) είναι, ότι η ψυχή δεν εισέρχεται σε ένα σώμα τυχαία.
Πριν από την ενσάρκωση, η ψυχή συμμετέχει στην επιλογή των συνθηκών της: της οικογένειας στην οποία θα ενταχθεί, της ιστορικής περιόδου στην οποία θα βρεθεί, καθώς και των συγκεκριμένων προκλήσεων και χαρισμάτων που θα συναντήσει, κατά τη διάρκεια της ζωής της.
Όχι με πλήρη πρόγνωση, του πόσο δύσβατος θα είναι ο δρόμος, αλλά με σαφή πρόθεση, ως προς το τι ήρθε να μάθει, τι ήρθε να θεραπεύσει και τι ήρθε να προσφέρει.
Αυτή η επιλογή, δεν είναι τυχαία.
Είναι χειρουργικά ακριβής.
Η ψυχή, εξετάζει όσα άφησε ανολοκλήρωτα, σε προηγούμενες ζωές.
Εντοπίζει τις ιδιότητες, που δεν έχει ακόμη αναπτύξει πλήρως —όπως η υπομονή, το θάρρος ή η ικανότητα για άνευ όρων αγάπη— και στη συνέχεια, επιλέγει συνθήκες, που θα αναγκάσουν ακριβώς αυτές τις ιδιότητες, να έρθουν στην επιφάνεια.
Μια ζωή με πρόωρες απώλειες, αν η ψυχή χρειάζεται να αναπτύξει ανθεκτικότητα.
Μια ζωή με υλική αφθονία, αν η ψυχή χρειάζεται να μάθει τη διαφορά, ανάμεσα στην άνεση και το νόημα.
Μια ζωή με σωματικούς περιορισμούς, αν η ψυχή χρειάζεται να ανακαλύψει, τι είναι αυτό που δεν μπορεί να στερηθεί.
Τίποτα στο πρόγραμμα ζωής, δεν είναι αυθαίρετο.
Αυτό σημαίνει, ότι το σώμα που κατοικείς, οι σχέσεις που σε διαμόρφωσαν, οι απώλειες που σε σημάδεψαν βαθύτερα — τίποτα από αυτά δεν συνέβη τυχαία. Ήταν ακριβώς οι συνθήκες που χρειαζόταν η ψυχή, για να επιτελέσει το έργο, για το οποίο ήρθε εδώ.
Το «πρόγραμμα σπουδών», δεν επιβλήθηκε απ’ έξω. Σχεδιάστηκε εκ των έσω.
Και εδώ είναι, που η διδασκαλία, γίνεται ταυτόχρονα όμορφη και απαιτητική: αν η ψυχή επέλεξε τις συνθήκες της ζωής της, τότε επέλεξε και τις συνθήκες, που θα καθόριζαν, την ποιότητα της αναχώρησής της.
Κεφάλαιο 3: Η στιγμή της μετάβασης
Οι περιγραφές, αναφέρονται στη στιγμή του θανάτου, με μια ακρίβεια, που δύσκολα μπορεί κανείς να αγνοήσει.
Ο άνθρωπος που πεθαίνει, βιώνει κάτι που σπάνια βιώνουν οι ζωντανοί: μια σταδιακή απελευθέρωση, από τα όρια που χώριζαν τον εαυτό, από το ευρύτερο πεδίο της συνειδητότητας, στο οποίο ανέκαθεν ανήκε.
Η συνείδηση, που πέρασε δεκαετίες, περιορισμένη μέσα σε μια φυσική μορφή, αρχίζει να αναπνέει στο φυσικό της μέγεθος.
Συχνά, συμβαίνει μια ανασκόπηση — όχι μια κρίση από κάποια εξωτερική αρχή, αλλά μια αυτοεξέταση.
Η ψυχή, αντικρίζει τις επιλογές της, μέσα στο πλήρες πλαίσιό τους, συμπεριλαμβανομένου του αντίκτυπου που είχαν, σε όσους άγγιξαν.
Αυτή η ανασκόπηση, δεν βιώνεται ως τιμωρία, αλλά ως διαύγεια.
Ωστόσο, η ανασκόπηση δεν είναι ίδια, για κάθε ψυχή.
Η φύση της μετάβασης —η ποιότητά της, η ευκολία της, το βάθος της κατανόησης που τη συνοδεύει— καθορίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου, από όσα η ψυχή καλλιέργησε, κατά τη διάρκεια της ζωής, που μόλις ολοκληρώθηκε.
