Αντί να αναδειχθεί, θάβεται ο Βωμός των 12 θεών

Η διοίκηση των ΗΣΑΠ έχει αποφασίσει την εσπευσμένη κατάχωση μιας εκ των σημαντικότερων αρχαιολογικών ανακαλύψεων
Τα έργα ανακαίνισης της γραμμής των ΗΣΑΠ στο σημείο ανάμεσα στο Θησείο και το Μοναστηράκι έφεραν στο φως μία από τις σημαντικότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις των τελευταίων ετών. Η ανακάλυψη δεν έγινε ευρέως γνωστή πέραν των αρχαιολόγων και η διοίκηση των ΗΣΑΠ έχει αποφασίσει την εσπευσμένη κατάχωση.
Πρόκειται για τον Βωμό των Δώδεκα Θεών, στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών, ένα από τα αρχαιότερα μνημεία της πόλης, που αποτελούσε ορόσημο και θεωρούνταν ουσιαστικά το κέντρο της, εφόσον χρησιμοποιούνταν ως αφετηρία για τη μέτρηση των αποστάσεων. Ήταν η «Πλατεία Συντάγματος» της αρχαίας Αθήνας, όπως λένε χαρακτηριστικά αρχαιολόγοι.
Οι αρχαιολόγοι μιλούν για μία ανακάλυψη υψίστης σημασίας, ικανή να ανατρέψει τη ματιά μας πάνω στη διαμορφούμενη τοπιογραφία της αρχαίας πόλης. «Λίγα μνημεία των αρχαίων Αθηνών αναφέρει ο Θουκυδίδης στην ιστορία του», λέει η αρχαιολόγος Ανδρονίκη Μακρή. «Από αυτά ακόμη λιγότερα έχουν βρεθεί και υπάρχουν μέσα στους αρχαιολογικούς χώρους της ασφυκτικά χτισμένης σύγχρονης πόλης. Αν κάποιος μας ρωτούσε, “ποια στάση πρέπει να έχουμε προς αυτά τα μνημεία εμείς οι σημερινοί Έλληνες”, η απάντηση είναι προφανής. Να τα διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού. Να τα αναδείξουμε και να τα προβάλουμε με κάθε τρόπο». Ο Βωμός των Δώδεκα Θεών (ένα μικρό τμήμα του είναι ορατό στην Αρχαία Αγορά) βρίσκεται σχεδόν στο σύνολό του κάτω από τις γραμμές του τρένου. Οι ΗΣΑΠ δεν επιθυμούν να δώσουν χρόνο στους αρχαιολόγους να συλλέξουν τα απαραίτητα στοιχεία και να ωριμάσει η σκέψη για τον χειρισμό της κατάστασης. Κατά τους αρχαιολόγους, η ανακάλυψη είναι 100% ασφαλής ως προς την ιστορική της ταυτοποίηση, δεν επιδέχεται δηλαδή αμφισβήτηση, διότι ο Βωμός είναι από τα έντονα μαρτυρημένα μνημεία από φιλολογικής απόψεως.
Μελέτη και περίσκεψη
«Η αρχαιολογική σημασία του βωμού για την πρώιμη ιστορία της αγοράς, και μάλιστα τώρα με τα νέα στοιχεία που προέκυψαν από την ανασκαφή, είναι προφανής στους ειδικούς επιστήμονες», λέει ο Άγγελος Π. Ματθαίου, γραμματέας της Ελληνικής Επιγραφικής Εταιρείας. «Ότι τα νέα στοιχεία που προέκυψαν δεν έχουν ακόμη γίνει κατανοητά σε βάθος, και πώς άλλωστε να γίνουν σε τόσο μικρό διάστημα, είναι επίσης προφανές στους ειδικούς. Χρειάζεται ακόμη πολλή μελέτη και περίσκεψη, όχι μόνο για τις πρώιμες φάσεις του ίδιου του βωμού αλλά και για τις συνέπειες που έχουν αυτές στην πρώιμη ιστορία της αρχαίας αγοράς».
Κατά τον Θουκυδίδη (Ιστοριών VI, 54, 6-7), ο Βωμός των Δώδεκα Θεών ιδρύθηκε στα χρόνια της τυραννίας των Πεισιστρατιδών, από τον εγγονό του Πεισιστράτου και συνονόματό του Πεισίστρατο, υιό του τυράννου Ιππία, το 522/1 π.Χ. Ήταν το κέντρο της πόλης. Όπως μας πληροφορεί η αρχαιολόγος Σοφία Αλιφέρη, «ο Πίνδαρος, προφανώς αναφερόμενος στον Βωμό, στον διθύραμβό του για τους Αθηναίους, καλεί τους Ολύμπιους Θεούς σε χορό κοντά στον ευώδη, πολυσύχναστο ομφαλό της πόλεως στην ιερή Αθήνα, στην ξακουστή, περίτεχνα διακοσμημένη αγορά».
Ο βωμός καταστράφηκε εν μέρει κατά την περσική επιδρομή και δεν ανοικοδομήθηκε παρά αρκετά χρόνια αργότερα, «όπως υπέδειξαν κατά την ανασκαφή της Αγοράς η φθορά των σωζόμενων λίθων του αρχικού περιβόλου, αλλά και λίγα όστρακα που την χρονολογούν στο τελευταίο τέταρτο του 5ου π.Χ.
Στα νεότερα χρόνια, το έτος 189,1 όταν γίνονταν τα έργα κατασκευής του σιδηροδρόμου Αθηνών - Πειραιώς, ο χώρος της Αρχαίας Αγοράς είχε ελάχιστα ανασκαφεί και από τα αρχαία μνημεία της ελάχιστα είχαν αποκαλυφθεί. Δεν ήταν δυνατόν λοιπόν τότε να γνωρίζουν τι μνημεία ενδέχετο να καταστραφούν κατά την πορεία της σιδηροδρομικής γραμμής και να μεριμνήσουν σχετικά για τη διάσωσή τους. Παρά ταύτα -όπως επισημαίνουν οι αρχαιολόγοι στην «Κ» - η πρόσφατη ανασκαφή αποδεικνύει την περιορισμένη καταστροφή των μνημείων στο σημείο αυτό από την εσκεμμένη τοποθέτηση των ραγών του τρένου σε υψηλότερο επίπεδο. Τα στοιχεία που παραθέτουν είναι διαφωτιστικά: Η διάνοιξη χανδάκων για τη θεμελίωση των τοίχων του σιδηροδρόμου το 1891 κατέστρεψε μερικώς τον περίβολο του βωμού και έφερε στο φως μικρά τμήματά του. Η συνέχειά του αποκαλύφθηκε κατά τις ανασκαφές της Αγοράς το 1934. Ευτυχές γεγονός που οδήγησε στην ταύτιση του περιβόλου με τον Βωμό των Δώδεκα Θεών αποτέλεσε η σύγχρονη ανακάλυψη μιας βάσης αναθηματικού αγάλματος, που έφερε την αρχαϊκή επιγραφή «Λέαγρος ανέθεκε Γλαύκωνος δώδεκα θεοίσιν». Πλήθος ερωτημάτων που υπήρχαν ως τώρα και που απασχολούσαν τους αρχαιολόγους αναμένεται ότι θα μπορούν να απαντηθούν με την πρόσφατη αυτή ανασκαφή. Οι αρχαιολόγοι ωστόσο εκφράζουν τη βαθιά απογοήτευσή τους, καθώς η χαρά της ανακάλυψης προσκρούει στη λογική της άμεσης και εσπευσμένης κατάχωσης του βωμού.
Τι μέλλει γενέσθαι, η ώρα της ευθύνης
Η νέα αυτή ανακάλυψη επαναφέρει τη σύγκρουση δύο προσεγγίσεων. Ο ΗΣΑΠ βιάζεται να ολοκληρώσει ένα έργο το οποίο έχει ήδη καθυστερήσει και έχει ταλαιπωρήσει το κοινό. Από την άλλη, οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν τη μοναδικότητα της ανακάλυψης και παρουσιάζουν το ζήτημα ως μία σπάνια ευκαιρία για να δούμε εξ αρχής την οργάνωση της τοπιογραφίας των αρχαίων Αθηνών μέσα στα όρια της σύγχρονης πόλης (με προφανή τα μακροπρόθεσμα οφέλη στον τουρισμό και στην προβολή της Αθήνας).
Για τους αρχαιολόγους, η προοπτική κατάχωσης αυτού του εξαιρετικού ευρήματος προκαλεί απογοητευτικές σκέψεις για τις βασικές επιλογές μας ως κοινωνίας. Καλούμαστε να διαχειριστούμε ένα παρελθόν, λένε, του οποίου αποδεικνυόμαστε κατώτεροι, ακόμη και σε επίπεδο αδυναμίας κατανόησής του. «Είναι υποχρέωσή μας προς τον εαυτό μας, προς τα παιδιά μας και προς τον υπόλοιπο κόσμο και μάλιστα του δυτικού πολιτισμού του οποίου οι ρίζες καυχιόμαστε ότι βρίσκονται εδώ», λέει η αρχαιολόγος Ανδρονίκη Μακρή. Αν γίνει κατάχωση, τότε «ως κοινωνία θα έχουμε παραδεχθεί ότι δεν μπορέσαμε, ότι άλλοι υπαγορεύουν τους κανόνες, όσοι καταλήστευσαν τον τόπο και, το κυριότερο, όσοι εκμαύλισαν τους ανθρώπους, όσοι συνέβαλαν να χάσουν οι Έλληνες την αξιοπρέπεια της φτώχειας και της ολιγάρκειάς τους, όσοι ξεπούλησαν τη συνείδηση του εμείς αντί του εφήμερου εγώ, όσοι συστηματικά διέσυραν, ευτέλισαν και κατέστησαν το παρελθόν ανυπόληπτο αντί του δανείου ευμαρούς παρόντος», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Άγγελος Π. Ματθαίου. Οι αρχαιολόγοι προτείνουν υπερύψωση της γραμμής ή μεταφορά του βωμού.

"Η Καθημερινή"

Το πρώτο θύμα στην Κερατέα

Οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και ατιμώρητοι.

Ένα μικρό αγγελούδι που δεν πρόλαβε καν να δει το φως του Αττικού ήλιου έφυγε από κοντά μας μια ημέρα μετά την βάρβαρη εισβολή των ΜΑΤ στην πόλη της Κερατέας.

Μια νεαρή μητέρα η οποία κυοφορούσε το τρίτο της παιδάκι υπέστη ισχυρό σοκ όταν αλλόφρονες αστυνομικοί των ΜΑΤ έφτασαν κάτω από το διαμέρισμά της και με πρωτοφανή αγριότητα άρχισαν να εκτοξεύουν χημικά προς κάθε κατεύθυνση χωρίς να υπολογίζουν τίποτα. Από τις φωνές και τους δυνατούς κρότους των χειροβομβίδων κρότου – λάμψης τα δύο μικρά παιδάκια της οικογένειας τρομοκρατήθηκαν και ανήμπορα να αναπνεύσουν από τα δακρυγόνα και τα αέρια πιπεριού, έπεσαν σχεδόν λιπόθυμα στο πάτωμα.

Η νεαρή μητέρα τους όταν τα είδε να σωριάζονται μπροστά της υπέστη ισχυρό νευρικό κλονισμό με αποτέλεσμα να διαταραχθεί ανεπανόρθωτα η κύηση του εμβρύου και λίγες ώρες μετά απέβαλε, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών να κρατήσουν το έμβρυο στη ζωή. Ένα αθώο αγγελούδι που έφυγε τόσο αναπάντεχα και άδικα από κοντά μας θύμα της βαρβαρότητας μιας πολιτείας που δεν υπολογίζει τίποτα μπροστά στην υλοποίηση ενός περιβαλλοντικού εγκλήματος με σκοτεινούς χρηματοδότες και ανοιχτά γραμμάτια ξεπουλημένων πολιτικών.

Οι γονείς του εμβρύου προβληματίζονται πλέον πολύ σοβαρά να καταθέσουν μήνυση για ανθρωποκτονία κατά των αστυνομικών των ΜΑΤ που διέπραξαν αυτό το απεχθές έγκλημα. Όποια απόφαση κι αν πάρουν τελικά οι δύο χαροκαμένοι γονείς, να γνωρίζουν απλά ότι όλη η πόλη της Κερατέας και όλοι οι κάτοικοι του Δήμου Λαυρεωτικής θα είναι μαζί τους, συμπαραστάτες.
http://kostasxan.blogspot.com

Προστάτες των "νταβατζήδων"...

Το σύγχρονο γαλατικό χωριό, η Κερατέα, αντιστέκεται και δείχνει στη χούντα του ΠΑΣΟΚ πως όχι μόνο δεν φοβάται τα ξόανα των ΜΑΤ που πληρώνονται με 30 ευρώ για να χτυπάνε και να τρομοκρατούνε Έλληνες πολίτες, αλλά η κοινωνία των πολιτών της Κερατέας γίνεται δυνατότερη με κάθε χτύπημα, με κάθε απόπειρα τρομοκράτησής της από την κυβέρνηση που παρανομεί εις βάρος Ελλήνων πολιτών, για να εξυπηρετήσει έναν εργολάβο... (καθόλου πρωτότυπο ή κάνω λάθος;)

Έτσι, ημέρες Αργεντινής ζει πλέον η Κερατέα, αφού οι γυναίκες της περιοχής αυτοοργανώθηκαν και μετέχουν ενεργά στον αγώνα. Αυτοκίνητο με συμβατικές πινακίδες έχει τυλιχθεί αυτή τη στιγμή (1, 30 μ.μ. Κυριακή 13/2/2011) στις φλόγες.

Οι διώξεις και οι μπούκες σε σπίτια φαίνεται ότι είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα, αφού οι κάτοικοι όχι μόνο δεν τρομοκρατήθηκαν αλλά αντίθετα, εξέγειραν κάθε κάτοικο ακόμα και τους πιο σκεπτικιστές.

Είμαστε όλοι αλληλέγγυοι. Η Κερατέα είναι το πείραμα για την φυσική υποδούλωση των Ελλήνων (μετά την θεωρητική μέσω γραφειοκρατικών μεθόδων και οικονομικής εξαθλίωσης).

Σχόλιο αναγνώστριας:
Ενισχύονται οι αστυνομικές δυνάμεις στην περιοχή. Υπάρχουν πληροφορίες που αναφέρουν ότι πήραν ασπίδες και κράνη από τα Ματ. Και είναι ακόμα μεσημέρι…Μία διευκρίνηση: Οι γυναίκες τα πήραν στην κράνα γιατί χθες το απόγευμα οι Ματατζήδες δεν τις άφησαν να περάσουν. Και τους μίλησαν ανάλογα και με το υψηλότατο επίπεδό τους. Αυτό των σκουπιδιών που φυλάνε.
http://kostasxan.blogspot.com/
http://olympia.gr/

Εξεγέρσεις... με φυτικό άρωμα

Παρακολουθούμε τους πηχυαίους τίτλους και τις τραγικές εικόνες που μεταδίδουν οι τηλεοράσεις για τα γεγονότα της Τυνησίας , της Αιγύπτου , της Υεμένης και αλλού και αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει; Πολλοί αναλυτές θέλουν να μας πείσουν ότι οι φτωχοί, αδικημένοι πολίτες των χωρών επαναστάτησαν και θέλουν να ανατρέψουν τα αυταρχικά καθεστώτα που τους κυβερνούν εδώ και χρόνια. Υποστηρίζουν ότι οι λαοί επιτέλους αφυπνίζονται και διώχνουν τις διεφθαρμένες εξουσίες, η Αμερική χάνει τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή κ. ά. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;. Πρώτα απ’ όλα ο Αμερικανός Πρόεδρος με νηφαλιότητα και ηρεμία δήλωσε: «Ο λαός της Τυνησίας έδειξε θάρρος και αποφασιστικότητα». Επίσης, η υπουργός Εξωτερικών κ. Κλίντον έσπευσε να δηλώσει ότι «ο αγώνας των Τυνησίων αποτελεί προειδοποίηση για τους ηγέτες της Μέσης Ανατολής». Δηλαδή καμία ανησυχία για τα αμερικανικά πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα. Τι συμβαίνει λοιπόν; Μετά τη Γεωργία, τη Σερβία, το Λίβανο ,την Ουκρανία τώρα η Τυνησία, η Αίγυπτος, η Ιορδανία , η Υεμένη και άλλες. Όλες οι χώρες ακολουθούν συστηματικά τα ίδια βήματα λες και τις κατευθύνει ο ίδιος μαέστρος, αλλά και οι εξεγέρσεις των πολιτών έχουν παρόμοια ονόματα – «Γιασεμί», «Κέδρος», «Τουλίπα» κτλ. ¨ Μήπως φέρουν την υπογραφή της National Endowment for Democracy που υπάγεται στις υπηρεσίες ασφάλειας της Αμερικής, και της «Ανοιχτής Κοινωνίας» (Open Society Foundation) του κ. Σόρος; Γιατί, από όσα βλέπουμε, ακολουθούν το πρότυπο της «Πορτοκαλί επανάστασης» με στόχο να προκαλέσουν χάος. Με τη δημιουργία χάους σε μια χώρα καταρρέει η οικονομία, εξαφανίζεται η συμμετοχή του κράτους στην οικονομική ζωή, ιδιωτικοποιούνται οι δημόσιες επιχειρήσεις και τρέχει το ΔΝΤ για να τη σώσει….. Στόχος όλων αυτών που εμπνεύστηκαν τη θεωρία του οικονομικού χάους είναι να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο οι προσκείμενες στη Δύση ηγεσίες, η ελίτ που βρίσκεται δίπλα τους και οι λαοί να πεθάνουν από την πείνα. Τα τελευταία δέκα χρόνια η Middle East Partnership Initiative εργάστηκε με όλες της τις δυνάμεις στη Μέση Ανατολή και τη Β. Αφρική για να διαδώσει το μοντέλο της «αμερικανικής δημοκρατίας». Ο αγώνας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας άλλαξε και απέκτησε ηπιότερη μορφή. Η τότε υπουργός εξωτερικών κ. Ράις δήλωσε το 2005: «Θα αλλάξουν τα σύνορα 22 χωρών από το Μαρόκο μέχρι την Υεμένη». Αυτό σημαίνει ότι οι χώρες της περιοχής θα τεμαχιστούν σε μικρά κρατίδια που θα εξαρτώνται και θα ελέγχονται πλήρως από το παγκόσμιο κεφάλαιο. Τα εθνικά κράτη θα αποτελούν μακριά ανάμνηση…. Μόνο η γονιδιακή μνήμη των λαών της ευρύτερης περιοχής, που έπεσαν θύματα των μεγάλων συμφερόντων από το 1900 μέχρι σήμερα , μπορεί να ανατρέψει αυτά τα σχέδια. Διαφορετικά….

