Αλλαγή πλεύσης στην Κύπρο;

Μια φράση του προκαθήμενου της Εκκλησίας της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου ότι "Αναμένει εντός 15 ημερών την έγκριση μεγάλου δανείου προς την Εκκλησία της Κύπρου, το οποίο θα χρησιμοποιήσει για την υλοποίηση προγράμματος, που θα βοηθήσει μέρος του κυπριακού λαού" έχει βάλει "φωτιά" στην Κύπρο.
Η δήλωση αυτή, σε συνδυασμό με μία άλλη ότι "Δηλώνει απογοητευμένος από την στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών στο Κυπριακό" καταδεικνύει ότι "κάτι ψήνεται" κάτω από την μύτη της τρόικα στην Κύπρο.
Και λέει "κάτω από την μύτη της τρόικα" γιατί βασικός όρος στην  συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση Αναστασιάδη και ο οποίος περιλαμβάνεται και στο ελληνικό Μνημόνιο είναι ότι ... απαγορεύεται να δανειοδοτηθεί η χώρα από τρίτο μέρος, χωρίς την έγκριση των δανειστών της...
Ας πάρουμε το θέμα από την αρχή όμως: «Μόλις πάρουμε το δάνειο θα αρχίσουν οι ενέργειες για να δώσουμε δουλειές στον κόσμο» ανέφερε ο αρχιεπίσκοπος. Ερωτηθείς εάν η επένδυση θα αφορά τον τομέα της ενέργειας ο προκαθήμενος της Εκκλησίας απέφυγε να πει περισσότερα.
Επίσης απέφυγε να απαντήσει εάν το δάνειο θα προέρχεται από τη Ρωσία και περιορίστηκε να αναφέρει ότι θα δοθούν στοιχεία με την επίτευξη της συμφωνίας.
«Μην βιάζεστε» ήταν η παραίνεση του Αρχιεπισκόπου προς τους δημοσιογράφους.
Ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δήλωσε ότι είναι απογοητευμένος από τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών στο Κυπριακό και κάλεσε την πολιτική ηγεσία «να τους ξεσκεπάσει».
Ανέφερε ότι "Δεν γνωρίζει τη διπλωματική γλώσσα αλλά διαθέτει το θάρρος να πει «τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη»".
«Δεν είμαστε καθόλου ευχαριστημένοι από τη στάση τους. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη καμώνονται ότι δεν καταλαβαίνουν τη θέση μας για σωστή βάση έναρξης των συνομιλιών» ανέφερε ο αρχιεπίσκοπος.
Πρόσθεσε πως η επιμονή της Ελληνοκυπριακής πλευράς σε κοινό ανακοινωθέν αποσκοπεί στην αποτροπή μιας μελλοντικής απόσχισης των Τουρκοκυπρίων. Βλέπουμε λοιπόν ότι στηρίζει την απόφαση της κυβέρνησης Αναστασιάδη στο θέμα. Άλλωστε ο Χρυσόστομος "χρεώνεται" με την εκλογή της συγκεκριμένης κυβέρνησης, έστω και αν οι μετέπειτα εξελίξεις που κόστισαν τεράστια ποσά στην περιουσία της κυπριακής Εκκλησίας διέψευσαν την ορθότητα της επιλογής τους.
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ο προκαθήμενος της Εκκλησίας είπε ότι δεν προτίθεται να ποδηγετήσει την πολιτική ηγεσία, την οποία πιστώνει με μυαλό και πατριωτισμό και η οποία οφείλει να πράξει το καθήκον της.
Το ερώτημα είναι "Τι θα συμβεί" που θα αλλάξει τον οικονομικό χάρτη της Κύπρου. Είναι γνωστό ότι στην κυπριακή οικονομία η Εκκλησία κατέχει εξέχουσα οικονομική θέση και μάλιστα μέχρι πρότινος ήλεγχε την Ελληνική Τράπεζα.
Η κοινωνική κι πληθυσμιακή σύνθεση της Κύπρου, επιτρέπει μέσω της Εκκλησίας να γίνουν οικονομικές κινήσεις που θα επηρεάσουν καθοριστικά το μέλλον του νησιού.
Αυτές οι κινήσεις θα προέρχονται από την Ρωσία ή από κάποιο υπερατλαντικό fund, (αφού σίγουρα δεν θα προέρχεται από την Ευρωπαϊκή ένωση η δανειοδότηση); Αν θεωρήσουμε ότι τα υπερατλαντικά οικονομικά κέντρα δεν θα ήθελαν (ή δεν τα αφήνουν) να μπλέκονται στα πόδια του ΔΝΤ, οι μόνες χώρες που απομένουν και έχουν την οικονομική δυνατότητα είναι η Ρωσία και η Κίνα.
Η πρώτη εκτός από οικονομικό ενδιαφέρον έχει και τεράστια γεωστρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή. Η δεύτερη θέλει να κάνει "μπάσιμο" στην Κύπρο και στα ενεργειακά κοιτάσματα του νησιού. Η εμφάνιση της κινεζικής φρεγάτας σε κυπριακό λιμάνι λέει πολλά.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, είναι "κοινό μυστικό" ότι στην Κύπρο "την ψάχνουν" για να σπάσουν την συμφωνία του Μνημονίου που έχει "δέσει" χειροπόδαρα και το δεύτερο ελληνικό κράτος. Και κάτι μάς λέει ότι δεν θα αργήσουν να βρουν την λύση...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η αγάπη πέρα από το μαρτύριο της σκέψης

Ένα μυαλό γεμάτο πίκρες δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι αγάπη. Αισθηματικότητα και συναισθηματικότητα δεν έχουν καμία σχέση με την αγάπη. Έτσι, η αγάπη δεν έχει σχέση με την επιθυμία και την απόλαυση. Γνωρίζετε τι θα πει να αγαπάς αληθινά κάποιον; Να αγαπάτε χωρίς μίσος, χωρίς ζήλεια, χωρίς θυμό, χωρίς να θέλετε να επηρεάσετε το τι σκέφτεται η τι κάνει ο άλλος, χωρίς να καταδικάζετε, χωρίς να συγκρίνετε; 

Τι είναι η αγάπη; Η λέξη είναι τόσο πολύ φορτωμένη και διεφθαρμένη που αποφεύγω να την χρησιμοποιώ. Όλοι μιλάνε για αγάπη, κάθε περιοδικό και εφημερίδα και κάθε ιεραπόστολος μιλούν συνεχώς για αγάπη. Αγαπώ την πατρίδα μου, αγαπώ τον βασιλιά, αγαπώ κάποιο βιβλίο, αγαπώ το βουνό, αγαπώ την απόλαυση, αγαπώ την γυναίκα μου, αγαπώ τον θεό. Είναι η αγάπη μια ιδέα; Αν όντως είναι, τότε μπορεί να καλλιεργηθεί, τραφεί, να περιβληθεί με στοργή, να επιβληθεί, να αλλάξει κατά το δοκούν."

"Επειδή δεν μπορούμε να λύσουμε αυτό το ανθρώπινο ζήτημα καταφεύγουμε σε αφαιρέσεις. Η αγάπη μπορεί να είναι η ύστατη λύση σε όλες τις δυσκολίες του ανθρώπου, τα προβλήματα και τις επώδυνες προσπάθειες, οπότε πώς θα βρούμε τι είναι η αγάπη; Απλώς ορίζοντάς την; Η εκκλησία την όρισε με τον ένα τρόπο, η κοινωνία με άλλο τρόπο και υπάρχουν ένα σορό αποκλίσεις και διαστρεβλώσεις. Λατρεύουμε κάποιον, κοιμόμαστε με κάποιον, η ανταλλαγή συναισθημάτων, η συντροφικότητα- είναι αυτό που λέμε αγάπη;"

"Μπορεί η αγάπη να χωριστεί στην ιερή και την ανίερη, την ανθρώπινη και την θεϊκή, η απλά υπάρχει μόνο μια αγάπη; Είναι η αγάπη ένα πράγμα και όχι πολλά πράγματα; Αν πούμε "σε αγαπώ" αυτό αποκλείει την αγάπη για κάποιον άλλον; Είναι η αγάπη προσωπική η μη προσωπική; Ηθική η ανήθικη; Οικογενειακή η μη οικογενειακή; Αν αγαπάς την ανθρωπότητα αγαπάς και τον καθένα ξεχωριστά; Είναι η αγάπη συναίσθημα; Είναι η αγάπη αίσθημα; Είναι η αγάπη απόλαυση και επιθυμία; Όλες αυτές οι ερωτήσεις δείχνουν - έτσι δεν είναι; - ότι έχουμε ιδέες για την αγάπη, ιδέες για το τι πρέπει να είναι και τι δεν πρέπει να είναι η αγάπη, έναν κανόνα η κώδικα που έχει δημιουργήσει η κοινωνία στην οποία ζούμε."

"Τώρα πώς θα βρω τι είναι αυτή η φλόγα που λέμε αγάπη; Όχι πως να βρούμε έναν τρόπο να την εκφράσουμε διαφορετικά αλλά να βρούμε την σημασία της. Πρώτα θα απορρίψω ό,τι έχουν πει η εκκλησία, η κοινωνία, οι φίλοι και οι γονείς μου, κάθε βιβλίο και άνθρωπος διότι θέλω να βρω μόνος μου τι είναι η αγάπη. Εδώ είναι ένα τεράστιο πρόβλημα που εμπεριέχει όλη την ανθρωπότητα, υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να την ορίσεις και εγώ έχω φυλακιστεί σε κάποιον τρόπο να την ορίζω. Για αυτό τον λόγο δεν πρέπει να διώξω όλες τις τάσεις και τις προκαταλήψεις μου; Είμαι μπερδεμένος, διαλυμένος από τις δικές μου επιθυμίες οπότε λέω στον εαυτό μου "πρώτα καθάρισε το δικό σου μπέρδεμα. Ίσως να μπορέσουμε να δούμε τι είναι αγάπη καταλαβαίνοντας τι δεν είναι."

"Το να ανήκεις σε κάποιον, το να σε φροντίζει κάποιος και να εξαρτάσαι από αυτόν, σε όλο αυτό πρέπει να υπάρχει πάντα άγχος, φόβος, ζήλεια, ενοχή, και όσο υπάρχει φόβος δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη. Ένα μυαλό γεμάτο πίκρες δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι αγάπη, αισθηματικότητα και συναισθηματικότητα δεν έχουν καμία σχέση με την αγάπη. Έτσι, η αγάπη δεν έχει σχέση με την επιθυμία και την απόλαυση."

"Η αγάπη δεν είναι προϊόν της σκέψης, η οποία με την σειρά της είναι προϊόν του παρελθόντος. Η σκέψη δεν μπορεί να καλλιεργήσει την αγάπη. Η αγάπη δεν περιορίζεται και δεσμεύεται από την ζήλεια, γιατί η ζήλεια είναι το παρελθόν. Η αγάπη είναι το τώρα, το παρόν. Δεν είναι το "θα αγαπήσω" ούτε το "αγάπησα". Όταν αγαπάς δεν πρόκειται να ακολουθήσεις κανέναν. Η αγάπη δεν υπακούει. Όταν αγαπάς δεν υπάρχει ούτε σεβασμός ούτε ασέβεια. Δεν γνωρίζετε τι θα πει να αγαπάς αληθινά κάποιον; Να αγαπάς χωρίς μίσος, χωρίς ζήλεια, χωρίς θυμό, χωρίς να θέλετε να επηρεάσετε το τι σκέφτεται η τι κάνει ο άλλος, χωρίς να καταδικάζετε, χωρίς να συγκρίνετε; Όταν υπάρχει αγάπη υπάρχει σύγκριση; Όταν αγαπάτε κάποιον με όλη σας την καρδιά, με όλο σας τον νου, με όλο σας το σώμα, με όλη σας την ύπαρξη, υπάρχει σύγκριση; Όταν αφήνεσαι ολοκληρωτικά στην αγάπη δεν υπάρχει ο άλλος.