Μια ψυχή, που διατηρούσε μια συνειδητή σχέση με τα βάθη της, που εξασκούσε την αυθεντική ακινησία, που πορεύτηκε στη ζωή, έχοντας επίγνωση κάτι μεγαλύτερου, από τις καθημερινές της έγνοιες, πλησιάζει το κατώφλι, γνωρίζοντας ήδη τι βρίσκεται πέρα από αυτό.
Οι βαθύτερες καταστάσεις, που εμφανίζονται κατά τον θάνατο, είναι καταστάσεις τις οποίες η ψυχή αυτή, έχει ήδη επισκεφθεί, σε μικρές δόσεις, μέσα στη σιωπή της καθημερινής της πρακτικής.
Η μετάβαση, προκαλεί λιγότερη σύγχυση, επειδή ο προορισμός, δεν είναι τόσο άγνωστος.
Σκεφτείτε, αντίθετα, την ψυχή που πέρασε τις δεκαετίες της, απορροφημένη εξ ολοκλήρου, στην επιφάνεια της ζωής.
Όχι κακόβουλη, απλώς δίχως επίγνωση.
Μια ψυχή, που δεν κάθισε ποτέ αρκετά ήσυχα, ώστε να ακούσει οτιδήποτε, πέρα από τον θόρυβο, των ίδιων της των φόβων.
Για μια τέτοια ψυχή, η στιγμή της διεύρυνσης, είναι πραγματικά αποπροσανατολιστική.
Ο εαυτός, που όριζε την υπόστασή του, αποκλειστικά μέσω της φυσικής του ταυτότητας, διαπιστώνει, ότι αυτή η ταυτότητα διαλύεται, χωρίς να υπάρχει κάποιο εσωτερικό σημείο αναφοράς, για ό,τι απομένει.
Αυτό δεν αποτελεί καταδίκη.
Οι «αναγνώσεις», είναι σαφείς: καμία ψυχή δεν εγκαταλείπεται και η εξέλιξη συνεχίζεται, πέρα από το κατώφλι, ανεξάρτητα από τον τρόπο, με τον οποίο πραγματοποιείται η μετάβαση.
Ωστόσο, η διαφορά στην εμπειρία, είναι πραγματική και έχει καθοριστεί —επιλογή προς επιλογή— από τη ζωή που προηγήθηκε.
Οι «αναγνώσεις», περιγράφουν έναν μεταβατικό χώρο, ανάμεσα στον φυσικό κόσμο και τα πεδία που βρίσκονται πέρα από αυτόν.
Κεφάλαιο 4: Πεδία συνειδητότητας
Μια μεταιχμιακή περιοχή, όπου οι ψυχές που μόλις έφυγαν από τη ζωή, παραμένουν μερικές φορές, προτού προχωρήσουν παρακάτω.
Όσοι πέθαναν χωρίς προετοιμασία, παραμένουν ενίοτε σε κατάσταση σύγχυσης, αντιλαμβανόμενοι ακόμη τον κόσμο γύρω τους, αλλά ανίκανοι να αλληλεπιδράσουν μαζί του.
Εκείνοι που φέρουν βαθιές, ανεπίλυτες προσκολλήσεις, παραμένουν κοντά στα πρόσωπα και τους τόπους που αγάπησαν.
Η ψυχή που εισέρχεται σε αυτή τη μεταιχμιακή ζώνη αποπροσανατολισμένη, είναι η ίδια ψυχή, που πέρασε ολόκληρη τη ζωή της αποπροσανατολισμένη.
Η περιοχή αυτή, δεν δημιουργεί την κατάσταση της ψυχής.
Απλώς αποκαλύπτει, αυτό που υπήρχε ήδη.
Πέρα από αυτή τη ζώνη, οι «αναγνώσεις» περιγράφουν κάτι, για το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν σκέφτονται ποτέ να ρωτήσουν.
Τι συμβαίνει ανάμεσα στις ζωές;
Πού πηγαίνει η ψυχή, αφού περάσει από το στάδιο της μετάβασης;
Η απάντηση, δεν είναι ένα συγκεκριμένο μέρος. Είναι μια πορεία εξέλιξης.
Οι «αναγνώσεις» περιγράφουν επτά πεδία —όχι ως φυσικούς προορισμούς, αλλά ως διαστάσεις της συνειδητότητας— που αντιστοιχούν, σε διαφορετικές ποιότητες μάθησης.