Δείτε κατατοπιστικό βίντεο συνέντευξης του David Icke στον Alex Jones:

http://www.youtube.com/watch?v=FbHyaEqeRK8&feature=youtube_gdata_player

http://www.elzoni.gr/

"Η απάντηση των κρατών, των κυβερνήσεων, των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων είναι πανομοιότυπη: πρέπει να σώσουμε το σύστημα"

ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ «γκουρού της γαλλικής Αριστεράς».

Ο ίδιος φέρει με υπερηφάνεια τον τίτλο του μαρξιστή. Αλλά και του φιλοσόφου που ανήκει στην περίφημη γαλλική σχολή της δεκαετίας του ΄60 μαζί με τον Αλτουζέρ, τον Λακάν, τον Ντεριντά, τον Λιοτάρ και τον Ντελέζ. «Είμαι ο τελευταίος επιζών» λέει κρατώντας αποστάσεις από τους νεότερους συναδέλφους του που «υπερασπίζονται την καθιερωμένη τάξη και τον καπιταλισμό».

Συναντήσαμε τον Αλέν Μπαντιού την περασμένη Τετάρτη στην Αθήνα, την οποία επισκέφθηκε καλεσμένος του Γαλλικού Ινστιτούτου. Άρχισε τη συζήτηση λέγοντας ότι μιλάει πολύ καλά αρχαία ελληνικά, τα οποία όμως δεν τον βοηθούν καθόλου να καταλάβει τα σύγχρονα που μιλούν οι πολλοί έλληνες φίλοι του. Κατηγορούν τον Μπαντιού ότι «μισεί τη δημοκρατία». Άλλωστε δηλώνει ότι «η δημοκρατία δεν είναι παρά ένα όργανο προπαγάνδας του καπιταλισμού» . Μας διευκρινίζει όμως ότι απορρίπτει τη σημερινή μορφή οργάνωσης των κρατών και όχι τις ιδέες περί ελευθερίας, ισότητας και αδερφοσύνης. Τον ρωτάμε αν έχει υπόψη του κάποιο καλύτερο πολίτευμα από το δημοκρατικό. «Τα τρομοκρατικά και δεσποτικά κράτη που δήλωναν κομμουνιστικά απέτυχαν» λέει. «Συνεπώς πιστεύω ότι το ερώτημα παραμένει, προς το παρόν, ανοιχτό». Ο Μπαντιού είναι βέβαιος ότι ύστερα από μια περίοδο αδράνειας της νεολαίας, «βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια νέα περίοδο νεολαιίστικης εξέγερσης. Μόνο που η εξέγερση αυτή είναι προς το παρόν εντελώς τυφλή διότι δεν έχει μνήμη, το ιστορικό της παρελθόν είναι πολύ αδύναμο. Ήδη έχουμε την Τυνησία και την Αίγυπτο. Θα υπάρξει μια νέα παγκόσμια εξέγερση της νεολαίας όπως συνέβη στη δεκαετία του ΄60». Η κρίση μπαίνει «υποχρεωτικά» στη συζήτηση. Ο Μπαντιού λέει ότι δεν τον εντυπωσιάζει τόσο η ίδια η κρίση γιατί «ήταν πάντα πιθανή και κάποια στιγμή αναπόφευκτη, ιδίως αφότου απελευθερώσαμε πλήρως το χρηματοπιστωτικό σύστημα». Αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι η αδυναμία της απέναντι πλευράς την οποία αποκάλυψε η κρίση: «Είναι εντυπωσιακό να βλέπουμε ότι παντού η απάντηση των κρατών, των κυβερνήσεων, των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων είναι πανομοιότυπη- πρέπει να σώσουμε το σύστημα. Κανείς δεν έχει άλλη ιδέα εκτός από το να σώσουμε το σύστημα». Θεωρεί επίσης εντυπωσιακό το ότι ο κόσμος βλέπει τους μισθούς να μειώνονται, την ανεργία να αυξάνεται, όμως «δεν προτείνει καμία εναλλακτική λύση στα μέτρα που παίρνουν αριστερές και δεξιές κυβερνήσεις - ο Θαπατέρο, ο Γκόρντον Μπράουν, η Μέρκελ ή ο Παπανδρέου κάνουν το ίδιο πράγμα. Γνώριζα ότι οι λαϊκές δυνάμεις είχαν μεγάλη αδυναμία, όμως η κρίση αποκάλυψε το βάθος της αδυναμίας μας- λέω “μας” γιατί είναι και η δική μου». Σύμφωνα με τον Μπαντιού, διανύουμε ακόμη την «εποχή της κατάρρευσης του κομμουνισμού». Ο κομμουνισμός «έπρεπε να καταρρεύσει, ήταν ήδη νεκρός» λέει. Όμως το μόνο που προέκυψε ήταν η ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι αναπόφευκτος για όλους. Ο ίδιος προτείνει «να διοργανώσουμε παντού μια αντίσταση τοπική και να προσπαθήσουμε να συνδέσουμε τις αντιστάσεις αυτές όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά σε πιο ευρύ εφόσον η κρίση είναι παγκοσμιοποιημένη. Όσο δεν κάνουμε κάτι τέτοιο, θα υποχρεωθούμε να συναινέσουμε τελικά, είτε το θέλουμε είτε όχι, στην άποψη που κυριαρχεί σήμερα: όλα έχουν αποτύχει, μη μας μιλάτε για σοσιαλισμό, για κομμουνισμό, δεν υπάρχει παρά μόνο μια φυσική οικονομία, η καπιταλιστική». Ποια η χρησιμότητα των φιλοσόφων σήμερα; τον ρωτάμε. «Πρώτον, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να αμφισβητεί τις επικρατούσες απόψεις, να μην παίρνει τίποτε ως θέσφατο επειδή είναι το έθιμο, η συνήθεια, η οικογένεια, η πατρίδα. Δεύτερον, υπογραμμίζουν ό,τι νέο στην επιστήμη, στην τέχνη, στην πολιτική- δεν δημιουργούν αναγκαστικά καινοτομίες αλλά τις οργανώνουν, τις παρουσιάζουν. Τρίτον, ο φιλόσοφος πρέπει να δίνει κουράγιο: να δείχνει ότι όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα, μπορούμε να επικρίνουμε τις επικρατούσες απόψεις, καινοτομίες υπάρχουν πάντα, μικρότερες ή μεγαλύτερες». Πριν από τέσσερα χρόνια ο Μπαντιού έγραψε ένα βιβλίο επικριτικό για τον Νικολά Σαρκοζί το οποίο έκανε πάταγο. Η άποψή του για τον γάλλο πρόεδρο σήμερα είναι «ακόμη χειρότερη γιατί έχει πλευρές τις οποίες δεν είχα δει τότε. Για παράδειγμα, μια βαθιά περιφρόνηση προς τους διανοουμένους και την κουλτούρα. Μια πλευρά χυδαία. Μια πλευρά κάπως σαν τον Μπερλουσκόνι: συγχρωτίζεται πάντα με πλούσιους, σκηνοθετεί την ιδιωτική του ζωή και χρησιμοποιεί μονίμως όλα τα δυνατά δημαγωγικά τεχνάσματα. Δεν έχει καν ένα σχέδιο με συνοχή. Σκέφτεται μόνο τον εαυτό του».

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, ΜΕΤΑΛΕΝΙΝΙΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΜΑΟΪΣΤΗΣ

Ο Αλέν Μπαντιού γεννήθηκε πριν από 74 χρόνια στο Ραμπάτ του Μαρόκου. Σπούδασε Μαθηματικά, δίδαξε επί 30 χρόνια Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού VΙΙΙ (Βενσέν) και το 1999 ανέλαβε την έδρα της Φιλοσοφίας στην Εcole Νormale Superieure όπου συνεχίζει να διδάσκει μετά την πρόσφατη συνταξιοδότησή του. Έχει γράψει πολλά φιλοσοφικά και πολιτικά δοκίμια, με κορυφαίο το «Από το είναι στο συμβάν».Ταγμένος στην Αριστερά, δραστηριοποιείται στη «μεταλενινιστική και μεταμαοϊκή» Πολιτική Οργάνωση, της οποίας υπήρξε συνιδρυτής το 1985,μια μετακομματική οργάνωση που ασκεί άμεσες λαϊκές παρεμβάσεις σε εύρος ζητημάτων.

«Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠ΄ Ο,ΤΙ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ»

Η νεοελληνική κοινωνία κυοφορεί επώδυνα κάτι καινούργιο με εσωτερικές ανισορροπίες, εκτιμά ο Μπαντιού. Εμποδίζεται όμως από την τριβή του σύγχρονου με τους «παράδοξους αρχαϊσμούς».
«Είναι εντυπωσιακό να βλέπουμε ότι παντού η απάντηση των κρατών, των κυβερνήσεων, των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων είναι πανομοιότυπη- πρέπει να σώσουμε το σύστημα. Κανείς δεν έχει άλλη ιδέα εκτός από το να σώσουμε το σύστημα» λέει ο Αλέν Μπαντιού - Έχετε επισκεφθεί πολλές φορές την Ελλάδα. Πώς κρίνετε την ελληνική νοοτροπία; «Η Ελλάδα αποτελεί έναν ιδιαίτερο συνδυασμό μοντερνισμού και αρχαϊσμού. Θα ήταν λάθος να λέγαμε ότι οι Έλληνες παραμένουν δέσμιοι της παράδοσης, όμως υπάρχουν παραδοσιακά χαρακτηριστικά που είναι πιο έντονα στην Ελλάδα απ' όσο στη Γαλλία. Ο εθνικισμός είναι σαφέστατα πιο έντονος στην Ελλάδα. Για έναν Γάλλο είναι εντυπωσιακή η θέση της θρησκείας που παραμένει πολύ σημαντική και δεν είναι διαχωρισμένη από το κράτος, ούτε στα χαρτιά ούτε στην πράξη. Την ίδια στιγμή, η ελληνική είναι μια σύγχρονη κοινωνία. Η Ελλάδα με ενδιαφέρει διότι έχει βαθιές αντιφάσεις. Επιπλέον, την πλήττει η κρίση με εξαιρετική ένταση. Από όλα αυτά κυοφορείται κάτι καινούργιου είναι όμως μια δύσκολη κύηση διότι υπάρχει αυτή η τριβή του σύγχρονου με την κλασική εθνική φιγούρα. Οι κοινωνίες όπου επιβιώνουν παράδοξοι αρχαϊσμοί παρουσιάζουν ενδιαφέρον διότι έχουν εσωτερικές ανισορροπίες και δεν γνωρίζουμε τι θα παραγάγουν τελικά».

"ΤΟ ΒΗΜΑ"