"Αλλά αν θέλετε ακόμα να βρείτε (τι είναι η αγάπη), θα δείτε ότι δεν είναι φόβος, εξάρτηση, ζήλεια, η κτητικότητα, η υπευθυνότητα και το χρέος, η αυτολύπηση, η αγωνία του να μην αγαπηθείς. Λοιπόν, αφού τα διώξετε όλα αυτά, όχι με την βία, αλλά ξεπλένοντας τα όπως η βροχή ξεπλένει την σκόνη πολλών ημερών από ένα φύλλο, τότε ίσως βρείτε αυτό το περίεργο λουλούδι που ο άνθρωπος αναζητά τόσο πολύ. Θα σας υπαγορέψει κάποια εξουσία, κάποια μέθοδος, κάποιο σύστημα πώς να αγαπάτε; Αν κάποιος σας πει πώς να αγαπάτε τότε αυτό δεν είναι αγάπη. Γίνεται να πείτε "θα εξασκήσω την αγάπη. Θα κάτσω κάτω και θα το σκεφτώ μέρα με την ημέρα. Θα εξασκήσω τον εαυτό μου να είναι καλός και ευγενικός και θα τον πιέσω να δίνει προσοχή στους άλλους;"

"Η αγάπη είναι κάτι νέο, φρέσκο, ζωντανό. Δεν έχει χτες ούτε και αύριο. Είναι πέρα από το μαρτύριο της σκέψης. Μόνο το αθώο μυαλό μπορεί να καταλάβει τι είναι η αγάπη, και το αθώο μυαλό μπορεί να ζήσει σε έναν κόσμο που δεν είναι αθώος. Το να βρεις αυτό το καταπληκτικό πράγμα που ο άνθρωπος αναζητά αιώνια μέσα από την θυσία, μέσω της λατρείας, μέσω των σχέσεων, μέσω του σεξ, μέσω κάθε μορφής απόλαυσης και πόνου, είναι δυνατό μόνο όταν η σκέψη κατανοήσει τον εαυτό της και  φτάσει στο τέλος της. Τότε η αγάπη δεν έχει αντίθετο, τότε η αγάπη δεν έχει σύγκρουση."

"Τι πράγμα είναι οι σχέσεις και πόσο εύκολα πέφτουμε στη συνήθεια κάποιας συγκεκριμένης σχέσης, θεωρούμε τα πράγματα δεδομένα, αποδεχόμαστε τις καταστάσεις και δεν είναι ανεκτή καμιά αλλαγή δε δεχόμαστε καμία κίνηση προς την αβεβαιότητα, ούτε για ένα λεπτό. Όλα είναι τόσο καλά ρυθμισμένα, τόσο στέρεα φτιαγμένα, τόσο δεσμευμένα, που δεν υπάρχει καμία ελπίδα για λίγη φρεσκάδα, για μια καθαρή αναζωογονητική ανοιξιάτικη ανάσα. Αυτά κι άλλα πολλά τα ονομάζουμε σχέσεις.

Αν παρατηρήσουμε από κοντά, οι σχέσεις είναι κάτι πολύ πιο λεπτό, κάτι πιο γοργό κι από την αστραπή, πιο αχανές κι από τη γη, γιατί οι σχέσεις είναι η ζωή. Η ζωή μας είναι σύγκρουση. Θέλουμε να κάνουμε τις σχέσεις χοντροκομμένες, ωμές, εύκολες. Έτσι χάνουν την ευωδιά τους, την ομορφιά τους. Όλα τούτα συμβαίνουν γιατί δεν αγαπάμε, κι η αγάπη, φυσικά, είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα, γιατί μέσα σ’ αυτή πρέπει να εγκαταλείψει κανείς ολοκληρωτικά τον εαυτό του. (το εγώ του)

Αυτή ακριβώς η ιδιότητα της φρεσκάδας, του καινούριου, είναι ουσιαστική, αλλιώς η ζωή γίνεται ρουτίνα, συνήθεια και η αγάπη δεν είναι συνήθεια, δεν είναι κάτι βαρετό. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν χάσει το αίσθημα της έκπληξης. Θεωρούν τα πάντα δεδομένα κι αυτή η αίσθηση της ασφάλειας καταστρέφει την ελευθερία και τις εκπλήξεις της αβεβαιότητας.

Τζιντου Κρισναμουρτι

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα στην Πολιτεία των χειρίστων αρχόντων

Τέλη κυκλοφορίας: Πλήρης ευτελισμός του νομικού μας συστήματος.

Για να καταλάβεις τι παίχτηκε φέτος με τα τέλη κυκλοφορίας, θα το γράψω με όσο πιο απλά λόγια γίνεται…

Δεν επιτρέπεται η είσπραξη ούτε η έναρξη αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος της περιουσίας του φορολογούμενου με την ταμειακή βεβαίωση των τελών κυκλοφορίας, αν προηγουμένως ο φορολογούμενος δεν λάβει ειδικό εκκαθαριστικό σημείωμα που του αποστέλλει το Υπ.Οικ., από το οποίο λαμβάνει πλήρη γνώση της σε βάρος του καταλογιστικής πράξης των τελών κυκλοφορίας και της μεθόδου υπολογισμού τους (κυβισμός, παλαιότητα, εκπομπή ρύπων, στοιχεία κυκλοφορίας οχήματος, κλπ).

Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που οι οικονομικές υπηρεσίες του κράτους δεν κοινοποίησαν τέτοιο έγγραφο… Αντί αυτού, οι φορολογούμενοι «κλήθηκαν» να μπουν στο ιντερνέτ (!) και ειδικότερα στο σάιτ της ΓΓΠΣ (Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων) όπου «όφειλαν» να τυπώσουν ένα πι-ντι-εφ που σε συνθήκες πλήρους συνταγματικής εκτροπής υποκαθιστά υποτίθεται την κοινοποίηση έγκυρης διοικητικής πράξης!

Το πι-ντι-εφ όμως αυτό που έβγαλαν στο ιντερνέτ δεν αποτελεί νομίμως κοινοποιηθείσα καταλογιστική πράξη, διότι κατ αρχήν, δεν προκύπτει ημερομηνία νόμιμης κοινοποίησης από την οποία ξεκινά η προθεσμία άσκησης προσφυγής (διηγώντας τα να κλαις και να γελάς...). Για να ήταν η διαδικασία αυτή νόμιμη θα έπρεπε η «ανατολική ορθόδοξη ελληνική επαρχία της Τέταρτης Γερμανικής Αυτοκρατορίας», να έχει υλοποιήσει πλήρως σύστημα ηλεκτρονικής ταυτοποίησης μέσω προηγμένης ηλεκτρονικής υπογραφής.

Εφόσον λοιπόν σου κοινοποιούσαν εγκύρως καταλογιστική πράξη θα μπορούσες να ισχυριστείς, με προσφυγή που θα έκανες, ότι τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικών τελών, δεν είναι φόροι, και επιβάλλονται στους ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων για τη χρησιμοποίηση από τους τελευταίους του οδικού δικτύου της χώρας και την εξεύρεση των αναγκαίων πόρων για τη συγκάλυψη των δαπανών συντήρησης του δικτύου τούτου, όπως με την 428/2005 απόφασή Του έκρινε ο Άρειος Πάγος. Προκύπτει λοιπόν ότι κατ αρχήν, η διοίκηση σου αποστέρησε το δικαίωμα άσκησης προσφυγής…

Πάμε τώρα στο «καλύτερο»: το διοικητικό όργανο, διαρκούσης της προθεσμίας άσκησης της προσφυγής, κωλύεται να προβεί στην ταμειακή βεβαίωση του συνολικού ποσού του χρέους για τα τέλη κυκλοφορίας, το οποίο (χρέος) οριστικοποιείται στην περίπτωση αυτή με την πάροδο Άπρακτης της προθεσμίας ασκήσεως κατ’ αυτής προσφυγής… Άρα από το γεγονός ότι φέτος δεν έγινε νόμιμη κοινοποίηση της καταλογιστικής πράξης των τελών κυκλοφορίας από την οποία (κοινοποίηση) θα ξεκινούσε η προθεσμία για την άσκηση προσφυγής, προκύπτει με βεβαιότητα ότι:

α) δεν υπήρξε ο από το άρθρο 2 Κ.Ε.Δ.Ε. προβλεπόμενος νόμιμος τίτλος ή αυτός είναι άκυρος, δεδομένου ότι το πι-ντι-εφ που σε συνθήκες πλήρους συνταγματικής εκτροπής έβγαλαν στο ιντερνέτ, δεν αποτελεί νόμιμο τίτλο και συνεπώς δεν επιτρέπεται και είναι άκυρη η διοικητική εκτέλεση.

β) η «ταμειακή» ΔΗΘΕΝ «βεβαίωση», που έχουν αναρτήσει για όσους δεν πλήρωσαν στο ιντερνέτ είναι άκυρη, αφού ουδέποτε τους κοινοποιήθηκε καταλογιστική πράξη για τα τέλη κυκλοφορίας και άρα δεν έχει έως σήμερα παρέλθει άπρακτη η προθεσμία ασκήσεως κατ’ αυτής προσφυγής, λόγος για τον οποίο κωλύεται η διοίκηση να προβεί στην ταμειακή βεβαίωση του συνολικού ποσού του χρέους…

Τα παραπάνω (που αποτελούν το πρώτο από τα τρία κεφάλαια τυχόν προσφυγής ή ανακοπής), δημοσιεύεται σε πλήρη ανάπτυξη του νομικού συλλογισμού εδώ.

Ο δεύτερος λόγος (νομικός κι αυτός) συμπυκνώνεται στο έξης πολύ απλό ερώτημα: «καλά ρε παιδιά, αφού ο Βενιζέλος ισχυρίζεται ότι τα τέλη κυκλοφορίας είναι ΦΟΡΟΣ, τότε γιατί απαλλάσσετε από την πληρωμή τους όσους δηλώνουν ακινησία του οχήματος; Αν έτσι έχουν τα πράγματα τότε γιατί δε μου επιτρέπετε να κάνω μια δήλωση ακατοικισίας και για το εξοχικό, μπας κι απαλλαγώ από τους φόρους που το βαρύνουν; Μήπως τελικά παιδιά, τα τέλη κυκλοφορίας είναι τέλη ανταποδοτικά και για αυτό επιτρέπετε την απαλλαγή από αυτά κατόπιν δήλωσης ακινησίας, με τη λογική, ότι πληρώνει μόνο όποιος χρησιμοποιεί το οδικό δίκτυο;» (ποστ εδώ)

Κλείνοντας θα προσπαθήσω να δώσω απάντηση σε ένα δύσκολο ερώτημα: «πως στο καλό μπορεί ο πολίτης να πάει στα δικαστήρια και να αμφισβητήσει τα τέλη κυκλοφορίας, όταν ο κώδικας διοικητικής δικονομίας δεν προβλέπει (ακόμα) προσφυγή ή ανακοπή κατά ατομικής διοικητικής πράξης που εκδίδεται σε πι-ντι-εφ και κοινοποιείται μέσα από δημόσια σελίδα στο ιντερνέτ;»

Ο πρώτος τρόπος είναι να πας στην Εφορία, να πέσεις γονυπετής στα πόδια του έφορα και να τον παρακαλέσεις να σου κοινοποιήσει την «ατομική ειδοποίηση» που έχει αναρτηθεί προς γνώση του οφειλέτη στο... ιντερνέτ! Το βλέπω πάντως απίθανο, αφού λογικά, αν η διοίκηση λειτουργεί υποτυπωδώς έστω, θα δοθεί αυστηρή οδηγία, να μην κοινοποιηθεί «ατομική ειδοποίηση», αφού ο Δικαστής που θα δικάσει την ανακοπή θα ξεχάσει και τα νομικά που ήξερε…. Ο δεύτερος, είναι να παρακαλέσεις τον πρώτο αστυνομικό που πέσει στο δρόμο σου, να σου αφαιρέσει τα στοιχεία κυκλοφορίας του οχήματος, για το λόγο ότι δεν έχεις πληρώσει τέλη κυκλοφορίας (παρεμπίπτον έλεγχος της νομιμότητας είσπραξης των τελών κυκλοφορίας κατόπιν προσφυγής κατά της πράξης αφαίρεσης των στοιχείων κυκλοφορίας του οχήματος).
Αστεία βεβαίως πράγματα, αφού κανείς δεν πρόκειται να το κάνει, ούτε βεβαίως η διοίκηση προτίθεται να ενοχλήσει όσους δεν πλήρωσαν, αφού αν η υπόθεση φτάσει στα δικαστήρια το δημόσιο θα βγει χαμένο (ότι πήραμε πήραμε).