Μεταξύ των ενσαρκώσεων, οι ψυχές κινούνται μέσα από αυτά τα πεδία, αφομοιώνοντας τα μαθήματα της προηγούμενης ζωής, ξεκουραζόμενες, με τρόπους που το φυσικό σώμα, δεν θα μπορούσε ποτέ πραγματικά να επιτύχει, και προετοιμάζοντας, την επόμενη κάθοδό τους στην ύλη.
Κάθε πεδίο, αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη ποιότητα, που η ψυχή καλλιεργεί.
Μια ψυχή, της οποίας η ζωή, ήταν δομημένη γύρω από την αγάπη, μεταβαίνει σε μια διάσταση, όπου η αγάπη, αποτελεί το βασικό «νόμισμα» της εμπειρίας.
Μια ψυχή, που καθορίζεται από την αναζήτηση της σοφίας, βρίσκεται σε έναν χώρο, όπου η αλήθεια, μπορεί να εξεταστεί, χωρίς τις στρεβλώσεις, που επιφέρει η φυσική ζωή.
Η ψυχή έλκεται, προς την κατάσταση, που καλλιέργησε περισσότερο.
Ο Παράδεισος, δεν είναι τόπος. Είναι μια κατάσταση συντονισμού, και η ψυχή, βρίσκει τον συντονισμό, που η ίδια κέρδισε.
Αυτό αποτελεί, το κεντρικό σημείο, ολόκληρης της διδασκαλίας.
Κεφάλαιο 5: Ζωή με πρόθεση
Αν, μετά τον θάνατο, η ψυχή έλκεται προς την κατάσταση, που καλλιέργησε κατά τη διάρκεια της ζωής της, τότε το ερώτημα, για το πώς θα αποχωρήσετε από αυτόν τον κόσμο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ερώτημα, για το πώς ζείτε, αυτή τη στιγμή.
Η αναχώρηση, δεν αποτελεί ένα ξεχωριστό γεγονός. Είναι η κορύφωση μιας πορείας, που διαμορφώνεται μέσα από κάθε επιλογή, που έχετε κάνει.
Οι «αναγνώσεις», θέτουν μια διάκριση, την οποία σχεδόν καμία θρησκευτική παράδοση, δεν διατυπώνει με τέτοια ακρίβεια:
τη διαφορά, ανάμεσα στον θάνατο και τη μετάβαση. Κάθε ψυχή πεθαίνει. Δεν πραγματοποιεί όμως κάθε ψυχή, τη μετάβασή της, ομαλά.
Σε αυτό το πλαίσιο, το κάρμα δεν αποτελεί τιμωρία. Είναι μνήμη.
Το συσσωρευμένο βάρος, όσων η ψυχή έχει δημιουργήσει και δεν έχει ακόμη επιλύσει.
Τα μαθήματα που δεν διδάχθηκαν, οι επιλογές των οποίων οι συνέπειες, παραμένουν ακατανόητες.
Αυτό το βάρος, δεν εξαφανίζεται με τον θάνατο.
Ταξιδεύει, στην κατάσταση μεταξύ των ζωών και διαμορφώνει τις συνθήκες, που η ψυχή θα επιλέξει, για την επόμενη ενσάρκωσή της.
Μια ψυχή που φτάνει, έχοντας σημαντικό, ανεπίλυτο κάρμα, δεν έρχεται αντιμέτωπη με δικαστήριο. Έρχεται αντιμέτωπη, με ένα πρόγραμμα μάθησης.
Το βάρος που κουβαλά, γίνεται ο φακός μέσα από τον οποίο αξιολογεί, τι πρέπει να περιλαμβάνει, η επόμενη ζωή.
Τις συγκεκριμένες τριβές, που θα της δώσουν μια νέα ευκαιρία, να αντιμετωπίσει, ό,τι δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει προηγουμένως.
Ο τρόπος με τον οποίο, μια ψυχή αποχωρεί από αυτή τη ζωή, δεν αποτελεί απλώς το τέλος μιας ιστορίας. Είναι η πρώτη σελίδα, της επόμενης.
Μια ψυχή που φεύγει, έχοντας βρει την ειρήνη —που πέρασε τη ζωή της, κινούμενη προς τη συγχώρεση, την επίλυση και τη διεύρυνση της αγάπης, αντί για τη συρρίκνωσή της— φτάνει στην κατάσταση μεταξύ των ζωών με ελαφρύτερο φορτίο.