Η εκτύπωση χρήματος και τα παιχνίδια με τον πληθωρισμό

Το ίντερνετ λατρεύει τις θεωρίες συνωμοσίας και θα είμαι ο τελευταίος που θα γελάσει, διότι όπως είχε πει και ο Eco, η ιστορία είναι γεμάτη από συνωμοσίες. Αλλά είναι εξίσου σημαντικό να μάθουμε να διαχωρίζουμε τον θόρυβο από την είδηση, την προπαγάνδα από την αποκάλυψη.
Τις τελευταίες μέρες λοιπόν έχει ξεκινήσει μια δραματική φήμη πως η Ιρλανδία τυπώνει χρήμα. Όλα μάλλον ξεκίνησαν από τον Independent της Ιρλανδίας που έγραψε ότι έπεσε ελαφρά το ποσό που έχουν δανειστεί οι ιρλανδικές τράπεζες από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Μιλάμε για δανεικά της τάξης των 132δις ευρώ, τη στιγμή που οι ελληνικές τράπεζες έχουν πάρει γύρω στα 95δις (το ποσό παίζει εκεί τριγύρω ανάλογα με τον μήνα). Όμως η είδηση προχωρά ένα βήμα παραπέρα και λέει πως η κεντρική τράπεζα της Ιρλανδίας, έδωσε επιπλέον δάνεια ύψους 51δις ευρώ στις τράπεζες. Κι αυτό έδωσε τροφή για πολλά σχόλια (όπως το κλασικό κονσπιρασάκικο αλλά συμπαθές ZeroHedge).
Το γεγονός πως μια κεντρική τράπεζα “τυπώνει” χρήμα (το χρήμα πια δεν τυπώνεται αλλά μάλλον πληκτρολογείται σε λογαριασμούς), σίγουρα δεν είναι είδηση. Όπως θα πούμε και παρακάτω, το “τύπωμα” είναι μια δραστηριότητα στην οποία επιδίδονται εδώ και χρόνια πολύς κόσμος (και δεν εννοώ κεντρικές τράπεζες). Στο παράδειγμά μας όμως, όταν η ΕΚΤ δίνει 95δις στις ελληνικές τράπεζες με ενέχυρο την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, στην ουσία τυπώνει 95δις. Προσωρινά υποτίθεται μεν, τα τυπώνει δε. Αυτό που χτύπησε στα λαμπάκια των απανταχού κονσπιρασάκιδων είναι πως το τύπωμα αυτή τη φορά το ανέλαβε μια περιφερειακή κεντρική τράπεζα κι όχι η ΕΚΤ. Με λίγα λόγια -έλεγαν- εάν αρχίσει η κάθε χώρα να τυπώνει ανεξέλεγκτα ευρώ, τότε το ευρώ θα διαλυθεί σε μια κρίση απαξίας του χρήματος. Και το επιχείρημά τους το επικύρωναν με τον αστερίσκο πως αυτό που έκανε η κεντρική ιρλανδική τράπεζα δεν ήταν παράνομο, άρα κάθε περιφερειακή κεντρική τράπεζα μπορεί να κάνει το ίδιο.
Γουτεμβέργιος ΑΕ
Ας το πάρουμε όμως σίγα σιγά. Πράγματι η Ιρλανδία τύπωσε 51δις ευρώ, δηλαδή περίπου το 25% του ΑΕΠ της. Είναι αλήθεια επίσης πως η αύξηση της ποσότητας του χρήματος επηρεάζει τις τιμές. Δηλαδή εάν σε μια οικονομία υπήρχαν μόνο 10 ευρώ και δέκα ίδια παπούτσια, είναι προφανές πως το κάθε παπούτσι θα κόστιζε 1 ευρώ. Εάν στην ίδια οικονομία κάποια στιγμή τυπώναμε άλλα 10 ευρώ, τότε, (και από τη στιγμή που δεν μπορείς να αγοράσεις τίποτα άλλο) τα παπούτσια θα κόστιζαν 2 ευρώ το ένα.
Αυτά μας λένε τα διάφορα γεράκια του πληθωρισμού και των νεοκλασικών που με τον προφήτη Von Mises υπόσχονται την καταστροφή του κόσμου. Εκείνο που δεν μας λένε, είναι πως η αύξηση της ποσότητας του χρήματος δεν είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει τώρα μέσα στην κρίση. Σε όλη τη δεκαετία του 2000, κάθε κλάδος του χρηματοπιστωτικού τομέα που σεβόταν τον εαυτό του, τύπωνε χρήμα. Όταν μια τράπεζα έχει 10 δικά της ευρώ και δανείζει 100, στην πραγματικότητα τυπώνει 90 ευρώ. Αυτό ονομάζεται και Fractional Reserve Banking και το εξασκούν όλοι. Φυσικά αυτό το τύπωμα είναι θεωρητικά προσωρινό (διότι όταν επιστραφούν όλα τα δάνεια, η τράπεζα θα έχει πάλι 10 ευρώ). Καθώς όμως τα δάνεια τείνουν να είναι μακροχρόνια, την ώρα που εκδίδει μια τράπεζα ένα δάνειο, στην ουσία αυξάνει την ποσότητα του χρήματος σήμερα.
Το ίδιο άρχισε να συμβαίνει και με μη τραπεζικούς παίκτες. Όταν μια επενδυτική τράπεζα επιτρέπεται να αγοράζει μετοχές με μόχλευση 1/50 (με λίγα λόγια να διαθέτει στο ταμείο 1 ευρώ για κάθε 50 που αγοράζει), κι αυτά τα χρήματα δεν τα δανείζεται από κάποιον, στην ουσία τυπώνει χρήμα. Πάλι υποτίθεται προσωρινά, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως εκείνη τη στιγμή αυξάνεται η ποσότητα του χρήματος.
Εάν δεν με πιστεύετε, μπορείτε να διαβάσετε τις δηλώσεις Τρισέ όλα αυτά τα χρόνια, που περήφανος ανακοίνωνε ετήσιες αυξήσεις της ποσότητας του χρήματος στην ευρωζώνη της τάξης το 15-17%.
Όμως τω καιρώ εκείνο, το τύπωμα εκλαμβάνονταν ως ανάπτυξη και όλοι πανηγύριζαν, κι αν εξαιρέσεις μερικούς γραφικούς, τα περισσότερα σημερινά γεράκια του πληθωρισμού τύπου Άξελ Βέμπερ και Τρισέ σφύριζαν αδιάφορα. Πράγμα που φαντάζομαι σας δημιουργεί και μια άλλη ερώτηση. Αφού τυπώναμε τόσο πολύ χρήμα τα καλά χρόνια, γιατί ο πληθωρισμός ανέβαινε μόνο 2-3% κάθε χρόνο? Δεν θα έπρεπε -σύμφωνα με το παράδειγμα των παπουτσιών- να ανεβαίνει ραγδαία?
Εδώ λοιπόν βρίσκονται οι λαγοί στο καπέλο των τραπεζιτών.
Το κόλπο του γελωτοποιού
Επειδή στην οικονομία μας δεν υπάρχουν μόνο παπούτσια, το απλουστευμένο παράδειγμα των παπουτσιών, είναι στην ουσία παραπλανητικό. Πράγματι λοιπόν, 15 χρόνια τώρα τυπώνουμε άπειρο χρήμα, αλλά παρόλαυτά δεν έχουμε πνιγεί από τις αυξήσεις των τιμών και την καταστροφή των νομισμάτων. Γιατί?
Διότι αυτό το επιπλέον χρήμα κατευθυνόταν σε αγαθά που είτε δεν μετριούνται, είτε έχουν ελάχιστο βάρος στον πληθωρισμό. Και εξηγούμαι. Όταν παίρνεις δάνεια για να αγοράσεις μετοχές (το ονομάζουμε και μόχλευση), αυτή η επιπλέον ποσότητα χρήματος που δημιουργείται πιέζει τις τιμές των μετοχών προς τα πάνω (περισσότερα χαρτάκια κυνηγάνε τις ίδιες μετοχές). Αυτό όμως το ονομάζουμε άνοδο του χρηματιστηρίου κι όχι πληθωρισμό. Όταν παίρνεις δάνεια για να αγοράσεις σπίτια, αυτή η επιπλέον ποσότητα χρήματος αυξάνει τις τιμές των σπιτιών. Όμως αυτή την αύξηση των τιμών δεν την ονομάζουμε πληθωρισμό, την ονομάζουμε ανάπτυξη. Πιστεύετε πως ήταν τυχαίο το γεγονός πως ο τελευταίος φτωχομπινές, μπορούσε να δανειστεί μόλις 2+2 χιλιάδες ευρώ από τις πιστωτικές για να αγοράζει Miss Sixty και την ίδια στιγμή μπορούσε να πάρει 200.000 ευρώ για να αγοράσει σπίτι?
Δεν θέλω να επεκταθώ για το πως αυτή η διαδικασία ήταν στην ουσία της μια αναδιανομή του πλούτου, υπερ κάποιων ομάδων (φυσικά και των τραπεζών), αλλά κρατήστε το στο μυαλό σας. Πάμε τώρα πίσω στα χρόνια της κρίσης. Θυμάστε όλα αυτά τα δάνεια που φούσκωναν την ποσότητα του χρήματος τα καλά χρόνια? Τώρα με την κρίση συμβαίνει η αντίθετη διαδικασία. Οι τράπεζες ζητάνε τα δανεικά τους πίσω, οι εταιρίες χρεοκοπούν και δεν πληρώνουν τα δανεικά και με λίγα λόγια έχουμε μια συρρίκνωση της ποσότητας του χρήματος που κυκλοφορεί στην οικονομία. Όταν ο φτωχομπινές του παραπάνω παραδείγματος δεν μπορεί να πληρώσει τις δόσεις του σπιτιού των 200.000 ευρώ, τότε η τράπεζα το κατάσχει και το βγάζει σε πλειστηριασμό. Επειδή όμως κανείς δεν θέλει πια να δώσει 200.000 για αυτό το σπίτι το πουλάει μόλις 100.000 . Ακριβώς αυτή τη στιγμή η τράπεζα χάνει 100.000 ευρώ και ταυτόχρονα 100.000 ευρώ εξαφανίζονται από την οικονομία, με τον ίδιο μαγικό τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκαν.
Αυτή η διαδικασία ονομάζεται και αποπληθωρισμός και στην ουσία ρίχνει τις τιμές των προϊόντων που είχαν φουσκώσει όλα αυτά τα καλά χρόνια. Ο αποπληθωρισμός από μόνος του δεν είναι κάτι ιδιαιτέρως κακό. Ποιος δεν θέλει να πέφτουν οι τιμές? Όμως η καπιταλιστική οικονομία δεν μπορεί να λειτουργήσει σε συνθήκες αποπληθωρισμού, κι έτσι θεωρείται λίγο πιο επιθυμητός από την πανώλη στο 10ήμερο του Βοκάκιου. Ταυτόχρονα όλα τα παραπάνω παραδείγματα πληθωρισμού που αναφέραμε (τα οποία μασκαρεύαμε ως ανάπτυξη) εκλείπουν σε καθεστώς πιστωτικής συρρίκνωσης, κι έτσι η πτώση των τιμών οδηγεί σε πτώση του ονομαστικού ΑΕΠ και ξαφνικά ο βασιλιάς είναι γυμνός. Οι πλούσιοι Έλληνες ξαφνικά κατάλαβαν πως όλος ο πλούτος ήταν ένας πύργος από χαρτάκια και με την τυπική ευφυΐα που τους διακρίνει, πίστεψαν πως για όλα φταίνε κάτι μαυριδεροί τύποι την εργασία των οποίων εκμεταλλεύονταν και θέλουν να τους διώξουν.
Εμείς όμως που είμαστε τυπικοί κοντόφθαλμοι μικροαστοί δεν ενδιαφερόμαστε για μαυριδερούς τύπους, ενδιαφερόμαστε για τον πλούτο μας. Ο οποίος συρρικνώνεται, επειδή συρρικνώνεται η ποσότητα του χρήματος που τόσο χαρούμενα τυπώναμε όλα αυτά τα χρόνια. Θυμάστε τώρα που είπαμε παραπάνω πως η τράπεζα από την κατάσχεση έχασε 100.000 ευρώ? Ε λοιπόν επειδή αυτά τα 100.000 ευρώ της είχε χρεωθεί στα κιτάπια όταν εξέδιδε το δάνειο, τώρα είναι υποχρεωμένη να τα επιστρέψει για να μηδενιστούν. Κι επειδή οι τραπεζίτες τα τελευταία χρόνια είναι κάτι τύποι που πηγαίνουν μόνο σε γκαλά, φυσικά και δεν έχουν να δώσουν 100.000 ευρώ. Τι γίνεται τότε? Στον φαντασιακό καπιταλιστικό κόσμο, η τράπεζα κηρύττει πτώχευση αφού πρόκειται για μια αποτυχημένη επιχείρηση. Στον ιστορικό καπιταλισμό που ζούμε όμως, έρχεται το κράτος και δίνει στην τράπεζα 100.000 ευρώ. Που τα βρίσκει το κράτος? Ή τα δανείζετε, ή τα τυπώνει. Συνήθως και τα δύο ταυτόχρονα.
Κουτί πρώτο: Δανεισμός.
Στην πρώτη περίπτωση αυξάνεται το κρατικό χρέος καθώς το κράτος εκδίδει ομόλογα. Η μεγάλη πλάκα εδώ, είναι πως το κράτος εκδίδει ομόλογα τα οποία αγοράζουν κάτι πλούσιοι τύποι και μετά το κράτος πάει και τα δίνει στους ομολογιούχους των τραπεζών που είναι πολλές φορές οι ίδιοι πλούσιοι τύποι. Άρα αυτοί οι πλούσιοι τύποι και δεν χάνουν τα χρήματα που είχαν επενδύσει στην αποτυχημένη επένδυση που ονομάζουμε τράπεζα και κερδίζουν από το επιτόκιο των κρατικών ομολόγων που οι ίδιοι αγοράζουν από την άλλη τσέπη τους.
Κουτί δεύτερο: Τύπωμα.
Στη δεύτερη περίπτωση που μας ενδιαφέρει κιόλας, το κράτος λέει στην κεντρική τράπεζα να τυπώσει χρήματα και να τα δώσει στις τράπεζες που διαθέτουν μεγάλες τρύπες από αυτά τα θαλασσοδάνεια. Αυτό συμβαίνει 3 χρόνια τώρα, το μόνο που άλλαξε είναι πως προχθές αντί να τα δώσει η ΕΚΤ, τα έδωσε η κεντρική τράπεζα της Ιρλανδίας. Είναι αυτό το τύπωμα πληθωριστικό? Όχι. Γιατί? Διότι όπως είπαμε και πριν, δεν έχει σημασία πόσο τυπώνεις, σημασία έχει που πηγαίνει αυτό το φρεσκοτυπωμένο χρήμα. Κι από τη στιγμή που πηγαίνει στις μαύρες τρύπες των τραπεζικών ζημιών, εξαφανίζονται στο σχεδόν πουθενά.
Follow the money.
Μπερδευτήκατε. Ας το κάνουμε ταληράκια με το αγαπημένο παράδειγμα του φτωχομπινέ μικροαστού. Ο φτωχομπινές αγόρασε ένα σπίτι δάνειο από την τράπεζα το 2004. Άρα το 2004 τυπώθηκαν 200.000 ευρώ για πάρτη του φτωχομπινέ. Ο φτωχομπινές τα έδωσε στον πρώην ιδιοκτήτη κι έτσι τα χρήματα άρχισαν να κυκλοφορούν στην οικονομία. Επειδή όπως είπαμε όλα αυτά τα χρήματα πήγαιναν σε αγαθά με τα οποία δεν ασχολείται ιδιαίτερα ο πληθωρισμός, ο πληθωρισμός αυξήθηκε ελάχιστα από τα φλόκια που ξέφυγαν. Δηλαδή ο παλιός ιδιοκτήτης από τα 200.000 που πήρε, έδωσε 5.000 στον συμβολαιογράφο και άλλα 15 στον γιόκα του για να πάρει Golf και άλλα 20 στην κόρη για να την παντρέψει (σόρυ παιδιά για τον τυπικό σεξισμό, αλλά εάν έντυνε τον γιο νυφούλα και αγόραζε Golf για την κόρη δεν θα ήμασταν σε αυτό το χάλι σήμερα). Όμως τα υπόλοιπα 160.000 δεν θα τα έτρωγε στα μπουζούκια. Θα τα έκανε μετοχές, ή θα αγόραζε ένα άλλο σπίτι, ή θα αγόραζε ομόλογα, με λίγα λόγια, τα 160 από τα 200 θα πήγαιναν πάλι σε μια δραστηριότητα που ο δείκτης του πληθωρισμού δεν μετρά. Μόνο τα φλόκια των 40 χιλιάδων μετρήθηκαν. Πρέπει να θυμάστε όμως πως αυτά τα φρεσκοτυπωμένα 200 χιλιάρικα άρχισαν να κυκλοφορούν στην αγορά το 2004. Άρα η αύξηση της ποσότητας του χρήματος συνέβη το 2004.
Ας κάνουμε fast forward τώρα στο 2009. Ο φτωχομπινές που αγόρασε το σπίτι το 2004, χάνει τη δουλειά του και χάνει και το σπίτι. Η τράπεζα λοιπόν το κατάσχει, το βγάζει στον πλειστηριασμό και παίρνει 100.000 ευρώ πίσω. Επειδή όμως η τράπεζα το 2004 στα κιτάπια είχε γράψει “δάνεισα στον φτωχομπινέ 200.000 ευρώ” και τώρα πήρε πίσω από τον φτωχομπινέ 100.000, χοντρικά πρέπει να βρει άλλα 100.000 για να κλείσει τον λογαριασμό. Με λίγα λόγια η τράπεζα μάζεψε από την αγορά τα 100 από τα 200 χιλιάρικα που είχε τυπώσει το 2004 και μας περισσεύουν άλλα τόσα. Μαζεύοντας από την αγορά 100.000 στην ουσία μείωσε την ποσότητα κυκλοφορίας του χρήματος κατά 100.000 για να κλείσει τον λογαριασμό στα κιτάπια της. Τα υπόλοιπα 100.000 πρέπει να τα βάλει από την τσέπη της η τράπεζα, κι έτσι το δάνειο θα κλείσει και τα 200.000 που είχαν εμφανιστεί μαγικά στην αγορά το 2004, θα έκαναν τον κύκλο τους και θα εξαφανίζονταν.
Επειδή όμως οι τράπεζες και οι ιδιοκτήτες τους δεν θέλουν να πληρώσουν από την τσέπη τους, βάζουν το κράτος και τους δίνει τα 100.000 που τους λείπουν, τυπώνοντας τα. Όταν λοιπόν το κράτος τυπώνει 100.000 ευρώ για να κλείσει τα βιβλία της η τράπεζα, αυτά τα 100.000 πηγαίνουν κατευθείαν στο λογαριασμό “δάνειο φτωχομπινέ” και εξαφανίζονται.
Τι συμβαίνει με την ποσότητα του χρήματος?
Κανονικά θα είχαμε:
+200 το 2004 από τον φωτοχομπινέ,
-100 το 2009 από τον πλειστηριασμό ,
- 100 από την τσέπη της τράπεζας
= 0 .
Τι συνέβη όμως τελικά?
+200 το 2004 από τον φωτοχομπινέ,
-100 το 2009 από τον πλειστηριασμό,
+100 από το κράτος το 2010 που τα τύπωσε και ταυτόχρονα
-100 από το κράτος που τα έδωσε στην τράπεζα να κλείσει τον λογαριασμό της
= 100 χιλιάδες ευρώ που βρίσκονται στην τσέπη της τράπεζα.
Τι συμβαίνει με τον πληθωρισμό?
Εξαρτάται αποκλειστικά όπως βλέπουμε από αυτόν που έχει τα επιπλέον 100.000 στην τσέπη του, δηλαδή την τράπεζα. Όσο η τράπεζα είναι πιεσμένη από τις ζημιές που καταγράφει από άλλους φτωχομπινέδες και λοιπούς επιχειρηματίες στους οποίους έδινε δάνεια το 2004, απλά χρησιμοποιεί αυτά τα 100.000 για να κλείσει τρύπες. Όλος ο πληθωρισμός που ήταν να συμβεί, συνέβη το 2004 που εκδόθηκε αυτό το χρήμα, όχι τώρα που προσπαθούν να κλείσουν τις τρύπες που άνοιξε το τύπωμα του 2004. Το 2004 ο φτωχομπινές αγόρασε το γκολφ για την κόρη και στόλισε τον γιο νυφούλα. Όχι σήμερα. Το 2004 έπαιξε τα χρήματα στο χρηματιστήριο, όχι σήμερα.
Άρα τα 50δις που τύπωσε η ιρλανδική κεντρική τράπεζα προκειμένου να γλυτώσει τους μετόχους και τους ομολογιούχους των τραπεζών στην ουσία δεν θα δουν ποτέ το φως της ημέρας. Θα πάνε να καλύψουν τις παλιές αμαρτίες του πληθωρισμού που δημιουργήθηκε το 2004.
Τι θα γινόταν εάν η Ιρλανδική κεντρική τράπεζα δεν τύπωνε χρήμα? Οι τράπεζες θα έκλειναν, τα σπίτια και τα άλλα αγαθά που κατείχαν θα έβγαιναν όσο-όσο στο σφυρί, κι αυτό θα πίεζε τις τιμές των σπιτιών και των άλλων αγαθών χαμηλότερα, στην ακριβώς αντίστροφη διαδικασία του 2004. Πολλά αγαθά κυνηγάνε λιγότερα χρήματα. Άρα πέρα από το να σώσει τους τραπεζίτες, η κεντρική τράπεζα της Ιρλανδίας (και φυσικά η ΕΚΤ και η αμερικάνικη FED) απλά φροντίζουν να μην πέσουν οι τιμές των αγαθών που εκτοξεύθηκαν την προηγούμενη δεκαετία, διότι αυτό θα ισοδυναμούσε με πτώση του ΑΕΠ κι έτσι το παραμύθι της καπιταλιστικής ανάπτυξης (ως βέλτιστη μέθοδος παραγωγής) που μας πουλάνε 30 χρόνια τώρα θα κατέρρεε.
Επιμύθιο με twist
Καταλαβαίνω πως σας κούρασα, καταλαβαίνω πως μάλλον δεν ήταν ακριβώς ταληράκια αλλά δεκαρικάκια και μπορεί να σας έκατσαν λίγο βαριά (ειδικά εάν στο δημοτικό τραβούσατε τα μαλλιά του διπλανού σας αντί να κάνετε αριθμητική και να γίνετε καλός τραπεζίτης), αλλά βαστήξτε λίγο να σας περιγράψω ένα ακόμα κολπάκι.
Παραπάνω είπαμε τι συμβαίνει όταν αυτό το τύπωμα (που τελικά μένει στα χέρια των τραπεζιτών), είναι τόσο όσο χρειάζεται για να καλύψει τις τεράστιες τρύπες που έχουν οι ζόμπι τράπεζές τους. Στην περίπτωση της Ιρλανδίας, της Ισλανδίας της Ελλάδας, της Βρετανίας και μερικών ακόμα χωρών, οι τρύπες είναι τόσο μεγάλες που παρά το γεγονός πως τυπώνεται όλο και περισσότερο χρήμα αυτές δεν βουλώνουν. Στην Ιρλανδία μόνο από τον Αύγουστο έχουν “τυπωθεί” 40δις (ΕΚΤ) + 50δις (Τράπεζα της Ιρλανδίας)= 90δις ολόκληρα (συνολικά έχουν τυπώσει πάνω 180δις για την Ιρλανδία), κι ακόμα οι τράπεζες καταρρέουν. Στην Ελλάδα εάν θυμάστε, η ΕΚΤ έχει τυπώσει ήδη 95δις και κάθε 5-6 μήνες οι τραπεζίτες πηγαίνουν με το χέρι απλωμένο για περισσότερα.
Τι συμβαίνει όμως εάν οι τραπεζίτες, αντί να καλύψουν τις τρύπες με τα χρήματα που πήραν, αποφασίσουν να τα ξοδέψουν αλλού? Κι ακόμα καλύτερα, τι θα συμβεί εάν αυτά τα τυπωμένα χρήματα τα χρησιμοποιήσουν για να δημιουργήσουν οι ίδιοι ακόμα περισσότερο χρήμα (κι έτσι να καλύψουν και τις τρύπες και να τους μείνουν και ρέστα για να παίζουν) ? Για να απαντήσουμε σε αυτό δεν χρειάζεται να υποθέσουμε τίποτα. Χρειάζεται μόνο να πάμε να δούμε τι κάνουν στις ΗΠΑ, όπου οι τραπεζίτες πήραν τα φρεσκοτυπωμένα χρήματα κι άρχισαν να τα ξοδεύουν στο χρηματιστήριο (ναι έχει ανέβει από πέρσι τον μάρτη, παρά το γεγονός πως η οικονομία πάει κατά διαόλου) και σε διάφορες άλλες επενδύσεις καζίνο. Μάλιστα συνεχίζουν να “επενδύουν” με μόχλευση με λίγα λόγια συνεχίζουν να δανείζονται για να ποντάρουν. Επειδή όμως γνωρίζουν πως οι ΗΠΑ αυτή τη στιγμή δεν είναι καλό μέρος για να επενδύσεις, στην ουσία πάνε κι αγοράζουν ό,τι άλλο κινείται στον κόσμο. Ξένα νομίσματα, ξένα σπίτια, ξένα τρόφιμα, ξένο πετρέλαιο. Μια κατάσταση που είχα περιγράψει εδώ και η οποία συνεχίζεται.
Άρα εάν έρθει κάποιος πληθωρισμός, αυτός δεν θα είναι αποτέλεσμα του τυπώματος των κρατών, αλλά του τυπώματος των μη κρατικών τραπεζών που θα ποντάρουν τα άλογα τους σε διάφορα αγαθά. Κι έτσι το σύνθημα σοσιαλισμός των πλουσίων γίνεται ακόμα πιο επίκαιρο.
Γενικό συμπέρασμα για να κάνουμε λογαριασμό: Όταν μια κεντρική τράπεζα τυπώνει χρήμα, δεν έχει σημασία να κοιτάμε μόνο πόσο χρήμα τυπώνει, αλλά κυρίως το που θα πάει αυτό το χρήμα. Αυτό καθορίζει το εάν θα υπάρξει πληθωρισμός και πόσο καταστροφικός θα είναι αυτός για τους απλούς ανθρώπους (διότι ναι, υπάρχει και μη καταστροφικός πληθωρισμός, αλλά αυτό σε ένα άλλο επεισόδιο).
Πόρισμα του συμπεράσματος: Δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά και ποτέ δεν υπήρξε στην ιστορία. Οι ροές του χρήματος, η ποσότητα, ο πληθωρισμός τα αγαθά και οι κανόνες του παιχνιδιού θέτονται και επηρεάζονται από αυτόν που κατέχει το δικαίωμα να τους φτιάχνει, με λίγα λόγια αυτόν που κατέχει το μονοπώλιο της βίας σε μία επικράτεια. Όταν η τράπεζα σου δίνει 2000ευρώ για τα μπουζούκια αλλά 200.000 για σπίτι, σε κατευθύνει να δανείζεσαι για να αγοράζεις σπίτια κι αυτό δεν έχει να κάνει με καμία ελεύθερη αγορά (και καμία ελευθερία επιλογής).
Όταν μια επικράτεια είναι αρκετά μεγάλη, μπορεί να θέσει όποιους κανόνες της αρέσει χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τους υπόλοιπους παίκτες του συστήματος.
Πόρισμα του πορίσματος: Ναι, εάν είσαι η πυρηνική γαλλογερμανία μπορείς να επιβάλεις όποιους κανόνες σου αρέσουν και να φέρεις τον σοσιαλισμό στη γη. Εάν είσαι η Ελλάδα ή Ισλανδία και κάνεις το ίδιο, στην καλύτερη περίπτωση θα γίνεις μια γραφική Κούβα. Στη χειρότερη μια γραφική Β.Κορέα.