Να μη ξεχάσω και το τελευταίο... Ότι κυκλοφορεί σε διάφορες βερσιόν στο ιντερνέτ, δημοσίευμα που στη Google δίνει 48.600 αποτελέσματα, με τίτλους πηχυαίους, όπως «Κατάσχεση ΙΧ και παρακράτηση μισθού για όσους «ξέχασαν» τα τέλη κυκλοφορίας», «Δυσάρεστες εκπλήξεις για όσους δεν πλήρωσαν τα τέλη κυκλοφορίας», «Αρχίζουν τις κατασχέσεις ΙΧ (και όχι μόνο) για όσους δεν πλήρωσαν τα τέλη»! που πάνω κάτω μου θυμίζουν ετούτο…

alampasis

http://www.logiosermis.net

Περί του ποιόντος:
https://www.youtube.com/watch?v=ASO0Gn3iDh8  

Χωρίς τιμωρία...

Ο  Δρ. Arun Gandhi, εγγονός του Μαχάτμα Γκάντι και ο ιδρυτής του M.K. Gandhi Ινστιτούτου για τη μη-βία, σε μια διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο, μοιράστηκε την ακόλουθη προσωπική του ιστορία ως παράδειγμα της «μη βίας στην ανατροφή των παιδιών»:

“Ήμουν 16 χρονών και ζούσα με τους γονείς μου στο Ινστιτούτο που ο παππούς μου είχε ιδρύσει 18 μίλια έξω από το Durban, στη Νότια Αφρική, μέσα σε φυτείες ζάχαρης. Ήμασταν βαθιά μέσα στη χώρα, χωρίς γείτονες, έτσι οι δύο αδελφές μου κι εγώ  ψάχναμε αφορμή για να πάμε στην πόλη να επισκεφθούμε τους φίλους μας ή να δούμε μια καλή ταινία στο σινεμά.

Μια μέρα, ο πατέρας μου ζήτησε να τον οδηγήσω στην πόλη για ένα ολοήμερο συνέδριο, και έτσι άδραξα την ευκαιρία. Δεδομένου ότι θα πήγαινα στην πόλη, η μητέρα μου έδωσε μια λίστα με ψώνια που χρειαζόταν και  αφού είχα ολόκληρη την ημέρα ελεύθερη, ο πατέρας μου ανέθεσε να διεκπεραιώσω διάφορες δουλειές που εκκρεμούσαν, όπως να πάω το αυτοκίνητο στο συνεργείο για σέρβις.  Όταν τον άφησα στο συνέδριο εκείνο το πρωί μου είπε: «θα σε συναντήσω εδώ στις 5:00 μ.μ. για να επιστρέψουμε στο σπίτι μαζί».

Αφού τέλειωσα βιαστικά τις δουλειές μου, πήγα κατ' ευθείαν στο πλησιέστερο κινηματογράφο. Ήμουν τόσο απορροφημένος από την ταινία που ξέχασα εντελώς την ώρα. Ήταν 17:30 όταν θυμήθηκα το ραντεβού με τον πατέρα μου. Μέχρι να πάω στο συνεργείο να πάρω το αυτοκίνητο και φτάσω στο σημείο όπου ο πατέρας μου περίμενε ήταν σχεδόν 18:00. Με ρώτησε με αγωνία: «Γιατί άργησες;». Ντράπηκα τόσο να του πω ότι έβλεπα ένα καταπληκτικό γουέστερν με τον Τζων Γουέιν και έτσι είπα ψέματα  ότι το αυτοκίνητο δεν ήταν έτοιμο κι έπρεπε να περιμένω. Ο πατέρας μου όμως είχε ήδη τηλεφωνήσει στο συνεργείο. Μόλις αντιλήφθηκε ότι έλεγα ψέματα μου είπε με λύπη: 

«Κάποιο λάθος πρέπει να έχω κάνει στον τρόπο που σε ανέθρεψα  αφού δεν μου έχεις εμπιστοσύνη να μου πεις την αλήθεια. Για να καταλάβω αυτό το λάθος μου θα περπατήσει 18 μίλια μέχρι το σπίτι μόνος μου για να σκεφτώ.»

Έτσι, ντυμένος με το κοστούμι του και τα καλά του παπούτσια, άρχισε να κατευθύνεται προς το σπίτι μέσα στο σκοτάδι περπατώντας πάνω στον κακοτράχαλο χωμάτινο δρόμο. Δεν μπορούσα να τον αφήσω μόνο του, κι έτσι για πεντέμισι ώρες οδηγούσα πίσω του, ακολουθώντας τον και  βλέποντας τον να περνάει όλη αυτή τη δοκιμασία για ένα ηλίθιο ψέμα.

Αποφάσισα τότε, εκείνη τη νύχτα, ότι ποτέ δε θα ξαναέλεγα ψέματα στη ζωή μου. Συχνά σκέφτομαι εκείνο το επεισόδιο και αναρωτιέμαι: «Αν με είχε τιμωρήσει με τον τρόπο που τιμωρούμε εμείς τα παιδιά μας θα είχε καθόλου αξία η τιμωρία;». Δε νομίζω. Θα είχα ίσως υπομείνει  την τιμωρία και θα ξαναέκανα το ίδιο σφάλμα. Αλλά αυτή η μοναδική μη-βίαιη δράση ήταν τόσο ισχυρή που είναι ακόμα ζωντανή μέσα μου σαν να συνέβη χθες. Αυτή είναι η αληθινή δύναμη της μη-βίας.”

http://nekthl.blogspot.gr/

Δεν θα είμαστε ποτέ σε θέση να ξεπληρώσουμε στην Ελλάδα όσα της οφείλουμε

Εξαιρετική ομιλία του Stephen Fry στον οργανισμό Intelligence, που διοργανώνει συζητήσεις για πολλά σημαντικά ζητήματα.

Ο γνωστός Βρετανός ηθοποιός, συγγραφέας, δημοσιογράφος και κωμικός επιχειρηματολογεί πάνω στην άποψη πως τα μάρμαρα του Παρθενώνα πρέπει να επιστραφούν στην Αθήνα.

Η ομιλία εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=J0IYBCCBA0g

Στη γαλήνη της αγκαλιάς...

«Χρειαζόμαστε τέσσερις αγκαλιές τη μέρα για να επιβιώσουμε, οκτώ αγκαλιές την ημέρα για να συντηρηθούμε και δώδεκα αγκαλιές την ημέρα για να αναπτυχθούμε», έχει πει η αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια Virginia Satir. Και οι επιστήμονες, όσο και η αίσθηση που αποκομίζουμε μετά από μια ζεστή αγκαλιά με ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, φροντίζουν να το αποδείξουν με χειροπιαστά στοιχεία, τα οποία συγκεντρώνουμε παρακάτω. Με μια προτροπή: Αγκαλιάστε περισσότερο, κάνει καλό.

*Η αγκαλιά νικά την κατάθλιψη
Και όχι μόνο: Η μοναξιά, ο θυμός και κάθε αρνητικό συναίσθημα καταπολεμάται από την οξυτοκίνη, την ορμόνη που παράγει ο οργανισμός μας όταν αγκαλιαζόμαστε. Παράλληλα, αυξάνονται τα επίπεδα σεροτονίνης, της «ουσίας της ευτυχίας».

*Η αγκαλιά τονώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα
Η ήπια πίεση που επιτυγχάνεται με την επαφή του στέρνου μας με αυτό κάποιου άλλου και το συναισθηματικό φορτίο που αυτή δημιουργεί ενεργοποιεί τον θυμοειδή αδένα του εγκεφάλου, ο οποίος ρυθμίζει και εξισορροπεί την παραγωγή λευκών αιμοσφαιρίων. Τα οποία με την σειρά τους φροντίζουν να μας κρατούν υγιείς. Η αύξηση της αιμοσφαιρίνης, άλλωστε, που επιτυγχάνεται με την αγκαλιά ενός αγαπημένου προσώπου βοηθά στην μεταφορά του οξυγόνου στον οργανισμό και την επούλωσή του μετά από μία ασθένεια.

*Η αγκαλιά κρατά την καρδιά υγιή
Η υψηλή αρτηριακή πίεση είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων. Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει πως ο εναγκαλισμός μπορεί να μειώσει την πίεση και επομένως να μειώσει τον κίνδυνο αυτό.

*Η αγκαλιά βοηθά τις σχέσεις μας
Μπορεί η αγκαλιά να αποτελεί έκφραση και απότοκο της καλής μας σχέσης με τον/την σύντροφό μας, αλλά το ίδιο ισχύει και αντίστροφα: Οι συχνές αγκαλιές, που παράγουν τις ορμόνες της σεροτονίνης και της ντοπαμίνης, βοηθούν στην διατήρηση της αρμονίας μεταξύ δύο συντρόφων και το χτίσιμο μιας καλής σχέσης.

*Η αγκαλιά τονώνει την αυτοπεποίθησή μας
Διότι δεν αποτελεί μόνο δείγμα της αγάπης κάποιου άλλου προς το πρόσωπό μας, αλλά μας βοηθά και εμάς τους ίδιους να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Από την στιγμή που γεννιόμαστε, άλλωστε, λαμβάνουμε την αγάπη των γονιών μας κυρίως μέσα από το άγγιγμά τους, κάτι που μας επιβεβαιώνει ότι την αξίζουμε. Αυτό, λένε οι επιστήμονες, «εγγράφεται» στα κύτταρά μας και οι αγκαλιές καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής μας, μας θυμίζουν αυτή τη σύνδεση του σωματικού επιπέδου με την ικανότητα να αγαπάμε τον εαυτό μας και να τον εκτιμάμε.

*Η αγκαλιά βοηθά το νευρικό σύστημα
Συγκεκριμένα, η γαλβανική απόκριση της επιδερμίδας μας σε μια αγκαλιά αποδεικνύει την αγωγιμότητα του δέρματός μας, του οποίου η υγρασία και το ηλεκτρικό φορτίο μπορεί να μεταβληθεί και να εξισορροπηθεί χάρη σε ένα άγγιγμα.

*Η αγκαλιά μας μαθαίνει να δίνουμε και να παίρνουμε
Πάντα χρειάζονται δύο (τουλάχιστον) για μια αγκαλιά, κάτι που μας μαθαίνει με τον πιο άμεσο τρόπο πως όταν δίνουμε, αυτόματα παίρνουμε. Ουσιαστικά, η αγκαλιά μας διδάσκει πως η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που… ρέει σε διπλή κατεύθυνση.