Η ανασκόπηση που ακολουθεί, δεν είναι εύκολη, αλλά δεν είναι ούτε συντριπτική.
Η ψυχή, μπορεί να δει καθαρά, τι πέτυχε και τι όχι, να κατανοήσει τους λόγους και να προσανατολιστεί, προς όσα απομένουν να γίνουν. Μια ψυχή, που αποχωρεί κουβαλώντας όσα αρνήθηκε να σηκώσει, κατά τη διάρκεια της ζωής της, θα σχεδιάσει μια επόμενη ενσάρκωση, πιο απαιτητική από την προηγούμενη.
Όχι ως τιμωρία, αλλά με ακρίβεια, το σύστημα ανταποκρίνεται, σε αυτό που πραγματικά υπάρχει.
Ωστόσο, η γνώση αυτού του γεγονότος, αλλάζει το βάρος κάθε επιλογής, που κάνετε σήμερα.
Υπάρχει ένα ακόμη επίπεδο, που προσθέτουν αυτές οι «αναγνώσεις», το οποίο ολοκληρώνει πλήρως, την αρχιτεκτονική του όλου συστήματος.
Κεφάλαιο 7: Η πορεία της ψυχής
Η ψυχή δεν επιλέγει απλώς, τις συνθήκες της ζωής της.
Τις επιλέγει, έχοντας πλήρη επίγνωση, του είδους της συνειδητότητας, που είναι πιθανό να προκύψει από αυτές τις συνθήκες.
Την οικογένεια, με τις ιδιαίτερες συναισθηματικές της δυναμικές.
Το σώμα, με τις συγκεκριμένες ικανότητες και τους περιορισμούς του.
Την ιστορική στιγμή, με τις δικές της πιέσεις. Όλα αυτά, επιλέγονται ως εργαλείο.
Το ακριβές εργαλείο, που απαιτείται, για να αναπτυχθεί αυτό, για το οποίο η ψυχή ήρθε εδώ.
Κάτι που σημαίνει, ότι ο τρόπος με τον οποίο θα αποχωρήσετε από αυτή τη ζωή, ήταν ήδη ενσωματωμένος, στην επιλογή σας, να εισέλθετε σε αυτήν.
Όχι ως ένας σταθερός προορισμός, αλλά ως κατεύθυνση, ως μια πορεία, χαραγμένη πριν από την πρώτη ανάσα, που διατρέχει κάθε εμπειρία που έζησες, με κατεύθυνση τη στιγμή της αναχώρησης.
Το πρόγραμμα της ζωής, καταλήγει πάντα στο ίδιο σημείο: στο κατώφλι.
Κι αυτό που διαβαίνει το κατώφλι, είναι όλα όσα έγινε η ψυχή, βιώνοντας τη ζωή, που η ίδια επέλεξε.
Και τώρα, το ερώτημα στρέφεται σε εσένα.
Δεν έφτασες σε αυτό το βίντεο τυχαία.
Κάτι μέσα σου αναγνώρισε το ερώτημα. Κάτι υποψιάζεται ήδη, ότι οι επιλογές που συσσωρεύονται αθόρυβα, κάτω από την καθημερινότητά σου, διαμορφώνουν ένα συγκεκριμένο είδος ψυχής.
Και αυτή η ψυχή, θα είναι ακριβώς αυτό, που θα πάρεις μαζί σου, τη στιγμή που θα φύγεις.
Κοίταξε, λοιπόν, με ειλικρίνεια —όχι τη ζωή που θα ήθελες να ζεις, αλλά αυτή που ζεις πραγματικά— με τα αληθινά της μοτίβα, τις πραγματικές της αποφυγές, τις πραγματικές στιγμές γνήσιας αγάπης, καθώς και τις πραγματικές στιγμές, όπου επιλέγεις το «μικρότερο».
Κατευθύνεις την προσοχή σου, σε ό,τι θα διαλυθεί μαζί με το σώμα, ή σε ό,τι θα ταξιδέψει μαζί με την ψυχή;
Κι αν είσαι πραγματικά ειλικρινής —όχι απλώς επιδεικτικά ειλικρινής— υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτά που λες ότι εκτιμάς και στον τρόπο που περνάς, στην πράξη, τις ώρες της ημέρας σου;
Κάθε μοτίβο, που αρνείσαι να εξετάσεις, κάθε σχέση, που δεν θέλεις να ξεκαθαρίσεις, κάθε καθημερινή πρακτική ηρεμίας, που αναβάλλεις για τότε που η ζωή θα γίνει πιο ήσυχη...