http://techiechan.com/

Η τεχνολογία των αρχαίων Ελλήνων ως προέκταση - αναβάθμιση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και όχι ως μια αρρωστημένη ικανοποίηση συμπλεγματικών επιθυμιών

Όπως παντού (οικονομία, επιστήμη, πολιτική, τέχνη κ.λπ.), έτσι και στο ζήτημα τής τεχνολογίας οι Έλληνες επιζήτησαν την υπαγωγή του σε ένα πεδίο ανώτερης γνωστικής ενοποίησης, το οποίο είχε ως επίκεντρο τον Άνθρωπο. Η τεχνολογία έπρεπε να εξεταστεί ανθρωποκεντρικά και όχι, όπως σήμερα, ως κάτι δήθεν «αυθύπαρκτο», «ουδέτερο» και αυτονομημένο από την κοινωνία. Υπ΄ αυτή την έννοια οι Έλληνες ανάπτυξαν γνήσια τεχνική σκέψη, η οποία δεν προσφέρεται, για να ικανοποιεί τις τεχνολογικές «παραγγελίες» κάποιων εξουσιαστών.
Η τεχνική σκέψη των Ελλήνων δεν συνδέεται με την αναζήτηση τής Εξουσίας.
Η τεχνική σκέψη των αρχαίων Ελλήνων είναι προσανατολισμένη κατ΄ εξοχήν στην απαλλαγή από τον βιοποριστικό μόχθο και όχι στις άλλες παραμέτρους τής σύγχρονης παραγωγικής διαδικασίας (π.χ. κατοχύρωση «ευρεσιτεχνίας», μεγιστοποίηση τού κέρδους, «κατάκτηση» τής αγοράς κλπ.).
Σε ένα περίφημο χωρίο του(1), ο Αριστοτέλης απαξιώνει την εξαρτημένη εργασία και την εργασιακή ιεραρχία, όταν θεωρεί τη χρήση της κάτι καταναγκαστικό λόγω τής τεχνολογικής υστέρησης και, παράλληλα, προαναγγέλλει / εύχεται το τέλος της, όταν εκπληρωθούν κάποιες τεχνικές προϋποθέσεις: «Αν κάθε όργανο μπορούσε να κάνει τη δουλειά του, διατασσόμενο, ή προαισθανόμενο από μόνο του όπως λέγεται για τα αγάλματα τού Δαιδάλου ή τούς τρίποδες τού Ηφαίστου, οι οποίοι, όπως λέει ο ποιητής, “έτρεχαν μόνοι τους (αυτόματοι) στη συγκέντρωση των θεών”, αν λοιπόν οι σαΐτες ύφαιναν μόνες τους και τα πλήκτρα έκρουαν μόνα τους τις χορδές τής κιθάρας, τότε ούτε οι αρχιτεχνίτες θα είχαν ανάγκη από βοηθούς ούτε οι αφέντες από δούλους».
Επίσης στην Οδύσσεια τα πλοία των Φαιάκων λέγεται, ότι πλέουν μόνο με τη σκέψη των πλοηγών και, φυσικά, είναι ταχύτατα. Σε κάθε περίπτωση είναι εμφανές, ότι η τεχνολογία γίνεται αντιληπτή με τρόπο ορθολογικό, δηλαδή ως προέκταση / αναβάθμιση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και όχι ως μια αρρωστημένη ικανοποίηση συμπλεγματικών επιθυμιών (π.χ. για δύναμη, κερδοσκοπία κ.ά.). Οι δε τεχνολογικοί στόχοι τίθεντο ως απόρροια μιας γνήσιας και υγιούς φαντασιακής αντίληψης: ο σκοπός παρέμενε σε κάθε περίπτωση η αύξηση τής δημιουργικής σχόλης (και όχι κάποιου, γενικώς κι αορίστως αποκαλούμενου, «ελεύθερου χρόνου»), η απελευθέρωση από τον μόχθο και η ενασχόληση των ανθρώπων με πράγματα ουσιωδέστερα και δημιουργικότερα τού βιοπορισμού (το κυριότερο από τα οποία θεωρείτο η πολιτική, με την ελληνική βεβαίως έννοια: δηλαδή η αυτοπρόσωπη -και όχι «εκπροσωπούμενη»- ενασχόληση με τα κοινά και η αναζήτηση μιας αυτόνομης -και όχι ετερόνομης, όπως η σύγχρονη- κοινωνίας).
Το ότι ο σύγχρονος βιομηχανικός καπιταλισμός εφηύρε... την τεχνολογία είναι ένας από τούς μεγαλύτερους μύθους - παγίδες τής εποχής μας. Κατ΄ αυτό τον τρόπο ο διανοητικά παραπλανημένος σύγχρονος άνθρωπος, ο οποίος δικαιολογημένα θέλει να απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα τής τεχνολογίας, αδυνατεί να φανταστεί έναν κόσμο χωρίς τον υποτιθέμενο "πατέρα" τής τεχνολογίας, δηλαδή τον καπιταλισμό (και κατ΄ επέκταση την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον συνεχή πόλεμο τόσο σε ενδοκοινωνικό, όσο και "εθνικό" επίπεδο, τη θανάσιμη μόλυνση τού περιβάλλοντος, την συνεχή εντατικοποίηση τής ζωής κ.λπ., συνέπειες, που τις αντιλαμβάνεται, λανθασμένα, ως αναγκαία κακά).
Ωστόσο, ο καπιταλισμός, όχι μόνο δεν είναι ο "πατέρας" τής τεχνολογίας (αφού η τεχνολογική σκέψη υπάρχει και πραγματώνεται ήδη από την αρχαιότητα), αλλά, αντίθετα, είναι ο νεκροθάφτης τής γνήσιας τεχνολογικής εξέλιξης και δημιουργικότητας. Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα (είτε στην κλασική δυτική είτε στην τέως λενινοσταλινική εκδοχή του) εμπορευματοποίησε την τεχνολογία, την έθεσε στην υπηρεσία των αφεντικών - ιδιοκτητών τού κοινωνικού κοπαδιού και φρενάρει κάθε εναλλακτικό, μη εμπορευματοποιημένο και δημιουργικό τεχνολογικό δρόμο. Ο άνθρωπος ως μηχανή (ή ως μέρος τής μηχανής) αποτέλεσε και αποτελεί το εφιαλτικό ιδεώδες τόσο τού κλασικού όσο και τού πρώην λενινοσταλινικού καπιταλιστικού μοντέλου. Η αληθινή τεχνολογία, αυτή που θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από τον μόχθο (όπως δηλαδή την φαντάστηκαν οι Έλληνες), θα είναι αυτή, που θα ανθίσει σε ένα κοινωνικό περιβάλλον χωρίς ανταγωνισμό, στρατιωτικοποίηση, ιεραρχία, αλλοτρίωση από τον εαυτό και επιθετικότητα απέναντι στη Φύση.
Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε η παρ΄ ολίγο πρώτη βιομηχανική επανάσταση τής Ιστορίας στην ελληνιστική Αίγυπτο. Επιστήμονες μηχανικοί, όπως ο Ήρων, ή ο Αρχύτας, δεν ήσαν απλοί εφευρέτες, που ενεργούσαν ως παραγγελιοδόχοι κάποιων οικονομικά ισχυρών τής εποχής. Υπήρξαν άνθρωποι με γνήσια τεχνολογική σκέψη, γιατί απώτερος σκοπός τους παρέμεινε πάντα η απελευθέρωση από τον μόχθο τής βιοπάλης και η εξασφάλιση χρόνου σχόλης.
Η τεχνολογία τής ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, για την οποία έχουμε λάβει γνώση (με πιο γνωστό παράδειγμα αυτό τού λεγόμενου «Μηχανισμού των Αντικυθήρων»), δεν είναι απλώς τεχνικές εφευρέσεις, αλλά μαρτυρά ένα υπόβαθρο προχωρημένης και κοινωνικά προσανατολισμένης τεχνικής φαντασίας και σκέψης. Οι τεχνολογικές καινοτομίες τής αρχαιότητας φανερώνουν προέλευση από ανθρώπους, που τους απασχολούσαν τα συλλογικά οφέλη τής τεχνολογίας κι όχι η ιδιοποίησή της από κάποιους κοινωνικά ισχυρούς. Οι τελευταίοι (π.χ. οι δουλοκτήτες τής ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου) σκέφτηκαν εντελώς οικονομίστικα κι έτσι σπουδαιότατες επιστημονικές εφαρμογές, όπως π.χ. αυτή τής ατμοδύναμης δεν μπόρεσαν να καταργήσουν την εκτεταμένη χρήση τής υπερπροσφερόμενης και φθηνής εργασίας των δούλων.
Έτσι, τα τεχνολογικά επιτεύγματα των αρχαίων επιστημόνων κατάντησαν να «αξιοποιηθούν» μόνο από τα ιερατεία τής εποχής προς εντυπωσιασμό των θρησκευομένων μαζών. (Διαβάστε εδώ: Η αρχαία επιστήμη στην υπηρεσία τού 12θεϊστικού ιερατείου). Εν συνεχεία ο χριστιανισμός, μια θρησκεία για δούλους, προκειμένου να μην χάσει το πολυάριθμο ποίμνιό του και τους πλούσιους πάτρωνές του, επιχείρησε την εξαφάνιση τού Ελληνικού Πολιτισμού και Ανθρωπισμού. Η δουλεία γενικεύθηκε μέσω τού μετασχηματισμού της σε δουλοπαροικία και έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τον 18ο αιώνα, για να επανακαλυφθούν οι εφαρμογές τού ατμού και να κατασκευαστεί η πρώτη ατμομηχανή.
Ο μύθος περί «ουδετερότητας» τής τεχνολογίας και ο εγγενής προορισμός των τεχνολογικών εργαλείων
Κάθε κοινωνία φτιάχνει τα εργαλεία, που ταιριάζουν στους σκοπούς της και στις ιεραρχήσεις των αναγκών της. Π.χ. αν ο στόχος είναι η ικανοποίηση μιας συγκεκριμένης ανάγκης τής κοινωνίας εν γένει, τότε τα εργαλεία, που θα επινοηθούν και θα χρησιμοποιηθούν, θα είναι τελείως διαφορετικά από εκείνα, που θα επινοούνταν αν η εν λόγω ανάγκη αφορούσε μόνο σε ένα ορισμένο τμήμα (= «κομμάτι αγοράς», ή κάστα δύναμης) τού πληθυσμού.
Κατά συνέπεια, ο τρόπος που προσδιορίζονται οι ανάγκες σε μια κοινωνία έχει άμεση επίπτωση στην κατασκευή των τεχνολογικών της εργαλείων. Η τεχνολογία δεν είναι κάτι, που μπορεί να εξεταστεί γενικώς, κι ούτε η τεχνολογία με τη μορφή που έχει σήμερα αποτέλεσε μονόδρομο. Αντιθέτως, η εκάστοτε τεχνολογία είναι αποτέλεσμα επιλογής μιας κοινωνίας ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς τεχνολογικούς δρόμους.
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης(2) έχει τοποθετήσει το ζήτημα στη σωστή του διάσταση, όταν επισημαίνει, ότι διαφορετικού είδους κοινωνίες με διαφορετικό προσδιορισμό αναγκών, παράγουν και διαφορετικού είδους εργαλεία: «Tα εργαλεία που έχει εισάγει στην παραγωγή, αλλά και παντού ο καπιταλισμός, δεν είναι κοινωνικά “ουδέτερα” τεχνικά μέσα. Ανταποκρίνονται στην αναγκαία τάση τού καπιταλισμού να περιορίζει όσο το δυνατό περισσότερο την κυριαρχία και την πρωτοβουλία τού ανθρώπου πάνω στη δουλειά του. Αυτή την τάση δεν την “εξυπηρετούν” εξωτερικά: την εκφράζουν και την ενσωματώνουν. Για να αλλάξει πραγματικά η παραγωγή, η ζωή των ανθρώπων και η στάση τους απέναντι στην κοινωνία, πρέπει να αλλάξει η σχέση των ανθρώπων με την εργασία τους, δηλαδή πρέπει να αισθάνονται την εργασία τους σαν δική τους. Αυτό σημαίνει, ότι οι άνθρωποι κυριαρχούν στις μηχανές κι όχι οι μηχανές στους ανθρώπους. Κι αυτό συνεπάγεται άμεσα: άλλη οργάνωση τής δουλειάς και άλλου είδους μηχανές. Δεν είναι νοητή μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, όπου το ποιές και τί είδους μηχανές θα κατασκευαστούν να αποφασίζεται ερήμην εκείνων, που θα τις δουλέψουν. Την οδηγό ιδέα μάς την προσφέρει, κατά τη γνώμη μου, η αρχική σχέση του ανθρώπου με το εργαλείο (ή όπλο) του. Ο λεγόμενος πρωτόγονος φτιάχνει ο ίδιος το τόξο του πάνω στα δικά του μέτρα και ανάλογα με τις προσωπικές του ιδιότητες Έτσι, στη μυθολογική προέκταση και προβολή αυτής τής κατάστασης, το τόξο τού Οδυσσέα μόνο ο Οδυσσέας μπορεί να το τανύσει, το σπαθί τού Ζήγκφρηντ μόνο ο Ζήγκφρηντ μπορεί να το χειριστεί».
Το τεχνολογικό εργαλείο δεν είναι -όπως αφελώς πιστεύεται- κάτι δήθεν ουδέτερο, που η «καλή», ή «κακή» χρήση θα τού προσδώσει ηθική ταυτότητα, αλλά η ταυτότητά του αυτή είναι εξ αρχής δοσμένη από τον σκοπό, για τον οποίο φτιάχτηκε και από τις ανάγκες, τις οποίες προορίστηκε να ικανοποιήσει. Το τεχνολογικό εργαλείο κουβαλάει εγγενώς τον σκοπό τού κατασκευαστή του, κοινωνικές σχέσεις και αξίες, κοινωνικώς ιεραρχημένες προτεραιότητες και, εν τέλει, κοινωνική ιδεολογία.
Για παράδειγμα:
- Τα εργαλεία μιας κοινωνίας, που συνυπάρχει με τη φύση, είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που η σχέση της με τη φύση έχει διαταραχθεί.
- Τα εργαλεία μιας κοινωνίας, που βασίζεται στην ταύτιση ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που καθαγιάζει τον εξοντωτικό ανταγωνισμό των μελών της.
- Τα εργαλεία μιας κοινωνίας, που θα αυτοπροσδιορίζεται ως προς τις ανάγκες της, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), όπου οι ανάγκες έχουν μετατραπεί σε «αγορά» και σε πολλά υποσχόμενο πεδίο «επιστημονικών» ερευνών και, φυσικά, «χειρισμών».
- Τα εργαλεία μιας κοινωνίας, όπου η εργασία θα θεωρείται ταυτόσημη με τη δημιουργία, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που κατατρύχεται από την μανιοκαταθλιπτική ψύχωση τής κερδοσκοπικής «παραγωγικότητας».
- Τα εργαλεία μιας κοινωνίας, που βασίζεται στην ολόπλευρη προσωπική (και άρα συλλογική) εξέλιξη και ολοκλήρωση, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), όπου η αντίληψη τής εργασίας ως εμπορεύματος οδηγεί σε αντιεξελικτική αλλοτρίωση από τον εαυτό.
- Τα εργαλεία μιας κοινωνίας, που βασίζεται στην αμοιβαιότητα, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που καθαγιάζει την με κάθε μέσο απόσπαση κέρδους.
- Τα εργαλεία μιας κοινωνίας, που βασίζεται στον ισότιμο συνεργατικό καταμερισμό, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που βασίζεται στον ιεραρχικό καταμερισμό και στο δικαίωμα κάποιων να αποφασίζουν και να διατάζουν (είτε εντός, είτε εκτός των χώρων παραγωγής).
- Κατά τον ίδιο τρόπο τα εργαλεία μιας κοινωνίας, που αντιλαμβάνεται την πολιτική με την αυθεντική ελληνική έννοια, δηλαδή ως αναζήτηση τής ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, θα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά μιας κοινωνίας (όπως η σύγχρονη), που θα αντιλαμβάνεται την πολιτική ως την τέχνη τού εξουσιασμού (και τής ετερονομίας).
Στις πρώτες περιπτώσεις τα εργαλεία θα πρέπει να έχουν σχεδιαστεί με βασικό στόχο π.χ. να μην εξαντλούν ενεργειακά το φυσικό περιβάλλον και να ικανοποιούν σε σταθερή, μακροχρόνια και ασφαλή βάση τις ανθρώπινες ανάγκες. Επίσης, οι χρησιμοποιούμενες μορφές ενέργειας, πρώτων υλών κ.λπ. θα επιλέγονται με κριτήριο την, όσο γίνεται, αμεσότερη διαχείρισή τους από τους πολίτες, την τοπική ενεργειακή αυτάρκεια και την δημιουργία μιας κοινωνικής ενεργειακής δημοκρατίας, στην οποία όλοι θα έχουν ίσες δυνατότητες πρόσβασης. Παραπλανητικές επιστημονικοφανείς επινοήσεις, όπως η «ελαχιστοποίηση τού χρηματικού κόστους», ή η «ταχύτητα στην επίτευξη των παραγωγικών στόχων» θα συζητιούνται μόνο ως μακάβρια ανέκδοτα (στην πραγματικότητα η μεμονωμένη επιχειρηματική «ελαχιστοποίηση τού κόστους» αποβαίνει μεγιστοποίηση για την κοινωνία, ενώ η «ταχύτητα στην επίτευξη των επιχειρηματικών στόχων» συχνότατα υποσκάπτει και αναβάλλει την ικανοποίηση των ουσιαστικών κοινωνικών αναγκών, όπως τού προσωπικού χρόνου). Αντιθέτως, το ζητούμενο θα είναι η ποιότητα ζωής. Οι οικονομολόγοι μιας τέτοιας κοινωνίας δεν θα αποβλακώνονται με τις προσφιλείς τους αλγεβρικές ομφαλοσκοπήσεις, αλλά θα εφαρμόζουν μια οικονομική επιστήμη, που θα έχει επανακτήσει το αρχικό της ελληνικό νόημα ως πολιτικής οικονομίας: διαχείριση των υποθέσεων της κοινωνίας σαν να πρόκειται για ένα ενιαίο σύνολο ενός ενιαίου οίκου(3).
Στις δεύτερες περιπτώσεις τα τεχνολογικά εργαλεία είναι πολύ λιγότερο «απαιτητικά» και έχουν σχεδιαστεί με πολύ φτωχότερες προδιαγραφές: είναι θορυβώδη, ρυπογόνα, τοξικά, ενεργοβόρα και, γενικώς, πρωτόγονα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τεχνολογικά σοφίσματα, απολύτως περιορισμένων δυνατοτήτων, τα οποία πολύ μακρινή σχέση έχουν με την αυθεντική και ολοκληρωμένη τεχνική σκέψη, όπως την εννοούσαν οι Έλληνες. Το κυριότερο, αναπαράγουν την εξουσιαστική / ιεραρχική κοινωνική σχέση στον τόπο παραγωγής. Η σχέση αυτή εκφράζεται ως διάκριση ανάμεσα σε διευθύνοντες και εκτελεστές(2). Μια τέτοια τεχνολογία αποτελεί κτήμα και όπλο μιας κυρίαρχης και παρασιτικής μειοψηφίας. Μέσω τής κατανάλωσης των αντίστοιχων προϊόντων, η εξουσιαστική σχέση περνάει και διαιωνίζεται στην κοινωνία.
Έτσι δεν είναι περίεργο, που ενώ η εποχή μας διαθέτει απεριόριστη «τεχνολογία», οι ώρες π.χ. τής δημιουργικής σχόλης (το βασικό ζητούμενο των αρχαίων επιστημόνων) δεν έχουν αυξηθεί.. Αντίθετα, ο σημερινός άνθρωπος δεν διευθύνει ούτε καν αυτό το κίβδηλο πράγμα, που παραπλανητικά αποκαλείται «ελεύθερος χρόνος» του.
«Τα εργαλεία, που έχει εισάγει στην παραγωγή αλλά και παντού ο καπιταλισμός δεν είναι κοινωνικά “ουδέτερα” τεχνικά μέσα. Ανταποκρίνονται στην αναγκαία τάση τού καπιταλισμού να περιορίζει όσο το δυνατό περισσότερο την κυριαρχία και την πρωτοβουλία τού ανθρώπου πάνω στη δουλειά του. Αυτή την τάση δεν την “εξυπηρετούν” εξωτερικά: την εκφράζουν και την ενσωματώνουν. Για να αλλάξει πραγματικά η παραγωγή, η ζωή των ανθρώπων και η στάση τους απέναντι στην κοινωνία, πρέπει να αλλάξει η σχέση των ανθρώπων με την εργασία τους, δηλαδή πρέπει να αισθάνονται την εργασία τους σαν δική τους. Αυτό σημαίνει, ότι οι άνθρωποι κυριαρχούν στις μηχανές κι όχι οι μηχανές στους ανθρώπους. Κι αυτό συνεπάγεται άμεσα: άλλη οργάνωση τής δουλειάς και άλλου είδους μηχανές. Δεν είναι νοητή μια αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, όπου το ποιες και τί είδους μηχανές θα κατασκευαστούν να αποφασίζεται ερήμην εκείνων, που θα τις δουλέψουν.» (Κορνήλιος Καστοριάδης).
Η χειραγώγηση -και καθυστέρηση- τής σύγχρονης τεχνολογικής έρευνας
Ακόμα και η πολυδιαφημισμένη πανεπιστημιακή έρευνα στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι παρά διεκπεραίωση τεχνολογικών παραγγελιών κάποιων μεγάλων επιχειρήσεων - χρηματοδοτών («χορηγών»): πρόκειται για την -πονηρά διατυπωμένη- «σύνδεση τού πανεπιστημίου με την παραγωγή». (Στην πραγματικότητα πρόκειται για υπαγωγή τού πανεπιστημίου στις ορέξεις μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, ενώ το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η σύνδεση τής επιστημονικής γνώσης με τις κοινωνικές ανάγκες).
Συχνότατα ευνοείται η εμμονή σε ξεπερασμένες τεχνολογικές λύσεις, θνησιγενείς και με ρυπογόνα λειτουργία (π.χ. κινητήρες εσωτερικής καύσης με έμβολο, αντί για τον απλούστερο, περίπου άφθαρτο και «καθαρό» περιστροφικό κινητήρα, στον οποίο δεν έχει δοθεί η πρέπουσα ερευνητική σημασία). Η ύποπτη και συνεννοημένη εμμονή σε αυτού τού είδους την τεχνολογία επιδιώκεται, για να μην θιγούν οι τρόποι, με τους οποίους κερδοσκοπούν οι κάτοχοι - χειραγωγοί τής τεχνολογίας. Ενώ δεν χρηματοδοτούνται έρευνες, από τις οποίες δεν έχουν οικονομικό συμφέρον οι επιχειρήσεις.
Με αυτόν τον τρόπο οι σημερινές «ηγετικές» επιχειρήσεις φρενάρουν την τεχνολογική εξέλιξη και ενεργούν σαν τη δουλοκτητική Ρώμη, η οποία προτιμούσε τη δουλική εργασία από τις απελευθερωτικές τεχνολογικές καινοτομίες των Ελλήνων επιστημόνων: «Ενώ λοιπόν πολλοί έχουν παρασυρθεί ή παρασύρουν στην εντύπωση, ότι η κυριαρχία τής αγοράς στην έρευνα οδηγεί σε άνθιση, χρήσιμο είναι να θυμόμαστε τις αγκυλώσεις, που προκύπτουν από τη βασική συνθήκη: η αγορά αδιαφορεί για χρηματοδοτήσεις, που δεν προάγουν τα κέρδη. Οι ανιδιοτελείς έρευνες, που χρηματοδοτούνται από ιδιώτες αποτελούν εξαιρέσεις, ανεπαίσθητες στις στατιστικές και στη γενική πολιτική. Ας αναλογιστούμε τα απλά παραδείγματα: πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει η αγορά κινητής τηλεφωνίας, για την εκπόνηση ερευνών, που θα αποκαλύπτουν επικινδυνότητα τής ακτινοβολίας των συσκευών; Χαρακτηριστικός είναι ιδίως ο τομέας τού περιβάλλοντος. Η αγορά γενικά δεν ενδιαφέρεται για έρευνες, που με τα ευρήματά τους θα περιορίσουν τον κύκλο εργασίας (π.χ. λόγω ρύπων) ή θα υποχρεώσουν σε δαπάνες (π.χ. για φίλτρα). Επιδιώκοντας ακριβώς το αντίθετο, φτάνει μέχρι τη χρηματοδότηση μυθιστορημάτων, που υποβάλλουν την ιδέα, ότι το γήινο περιβάλλον δεν κινδυνεύει. Μειωμένα είναι επίσης τα ιδιωτικά κίνητρα για έρευνες με προϊόντα, που μπορούν να αξιοποιηθούν από όλους ή αλλιώς τόσο “από την επιχείρησή μας” όσο και από τους ανταγωνιστές. Γι΄ αυτό και κάποιες κοινωφελείς έρευνες μπορεί κάποτε να προκηρυχθούν από εταιρείες μονοπωλιακές, αλλ΄ όχι και από ανταγωνιστικές.»(4).
Το εντέχνως προκαλούμενο ψευδοδίλημμα ως προς την επιλογή της τεχνολογίας, ή ενός «φυσικού τρόπου ζωής», είναι άνευ νοήματος. Η τεχνολογία είναι ένα εξελικτικό στάδιο του ζώου «Άνθρωπος» και ως τέτοια πρέπει να πραγματωθεί. Από την άλλη, η υπάρχουσα τεχνολογία δεν ήταν κάποιος μονόδρομος, αλλά επιλέχθηκε (και εξακολουθεί να επιλέγεται) ανάμεσα σε πολλά άλλα διαφορετικά είδη τεχνολογίας. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στον «φυσικό τρόπο ζωής» και την τεχνολογία, αλλά ανάμεσα σε διάφορα είδη τεχνολογίας. Αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει μια επιλογή τού τύπου κοινωνίας και των αξιών - σημασιών της.
Σημειώσεις:
(1) Πολιτικά, I, 1253 b33 - 1254 a1 (νεοελληνική απόδοση Τάσου Κουκουλιού).
(2) Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα, εκδόσεις Ύψιλον, Αθήνα 1984.
(3) Βλ. Μάρεϋ Μπούκτσιν, Η σύγχρονη οικολογική κρίση, εκδόσεις Βιβλιόπολις, Αθήνα 1993.
(4) Τα τεχνάσματα της νέας ερευνητικής πολιτικής, άρθρο τού καθηγητή Α.Π.Θ., Ν. Παρασκευόπουλου, στην Ελευθεροτυπία, φύλλο 20/2/2008.
Θεόδωρος Λαμπρόπουλος

http://freeinquiry.gr/

Η παραχάραξη της Ιστορίας: Στρατηγική επιλογή της Νέας Τάξης

Μία από τις στρατηγικές επιλογές του διεθνούς κεφαλαίου και των μηχανισμών του (Νέα Τάξη) είναι η παραχάραξη της Ιστορίας της ανθρωπότητας, των εθνών και της αγωνιστικής μνήμης των λαών.

Στη χώρα μας η υλοποίηση αυτής της μακάβριας στρατηγικής έχει εκδηλωθεί πολυεδρικά και πολυκέφαλα: Το έκτρωμα της Ρεπούση, οι θεωρητικές «ιστορικές» τεκμηριώσεις της επιδοτούμενης ομάδας Λιάκου, η τετράτομη ιστορία των Βαλκανίων, η χρηματοδοτούμενη από τον Σόρος, οι δόλιες «πρακτικές» του υπουργείoυ της Διαμαντοπούλου (Θάλεια Δραγώνα, σχολικά συγγράμματα κ.λπ).

Σε όλα τα παραπάνω προστέθηκε και η δόλια, αλλά και χυδαία πρακτική των ΜΜΕ και του τηλεθεάματος. Μια «πρακτική» που αποστειρώνει κάθε ιστορικό χυμό και επαναδιατυπώνει την Ιστορία σύμφωνα με τις απαιτήσεις των μαφιών του χρήματος, χρησιμοποιώντας όλα τα σύνεργα του πλαστογράφου ταχυδακτυλουργού. Διαβάστε πιο πολλά στο άρθρο: Η Ιστορία και η Αλήθεια από τα «τηλεοπτικά εγχειρίδια»!

Η νεοταξική αυτή στρατηγική της παραχάραξης της ιστορίας δεν περιορίζεται μόνο στην ιστορική συγκρότηση των εθνών-κρατών και των μεγάλων εθνικών Επαναστάσεων. Είναι ΓΕΝΙΚΗ: Αγκαλιάζει και όλον τον 20ο αιώνα, όλες τις αγωνιστικές μνήμες και τα ιστορικά γεγονότα των μεγάλων λαϊκών αγώνων.Δηλαδή, η Νέα Τάξη θέλει να σβήσει από την ιστορία και από τις συνειδήσεις των λαών κάθε αγωνιστική μνήμη και κάθε ιστορικό γεγονός που αμφισβήτησε το καπιταλιστικό σύστημα και ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ στις εξουσίες του κεφαλαίου. Και πρώτα από όλα θέλει να συκοφαντήσει και να σβήσει τα ιστορικά εργατικά και λαϊκά κινήματα και την επαναστατική τους αιχμή: Το ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ! Για το έργο αυτό χρησιμοποιεί ένα δόλιο, αντεπιστημονικό και απλοϊκό τέχνασμα: Ταυτίζει το σταλινισμό, το μακάβριο αυτό πρόσωπο αναθεώρησης και προδοσίας του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ με το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό! Το τέχνασμα αυτό της απάτης δεν σταματάει εδώ: Προχωρεί στην αυθαίρετη ταύτιση (μέσω της εξίσωσης με το σταλινισμό) του σοσιαλισμού με το φασισμό.

Είναι σύνθετο αυτό το τέχνασμα της απάτης:

α) Αποκόβει το φασισμό από το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που τον γέννησε, τον ανεξαρτητοποιεί και τον εμφανίζει σαν μια παρεκτροπή πολιτικής και ψυχολογικής διαστροφής και όχι σαν το γνήσιο και αυθεντικό προϊόν της καπιταλιστικής κρίσης και σήψης.

β) Ταυτίζει αυτήν την αποστειρωμένη (οικονομικά και κοινωνικά) φόρμα της καπιταλιστικής σήψης και διαστροφής με μια άλλη αφυδατωμένη φόρμα: Τη σταλινική δικτατορική γραφειοκρατία της προδομένης Επανάστασης της Ρωσίας, αλλά και της αναθεώρησης και ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ του σοσιαλισμού και των μεγάλων ιστορικών κινημάτων.

γ) Έτσι, με την ύπουλη αυτή τυπική αλγεβρική λογική των τυπικών ισοτήτων, καταλήγει: Σταλινισμός= σοσιαλισμός και λαϊκά κινήματα= φασισμός.

δ) Το αλγεβρικό αυτό τέχνασμα παρακάμπτει, αποκρύβει και αθωώνει το ΦΑΣΙΣΜΟ που ζούμε σήμερα: Το φασισμό της Νέας Τάξης που προωθείται και επιβάλλεται με την απάτη του «αγώνα» εναντίον των παλιών ετικετών του φασισμού και εναντίον των αυθεντικών αγωνιστικών λαϊκών αγώνων, συνακόλουθα και εναντίον της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ μνήμης αυτών των αγώνων.

Έτσι η ΕΕ των ιμπεριαλιστών και οι μηχανισμοί της, η νέα μορφή του ολοκληρωτισμού και του φασισμού, προωθεί το ξαναγράψιμο της ιστορίας και την προσαρμογή της στις νέες ανάγκες των νεοταξικών συμφερόντων και σχεδιασμών. Εκθέσεις της Κομισιόν καταγράφουν την «πρόοδο» των κρατών – μελών στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας και υποδεικνύουν την επιτάχυνση των σχετικών μέτρων συκοφάντησης των λαϊκών αγώνων και των σοσιαλιστικών ιδεών. Υποδεικνύουν δηλαδή το συντονισμό της επαναδιατύπωσης της Ιστορίας, τη θεσμική κατοχύρωση του αντικομουνισμού και τη συκοφάντηση κάθε ιστορικής παρακαταθήκης που άφησαν τα σοσιαλιστικά κινήματα.

Η συγκεκριμένη εκστρατεία εντάθηκε με την απόπειρα υιοθέτησης του αντικομουνιστικού μνημονίου στο Συμβούλιο της Ευρώπης το 2006 και συνεχίστηκε με την υιοθέτηση μιας σειράς αποφάσεων και ψηφισμάτων στα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Επιστέγασμα αποτέλεσε η Διάσκεψη της Πράγας το 2008, στην οποία κωδικοποιήθηκε σε ένα κείμενο – μπούσουλας για πρακτικά μέτρα στην κατεύθυνση της παραχάραξης της Ιστορίας, το οποίο, μεταξύ άλλων περιλαμβάνει την αναμόρφωση των σχολικών βιβλίων, την απαγόρευση των κομμουνιστικών συμβόλων, την κατάρτιση νομοθεσίας για την ποινικοποίηση του κομμουνισμού, την καταδίκη κομμουνιστών ως «εγκληματιών» κλπ.

Σε αυτό το πλαίσιο, πέρσι την άνοιξη, συγκροτήθηκε η ομάδα «Συμφιλίωση των ευρωπαϊκών ιστοριών» με τη συμμετοχή ευρωβουλευτών και με στόχο την:«Ανάπτυξη μιας κοινής προσέγγισης σχετικά με τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων, μεταξύ άλλων του κομμουνιστικού καθεστώτος της ΕΣΣΔ, για να διασφαλιστεί η συνέχεια της διαδικασίας της αξιολόγησης των ολοκληρωτικών εγκλημάτων και η ίση μεταχείριση και μη διάκριση των θυμάτων ολοκληρωτικών καθεστώτων». Υπογραμμίζεται ιδιαίτερα από την Κομισιόν η ανάγκη καθιέρωσης του βήματος «Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης»!

Στη βάση αυτή της «Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης» δρομολογείται η δικτύωση και η συνεργασία «όλων των εθνικών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων και των πανεπιστημιακών φορέων καθώς και των ανεξάρτητων ερευνητών και εμπειρογνωμόνων, προκειμένου να ανταλλαγούν εμπειρίες, ανάλυση και βέλτιστες πρακτικές, μεταξύ άλλων και του τρόπου με τον οποίο τα κράτη-μέλη προάγουν τη συλλογική μνήμη μέσω των εκπαιδευτικών τους προγραμμάτων».

Φυσικά, μια τέτοια χυδαία αναδιατύπωση της Ιστορίας από τις μαφίες του χρήματος, χρηματοδοτείται απλόχερα. Η Κομισιόν διευκρινίζει ότι «η Επιτροπή προτίθεται να κάνει χρήση των χρηματοδοτικών της προγραμμάτων για να βοηθήσει τα ενδιαφερόμενα μέρη στη στήριξη της διαφύλαξης και προαγωγής της μνήμης των εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί από ολοκληρωτικά καθεστώτα».

Σημείωση: Γι αυτό και η Επανάσταση του 1821 γίνεται από τα όργανα του χρήματος «τρομοκρατία» και οι Επαναστάτες «σφαγείς»!

Γι αυτό και το ποίημα του Σολωμού «Ύμνος στην Ελευθερία» χαρακτηρίστηκε από τον Αλαβάνο και τους λοιπούς νεοταξίτες «μαϊντανούς» ποίημα «βίας» και «τρομοκρατίας»!

Σχετικά κείμενα διαβάστε εδώ

ΓΙΑ ΟΛΑ αυτά χρηματοδοτούνται απλόχερα και οι ποικίλες «ιστορικές εστίες» των πολύχρωμων επιδοτούμενων «νέων ιστορικών», αυτών των ατόφιων λακέδων και γενίτσαρων. Υπάρχουν και οι υψηλοί χορηγοί και σπόνσορες τύπου Σόρος, οι οποίοι «αγωνιούν» και «μοχθούν» για την «ιστορική αλήθεια»!

Μέσα σε αυτά τα πακέτα του χρήματος για το σβήσιμο, ξαναγράψιμο της ιστορίας και τη συκοφάντιση της αγωνιστικής Μνήμης υπάρχουν και τα ΜΜΕ: Χορηγοί και οι βιομηχανίες της νεοταξικής προπαγάνδας, αλλά χορηγοί που «αρπάζουν» και τη μερίδα του λέοντος από τις χρηματοδοτήσεις για την αποδόμηση της ιστορίας των εθνών και των λαών.

Ο Αλαφούζος και οι έμμισθοι «κομπάρσοι» του (τύπου Βερέμη, Τατσόπουλου και CIA) αποτελούν μία από τις πιο μοχθηρές γκριμάτσες των πληρωμένων «δωσίλογων»: «ιστορικών», «συγγραφέων» και «διανοούμενων».

Θύμιος Παπανικολάου
περιοδικό "Ρεσάλτο"

http://kostasxan.blogspot.com/

Δολιοφθορείς, τζαμπατζήδες, τσαμπουκάδες και κοπρίτες...

Να δείτε που στο τέλος θα μας κάνουν να απολαμβάνουμε τον χαρακτηρισμό «κοπρίτες». Θα τον βρίσκουμε χαριτωμένο, συμπαθητικό, κάτι σαν το… χαϊδευτικό μας. Πώς λέμε «ατιμούτσικο» ή «αλητάκο» ή «κατεργαράκο»; Κάπως έτσι. Πολύ περισσότερο που εκστομίστηκε από πολιτικό, τον Θ. Πάγκαλο, που έσπευσε να απονείμει το μετάλλιο του αρχικοπρίτη στους κατασκευαστές των κοπριτών. Δηλαδή στο ασυνείδητο πολιτικό σύστημα, του οποίου και ο ίδιος αποτελεί επίλεκτο μέλος. Σύντομα ο όρος «κοπρίτης» θα αποτελεί υποκοριστικό του αθώου παρελθόντος. Διότι στο μεταξύ θα έχουν προκύψει, έχουν ήδη προκύψει, άλλοι, βαρύτεροι χαρακτηρισμοί. Ακούστηκαν αυτές τις μέρες μέσα στη Βουλή. Από υπουργούς και βουλευτές. Οι οποίοι, στη σημερινή συγκυρία, όφειλαν να ξεχάσουν το δοξασμένο παρελθόν και να είναι πιο προσεκτικοί. Για παράδειγμα, ο υπουργός Μεταφορών (για υποδομές και δίκτυα δεν το συζητάμε) κ. Ρέππας αποκάλεσε δολιοφθορείς και τζαμπατζήδες αυτούς που δεν πληρώνουν διόδια. Αλήθεια; Μα αν είναι δολιοφθορά να μην πληρώνεις για να ταξιδέψεις στους πιο άθλιους δρόμους της Αφρικής, (συμμορφούμενος ουσιαστικά στην κοινοτική οδηγία 1999/62, που επιτρέπει την καταβολή διοδίων μόνο σε δρόμους με περισσότερες από μία λωρίδες κυκλοφορίας και με διαχωριστική νησίδα ασφαλείας), τότε οι ίδιοι για τι θα έπρεπε να κατηγορηθούν; Για εσχάτη προδοσία; Αν είναι δολιοφθορείς όσοι θέλουν να πηγαίνουν στο δρόμο τους χωρίς να τους χαρατσώνουν για ανύπαρκτα έργα, τότε αυτοί που διαχειρίστηκαν το πρώτο πακέτο Ντελόρ (1988-1993) ύψους 8 δις εκιού, μεγάλος μέρος των οποίων προοριζόταν για τις υποδομές, τι είναι; Τι είναι αυτοί που πήραν το χρήμα, αλλά δρόμους δεν έφτιαξαν – και όσους έφτιαξαν δεν τους παρέλαβε η ΕΕ λόγω κακοτεχνιών; Κλέφτες είναι ή ανίκανοι; Ταξίδεψε κανείς τους από την Αθήνα ως την Θεσσαλονίκη τώρα τελευταία; Με αυτοκίνητο, εννοώ, και όχι στην πρώτη θέση του αεροπλάνου, μέσω αιθουσών VIP. Μα ακόμη κι’ αν έχεις τη δυνατότητα να πληρώσεις τα διόδια, υποτίθεται ότι κυκλοφορείς σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας. Αν είναι να σταματάς κάθε τόσο, περιμένοντας στην ουρά για να πληρώσεις, τότε δεν μιλάμε αυτοκινητόδρομο, αλλά για καρόδρομο. Κι’ αν είναι τζαμπατζήδες όσοι δεν πληρώνουν για κάτι που δεν υπάρχει, οι ίδιοι που, όπως αποδείχθηκε τζάμπα πληρώνονταν τόσα χρόνια για να κάνουν τη δουλειά τους και τα έκαναν μούσκεμα, τι είναι; Τουλάχιστον οι συμπαθείς (πλέον) κοπρίτες, οδηγούν και κανένα λεωφορείο, στέλνουν και κανένα φαξ. Τι είναι αυτοί που, αν και είχαν την πολιτική ευθύνη, επέτρεψαν να χαθούν τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων στο Χρηματιστήριο και στα Ομόλογα; Όχι, κ. Ρέππα. Για όσο διάστημα ο λαός δεν βλέπει να τιμωρούνται αυτοί που διαχειρίστηκαν πακτωλούς χρημάτων, αλλά και δρόμους δεν έφτιαξαν και πτώχευσαν τη χώρα, οι δολιοφθορείς και οι τζαμπατζήδες πρέπει να αναζητούνται μόνο στο πολιτικό σύστημα. Για όσο διάστημα δεν επιβάλλονται κυρώσεις σ’ αυτούς, δεν μπορεί να επιβληθεί καμιά άλλη κύρωση και σε κανέναν. Ρίξτε μια ματιά στην φλεγόμενη περιοχή μας και κατεβάστε όλοι τους τόνους. Λάβετε υπ’ όψη σας επίσης, ότι εκφράσεις του τύπου «βαρύτατη προσβολή προς το κοινοβούλιο», δεν έχουν πια σημασία. Δυστυχώς, πολλά μέλη του κοινοβουλίου φροντίζουν από μόνοι τους να υποβαθμίζονται στα μάτια του λαού. Παρήλθε η εποχή που οι πομπές κρύβονταν και μπορούσαν να ακούγονται τέτοιες εκφράσεις ανάκλησης στην τάξη, οπότε όλοι τρόμαζαν και έσπευδαν να δηλώσουν πίστη στο κοινοβούλιο. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λάβουν υπόψη τους και νεότεροι (αν και όχι πια τόσοι νέοι) βουλευτές, όπως ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Πληροφορηθήκαμε ότι κατά την ακρόαση των συνδικαλιστών των μέσων μεταφοράς, κάλεσε έναν από αυτούς να αφήσει τους θεατρινισμούς έξω από «αυτήν την αίθουσα», κατηγορώντας τον ότι πήγε εκεί για «τσαμπουκά». Ούτε αυτά περνάνε πλέον. Γιατί στη χώρα παίζεται εδώ και καιρό ένα θέατρο σκιών. Και γιατί οι «τσαμπουκάδες» ξέρουν πως χρόνια τώρα σ’ αυτούς προστρέχουν οι πολιτικοί για να εξασφαλίσουν τις ψήφους της εκλογής τους. Τηλεφωνήματα, καφεδάκια, αγωνιστικοί χαιρετισμοί σε συνέδρια, ραντεβού στα πολιτικά γραφεία, υποσχέσεις, χάιδεμα αυτιών, προαγωγές, επιδόματα, παρεμβάσεις στα αρμόδια υπουργεία - πότε υπέρ του ενός τσαμπουκά και πότε υπέρ του άλλου. Αν τα πολιτικά γραφεία υποχρεώνονταν να δώσουν στη δημοσιότητα τα καρνέ με τα «πελατολόγιά» τους, γεμάτο «τσαμπουκάδες» θα το βρίσκαμε. Λοιπόν, για να τελειώνουμε και για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: Δολιοφθορείς είναι αυτοί που με τον τρόπο που πολιτεύτηκαν οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. (Τελεία). Τζαμπατζήδες είναι αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν ούτε μια δουλειά μόνοι τους, χρησιμοποιούν ακόμη και για να πάρουν ένα τηλέφωνο τον αποσπασμένο στο γραφείο τους «κοπρίτη», δεν ανταποκρίθηκαν στα καθήκοντά τους, αλλά παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να εισπράττουν τον μισθό τους. (Δεύτερη τελεία) Τσαμπουκάδες είναι αυτοί που με το έτσι θέλω, με τον τσαμπουκά τους δηλαδή, αρνούνται να κριθούν, δεν βρίσκουν ποτέ ούτε έναν ένοχο και συνεχίζουν να υποδύονται τους πολιτικούς. (Τρίτη τελεία)

Κοπρίτες, είναι όλοι οι υπόλοιποι… (Αποσιωπητικά).

Σοφία Βούλτεψη
www.elzoni.gr/

Η Ελληνική Πολιτεία διώκει και συντρίβει όσους πασχίζουν να προσφέρουν ουσιαστικά και ανιδιοτελώς σε αυτήν: Άρης Πουλιανός - Σπήλαιο Πετραλώνων -

Το Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε συνταγματικό και νόμιμο το πρωτόκολλο αποβολής της «Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος» και του ιδρυτή της Άρη Πουλιανού από το Σπήλαιο Πετραλώνων και τις γύρω του εγκαταστάσεις, την διαχείριση των οποίων είχε η «Ανθρωπολογική Εταιρεία» από το 1981. Από το 1983 έσερναν τον Άρη Πουλιανό στα δικαστήρια, όταν ο ΕΟΤ είχε καταγγείλει την σύμβαση με την οποία του είχε παραχωρηθεί η διαχείριση του Σπηλαίου.
Πικρό κι αν ακούγεται, είναι όμως εξίσου αληθινό ότι από την Ελληνική Επανάσταση και μετά, το μοναδικό πράγμα που κάνει συστηματικά και με συνέπεια η Ελληνική Πολιτεία είναι να διώκει και να συντρίβει όλους όσους πασχίζουν να προσφέρουν ουσιαστικά και ανιδιοτελώς σε αυτήν. Κυρίως, μάλιστα, στους τομείς της εκπαίδευσης, του πολιτισμού και της επιστήμης. Η περίπτωση του Άρη Πουλιανού δεν αποτελεί εξαίρεση. Μήπως όμως είναι πια η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι;
Ο Άρης Πουλιανός είναι ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή επιστήμονες, σε διεθνές επίπεδο. Οι ανακαλύψεις του στο Σπήλαιο Πετραλώνων αλλά και σε άλλες περιοχές έδωσαν μια νέα ώθηση στην επιστήμη της Ανθρωπολογίας, που αναγκάστηκε να αναθεωρήσει πολλές από τις μέχρι τότε απόψεις της. Ο Πουλιανός είναι αυτός που μελέτησε ανθρωπολογικά την Ελλάδα, καλύπτοντας έτσι ένα τεράστιο κενό που υπήρχε σε αυτόν τον τομέα, και κατέρριψε με επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο την περιβόητη θεωρία του Φαλμεράγιερ (ο οποίος, χωρίς να πραγματοποιήσει συστηματική ανθρωπολογική έρευνα είχε προσπαθήσει να στηρίξει τη θεωρία του εκσλαβισμού της Ελλάδος).
Προκειμένου να ασχοληθεί με την έρευνα του Σπηλαίου των Πετραλώνων, ο Άρης Πουλιανός αρνήθηκε κάποτε την θέση του Πρυτάνεως σε Πανεπιστήμιο της Σοβιετικής Ένωσης. Θα είχε ανοιχτό λογαριασμό εξόδων στις σοβιετικές τράπεζες, για οποιοδήποτε ποσό χρειαζόταν, ώστε να οργανώνει και να διευθύνει παλαιοανθρωπολογικές ανασκαφές.
Αλλά ο Άρης αρνήθηκε.
Ήθελε να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Είχε τη δυνατότητα να πάρει και την αμερικανική υπηκοότητα. Αλλά ο Άρης αρνήθηκε.
Επέστρεψε στην Ελλάδα από την Σοβιετική Ένωση όπου είχε καταφύγει ως πολιτικός πρόσφυγας και όπου ολοκλήρωσε τις ανθρωπολογικές του σπουδές, για να δώσει την ψυχή του στο Σπήλαιο των Πετραλώνων. Δεν έδωσε στο σπήλαιο μόνο την ψυχή του. Έδωσε το χρόνο του και την περιουσία του. Αλλά η ψυχή είναι που περισσότερο μετρά.
Στο πλευρό του στάθηκε από την αρχή η σύζυγός του, η διακεκριμένη ιατρός και συγγραφέας Δάφνη Πουλιανού. Το έργο που κατόρθωσαν να κάνουν στο Σπήλαιο, υπερνικώντας τα εμπόδια που η Ελληνική Πολιτεία δεν έπαψε ούτε στιγμή να στήνει εμπρός τους, είναι ανεκτίμητης αξίας για την χώρα μας αλλά και για την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.
Για τέτοιους ανθρώπους μιλάμε.
Ο Άρης Πουλιανός πρωτομπήκε στο Σπήλαιο Πετραλώνων αμέσως μόλις επαναπατρίστηκε: στις 7 Ιανουαρίου του 1965. Πώς άραγε δεν μερίμνησε και γι' αυτό ακόμη η Ελληνική Πολιτεία, να του ανακοινώσουν δηλαδή την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας ακριβώς στις 7 Ιανουαρίου του 2011; Το έχασαν για λίγες ημέρες. Ίσως, επειδή δεν θυμόντουσαν την επέτειο ...;
Διότι έτσι τιμά η σημερινή Ελλάδα τις επετείους της. Έτσι τιμά τους ανθρώπους που της αφιέρωσαν τη ζωή τους. Έτσι τιμά τους επιστήμονες, έτσι τιμά και την ίδια την επιστήμη.
Γι' αυτό και τόσοι λαμπροί επιστήμονες και στοχαστές που γεννιούνται σε αυτή τη χώρα την εγκαταλείπουν, πάνε σε άλλες χώρες να κάνουν τις έρευνές τους και τις ανακοινώσεις τους ή να διαδώσουν τις ιδέες τους. Όχι επειδή δεν αγαπούν την Ελλάδα, αλλά ΕΠΕΙΔΗ Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΧΝΕΙ ΜΑΚΡΙΑ. Ο Άρης Πουλιανός όμως, επέλεξε να μείνει στην Ελλάδα. Και τώρα πληρώνει το τίμημα. Στον νέο αυτό διωγμό που υφίσταται σήμερα, στα 87 του χρόνια μάλιστα, θα μας έχει στο πλευρό του.
Το δικαίωμα του Άρη Πουλιανού να διαχειρίζεται το Σπήλαιο Πετραλώνων, μπορεί μετά από την πρόσφατη κρίση του Συμβουλίου Επικρατείας να μην είναι πλέον «νομικά κατοχυρωμένο», είναι όμως ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΑ. Είναι κατοχυρωμένο από το επιστημονικό του έργο, από το ήθος του και από τον αγώνα του, από την ίδια την έως σήμερα βιογραφία του που αποτελεί πια κομμάτι της ιστορίας αυτού του τόπου.
Στον νέο αυτό διωγμό που υφίσταται σήμερα, ο 87χρονος Άρης Πουλιανός, ο κάθε πραγματικός Έλληνας στέκεται στο πλευρό του. Με σεβασμό και αλληλεγγύη. Σε πνευματικά επίπεδα και διαδρομές που δεν μπορούν ν' αγγίξουν οι πολιτικάντηδες, οι δικαστές και, κυρίως, εκείνοι που κρύβονται πίσω από την αποδεδειγμένη συστηματική παρεμπόδιση κάθε Έλληνα που υποψιάζονται ότι μπορεί με τον α ή β τρόπο ν' ανασηκώσει την Ελλάδα.

Δείτε σχετική συνέντευξη του καθηγητού κ. Άρη Πουλιανού εδώ:

http://www.metafysiko.gr/?p=2102

http://eineken.pblogs.gr/

Απόπειρα δολοφονίας του "παιδιού-θαύματος", της Ελληνίδας Προμηθέας

Πηγή1
Neighbors Respond To Livingston Shooting
*
* * *
Με έξι σφαίρες προσπάθησε να σκοτώσει την Προμηθέα (το παιδί-θαύμα της Βόρειας Αμερικής), ο Θωμάς Κύρος 81 ετών από την Φλώριδα, αλλά μπήκε στη μέση η μητέρα της Γεωργία 56 ετών που τώρα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Ουσιαστικά είναι κατά το ήμισυ νεκρή από σφαίρες στην κοιλιά και στο λαιμό και οι ελπίδες της να ζήσει δυστυχώς είναι λίγες.
Η Προμηθέα ειδοποίησε την αστυνομία. Ο Κύρος απείλησε και τους αστυνομικούς με αποτέλεσμα να τον πυροβολήσουν και να τον σκοτώσουν επί τόπου. Ο δολοφόνος είχε προσπαθήσει να συναντήσει την Προμηθέα πριν 4 χρόνια όταν αυτή ήταν 15 ετών. Η Προμηθέα πήρε το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο Montana State University σε ηλικία 14 ετών!!!
Η Προμηθέα είχε γίνει γνωστή στο κοινό όταν πριν από μερικά χρόνια, σαν σήμερα, στην Γιορτή των Τριών Ιεραρχών, πρόβαλε το ελληνικό πνεύμα και κατηγόρησε την ορθοδοξία για την με κάθε τρόπο καταστροφή του ελληνικού πολιτισμού. Μπορεί να μη συμφωνείτε με όλες τις ιδέες της, αλλά ότι έχει ελληνικό πνεύμα πολύ περισσότερο από τους πιο πολλούς από μας είναι σίγουρο.
Παράλληλα είναι το παιδί θαύμα της Αμερικής: αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο όταν οι συμμαθητές της μόλις τελείωναν το δημοτικό.
Δεν ήταν εύκολη η ζωή της. Η μητέρα της Γεωργία, που τώρα βρίσκεται σε κώμα, χρειάστηκε να καθαρίσει χιλιάδες σκάλες, τουαλέτες και άλλους χώρους για να σπουδάσει η κόρη της. Κατά καιρούς είχαν σα σπίτι ένα μικρό φορτηγό.
Η «πτώση» ήρθε όταν η Προμηθέα αποφάσισε να πει το λόγο της στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Από τότε έγιναν 3 απόπειρες κατά της ζωής της οικογένειάς της - η τελευταία δυστυχώς με «επιτυχία».
Για μια από τις προηγούμενες απόπειρες η Προμηθέα γράφει: «Πολυαγαπημένοι μου Έλληνες, Πολλοί, πολλοί από εσάς, φτωχοί Έλληνες, σηκώσατε στους ώμους σας τα πάθη μας, όταν εγώ και η μητέρα μου είχαμε το τροχαίο ατύχημα. Μας βοηθήσατε να ξεπεράσουμε την πιο σκοτεινή περίοδο στην ζωή μας. Η μητέρα μου, δυναμώνει χάρη σε εσάς Έλληνες της Πατρίδας, εσάς όλους, δηλαδή, που συνδράματε με τόση αγάπη τότε, όταν την γύρευε ο θάνατος του Σκότους, και εσείς πανέμορφοι Έλληνες, την περιτυλίξατε στο φως της ψυχής σας. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ούτε έναν από εσάς. Και επειδή και εγώ είμαι παιδί του λαού γνωρίζω την φτώχια όσο καλά, όσο πολλοί από εσάς. Με όλη μου την αγάπη, σε όλους σας στην Γη του Φωτός. Προμηθέα
Δεν ξέρω αν η μητέρα της Προμηθέας μέσα στο κώμα της νοιώθει κάτι. Αν νοιώθει θα είναι περηφάνια για την κόρη της. Οι Έλληνες του Καναδά και των ΗΠΑ οργανώνουν εκστρατεία για να βοηθήσουν αυτό το λαμπρό αστέρι του πνεύματος της ομογένειας της Βόρειας Αμερικής να τελειώσει τις σπουδές του τώρα που έχει μείνει ουσιαστικά μόνο του. Ελπίζουμε ότι και η ελληνική κυβέρνηση, όχι από υποχρέωση, αλλά από τιμή, θα μπορέσει να διαθέσει κάποιο ποσό κόβοντας από μια άχρηστη εκδήλωσή της για ένα παιδί που τιμά παγκόσμια τον Ελληνισμό.
Χρήστος Μαγγούτας
Chris@Mangoutas.com
ΥΓ Επικοινωνήσαμε με την Προμηθέα. Η ψυχολογική της κατάσταση -και φυσιολογικά- δεν ήταν τέτοια ώστε να θέλουμε να γράψουμε οτιδήποτε άλλο για την ώρα ...;.

Πηγή2
Απόπειρα δολοφονίας της ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ στην Αμερική ...; Έξι σφαίρες στην καρδιά της Προμηθέας, έξι σφαίρες στην καρδιά της Ελλάδας!
*
* * *
Το θύμα ονομάζεται Θωμάς Κύρος, κατοικούσε μόνιμα στην Δυτική Φλόριδα. Το θλιβερό περιστατικό συνέβηκε στην πολιτεία Μοντάνα ΗΠΑ: Αστυνομικοί σκότωσαν πρώην παράγοντα της ΟμογένειαςΗ περίεργη σχέση του θύματος, με το παιδί-φαινόμενο την Προμηθέα, που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο αρχές 2007, με τις καταπληκτικές σπουδές της (απόφοιτη πανεπιστήμιου σε ηλικία 14 χρονών) και την εντυπωσιακή ομιλία της στο γεύμα που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Ritz» (Σικάγο) για την εορτή των ''Ελληνικών Γραμμάτων-Τριών Ιεραρχών'', στις 28 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία του μητροπολίτη Σικάγου, Ιάκωβου. O Θωμάς Κύρος, συνταξιούχος 81 χρονών, που ζούσε τα τελευταία 20 χρόνια στην πόλη Νιού Πορτ Ρίτσι (περιοχή Κόλπου Τάμπα στην δυτική Φλόριδα) αποδείχτηκε τελικά, ότι είχε μιά μοιραία έμμονη ιδέα. Την Δευτέρα 17 Ιανουρίου 2011, το βράδυ, τραυματίστηκε θανάσιμα από πολλαπλούς πυροβολισμούς αστυνομικών (βοηθοί σερίφη) στην περιοχή Outlaw Hill, κοντά στην πόλη Livingston της κομητείας Παρκ, στην πολιτεία της Μοντάνα, όπου είχε πάει από την Φλόριδα.
Πριν, είχε πυροβολήσει (δεν διατρέχει κίνδυνο) την Georgia Smith, 55 χρονών, μητέρα της Προμηθέας Πυθίας, που στεκόταν μπροστά από την κόρη της, για να την προστατέψει, κοντά στο σπίτι τους. Σύμφωνα με τους αστυνομικούς, όταν αυτοί έφτασαν στον τόπο του μοιραίου γεγονότος, ο Κύρος έστρεψε το όπλο εναντίον τους, με αποτέλεσμα να τον πυροβολήσουν. Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα ''Bozeman Chronicle'', ο Θωμάς Κύρος τηλεφωνούσε τακτικά στην εφημερίδα, με ύφος επιτακτικό, ζητούσε να ερευνηθεί ο ''κακός ρόλος'' της μητέρας στις καταπληκτικές σπουδές της κόρης της. Του ήταν αδύνατο να πιστέψει ότι η Προμηθέα, μία δυναμική νεαρή κοπέλα (19 χρονών σήμερα) με εντυπωσιακές σπουδές κι επιδόσεις, είχε την δική της ανεξάρτητη γνώμη και δεν ήθελε να έχει επαφές μαζί του. Η περίεργη σχέση του θύματος, με το παιδί-φαινόμενο την Προμηθέα ξεκίνησε στα 2007. Η Προμηθέα (είχε δώσει μόνη της στον εαυτόν της το όνομα Προμηθέα Ολυμπία Κυρήνη Πυθία, εξαιτίας της μεγάλης αγάπης της στην ελληνική ιστορία και φιλοσοφία) τότε, είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο, με τις καταπληκτικές σπουδές της (απόφοιτη πανεπιστήμιου σε ηλικία 14 χρονών) και ειδικά με την εντυπωσιακή ομιλία της στο γεύμα που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Ritz» (Σικάγο) για την εορτή των ''Ελληνικών Γραμμάτων-Τριών Ιεραρχών'', στις 28 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία του μητροπολίτη Σικάγου, Ιάκωβου. Το θέμα, τότε, ήταν ο ''ελληνοχριστιανικός πολιτισμός'' και κύρια ομιλήτρια, η Προμηθέα, 15 χρονών, μια κοπέλα με μαγικές επιδόσεις στα μαθηματικά. Ξεκινώντας την ομιλία της σε άπταιστη καθαρεύουσα, αν και με αμερικανική προφορά, η νεαρή μαθηματικός είχε θέσει το ερώτημα σχετικά με τα αίτια που κατέστρεψαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό... (Διαβάστε το σχετικό δημοσίευμα του ''Κ'', 2007). (Tι είχε γράψει η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 2005)
Την εποχή εκείνη ο Θωμάς Κύρος, εντυπωσιασμένος από τις επιδόσεις της Προμηθέας και τον ''διωγμό'' της από το (ελληνικό) εκκλησιαστικό κατεστημένο στις ΗΠΑ, μετά την ομιλία της στο Σικάγο, συγκέντρωνε χρήματα από Ομογενείς στην μεγάλη ελληνική παροικία της δυτικής Φλόριδας, για να βοηθηθεί η Προμηθέα στις πολυέξοδες σπουδές της. Της έστειλε συνολικά, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, 17.000 δολάρια. Η επικοινωνία τους ήταν καθημερινή, τηλεφωνικά και με emails. Παράλληλα, της έστελνε χρήματα και βιβλία και της έγραφε ότι μπορεί να τον θεωρεί ''παππού'' της, αφού ήταν ηλικιωμένος και συνταξιούχος. Η Προμηθέα του απαντούσε ότι ήταν ευχαριστημένη που την αποκαλούσε ''εγγονή'' του και ότι πάντα ήθελε ''έναν καλό παππού''. Μετά από ένα διάστημα (2009), τα δώρα που της έστελνε από την Φλόριδα γύριζαν πίσω, καμία ανταπόκριση στην επιθυμία του να πληρώσει τα δίδακτρά της, το email του είχε μπλοκαριστεί. O Θωμάς Κύρος, κατηγορούσε την μητέρα της για την αλλαγή στην συμπεριφορά της απέναντί του. Πίεζε για να σπουδάσει η Προμηθέα στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ενώ η (διαζευγμένη) μητέρα της, την ήθελε κοντά της στο Πανεπιστήμιο της Μοντάνα, από όπου είχε πάρει το πρώτο της πτυχίο (μαθηματικά) σε ηλικία 14 χρονών και συνέχιζε τις σπουδές της και σε άλλους τομείς. ''Η Προμηθέα είναι σκλάβος της μητέρας της. Θέλω να την ελευθερώσω'', δήλωνε ο Θ. Κύρος στην τοπική εφημερίδα Chronicle. 'Όταν η εφημερίδα πήρε συνέντευξη από την Προμηθέα (2009), ήταν ξεκάθαρο ότι αυτή είχε τις δικές της, ανεξάρτητες ιδέες και πολλές φορές διαφορετικές από αυτές της μητέρας της. Η μητέρα επέκρινε την κόρη για την ''επαναστατική'' ομιλία της στο Σικάγο (2007) επειδή ένιωσε τον ''υπόγειο πόλεμο'' που της έγινε, από την εκκλησία μας στις ΗΠΑ. Στην συνέντευξη αυτή, για πρώτη φορά η Προμηθέα ανάφερε το όνομα Κύρος. ''Συνεχίζει να με ενοχλεί αφόρητα, να γράφει και να γράφει γράμματα και emails'', δήλωσε στην εφημερίδα η Προμηθέα. Ο Κύρος, τηλεφωνούσε στην τοπική εφημερίδα τακτικά, ζητώντας επιτακτικά να ερευνήσει το ζήτημα, ενώ προσέλαβε και ιδιωτικό αστυνομικό-ερευνητή για να ερευνήσει οικογενειακά και λοιπά ζητήματα της μητέρας της Προμηθέας. Μετά, για κοντά 16 μήνες -ίσαμε πριν λίγες ημέρες δηλαδή- η επαφή τους κόπηκε, σταμάτησε εντελώς. Και λίγες εβδομάδες πριν το μοιραίο γεγονός, ο Θωμάς Κύρος αποφάσισε να πάει από την Φλόριδα, στην Μοντάνα, για να ''ξεκαθαρίσει τα πράγματα''. Διέμενε σε ξενοδοχείο της περιοχής, κοντά στο σπίτι της Προμηθέας. Ο επίλογος γράφτηκε στον τίτλο τοπικής αμερικανικής εφημερίδας, στην Πολιτεία Μοντάνα: ''Man shot by deputies was obsessed with young genius''... Ο Θωμάς Κύρος, μετανάστης στις ΗΠΑ από την ηλικία των 24 χρονών, εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια (experimental physicist) και στην Phillips Laboratories, στη Νέα Υόρκη. 'Έχει παιδιά κι εγγόνια, αλλά ζούσε μόνος στην Φλόριδα, ''μέσα'' στην μεγάλη ελληνική παροικία, βόρεια από το ''ελληνικό χωριό'', Τάρπον Σπρινγκς. Ασχολήθηκε ενεργά με ομογενειακούς συλλόγους και οργανώσεις στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου της Τάμπα ειδικά την δεκαετία του '90, ως πρόεδρος στον σύλλογο ''Ελληνοαμερικανών Ψηφοφόρων'', σε εθνικοτοπικούς συλλόγους, αντιπρόσωπος-στέλεχος της τοπικής ελληνικής Ομοσπονδίας και άριστος γνώστης των Robert Rules που διέπουν την σωστή και ομαλή λειτουργία-συνεδρίαση μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, όπως ειδικά οι σύλλογοι και οι Οργανώσεις.

Πηγή3
ΗΠΑ: Αστυνομικοί σκότωσαν πρώην παράγοντα της Ομογένειας
*
* * *
Περισσότερες Πηγές
Woman shot in Livingston Monday still stable, investigation continues into shooting death of accused assailant
Man shot by deputies was obsessed with young genius
Investigation into Park County double shooting continues, fund set up to help family
Man involved in Livingston shootout had been here for months
Kyros autopsy completed, offers no surprises
Park County authorities release more information on Jan. 17 shooting
*
* * *
Περισσότερα σχετικά με την Προμηθέα για το πως μας έγινε γνωστή εδώ: Promethea Olympia Kyrene Pythaitha

http://eineken.pblogs.gr/

Σημαντική θετική επίδραση της οργόνης στις βιοκαλλιέργειες

Ένας βιοκαλλιεργητής, ο κ. Φώτης Μπουκινάς, γράφει τη δική του ενδιαφέρουσα ιστορία στο χώρο των βιοκαλλιεργειών,, αλλά κυρίως γράφει με μεγάλα και φωτεινά γράμματα την εξέλιξη της γεωργίας, από τότε που ο άνθρωπος από συλλέκτης καρπών και σπόρων άρχισε να καλλιεργεί τη γη.
Αρχικά, το σημαντικότερο εργαλείο που χρησιμοποίησε ο τροφοσυλλέκτης πρόγονός μας δίνοντας μεγάλη ώθηση στη γεωργική παραγωγή, ήταν το «σκαπτικό ραβδί», που μ’ αυτό άρχισε να ωθεί τους σπόρους μέσα στο χώμα.
Το δεύτερο πολύ σημαντικό εργαλείο ήταν η τσάπα με την οποία άρχισε να επεξεργάζεται καλύτερα τη γη.
Το τρίτο και σημαντικότερο που άλλαξε τη φύση της γεωργίας ήταν το άροτρο. Η ανακάλυψή του υπολογίζεται ότι έγινε πριν περίπου 4.000 χρόνια από σήμερα.
Η ανακάλυψη του αρότρου, μετέφερε στην ουσία τον σποροσυλλέκτη στο στάδιο του γεωργού .
Έως σήμερα η εξέλιξη στη γεωργία – κατά την άποψη του «Οργονόματος» συνέβαινε με μικρά βήματα προς τα εμπρός. Η πρόσφατη εποχή των χημικών λιπασμάτων και λοιπών χημικών επιδράσεων στην αγροτική παραγωγή έφερε τη γεωργία φαινομενικά ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, αλλά στην πραγματικότητα τη μετέφερε και μαζί με αυτή και το περιβάλλον και την υγεία της ανθρωπότητας, πολλά μεγάλα βήματα προς τα πίσω.
Η λειτουργική σκέψη για τη θεραπεία μιας πάθησης σε ένα οργανισμό, κατευθύνεται στο πώς θα μπορέσει να στηρίξει και να ενδυναμώσει το σύνολο του πάσχοντος οργανισμού είτε πρόκειται για άνθρωπο, ζώο ή φυτό. Με την ενδυνάμωση του οργανισμού μέσω της φόρτισης με οργόνη, την ενέργεια δηλαδή που ήδη φέρει, δεν προσφέρεται έδαφος εισβολής και επέκτασης για οποιοδήποτε εισβολέα. Έτσι η άμυνα είναι ισχυρή και η θεραπεία είναι «αυθόρμητη» και χωρίς παρενέργειες.
Η μηχανιστική σκέψη επιδιώκει απλώς την εξόντωση του «εισβολέα» χρησιμοποιώντας «εργαλεία» που τον σκοτώνουν. Σκοτώνουν όμως ταυτόχρονα, όχι μόνο τον εισβολέα, αλλά και τον φορέα της πάθησης και το περιβάλλον.
Η λειτουργική σκέψη πηγάζει από τον βιολογικό πυρήνα η μηχανιστική από το άρρωστο δευτερογενές στρώμα. Η πρώτη συντηρεί τη ζωή η δεύτερη καταστρέφει, σκοτώνει, διεμβολίζει, εξοντώνει. Ο εξόντωση του «εχθρού» με χημικά, μπορεί να φέρει μια προσωρινή «νίκη», αλλά τελικά επιφέρει το θάνατο και την καταστροφή του φορέα και του περιβάλλοντός του. Αυτή είναι μια από τις τεράστιες διαφορές μεταξύ λειτουργικής και μηχανιστικής σκέψης και δράσης.
Η καταστροφή που έχει επέλθει στο περιβάλλον από τη χρήση της μηχανιστικής σκέψης στη γεωργία, με κάθε είδους τοξικά χημικά, έχει φθάσει σε τέτοιο ακρότατο σημείο, που οι περισσότεροι ειδικοί εκτιμούν ότι είμαστε πλέον στο χείλος του γκρεμού. Με ένα ακόμα βήμα δεν θα υπάρχει δρόμος επιστροφής, δηλαδή δεν θα είναι δυνατό να αφαιρεθούν από το περιβάλλον.
Ο κ. Μπουκινάς με την εφαρμογή της οργόνης στις καλλιέργειές του και την καταπληκτική απόδοση που παίρνει, έκανε ένα τεράστιο άλμα προς το μέλλον, δείχνοντας σε όλους ότι είναι δυνατό να υπάρξει γεωργική παραγωγή με λειτουργικό προσανατολισμό, υπέρ της ζωής και του περιβάλλοντος, χωρίς τη χρήση τοξικών χημικών και ότι ο αιώνας της εφαρμογής της οργονοενέργειας στη γεωργική παραγωγή – με πολύ καλά αποτελέσματα – ήδη έφθασε.
Τα 50 χρόνια που συμπληρώνονται φέτος από το θάνατο του Ράιχ, θυμίζουν τους στίχους του Ελύτη: «Εκείνοι που με λιθοβόλησαν δε ζούνε πια / Με τις πέτρες τους έχτισα μια κρήνη / Στο κατώφλι της έρχονται χλωρά κορίτσια / Τα χείλια τους κατάγονται από την αυγή / Τα μαλλιά τους ξετυλίγονται βαθιά στο μέλλον».
Η οργονοκαλλιέργεια εκτός Ελλάδας
Η εφαρμογή της οργονοενέργειας σε καλλιέργειες εκτός Ελλάδας, είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η χώρα μας – χάρη στον πρωτοπόρο βιοκαλλιεργητή Φώτη Μπουκινά και ίσως έναν δύο ακόμα, αποτελεί το μόνο και λαμπρό φάρο που θα οδηγήσει – όπως φαίνεται – το υγιές αγροτικό κίνημα στη χρήση της ενέργειας στην αγροτική παραγωγή, λόγω των μεγάλων αποδόσεων που προσφέρει.
Ο καθηγητής Heckam. (Η φωτογραφία από το Μουσείο Βίλχελμ Ράιχ).
Στο εξωτερικό, η πλέον εξέχουσα προσωπικότητα που υποστηρίζει τη χρήση οργόνης στην αγροτική παραγωγή είναι ο Joseph Heckman καθηγητής του πανεπιστημίου Rutgers στο τμήμα της Βιολογίας και Παθολογίας των Φυτών στις ΗΠΑ.
Πριν ακόμα γίνει πανεπιστημιακός καθηγητής ο κ. Heckman είχε επισκεφθεί το 2000 το Μουσείο Ράιχ όπου είχε παρουσιάσει τα τότε συμπεράσματά του σχετικά με την εφαρμογή της οργόνης στη γεωργία.
Όπως αποκάλυψε τότε, έφτιαξε τον πρώτο του συσσωρευτή οργόνης το 1973 όταν ήταν ακόμα σπουδαστής λυκείου. Από τότε έκανε μια σειρά από απλά πειράματα, όπως βάζοντας στο συσσωρευτή σπόρους και φυτά, κάτι που συνέχισε ως επαγγελματίας και αργότερα.
Το 1976 έβαλε σπόρους τομάτας σε συσσωρευτή και όπως αναφέρει, οι σπόροι που είχαν προηγουμένως ακτινοβοληθεί παρήγαγαν καλύτερα άνθη, και μεγαλύτερη παραγωγή τομάτας.
Στη συνέχεια πειραματίστηκε με συσσωρευτή πέντε στρωμάτων (όπως και ο κ. Φώτης Μπουκινάς) με σπόρους. Παρατήρησε έκπληκτος ότι κάτι μυστήριο συνέβαινε με το συσσωρευτή, επειδή όταν οι σπόροι ακτινοβολούνταν για μια ώρα η παραγωγή αύξανε κατά 50%. Όταν η ακτινοβόληση ήταν 10 ώρες η παραγωγή αύξανε μόνο κατά 23%.
Στην πορεία κατάλαβε ότι κλαδιά από κλίματα, που είχαν προέλθει από σπόρους ακτινοβολημένους εντός ενός συσσωρευτή επηρεάζονταν υπερβολικά θετικά από την οργόνη. Γίνονταν πολύ δυνατά και σχεδόν αθάνατα.
Ο κ. Heckman καθώς περνούσαν τα χρόνια και αύξανε η εμπειρία του με φυτά άρχισε να πειραματίζεται με ποικίλες εφαρμογές της οργόνης και με διάφορα είδη και μέρη φυτών. Κρατούσε λεπτομερή αρχεία, για το είδος του φυτού, το χρόνο ακτινοβόλησης, τις καιρικές συνθήκες, την υγρασία, την ποσότητα νερού που απορροφούσε κ.λπ.
Τα πειράματά του δεν ήταν όλα θετικά. Ορισμένα αποτελέσματα ήταν πολύ ενθαρρυντικά και άλλα όχι. Παρά ταύτα πιστεύει ότι ο συσσωρευτής μπορεί να έχει θετικές επιδράσεις σε μια σειρά από γεωργικές εφαρμογές όπως:
Στη φόρτιση σπόρων πριν από τη σπορά.
Στη φόρτιση ενόφθαλμων (κομμάτι φυτού προοριζόμενο για φύτευση).
Στη φόρτιση νερού άρδευσης.
Στη φόρτιση χώματος για γλάστρες και
Στην αύξηση του ορίου ζωής των αποθηκευμένων σπόρων.

http://yperthesi.wordpress.com/

Η απουσία βιωμάτων διαιωνίζει την κοινωνία των φυλακισμένων

Ο που γεννηθεί στη φυλακή, τη φυλακή θυμάται, λέει μια σοφή λαϊκή ρήση και αυτό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα του νεοέλληνα εδώ και μερικές δεκαετίες. Από αυτό ξεκινάνε όλα. Πολύ περισσότερο η πλαστή ευημερία και η τεχνητή κρίση.
Η όρνιθα που έχει γεννηθεί από κλωσσομηχανή ποτέ δεν κάθεται να κλωσσήσει. Δεν ξέρει τι σημαίνει γέννα. Αμολάει διακόσια αυγά και πεθαίνει. Πεθαίνει δίχως να 'χει μάθει να ζει. Έτσι είναι πλέον οι νέοι έλληνες. Γεννηθήκανε σκλάβοι και γεννάνε σκλάβους... Απομακρύνθηκε ο νεοέλληνας από τη φύση, από τη γη, άφησε πίσω την αυτονομία και την ελευθερία του και ανήγαγε ξαφνικά σε μέγιστο ιδανικό την εξάρτηση και την έμμισθη σκλαβιά. Τη μόνιμη ενοικίαση του εαυτού του σε έναν ιδιωτικό ή δημόσιο εκμισθωτή. Για να ζήσει δήθεν καλύτερα. Και όσο πιο μόνιμη η σκλαβωμένη σχέση του με τον εκμισθωτή τόσο πιο ασφαλής άρχισε να νιώθει. Καλύτερα σε μόνιμο κλουβί με την τροφή να πέφτει μέσα στην ταΐστρα βρέξει χιονίσει παρά ελεύθερος έξω να πρέπει να πασχίσει για να ζήσει.
Η πρώτη αυτή γενιά σκλάβων είχε ανάμνηση ελευθερίας μα υπέκυψε, ξεπουλήθηκε από ανάγκη ή αδυναμία αντίστασης σε κάποιες σειρήνες. Κι ύστερα όλοι αυτοί οι νεοσκλάβοι γεννήσανε. Τα παιδιά τους γεννηθήκανε στο κλουβάκι. Μάθανε από μικρά πως κάποιος έχει εκμισθώσει τους γονείς και έτσι μόνο έρχεται στο σπίτι η ευημερία, έτσι μόνο μπορεί να επιβιώσει ο άνθρωπος.... Κι αρχίσανε να ανταγωνίζονται μεγαλώνοντας για το ποιο σκλαβάκι θα πάρει δήθεν τα πιο πολλά πτυχία - εφόδια για να μπορέσει να νοικιάσει τον εαυτό του κι αυτό πιο εύκολα και με πιο καλούς όρους, δήθεν, σε κάποιον, για να εξασφαλίσει έτσι τα προς το ζην κι αυτό.
Ακόμα ακόμα κι εκείνοι που δεν είχαν δυνατότητες για να πάρουν χαρτιά και πτυχία, βρήκανε τους τρόπους να σκλαβωθούν. Με μέσον. Πήγανε οι γονείς και πιάσανε τον Βουλευτή. Σε παρακαλώ βάλε το παιδί μου κάπου. Σκλάβωσε το βλαστάρι μου. Αρκεί να πέφτει το μηνιάτικο, να ζει. Και φτιάξαμε μια κοινωνία φυλακισμένων. Με όσο πιο μόνιμο κλουβί να τους φυλακίζει τόσο πιο ασφαλείς να νιώθουνε οι ίδιοι μέσα. Και έτσι, άλλοι από τους νοικιασμένους σκλάβους είναι ευχαριστημένοι μες στο κλουβί, άλλοι μιζεριάζουνε, αλλωνών η ψυχή τους πετά και λαχταρά μια ελευθερία την οποία ενστικτωδώς ψυχανεμίζονται αλλά ποτέ δεν έχουν βιώσει κι άλλοι, οι χειρότεροι, κάθονται μέσα στο κλουβί και στον ελεύθερο χρόνο τους πουλάνε θεωρία επανάστασης, δήθεν για να τσακίσουνε τα κάγκελα που μόνοι τους μπήκανε μέσα. Η όρνιθα που έχει γεννηθεί από κλωσσομηχανή ποτέ δεν κάθεται να κλωσσήσει. Δεν ξέρει τι σημαίνει γέννα. Αμολάει διακόσια αυγά και πεθαίνει. Πεθαίνει δίχως να 'χει μάθει να ζει. Έτσι είναι πλέον οι νέοι έλληνες. Γεννηθήκανε σκλάβοι και γεννάνε σκλάβους. Εξαρτηθήκανε και γεννάνε εξαρτώμενους. Τα παιδιά τους την ελευθερία τη μάθανε μονάχα σαν λέξη στο γυμνάσιο για να τη γράφουνε στις εκθέσεις μήπως πιάσουνε καλό βαθμό και πάρουνε περισσότερα εφόδια στη ζωή για να βρούνε πιο εύκολα κλουβί να μπούνε μέσα. Και αφού απομακρυνθήκανε λοιπόν από τη γη, το ρίξανε (κάποιοι) στην τέχνη. Γίνανε αναγνώστες, ακροατές, θεατές των έργων τέχνης που δημιουργούν όσοι, λιγοστοί, ζούνε ακόμα ελεύθεροι, όσων η ψυχή δεν αντέχει το κλουβί. Αν δεν ήταν οι άνθρωποι σκλάβοι, δεν θα ευδοκιμούσαν οι τέχνες διότι η πιο μεγάλη τέχνη είναι στο να ζεις. Κι αν τύχει να γνωρίσουν προσωπικά έναν δημιουργό, του λένε όλοι τι τυχερός που είναι που ζει έτσι. Μα δεν είναι τύχη, είναι επιλογή. Επιλογή ελευθερίας δίχως μηνιάτικο σκλαβιάς σε μια κοινωνία που έχει θέσει τον μισθό πάνω από κάθε αξία. Πονάει ο καλλιτέχνης, φτύνει αίμα για να είναι λεύτερος κι οι άλλοι τον λένε τυχερό και ξεμπερδεύουνε με όλα. Έτσι είναι τα πράγματα. Απλά. Και τώρα ήρθε η κρίση η τεχνητή. Διότι τα κοτόπουλα της κλωσσομηχανής γεννήσανε πλέον τα διακόσια τους αυγά το καθένα, έγινε η απόσβεση και πρέπει τώρα να σφαγιαστούν, για να πουληθεί και το κρέας. Και τα 'χει πιάσει άγχος μέσα στο κλουβί, τι θα απογίνουνε, το νιώθουνε το τέλος. Κι αρχίσανε λοιπόν να ακούγονται οι πρώτες φωνές για απόδραση πίσω στο χωριό, στο κτήμα του παππού, μα ακόμα φιλολογικά το λένε οι πιο πολλοί, ούτε το πιστεύουν, ούτε τα κότσια έχουνε για να το πράξουν.
Θα 'ρθει όμως η ώρα που θα νιώσουν πως μόνο αυτό τους απομένει πια. Κι όσοι έχουνε κρατήσει κάποια επαφή με τη γη, θα ζήσουνε. Οι υπόλοιποι θα γίνουνε τα θύματα μιας σύγχρονης σφαγής δίχως γιαταγάνια.

http://kostasxan.blogspot.com
http://nemesis.pblogs.gr