*Η αγκαλιά μας απελευθερώνει
Όταν αγκαλιάζουμε κάποιον, σταματάμε αυτόματα να σκεφτόμαστε οτιδήποτε άλλο: Η ενέργεια της αγκαλιάς μας κατακλύζει, μας αποσυνδέει από τις σκέψεις μας και μας επιτρέπει να επικεντρωθούμε στα συναισθήματά μας. Έχετε παρατηρήσει πως κατά την διάρκεια της αγκαλιάς μπορείτε να ακούσετε τον χτύπο της καρδιάς σας και να εστιάσετε στην αναπνοή σας; Αυτό συμβαίνει για παράδειγμα και όταν διαλογιζόμαστε ή όταν γελάμε – όλα τα παραπάνω αποτελούν διαδικασίες που μας βοηθούν να αφεθούμε στη στιγμή και να νιώσουμε καλύτερα.

http://bemary.com

Γενετικό τρικ επέτρεψε στα λουλούδια να κατακτήσουν τον πλανήτη

Ουάσινγκτον

Πριν από περίπου 160 εκατομμύρια χρόνια, ο πλανήτης γέμισε ξαφνικά λουλούδια. Η εξάπλωσή τους ήταν μάλιστα τόσο γρήγορα ώστε χαρακτηρίστηκε από το Δαρβίνο «απαίσιο μυστήριο» της φύσης. Το γονιδίωμα ενός ζωντανού απολιθώματος στο βασίλειο των φυτών αποκαλύπτει τώρα το γενετικό τρικ που έδωσε στα λουλούδια το πάνω χέρι.

Ολόκληρες γενιές επιστημόνων προσπάθησαν να λύσουν το παζλ

Τα φυτά που παράγουν άνθη, γνωστά ως αγγειόσπερμα, αποτελούν σήμερα τη συντριπτική πλειονότητα των φυτών σε όλο τον πλανήτη. Πιστεύεται ότι προήλθαν από τα γυμνόσπερμα, φυτά χωρίς πραγματικά άνθη, στα οποία κατατάσσονται τα σημερινά κωνοφόρα.

Ερευνητές αμερικανικών ιδρυμάτων παρουσιάζουν τώρα στο περιοδικό Science το γονιδίωμα του δέντρου Amborella trichopoda, το οποίο φύεται αποκλειστικά στο κύριο νησί της Νέας Καληδονίας στον Ειρηνικό, και θεωρείται ζωντανό απολίθωμα.

Το Amborella θεωρείται ο πλησιέστερος σύγχρονος συγγενής των πρώτων αγγειόσπερμων φυτών -η εξελικτική γραμμή του διαχωρίστηκε από τα υπόλοιπα αγγειόσπερμα λίγο μετά το άνοιγμα του πρώτου μπουμπουκιού στον πλανήτη.

Η σύγκριση του γονιδιώματός του με τα γονιδιώματα άλλων φυτών δείχνει τώρα να επιβεβαιώνει μια θεωρία που είχε προταθεί ως απάντηση στο «απαίσιο μυστήριο» του Δαρβίνου: πριν από περίπου 200 εκατ. χρόνια, οι πρόγονοι των ανθοφόρων φυτών υπέστησαν διπλασιασμό του γενετικού υλικού τους.

Το φαινόμενο είναι γνωστό ως πολυπλοειδία και είναι σύνηθες ακόμα και στα σημερινά φυτά -η πατατιά, για παράδειγμα, φέρει δύο έως έξι αντίγραφα κάθε γονιδίου και κάθε χρωμοσώματος.

Η αντιγραφή ενός γονιδίου σε πολλά αντίτυπα μέσα στο ίδιο γονιδίωμα πιστεύεται ότι δίνει στην εξέλιξη περιθώριο για αλλαγές: το αρχικό γονίδιο μπορεί να διατηρήσει τη λειτουργία του, αφήνοντας έτσι τα αντίγραφά του να μεταλλαχθούν και να αναλάβουν τελικά νέες λειτουργίες.

Τα ίδια τα άνθη αποτελούν εξάλλου παράδειγμα για το πώς μπορεί αυτό να συμβεί: τα πέταλα και τα σέπαλα των λουλουδιών σχηματίζονται από διαφοροποιημένα αντίγραφα γονιδίων τα οποία αρχικά εμπλέκονταν στον σχηματισμό των φύλλων. Με άλλα λόγια, τα σέπαλα και τα πέταλα είναι διαφοροποιημένα φύλλα.

«Ο διπλασιασμός του γονιδιώματος μπορεί επομένως να προσφέρει μια εξήγηση στο "απαίσιο μυστήριο" του Δαρβίνου -τη φαινομενικά απότομη εμφάνιση νέων ειδών ανθοφόρων φυτών την Κρητιδική περίοδο» λέει ο Κλοντ ντεΠαμφιλίς του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

«Ολόκληρες γενιές επιστημόνων προσπάθησαν να λύσουν αυτό το παζλ» επισημαίνει.

Η ομάδα του ήταν τυχερή που πρόλαβε να λύσει το απαίσιο μυστήριο, αφού η μοναδική Amborella επιζεί σήμερα μόνο σε 18 σημεία της Νέας Καληδονίας και το μέλλον της είναι αβέβαιο.

Τα αποτελέσματα των γενετικών συγκρίσεων παρουσιάζονται σε τρεις επιμέρους μελέτες στο Science, διαθέσιμες εδώ.

Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης

Newsroom ΔΟΛ

Ας ξεφύγουμε από το μαρτύριο του Σίσυφου

Ο Σίσυφος ήταν από τους πιο ονομαστούς παλιούς ήρωες, γιός του Αιόλου, είχε χτίσει την Εφύρα –τη σημερινή Κόρινθο- όπου είχε γίνει και βασιλιάς της. Δεν ήταν η παλικαριά που τον είχε κάνει ξακουστό, γιατί δεν είχε κάνει ατομικούς άθλους ούτε πήρε μέρος σε εκστρατείες. Τη φήμη του τη χρωστούσε στη μεγάλη του εξυπνάδα και στην πονηριά του. Κατέστρωνε πανούργα σχέδια σε βάρος θεών. Ακόμη και το θάνατο μαζί με τους θεούς του Κάτω Κόσμου ξεγέλασε τον καιρό που κινδύνεψε να πεθάνει πριν της ώρας του.

Όταν λοιπόν, κάποτε ο Δίας έκλεψε την Αίγινα την κόρη του ποταμού Ασωπού, ο Σίσυφος τον είδε από το παλάτι του. Σε λίγο έφτασε ο Ασωπός γυρεύοντας τη χαμένη του κόρη, και ο Σίσυφος του μαρτύρησε ότι ο κλέφτης της θυγατέρας του ήτανε ο Δίας, ο οποίος για να τον εκδικηθεί παρακάλεσε τον αδελφό του τον Πλούτωνα να στείλει τον Θάνατο να πάρει τον καταδότη στον Κάτω Κόσμο, εκείνος όμως κατάφερε να τον ξεγελάσει και να τον αλυσοδέσει.

Από την ώρα που ο Θάνατος βρέθηκε δεμένος, ακολούθησαν χρόνια που κανείς πια δεν πέθαινε και η Γη άρχισε να στενάζει κάτω από το βάρος των πολλών ανθρώπων. Στο τέλος κατέβηκε ο Άρης, σταλμένος από το Δία και ελευθέρωσε τον Θάνατο. Του Θανάτου η πρώτη δουλειά τώρα ήτανε να αρπάξει τον Σίσυφο και να τον παραδώσει στους Θεούς του Κάτω Κόσμου. Ο πανούργος βασιλιάς Σίσυφος όμως δεν ήθελε να παραδεχτεί την ήττα του και πριν πεθάνει, έδωσε εντολή στη γυναίκα του να μην του προσφέρει καμία από τις καθιερωμένες για τους νεκρούς θυσίες.

Έτσι νεκρός πια, μια μέρα ο Σίσυφος παρουσιάζεται στη βασίλισσα του Άδη, την Περσεφόνη και της λέει θυμωμένος τάχα.. ‘Δώσε μου λίγες μέρες άδεια να ανέβω στη γη για να τιμωρήσω τη γυναίκα μου. Ακόμη καλά-καλά δεν πέθανα και με ξέχασε! Ακούς εκεί να μην κάνει καμία από τις προσφορές που μου ανήκουν! Και δεν είμαι εγώ μόνον ο αδικημένος, είστε κι εσείς που χάνετε το μερίδιό σας από τις προσφορές. Η Περσεφόνη ξεγελιέται και τον αφήνει να γυρίσει στο φως του ήλιου. Από τότε κατάφερε να μείνει στον Απάνω Κόσμο. Ο Θάνατος θα το συλλογιόταν πολύ να ξανάρθει, μήπως του κάνει πάλι καμία άσχημη δουλειά ο Σίσυφος!

Πως και πότε βρέθηκε οριστικά στον Άδη –οπωσδήποτε σε βαθιά γεράματα- κανείς δεν ήξερε να πει. Τον είχαν θάψει στον Ισθμό, αν και λίγοι ήταν οι σύγχρονοί του Εφυραίοι (Κορίνθιοι) που γνώριζαν που ακριβώς βρισκόταν ο τάφος του. Στον Κάτω Κόσμο όμως τον περίμεναν μεγάλα μαρτύρια, όχι τόσο γιατί είχε εξαπατήσει τους Κάτω Θεούς, όσο γιατί ο Δίας δεν ξεχνούσε πως ο Σίσυφος είχε ανακατευτεί στις ερωτικές του υποθέσεις. Για όποιο όμως από τα ανομήματά του και να πλήρωνε, βρέθηκε καταδικασμένος στον Άδη να ανεβάζει, σπρώχνοντας με χέρια και με πόδια, λουσμένος στον ιδρώτα και πνιγμένος στη σκόνη, έναν πελώριο βράχο σ’ ένα απότομα ύψωμα, μόλις όμως κόντευε να τον φτάσει στην κορυφή, ο βράχος του ξέφευγε και κατρακυλούσε πίσω ως κάτω. Ο Σίσυφος ξανάρχιζε τον αγώνα, χωρίς να παίρνει ποτέ τέλος το μαρτύριό του!

Για την πονηριά του Σίσυφου έχει να λέει ο κόσμος όλος! Ο Όμηρος, ο Πίνδαρος, ο Θέογνις, ο Αριστοφάνης, ο Αισχύλος και πολλοί άλλοι τον παρουσιάζουν ως πρότυπο εξυπνάδας και προνοητικότητας. Το όνομά του προελληνικό, το ετυμολογούν από το σι(=θεός) και συφός(=σοφός), ώστε Σίσυφος= θεόσοφος.

Στο ομώνυμο δοκίμιό του, ο συγγραφέας και στοχαστής Albert Camus χρησιμοποίησε τον παραπάνω μύθο προκειμένου να μιλήσει για την παράλογη καθημερινότητα του ανθρώπου. Όπως αναφέρει, το μαρτύριο του Σίσυφου γίνεται πιο τραγικό γιατί ο ήρωας έχει συνείδηση του μαρτυρίου του και στηρίζεται στην ελπίδα ότι μπορεί την επόμενη φορά να τα καταφέρει… αλλά κάθε φορά βιώνει ξανά τον πόνο της ματαίωσης. Υποστηρίζει ότι γεύεται για μία μόνο στιγμή την ελευθερία. Εκείνη τη μοναδική στιγμή που τελειώνει το σπρώξιμο του βράχου πριν ακόμη ξεκινήσει πάλι από την αρχή.

Τα κύρια χαρακτηριστικά σημεία του μύθου είναι ο φαύλος κύκλος της επαναλαμβανόμενης τιμωρίας του και ο ουσιαστικός λόγος της. Το επίπονο, συνεχές, επαναλαμβανόμενο ανέβασμα του βράχου στην κορυφή και το ακόλουθο κατρακύλισμα. Ο λόγος της τιμωρίας του είναι η προδοσία των θεών και ειδικότερα η κατάλυση του θανάτου, όχι μόνον για τον εαυτό του μα και για ολόκληρη την ανθρωπότητα, κάτι που οι ζηλόφθονοι θεοί το απαγόρευαν ρητά, το θεωρούσαν ‘ύβρη’ και το τιμωρούσαν με βασανισμούς. Επειδή ο Σίσυφος βρήκε τον τρόπο να ξεγελάσει τους θεούς κατορθώνοντας δύο φορές να νικήσει τον θάνατο, να κάνει πραγματικότητα ένα από τα πιο ουτοπικά όνειρα της ανθρωπότητας οι θεοί του επέβαλαν την πιο τρομερή καταδίκη. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα στον κόσμο από το να αναγκαζόμαστε να επαναλαμβάνουμε για πάντα μια πράξη μάταιη και ανέλπιδη. Είναι παράλογο να κάνουμε προσπάθειες που δεν έχουν νόημα, που το τέλος τους θα είναι πάλι η ίδια αρχή. Είναι τραγικό όταν συνειδητοποιούμε αυτές τις άσκοπες προσπάθειες και ενέργειές μας. Είναι βέβαιο ότι θα μας οδηγήσουν στην ματαιότητα και την κατάθλιψη.

Νοιώθω την ανάγκη να εκφράσω τον προβληματισμό μου παρακολουθώντας τους Σίσυφους που κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Αυτούς που αδιαμαρτύρητα σηκώνουν τους δικούς τους βράχους υπομένοντας καρτερικά το μαρτύριο της δικής τους αποτυχίας, στον φαύλο κύκλο που επαναλαμβάνουν βασανιστικά γνωρίζοντας ότι δε μπορούν να ξεφύγουν από τη μοίρα τους. Όσο πιο πολύ συνειδητοποιούν την κατάστασή τους, τόσο περισσότερο δένονται, γίνονται ένα, με το πρόβλημά τους δηλαδή με το βράχο τους! Οι σημερινοί ‘Σίσυφοι’ που αποφάσισαν να υπομείνουν την τιμωρία τους για να υποστηρίξουν τις παρελθοντικές τους επιλογές αυτοκαταστρέφονται! Ας ξεφύγουμε από το μαρτύριο του Σίσυφου… πληρώσαμε για τις επιλογές μας, εξαγνιστήκαμε! Ας πάψουμε να προσπαθούμε για ότι φαντάζει μάταιο, γιατί η ίδια η ζωή δεν είναι μάταιη, έχει νόημα! Ας αναζητήσουμε το σκοπό της ύπαρξής μας. Ο καθένας από εμάς δίνει μόνος του το νόημα της ζωής του, σταματώντας την παράλογη επανάληψη, καθορίζοντας μόνος του τη μοίρα του. Από τη γέννησή μας μαθαίνουμε να σηκώνουμε πέτρες, κοτρόνες, βράχους. Είναι η άσκηση που μας βοηθάει να αναπτυσσόμαστε πνευματικά αναγνωρίζοντας κάθε φορά το βράχο μας που ποτέ δεν έχει τον ίδιο όγκο ή το ίδιο βάρος γιατί και αυτός αλλάζει ανάλογα με την εξέλιξή μας.

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

Παράλληλοι γενετικοί κώδικες στο DNA

Επιστήμονες στις ΗΠΑ, με επικεφαλής τον Γιάννη Σταματογιαννόπουλο, καθηγητή γενετικής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ουάσιγκτον του Σιάτλ, βρήκαν έναν δεύτερο γενετικό κώδικα μέσα στο DNA.

H ομάδα του Σταματατογιαννόπουλο ανακάλυψε πως το γονιδίωμα χρησιμοποιεί τον γενετικό κώδικα για να «γράψει» δύο διαφορετικές «γλώσσες» βιολογικού προγραμματισμού. Η μία κωδικοποιεί και κατευθύνει τις πρωτεΐνες και η άλλη καθοδηγεί το κύτταρο σχετικά με το πώς τα γονίδια θα ελέγχονται. Η μια «γλώσσα» είναι «γραμμένη» πάνω στην άλλη και γι' αυτό ο δεύτερος κώδικας είχε παραμείνει για τόσο καιρό κρυφός.

«Εδώ και πάνω από 40 χρόνια», δήλωσε ο ελληνικής καταγωγής επιστήμονας, «υποθέταμε ότι οι αλλαγές στο DNA που επιδρούν στον γενετικό κώδικα, έχουν επίπτωση απλώς στη δημιουργία των πρωτεϊνών. Τώρα ξέρουμε ότι αυτή η έως τώρα κεντρική υπόθεση για την ανάγνωση του ανθρωπίνου γονιδιώματος αποτελούσε μόνο το ήμισυ της εικόνας. Τα νέα ευρήματα φανερώνουν πως το DNA είναι μια απίστευτα ισχυρή συσκευή αποθήκευσης πληροφοριών, την οποία η φύση έχει αξιοποιήσει με απρόσμενους τρόπους».

Ο κανονικός γενετικός κώδικας χρησιμοποιεί ένα βιοχημικό «αλφάβητο» 64 «γραμμάτων», που λέγονται κωδικόνια. Η ομάδα του Σταματογιαννόπουλου βρήκε ότι μερικά κωδικόνια μπορούν να έχουν δύο «νοήματα», ένα (ήδη γνωστό) που αφορά τη δημιουργία των πρωτεϊνών και ένα δεύτερο (άγνωστο έως τώρα) που αφορά τον έλεγχο των γονιδίων. Οι δύο αυτοί κώδικες φαίνεται να έχουν εξελιχτεί διαχρονικά σε συνάφεια μεταξύ τους. Έτσι, οι εντολές που αφορούν τον έλεγχο των γονιδίων (ο δεύτερος κώδικας) βοηθάνε να σταθεροποιηθούν ορισμένα επωφελή για τον οργανισμό χαρακτηριστικά των πρωτεϊνών.

Η σημασία της ανακάλυψης είναι δυνητικά μεγάλη για το πεδίο της ιατρικής και της φαρμακευτικής. «Το γεγονός ότι ο γενετικός κώδικας μπορεί να γράφει ταυτόχρονα δύο είδη πληροφοριών, σημαίνει ότι πολλές αλλαγές στο DNA που φαίνονται να μεταβάλουν τις αλληλουχίες των πρωτεϊνών, μπορεί επίσης στην πραγματικότητα να διαταράσσουν τα προγράμματα ελέγχου των γονιδίων και έτσι να προκαλούν ασθένειες», δήλωσε ο Σταματογιαννόπουλος.

Ο ελληνικής καταγωγής επιστήμονας σπούδασε βιολογία στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ της Καλιφόρνια και ιατρική στο πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον, ενώ ειδικεύτηκε στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης.

*Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση:
http://www.sciencemag.org/content/342/6164/1367.abstract

http://www.defencenet.gr

Η σκέψη μορφοποιεί την ύλη

Ο άνθρωπος μέσω της εγκεφαλικής του ενεργειακής στόχευσης είναι ο δημιουργός της μελλοντικής υλικής του πραγματικότητας.
Είμαστε ό,τι σκεφτόμαστε.

Η διάλεξη του καθηγητή κ. Μάνου Δανέζη εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=lbYr3WCv7w0

Στην Ισπανία, στην Ιταλία, αποφασίζουν με ποιόν θα πάνε και ποιόν θ'αφήσουν...

Στην Ιταλία έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι είναι ένας λαός αστυνομία, και πολίτες, και άρχισαν να κάνουν πορείες μαζί! Δεν μιλάμε για οποιουσδήποτε αστυνομικούς αλλά για τα ιταλικά riot police (ΜΑΤ), αυτά που το σύστημα περιμένει να το προστατέψουν. Όπως καταλάβατε στην Ιταλία ανησυχούν πολύ, γιατί αν κατεβάσουν τις ασπίδες δεν υπάρχει κανείς να τους προστατέψει.
Αίσθηση και πρωτοσέλιδα έχει προκαλέσει, η κίνηση αστυνομικών να βγάλουν τα κράνη τους υπό το χειροκρότημα διαδηλωτών που στέκονταν απέναντί τους μπροστά από την έδρα της Περιφέρειας του Πιεμόντε στην Πιάτσα Καστέλο του Τορίνο.
Ανάλογη κίνηση αλληλεγγύης προς τους διαδηλωτές καταγράφηκε στη Γένοβα. Διαδηλωτές ζήτησαν από τους αστυνομικούς να βγάλουν τα κράνη και όταν το έκαναν άρχισαν να τους αγκαλιάζουν και να τους φιλούν πανηγυρίζοντας και φωνάζοντας «όλοι μαζί».
Το συνδικάτο των αστυνομικών Siulp εξέφρασε και με επίσημη ανακοίνωσή του την αλληλεγγύη του προς τους κλάδους που διαδηλώνουν εναντίον της υψηλής φορολογίας και των μέτρων λιτότητας που έχουν γονατίσει τους Ιταλούς.
«Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και συμμεριζόμαστε πλήρως τους λόγους που οδήγησαν στις διαμαρτυρίες που βρίσκονται σε εξέλιξη. Στηρίζουμε την διαμαρτυρία των πολιτών που ζητούν να σταματήσει άμεσα ο στραγγαλισμός και η εκμετάλλευση των ιταλικών οικογενειών» αναφέρει ο γραμματέας του συνδικάτου, Φελίτσε Ρομάνο.
Η ηγεσία της αστυνομίας επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις κάνοντας λόγο για μία «συνηθισμένη κίνηση, η οποία εξηγείται από το ότι η βάρδια των συγκεκριμένων οργάνων της τάξης είχε μόλις λήξει», όμως το συνδικάτο την διέψευσε.
Όπως βλέπετε το σύστημα θέλει να ελπίζει ότι η αστυνομία θα είναι δικιά του.

http://www.youtube.com/watch?v=_jqzUX8fkMk


http://www.defencenet.gr

Η πολίτης που μίλησε με τη γλώσσα όλων μας

http://www.youtube.com/watch?v=KriIRC3hEYY

Τα παιδιά του μέλλοντος

Αποσπάσματα από το έργο του Βίλχελμ Ράιχ «Τα παιδιά του μέλλοντος»:

Ο έρωτας, η εργασία κι η γνώση είναι οι αστείρευτες πηγές της ζωής μας. Αυτές πρέπει να την κυβερνούν. (σ.7)

Παιδιά της μελλοντικής εποχής
Διαβάζοντας αυτό το φύλλο της οργής
Να ξέρετε πως σε παλιότερα χρόνια
Ο έρωτας ο γλυκός λογιάζονταν για κρίμα. (σ.8 πρόλογος του Γουίλιαμ Μπλέηκ)

Πάντα, σ’ όλη μου τη ζωή, αγαπούσα τα μωρά, τα παιδιά και τους νέους, κι αυτά το ίδιο πάντα μ’ αγαπούσαν και μ’ ένιωθαν.
Τα μωρά μου χαμογελούσαν γιατί είχα μαζί τους μια βαθιά επαφή και πολλές φορές, παιδιά δυο και τριών χρόνων γίνονταν σκεπτικά και σοβαρά μόλις με κοίταζαν.
Ήταν αυτό ένα από τα μεγάλα και ευτυχή προνόμια που είχα στη ζωή μου,
και θέλω να εκφράσω κατά κάποιο τρόπο την ευγνωμοσύνη μου για τούτη την αγάπη που μου χάρισαν οι μικροί μου φίλοι.
Είθε η μοίρα και ο μεγάλος ωκεανός της ζωντανής ενέργειας, απ’ όπου ήρθαν κι όπου αργά ή γρήγορα θα επιστρέψουν,
να τους ευλογήσουν με ευτυχία, ευδαιμονία κι ελευθερία στη ζωή τους.
Ελπίζω να ‘χω συμβάλει κι εγώ αρκετά στη μελλοντική τους ευτυχία (σ.9 πρόλογος του Βίλχελμ Ράιχ).

Αυτά τα όμορφα, άδολα και χαρούμενα πλάσματα, τα μωρά, πώς άραγε γίνονται σαν κι εμάς, άνθρωποι ανασφαλείς, μπερδεμένοι, ανίκανοι να ζήσουν μαζί αρμονικά, άνθρωποι που γυρεύουν τα υπέρμετρα πλούτη, την περισσή εξυπνάδα, τη ζηλευτή ομορφιά, την παγκόσμια φήμη, όπια και αν είναι αυτή, άνθρωποι που αναζητούν κάποτε το Θεό (που κάπου μοιάζει να είναι κρυμμένος) και ελπίζουν να μη τους μοιάσουν τα παιδιά τους;
Γεννιόμαστε άγγελοι και γινόμαστε απολωλότα πρόβατα.
Κι όπως μαθαίνουμε διαβάζοντας τους παλιότερους, έτσι γινόταν πάντα. Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί εμείς οι άνθρωποι, που είμαστε από κάθε άποψη τα πιο νοήμονα από όλα τα ζώα, δεν καταφέρνουμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που ο κάθε σκύλος, φάλαινα ή ποντίκι αυτόματα γνωρίζει, ότι είναι μέρος της φύσης κι ότι πρέπει να συνεργάζεται μαζί της, να υπακούει στους νόμους της;
Γιατί αποξενωνόμαστε από τη ζωή;
Ποιο είναι το λάθος μας;
Ποιο είναι το λάθος μας στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;

Ο Ράιχ πάντα έθετε ερωτήματα σαν κι αυτά. Ήταν από τους σπάνιους εκείνους ανθρώπους που μπορούν και βγαίνουν έξω από τον πολιτισμό τους για να εξετάσουν με αμερόληπτη ματιά.
Αυτό το βιβλίο περιέχει ένα μέρος από το τεράστιο έργο του Ράιχ σχετικά με την ανθρώπινη παθολογία.
Αποτελείται από μελέτες, που έγιναν ανάμεσα στα 1926 και 1952, για τις βλάβες που προκαλούμε στα παιδιά μας όταν καταστέλλουμε τις φυσικές τους παρορμήσεις, μερικές από τις οποίες είναι σεξουαλικές.
Το ενδιαφέρον που έχουν αυτές οι μελέτες είναι κάθε άλλο παρά εφήμερο. Μέσα σ’ ένα κόσμο όπου τα έθνη ετοιμάζουν την εξόντωσή τους, τη δική τους και ολόκληρου του πλανήτη, για να επιβάλουν αποφασιστικά τις διάφορες ιδεολογικές τους απόψεις, εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να μελετάμε με ζήλο καθετί που μπορεί μνα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς βρεθήκαμε σ’ αυτή την τρομακτική θέση (σ.11 πρόλογος του Γουίλιαμ Στάιγκ 1983).

Όταν ένα παιδί γεννιέται, βγαίνει μέσα από μια ζεστή μήτρα θερμοκρασίας 37 βαθμών σ’ ένα περιβάλλον 18-20 βαθμών.
Το σοκ της γέννησης μεγάλο κακό.
Μα θα μπορούσε να αντέξει αν δεν γίνονταν τα υπόλοιπα.
Μόλις βγει έξω, το σηκώνουν από τα πόδια και το χτυπούν στα πισινά.
Το πρώτο καλωσόρισμα είναι χαστούκι. Και το επόμενο: το παίρνουν από τη μητέρα. 
Είναι κάτι που μετά από 100 χρόνια θα φαίνεται απίστευτο.
Επίσης, πριν από 6 ή 7 χιλιάδες χρόνια, οι Εβραίοι καθιέρωσαν την περιτομή.
Κόψιμο του πέους.
Αυτό είναι δολοφονία.
Η περιτομή είναι από τα χειρότερα που μπορούν να γίνουν στα παιδιά.
Και ύστερα έρχεται το χειρότερο:
το καημένο το παιδί, το μωρό, πασχίζει συνέχεια να τεντωθεί, να βρει κάποια ζεστασιά, από κάπου να πιαστεί.
Πλησιάζει τη μητέρα κι αγγίζει τα χείλη του στη μητρική θηλή.
Τι γίνεται τότε;
Η θηλή είναι κρύα ή δεν ορθώνεται ή δε βγάζει γάλα ή το γάλα είναι κακό. Και τι κάνει λοιπόν αυτό το μωρό.
Λέει «όχι».
Από το πρώτο κιόλας ξεκίνημα, αρχίζει να αναπτύσσεται το μίσος.
Εδώ αρχίζει να αναπτύσσεται, το «όχι», το μεγάλο «όχι» της ανθρωπότητας.
Κι ύστερα ρωτάτε γιατί άραγε ο κόσμος έχει τέτοια χάλια. (σ.13 Η πηγή του ανθρώπινου «όχι»)

Τον περασμένο αιώνα (εννοεί τον 19ο) οι γονείς και οι παππούδες μας προσπάθησαν πολλές φορές να διαπεράσουν το τείχος του κοινωνικού κακού με κάθε είδους κοινωνικές θεωρίες, πολιτικά προγράμματα, μεταρρυθμίσεις, ψηφίσματα και επαναστάσεις.
Και όλες τις φορές απέτυχαν οικτρά.
Όλες οι προσπάθειες για βελτίωση της τύχης του ανθρώπου απέτυχαν.
Το χειρότερο όμως ήταν ότι με κάθε νέα προσπάθεια, η αθλιότητα γινόταν ακόμα βαθύτερη και η εμπλοκή ακόμα χειρότερη.
Προσπαθήσαμε απεγνωσμένα να πηδήξουμε προς την ελευθερία με αλυσοδεμένα πόδια και πέσαμε. (σ.15)

Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να πούμε στα παιδιά μας πώς να φτιάξουν το μέλλον τους, αφού αποδειχτήκαμε ακατάλληλοι να φτιάξουμε το δικό μας παρόν.
Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε ωστόσο, είναι να πούμε στα παιδιά μας πού και πώς αποτύχαμε.
Δεν είναι δυνατό να ελπίζουμε ότι θα φτιάξουμε ανεξάρτητους ανθρώπους,
όταν η αγωγή των παιδιών βρίσκεται στα χέρια των πολιτικών.
Δεν πρέπει να παραδίνουμε τα παιδιά μας σε τέτοιο άθλιο τρόπο (σ.16).

Το νεογέννητο παιδί είναι, πρώτα απ’ όλα, ένα μέρος της ζωντανής φύσης, ένα οργονοτικό σύστημα που διέπεται από ορισμένους βιοενεργειακούς νόμους. Κανείς δε μπορεί να αρνηθεί το γεγονός ότι η ζωντανή φύση είναι ένας χώρος ζωής απείρως ευρύτερος από την εκκλησία, το κράτος ή ένα συγκεκριμένο πολιτισμό (σ.23).

Ενώ η φύση έχει την τάση να συνενώνει την ανθρωπότητα με τις βαθιές αρχές της ζωής, η πολιτιστική, η θρησκευτική η κρατική και οι άλλες αρχές, τείνουν αυτόματα να καταλύσουν και να διασπάσουν αυτή τη βασική ενότητα της παγκόσμιας ανθρώπινης ύπαρξης (σ.24)

Τα παιδιά, όπως και τα άλλα ζώα, γεννιούνται παντού χωρίς θωράκιση.
Ο αθωράκιστος άνθρωπος μπορεί και αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με άνεση.
Έχει αποδειχθεί ότι οι οργανισμοί που λειτουργούν σύμφωνα με το φυσικό νόμο είναι απαλλαγμένοι από βιοπάθειες (σ.25).

Το σκότωμα της φυσικής αρχής είναι που δημιουργεί τη δευτερογενή διεστραμμένη και βίαιη φύση, τη λεγόμενη ανθρώπινη φύση, κι ότι αυτά ακριβώς τα τεχνητά πολιτιστικά κατασκευάσματα δημιουργούν τις αναγκαιότητες της καταναγκαστικής ηθικής και των σκληρών νόμων.
Εκείνο που ευθύνεται πρωταρχικά για τη συστηματική θωράκιση κάθε καινούργιας γενιάς είναι ο τρόμος που κυριεύει το θωρακισμένο ανθρώπινο ζώο καθώς αντικρίζει κάθε εκδήλωση της ζωής.
Το βίαιο μίσος που στηρίζεται στον τρόμο είναι αυτό που κανονίζει τη θωράκιση του νεογέννητου παιδιού (σ.26).

Στις επανειλημμένες και απεγνωσμένες της προσπάθειες να διαπεράσει την ακαμψία,
η ερωτική παρόρμηση του θωρακισμένου ανθρώπου μετατρέπεται σε μίσος.
Ο άνθρωπος δε θέλει να μισεί.
Η θωράκισή του τον αναγκάζει.
Τώρα ξέρουμε ότι η σκληρότητα του ανθρώπου στρέφεται κυρίως εναντίον εκείνου που πιο πολύ επιθυμεί.
Τώρα φαίνεται ξεκάθαρα γιατί όσο μιλά για «ειρήνη», άλλο τόσο κάνει «πόλεμο» (σ.27).

Το βασικό έργο κάθε παιδαγωγικής που κατευθύνεται από το συμφέρον του παιδιού και όχι από το συμφέρον των κομματικών προγραμμάτων, του κέρδους, της εκκλησίας κλπ., είναι να απομακρύνει κάθε εμπόδιο που βρίσκεται στο δρόμο αυτής της φυσικά δοσμένης παραγωγικότητας και πλαστικότητας της βιολογικής ενέργειας.
Πρέπει να μαθαίνουμε απ’ τα παιδιά κι όχι να τους επιβάλουμε τις δικές μας στραβές ιδέες και κακές έξεις που έχουν ήδη αποδειχθεί εξαιρετικά καταστροφικές και γελοίες για κάθε νεώτερη γενιά.
Ας αφήσουμε τα παιδιά να αποφασίσουν για το μέλλον τους.
Έχουν τις φυσικές δυνάμεις για να το κάνουν, κι είναι καθήκον μας να τις προστατέψουμε (σ.28).

Η άποψη ότι η υγεία είναι οπωσδήποτε κάτι «τέλειο», κι ότι ένα «υγιές» παιδί δεν πρέπει να έχει τίποτα, δεν έχει καμιά σχέση ούτε με την πραγματικότητα ούτε με τη λογική (σ.39).

Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας όταν ένα παιδί λέει ότι θα σκοτώσει ή όταν παίρνει ένα μαχαίρι και κάνει σαν να ήθελε να το χρησιμοποιήσει.
Αντίθετα έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε όταν ένα παιδί, ενώ είναι πάντα ευγενικό και υπάκουο και ποτέ δεν απειλεί να σκοτώσει, τρέφει μέσα στη χαρακτηρολογική του δομή έντονες φονικές φαντασιώσεις ή αναπτύσσει φοβίες σχετικές με μαχαίρια και φόνους.
Είναι γνωστό ότι πολλοί δολοφόνοι είναι ύπουλοι κι ευγενικοί.
Δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε τον ύπουλο χαρακτήρα ενός Χίμλερ ή ενός Στάλιν (σ.41).

Το παιδί πρέπει να ζει σύμφωνα με τη φύση του, πρακτικά κι ολοκληρωμένα (σ.44).

Να προετοιμαστούμε προσεχτικά, παρά να προχωρήσουμε απροετοίμαστοι μόνο και μόνο για να υποχωρήσουμε αργότερα ολοκληρωτικά ηττημένοι (σ.45).

Εκείνοι που λειτουργούν με «πρέπει» και δεν «πρέπει», είναι σαν αν μην έχουν ιδέα από έμφυτη ηθική συμπεριφορά του ανθρώπου.
Αν αφήνετε το παιδί σας να μεγαλώνει όπως το έπλασε η φύση, αν δεν στρεβλώνετε τις βασικές του ανάγκες σε αφύσικες, α-κοινωνικές δευτερογενείς ενορμήσεις, τότε δε θα είναι καθόλου απαραίτητη η καταναγκαστική καταστολή της «κακίας». Ο φαύλος κύκλος των αυστηρών ηθών και της κακής φύσης θα πάψει να αφανίζει τις ανθρώπινες ζωές (σ.49).

Η ηθικολογία μόνο αυξάνει την πίεση του κρίματος και της ενοχής και ποτέ δεν φτάνει ή δε μπορεί να φτάσει στις ρίζες του προβλήματος.
Πρώτα απ’όλα μην καταστέλλετε τη φύση για να μη δημιουργούνται αντικοινωνικές ενορμήσεις που θα πρέπει να κατασταλούν καταναγκαστικά.

Αυτό που τόσο απελπισμένα και μάταια προσπαθείτε να πετύχετε με τον πειθαναγκασμό, υπάρχει στο νεογέννητο μωρό, έτοιμο να ζήσει και να λειτουργήσει όπως προστάζει η φύση (σ.54).

Γι’ αυτό μια υγιής, σεξουαλικά έμπειρη και στοργική χωριάτισσα μπορεί πολλές φορές να βρίσκει σωστές απαντήσεις σε μια κρίσιμη κατάσταση του παιδιού, πολύ πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά και από τον πιο μορφωμένο παιδαγωγό (σ.70).

Αντιμετωπίζοντας τα παιδιά βρισκόμαστε μπροστά σε αληθινά κοσμικά γεγονότα,
που η έκτασή τους ξεπερνάει κατά πολύ τα συμφέροντα μιας τοπικής εκκλησίας ή ενός κομματικού αφεντικού (σ.72).

Η έκπτωση του Αδάμ και της Εύας από τον κήπο της Εδέμ αναφέρεται στην από πολύ καιρό χαμένη επαφή του ανθρώπου με τη φύση.
Δεν μπορεί να ξαναμπεί, για όσο ακόμα θα είναι «αμαρτωλός».
Κατά την άποψή μας, δεν μπορεί να ξαναγυρίσει στη φύση, γιατί υπάρχει κάτι που αντιφάσκει με τη φύση.
Αφού ο άνθρωπος είναι ένα ελάχιστο μέρος της φύσης, πρέπει να υπακούει τους νόμους της για να μη χάσει την αληθινή του φύση,
για να μη γίνει ακατάλληλος, και για να μην καταλήξει στο χάος που βρίσκεται σήμερα.
Δε χρησιμεύει σε τίποτα να καλούμε τον άνθρωπο «να ξαναγυρίσει στο Θεό», αν δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει στην πραγματικότητα «Θεός».
Το να μη γνωρίζουμε το Θεό είναι ένα μέρος της φρούρησης της εισόδου, η τιμωρία, ένα μέρος της πτώσης του ανθρώπου (σ.74).

Ένας από τους πιο τραγικούς κα παράξενους παραλογισμούς είναι ότι ο άνθρωπος είναι πρόθυμος να διακινδυνέψει τη ζωή του για μια εθνική ιδέα ή μια οποιαδήποτε σταυροφορία, ενώ μαζεύεται και δειλιάζει, όταν καλείται να υπερασπιστεί
την απλούστερη πεποίθηση για τη ζωή, την εργασία, τον έρωτα, τα παιδιά, την αλήθεια (σ.79).

Βίλχελμ Ράιχ: Τα παιδιά του μέλλοντος (1952)

εκδόσεις: αποσπερίτης 1984

http://www.laodimos.com

Την πνευματική και τεχνολογική εξέλιξη των αρχαίων Ελλήνων θα τη συναντήσουμε στο μέλλον

Εξαιρετική ομιλία της καθηγήτριας Μαρίας Τζάννη.
Με αφορμή τη μελέτη του μηχανισμού των Αντικυθήρων, και με τη χρήση των σχετικών αναφορών στην Ελληνική Γραμματεία, φωτίζει την πρόοδο του Ελληνισμού, στην όχι πολύ μακρινή αρχαιότητα. Στα χρόνια μας υπάρχουν τεχνολογικά επιτεύγματα, που στηρίζονται στην προσεκτική επιστημονική μελέτη και αποκωδικοποίηση ευρημάτων και σχετικών κειμένων του παρελθόντος μας.

Δείτε το σχετικό πολύ ενδιαφέρον βίντεο της ομιλίας εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=4A2NWqc2nPo

Κρίσεις... ειλικρίνιας

O Γερμανός οικονομολόγος, guru των κεφαλαιαγορών Ντιρκ Μιούλερ - γνωστός και ως «Mr. DΑΧ», από τον τίτλο που έχει ο δείκτης του γερμανικού χρηματιστηρίου σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus»με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου, με τίτλο «Showdown», αποκαλύπτει ότι «στο ελληνικό υπέδαφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη, και ο σκοπός του ΔΝΤ και των ΗΠΑ είναι να καταστρέψουν την ελληνική οικονομία ώστε τα ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές»!

Και τονίζει: «Ο ρόλος του ΔΝΤ είναι να επιφέρει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, να κατηγορήσει την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν εφάρμοσε ακριβώς το πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας και να την εξαναγκάσει να παραδώσει την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της σε πολυεθνικές εταιρείες έναντι πενιχρού τιμήματος».

Είναι πραγματικά ανατριχιαστικό το ότι αυτά για τα οποία στην Ελλάδα η πολιτική και οικονομική ελίτ έκλεισαν τα μάτια και την παρέδωσαν έρμαιο σε ξένα χέρια, όλα αυτά για τα οποία το defencenet.gr και κάποιες ακόμα - ελάχιστες φωνές - στην Ελλάδα, καταγγέλλουν εδώ και τέσσερα χρόνια, τα παραδέχεται ένας από τους πλέον αρμόδιους να μιλήσουν για αυτά και σίγουρα ως ο πλέον γνωστός Γερμανός οικονομολόγος και guru των αγορών δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε συνωμοσιολόγος, ούτε "αντιμνημονιακός".

Και μιλάει για όλα: Για την ανατροπή του Κ.Καραμανλή, για την παραποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων προκειμένου η Ελλάδα να μπει στο Μνημόνιο, για την εκλογή Γ.Παπανδρέου που έγινε καθ'υπόδειξη των ΗΠΑ και για τα τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων που κρύβονται στο ελληνικό υπέδαφος.

Στο βιβλίο του υπάρχει ένα κεφάλαιο με τον τίτλο: «Οι Έλληνες και το αέριο»: «Η Ελλάδα δεν έχει στο υπέδαφός της μόνο μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και μιας σειράς σημαντικών ορυκτών.

Μπορεί κάνεις δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σε πρώτες ύλες στην Ευρώπη.

Την τελική διαβεβαίωση την έλαβα στο τέλος του καλοκαιριού του 2012 στην διάρκεια μιας έντονης συζήτησης με την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία με διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα αντίστοιχα με αυτά της Λιβύης.

Και, τουλάχιστον τώρα, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τι παιχνίδι παίζεται εδώ;

Αφήνουμε την ελληνική οικονομία να εξαντληθεί μέσω δρακόντειων πακέτων λιτότητας και την χρηματοδοτούμε με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην πληγούν οι παλαιοί δανειστές.

Χάνονται δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικά χρήματα για συμφωνίες χωρίς επιστροφή και στην αναδιάρθρωση του χρέους, όταν η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα πολλαπλάσια του όγκου του χρέους της».

Είπε κανείς τίποτα;

Ο συγγραφέας υποστηρίζει σε αυτό το σημείο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου «φαίνεται σαν να ήταν εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ» και υποστηρίζει ότι «αποστολή του ήταν να επιφέρει με κάθε τρόπο την ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη».

Και προσθέτει: «Ο Παπανδρέου το 2009 δήλωνε, "δεν έχουμε πετρέλαιο ή τουλάχιστον δεν έχουμε βρει ακόμη" και ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης τόνιζε, "δεν είμαστε ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Νορβηγία" και τώρα μια έκθεση της Deutsche Bank στο Λονδίνο κάνει λόγο για πιθανά έσοδα από τους υδρογονάνθρακες, τα οποία, μόνο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε λίγα χρόνια σε 427 δισεκατομμύρια ευρώ».

Ερωτώμενος από το Focus γιατί θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν ασχολείται με τα κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου, ο κ. Μιούλερ αναφέρει ότι όταν οι Κύπριοι πρότειναν στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να παραχωρήσουν στην Ευρώπη ή να υποθηκεύσουν το 30% των μελλοντικών εσόδων από το φυσικό αέριο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι αυτό δεν αποτελεί θέμα συζήτησης και διερωτάται για ποιον λόγο.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει ο κ. Μιούλερ και την Ελλάδα. «Ακριβώς στην φάση της ισχύος του ευρώ συμβαίνουν τα γεγονότα γύρω από τον Κ. Καραμανλή, η ανάληψη της εξουσίας από τον Γ. Παπανδρέου και η αιφνιδιαστική ακούσια καταγγελία στις Βρυξέλλες της παραποίησης των ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων.

Ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να στρέψουν την Ευρώπη και την Γερμανία εναντίον τους. Καμία συμφωνία δεν τηρήθηκε, ο λαός και η οικονομία της χώρας οδηγούνταν στον κατήφορο.

Το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο. Και μια χωρίς προηγούμενο εσωτερική ευρωπαϊκή καμπάνια μίσους εναντίον των «τεμπέληδων Ελλήνων», των «ναζί Γερμανών», των «διεφθαρμένων Ιταλών» και των «υπερχρεωμένων Ισπανών με τα πολλά ακίνητα» ξεκίνησε.

Η Ευρώπη άρχισε να αυτοσπαράσσεται, θέαμα που στο εξωτερικό το παρακολουθούσαν με ικανοποίηση. Εναντίον της Ευρώπης δεν στέλνει κανείς τον 6ο στόλο, αλλά την Γουόλ Στριτ, τις τράπεζές της και τους οίκους αξιολόγησης και τα όπλα της μυστικής διπλωματίας.

Τα χτυπήματα εναντίον του ευρώ και των χωρών της Ευρωζώνης ήρθαν με στρατιωτική ακρίβεια και προκαλούνταν πάντα από μελέτες μεγάλων τραπεζών της Γουόλ Στριτ ή των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης.

Τα βασικά όμως προβλήματα της Ευρωζώνης ήταν εσωτερικής φύσης. Το να επιβάλλεται σε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους κράτη ένα κοινό νόμισμα οδηγεί εξαρχής σε σημαντικά προβλήματα.

Αυτή η αχίλλειος πτέρνα οφείλεται σε εμάς τους ίδιους, αλλά τα βέλη εναντίον της ήρθαν στοχευμένα και με τους ψυχρούς υπολογισμούς από την άλλη άκρη του Ατλαντικού», υποστηρίζεται στο βιβλίο.

Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα "Αν είχε το δικό της νόμισμα και αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της θα γνώριζε εποχές τεράστιας ευημερίας"!

«Το υψηλό χρέος δεν είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα. Η συνολική υπερχρέωση της Ευρώπης είναι μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας. Από το 2008 όμως οι επιθέσεις εναντίον της Ευρώπης εξελίσσονται στοχευμένα και συντονισμένα», λέει.

Το κακό είναι ότι κατά την γνώμη του "τα προγράμματα εξυγίανσης που εφαρμόζονται στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση είναι αναποτελεσματικά.
«Τα προγράμματα λιτότητας είναι μια παράνοια. Τα κράτη εξαντλούνται και η ελληνική οικονομία βυθίζεται στο απύθμενο".

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

…Οι συνθήκες τακτοποιούνται…

Σήμερα(22/11/13) ήταν μια εξαιρετικά σημαντική ημέρα για την παγκόσμια οικονομία.
Βεβαίως τέτοιου μεγέθους ειδήσεις περνάνε απαρατήρητες από τα δελτία των ελληνικών καναλιών, διότι εδώ πρωτεύον είναι η "κόντρα" του Τατσόπουλου με τον Μουλόπουλο.

1. Σήμερα λοιπόν η κεντρική τράπεζα της Κίνας ανακοίνωσε επίσημα ότι από εδώ και στο εξής θα σταματήσει να αποταμιεύει σε δολάρια (όσα έχει σιγά-σιγά θα τα ξοδεύει για να συνεχίσει να αγοράζει χρυσό αλλά και σε άλλες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά και στηρίζοντας το ευρώ αφού αυτό λόγω λιτότητας δεν πληθωρίζεται).
2. Μετά από λίγες ώρες ήρθε και το δεύτερο μπαμ (πολύ πιο ηχηρό από το πρώτο)....η Κίνα (και πάλι) ανακοίνωσε επισήμως την πρόθεση της να δημιουργήσει στην Σαγκάη μια καινούργια αγορά πετρελαίου όπου το πετρέλαιο δεν θα διαπραγματεύεται σε δολάρια αλλά πιθανόν (όπως ειπώθηκε) σε γουάν!.....
Πάρτον κάτω τον Μπαράκ...

Το 2ο είναι η πιο σημαντική είδηση των τελευταίων πολλών ετών... και εδώ δεν μιλάμε ούτε για τον Σαντάμ ούτε για τον Καντάφι... εδώ μαγκιές δεν χωράνε.
3. Το τρίτο μπαμ ήρθε από δίπλα, από την Ινδία!
Είναι γνωστό ότι η Ινδία καλύπτει το σύνολο σχεδόν των ενεργειακών της αναγκών αγοράζοντας πετρέλαιο από το Ιράν.
Είναι επίσης γνωστό ότι από την ώρα που οι Αμερικανοί επέβαλαν το εμπάργκο στο Ιράν, η Ινδία πλήρωνε σε χρυσό επειδή λόγω εμπάργκο το δολάριο δεν μπορούσε να μπει στο Ιράν.
Αυτό που δεν είναι γνωστό (αλλά όχι ασήμαντο) είναι ότι Ιράν και Ινδία βρίσκονται κοντά σε συμφωνία ώστε στις μεταξύ τους συναλλαγές να χρησιμοποιούν το ευρώ !

Σχόλιο 1 : Μη περιμένεις ποτέ από τον Πρετεντέρη και τον Ευγγελάτο να αναλύουν τα παραπάνω....τους ξεπερνάει.

Σχόλιο 2 : Ο μόνος που είχε κάνει κάτι τέτοιο ήταν ο Σαντάμ (πουλούσε πετρέλαιο και σε ευρώ) και είδαμε την τύχη του! ( μετά την εκτέλεσή του, επανέφεραν το μονοπώλιο του δολαρίου).
Αλλά, βέβαια, τώρα ποιος θα τα βάλει με την Κίνα και την Ινδία;

Σχόλιο 3 : Ευρωπαίοι και Αμερικανοί μαζί, φτάνουμε δεν φτάνουμε τον μισό πληθυσμό της Κίνας.
Εμείς οι λεγόμενοι Δυτικοί έχουμε σφίξει τα λουριά λόγω οικονομικής κρίσης και πολύ φυσιολογικά αυτό έχει αντίκτυπο στην οικονομία της Κίνας.
Ορθά σκεπτόμενοι οι Κινέζοι τι κάνουν;

Προχωρούν στην δημιουργία οικονομικών συνθηκών που με την σειρά τους θα επιτρέψουν να δημιουργηθεί στην Κίνα μια μεσαία τάξη (που δεν υπάρχει) η οποία θα έχει την οικονομική δυνατότητα να καταναλώνει!
Τόσοι πολλοί που είναι είναι σχετικά εύκολο να αντικαταστήσουν την αγορά που χάνουν λόγω κρίσης στην Δύση με δικούς τους καταναλωτές στηρίζοντας την ανάπτυξη τους.

http://emprosdrama.blogspot.gr

http://www.katohika.gr

Η Ιθάκη της νέας μετανάστευσης

Μέσα από την δήθεν κατανόηση για το τι θα κάνει το νέο εργατικό και επιστημονικό δυναμικό της Ελλάδας, πολιτικοί και παπαγαλάκια των ΜΜΕ δίνουν ως μοναδική λύση επιβίωσης των νέων την μετανάστευση, με μία απλοϊκότητα που σου γυρίζει το στομάχι. Όλοι λοιπόν, γιατροί, μηχανικοί, οικοδόμοι, εργάτες μαζέψτε τα και βρείτε την τύχη σας σε μία αναπτυγμένη χώρα γιατί το καράβι Ελλάδα βυθίζεται. Επειδή το τελευταίο διάστημα τίποτε δεν λέγεται από αφέλεια και από συμπάθεια απέναντι σε καμία κοινωνική ομάδα της χώρας, είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτό που θέλουν είναι η χώρα να χάσει την οποιαδήποτε δυναμική έχει, ακόμα και αν αυτή είναι σε ύπνωση λόγω της πολιτικής που ασκείται. 

Όταν προτρέπεις, λόγω της δύναμης που έχει ο δημόσιος λόγος σου, τους νέους να εγκαταλείψουν την Ελλάδα πρέπει να τους προετοιμάζεις για το τι θα αντιμετωπίσουν και εκεί που θα τους δοθεί ευκαιρία εργασίας. Αν ένας νέος γιατρός εγκατασταθεί στη Γαλλία για να εξασκήσει το επάγγελμά του και πάρει 4,000 ευρώ, τι θα πετύχει με αυτό; Γνωρίζει κανείς από αυτούς το κόστος ζωής σε μία αναπτυγμένη χώρα; Να δουλέψει για ποιο λόγο; Για να μπορεί να πληρώνει ενοίκιο και φόρους ή να αγοράσει σπιτάκι στην Champs Elysees; Για άλλες κατηγορίες νέων όπως εργάτες, οικοδόμοι κλπ δεν το συζητάμε. Στοιβαγμένοι σε ένα σπίτι 5 μαζί σε καταστάσεις κανονικής δουλείας, μεροδούλι - μεροφάι, με ανασφάλιστη εργασία. Τι κάνεις εσύ που μιλάς με ελαφρά τη καρδία λέγοντας: “Φύγετε να σωθείτε!”. Θα σωθούν ή θα μπουν στο παγκόσμιο σκλαβοπάζαρο που τα τελευταία χρόνια έχει στηθεί από το Ντουμπάι μέχρι την Αμερική; 

Φυσικά δεν μπορεί να νοηθεί ως αφέλεια η προτροπή σου να φύγουν όλοι οι νέοι από την χώρα. Ξέρεις πολύ καλά ότι χωρίς νέους μια χώρα δεν έχει συνέχεια. Διότι δεν μπορεί να θεωρηθούν τυχαίες οι ανάλογες προτροπές που έκανε η Άνγκελα Μέρκελ και οι όμοιοί της ένα χρόνο πριν λέγοντας στους νέους του Νότου: “Ελάτε για μεροκάματο στις αναπτυγμένες χώρες”. Από τη μια είσαι ενάντια στην πολιτική Μέρκελ αλλά από την άλλη κάνεις τα πάντα ουσιαστικά να την στηρίξεις. Η Μέρκελ και οι όμοιοί της γνωρίζουν πολύ καλά ότι χωρίς εργασιακό δυναμικό και χωρίς την ελπίδα συνέχισης της εργασίας σε μία χώρα, τα πράγματα γίνονται πολύ εύκολα για το πλήρες ξεκλήρισμά της.

Να φύγουν οι νέοι από την Ελλάδα, και να μείνουν να παλέψουν ποιοι σε αυτή την λαίλαπα; Από τη μια υποστηρίζεις ότι έχουμε πόλεμο και από την άλλη διώχνεις τους ικανούς που μπορούν και να αμυνθούν αλλά και να νικήσουν αυτόν τον πόλεμο; Η ζωή του κάθε νέου ανθρώπου δεν είναι μόνο οι υλικές απολαβές που θα έχει από την εργασία, όπως προσπαθούν διακαώς τις τελευταίες δεκαετίες να τους πείσουν ότι έτσι είναι. Αν φθάσουμε στο σημείο να θεωρούμε ότι κάνουμε παιδιά μόνο για να επιβιώνουν και όχι για να ζουν, έχουμε χάσει την ουσία της ύπαρξης. 

Οι Έλληνες μεταναστεύουν εκατοντάδες χρόνια. Και μιλάμε για άγριες εποχές πάντα όμως όσο μακριά κι αν πήγαιναν, ακόμα κι αν ήξεραν ότι ποτέ δεν θα γυρίσουν, γνώριζαν ότι πίσω αφήνουν ένα κομμάτι πατρίδας που ήταν αποκλειστικά δικό τους. Είτε πατρικό σπίτι, είτε χωράφι, είτε καλύβα στο βουνό, είτε βάρκα. Είχαν καρφωμένο στην ψυχή τους το Νόστο. Βρισκόμαστε σε έναν πόλεμο που καταστρέφει το πατρικό, το χωράφι, την καλύβα, την βάρκα και ό,τιδηποτε είναι ο κρίκος που δένει την άγκυρα της καρδιάς σου όσο μακριά και αν πηγαίνει το καράβι της ξενιτιάς. Αυτός ο πόλεμος πετυχαίνει εκτός των άλλων να σκοτώσει και το Νόστο και αυτός δεν αναπληρώνεται ούτε με χιλιάδες ευρώ μισθό, ούτε με σεντούκια αποταμιεύσεων. Όταν ξεκαρφωθεί από μέσα σου παύεις να έχεις ταυτότητα και προορισμό. Βουλιάζεις την Ιθάκη πριν ακόμα την αποχωριστείς. 

Αντί λοιπόν να σπρώχνονται οι νέοι να μπουν σε πολυτελή σαπιοκάραβα κόβοντας τα δάχτυλά τους στα γρανάζια εργοστασίων που θα παράγουν χρήμα για τους παγκόσμιους τσιφλικάδες, πρέπει να γίνουμε η πλάτη στήριξής τους να αρχίζουν να κόβουν γλώσσες, που λένε πολλά και επικίνδυνα, αλλά και κεφάλια που μετατρέπουν σε αναλώσιμο την Ελπίδα αυτής της χώρας.-

Του Γιάννη Λαζάρου

http://kostasxan.blogspot.gr