Αυτές δεν είναι ουδέτερες καθυστερήσεις. Είναι ένα «πρόγραμμα σπουδών», που περιμένει — και κάποια στιγμή, το μάθημα αυτό πρέπει οπωσδήποτε να παραδοθεί.
Μετά τον θάνατο, η ψυχή συναντά ακριβώς, τη συχνότητα που η ίδια έχτισε, κατά τη διάρκεια της ζωής.
Όχι τη συχνότητα που σκόπευες να χτίσεις, αλλά εκείνη, που χτίζεις πραγματικά σήμερα, μέσα από τις επιλογές που κάνεις.
Τι θα έπρεπε, άραγε, να αλλάξει σήμερα —πριν να είναι πια αργά— ώστε η ψυχή που χτίζεις, να είναι εκείνη, που θα ήθελες να πάρεις μαζί σου σε ό,τι ακολουθεί;
Κεφάλαιο 8: Πρόσβαση σε βαθύτερη σοφία
Πριν από δεκαετίες, ο Edgar Cayce, κατέγραψε κάτι, που οι περισσότεροι άνθρωποι της εποχής του, δεν ήταν έτοιμοι να ακούσουν: ότι το υποσυνείδητο, δεν είναι απλώς ένας αποθηκευτικός χώρος, για αναμνήσεις.
Είναι το ζωντανό αρχείο, της ίδιας της ψυχής, μια γέφυρα, ανάμεσα στο ποιος είσαι τώρα και σε όλα όσα υπήρξες ποτέ.
Πίστευε, ότι το να μάθει κανείς να αποκτά πρόσβαση, σε αυτό το βαθύτερο επίπεδο του εαυτού, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά, την πορεία μιας ζωής.
Κατά την προετοιμασία αυτού του βίντεο, ανακάλυψα ένα ψηφιακό βιβλίο (e-book), που βασίζεται εξ ολοκλήρου, σε αυτό το σώμα γνώσης —με τίτλο
«Η Κρυμμένη Δύναμη του Υποσυνείδητου» (The Hidden Power of the Subconscious)— το οποίο εξετάζει σε βάθος 10 από τις βασικές διδασκαλίες του Cayce. Από το πώς οι σκέψεις σου, διαμορφώνουν κυριολεκτικά την πραγματικότητά σου και το τι προσπαθούν να σου πουν τα όνειρά σου, μέχρι τα πρακτικά βήματα, για τον επαναπρογραμματισμό των μοτίβων, που η ψυχή σου κουβαλά για ολόκληρες ζωές.
Έχω συμπεριλάβει τον σύνδεσμο για αυτό το βιβλίο στην περιγραφή και στο πρώτο, καρφιτσωμένο σχόλιο.
Αν κάποιο μέρος από όσα μόλις άκουσες, άγγιξε κάτι μέσα σου, τότε αυτό το βιβλίο γράφτηκε ακριβώς για αυτή τη στιγμή.
Αν όσα άκουσες, σε συγκίνησαν ή σε κινητοποίησαν, υπάρχει τρόπος να προχωρήσεις παρακάτω —όχι σε επίπεδο θεωρίας, αλλά στην πράξη.
Θα βρεις τον σύνδεσμο για το βιβλίο, στην περιγραφή αυτού του βίντεο, καθώς και στο πρώτο, καρφιτσωμένο σχόλιο.
«Η Κρυμμένη Δύναμη του Υποσυνείδητου», είναι ένα βιβλίο, γραμμένο για τον άνθρωπο που διαισθάνεται ότι κάτι βαθύτερο συμβαίνει, κάτω από την επιφάνεια της ζωής του, και θέλει να κατανοήσει τι είναι αυτό και πώς να το διαχειριστεί.
Άνοιξέ το απόψε. Διάβασε αργά. Άφησε τις σελίδες του να αγγίξουν εκείνα τα κομμάτια του εαυτού σου στα οποία οι συνηθισμένες συζητήσεις δεν φτάνουν ποτέ.
Οι διδασκαλίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βίντεο, αντλούν από το έργο του Edgar Cayce, του Αμερικανού μυστικιστή του 20ού αιώνα, του οποίου οι καταγεγραμμένες «αναγνώσεις» (readings) εξερευνούσαν το ταξίδι της ψυχής, τη μετενσάρκωση, τους νόμους της δόνησης και την πορεία επιστροφής προς το θείο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου