Δεν είναι φρόνιμο να "ξυπνάμε" μικρά παιδιά...

Ένα φρούτο για να γλυκάνει στη γεύση, πρέπει πρώτα να έχει ωριμάσει αρκετά. Έτσι και η ψυχή : για να αντιμετωπίσει τη σοφία με σοφία, πρέπει πρώτα να έχει φτάσει σε ένα ορισμένο στάδιο εξέλιξης. Η εξελιγμένη ψυχή δείχνει το άρωμά της με την ατμόσφαιρά της, το χρώμα της, την έκφραση του προσώπου της και τη γλυκύτητα της προσωπικότητάς της. Μοιάζει με ένα λουλούδι που σκορπίζει γύρω του το άρωμά του ή με ένα φρούτο που, όταν ωριμάσει, αλλάζει χρώμα και γλυκαίνει.

Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, γιατί αυτοί που έχουν ξυπνήσει δεν σηκώνουν και τους άλλους ανθρώπους του κόσμου από τον ύπνο της σύγχυσης. Η απάντηση είναι ότι δεν είναι φρόνιμο να ξυπνάμε μικρά παιδιά που ο ύπνος, από τον οποίο εξαρτάται η ανάπτυξή τους, είναι η μόνη τους ευτυχία. Αν έμεναν κάθε νύχτα ξύπνια ως αργά, θα αρρώσταιναν και, όταν μεγάλωναν, δεν θα ήταν τόσο χρήσιμοι στις υποθέσεις της ζωής. Η παιδική ηλικία χρειάζεται περισσότερο ύπνο και τα παιδιά οφείλουν να κοιμούνται.

Παρόμοια είναι και η φύση των ανώριμων ψυχών. Είναι παιδιά, όσο γερασμένο κι αν μοιάζει το σώμα τους. Οι προτιμήσεις τους, οι χαρές και οι τέρψεις τους είναι για ασήμαντα πράγματα στη ζωή. Μοιάζει σε αυτό με τη ζωή των παιδιών που περιστρέφεται γύρω από τα γλυκά και τα παιχνίδια. Επομένως, όσοι έχουν ξυπνήσει, βαδίζουν αργά και προσεκτικά από φόβο μήπως διαταράξουν με τα βήματά τους τον ύπνο όσων κοιμούνται. Ξυπνούν στο πέρασμά τους μόνο όσους βρίσκουν να στριφογυρίζουν στο κρεβάτι τους. Σε αυτούς οι ταξιδιώτες στον εσωτερικό δρόμο δίνουν σιωπηλά το χέρι. Αυτός είναι ο λόγος που ο εσωτερικός δρόμος αποκαλείται ατραπός του μυστικισμού. Δεν είναι από σκληρότητα που αυτοί που έχουν ξυπνήσει σηκώνουν μερικούς και αφήνουν τους πολλούς να κοιμούνται. Αντιθέτως, είναι η μεγάλη τους καλοσύνη που τους κάνει να αφήνουν όσους χρειάζονται ύπνο να κοιμηθούν.

http://www.to-en.gr

Στις γειτονιές της ενότητας

Θυμάμαι στις αρχές της δεκαετίας του '70 στην γειτονιά της Δυτικής Αττικής που μεγάλωσα, τα γλέντια που έκαναν οι νέοι τότε γονείς μας.

Γλέντια με το τίποτα σχεδόν, με τους γείτονες να βάζουν ρεφενέ ότι είχε ο καθένας, λίγες ελιές, τυρί ή παστό από το χωριό, δυό-τρία μπουκάλια κρασί ή τσίπουρο, ψωμί ζυμωτό και μερικές οικογένειες γύρω από ένα ραδιόφωνο που έπαιζε τραγούδια του Καζαντζίδη, του Μητσάκη, του Τσιτσάνη, του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου ή και του Χιώτη.

Νιάτα και χαμόγελα και πολλά παιδιά να παίζουν γύρω, οι μεγάλοι να χορεύουν αγκαλιασμένοι...
σαν αδέλφια και οι φωνές τους να είναι πιο δυνατές από την ένταση του ραδιοφώνου ...

Σε μια Ελλάδα που ήταν μέσα στο σκοτάδι της Χούντας και τον φόβο του χωροφύλακα, άνθρωποι ξένοι μεταξύ τους, διωγμένοι από  τα χωριά τους και την φτώχια για μια δουλειά στην πρωτεύουσα, ονειρεύονταν και πάλευαν για μια καλύτερη ζωή.

Στα χρόνια εκείνα οι πολιτικές συζητήσεις γίνονταν χαμηλόφωνα στα σπίτια ή και μετά από κάθε αυτοσχέδιο γλέντι, ανάμεσα σε ανθρώπους με διαφορετικές καταβολές, ιδεολογικές, ταξικές ή και γεωγραφικές.

Υπήρχε πάντα σε αυτές τις ψιθυριστές σχεδόν συζητήσεις μια λέξη μαγική που τους ένωνε όλους : Δημοκρατία. Μαζί εννοούσαν και κάθε είδους ελευθερία ή δικαίωμα που είχε καταπνίξει το καθεστώς των Συνταγματαρχών.

Ανάμεσα στα γλέντια και τις πολιτικές συζητήσεις, οι γείτονες συναντιούνταν τα βράδυα για να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο να χτίσει ένα ακόμα δωμάτιο για το παιδί, αυθαίρετο. Τότε όμως τα αυθαίρετα αυτά ήταν ανάγκη επιβίωσης, ανάγκη ζωής για να βρει στέγη η οικογένεια, έστω και μέσα σε κρύα δωμάτια φτιαγμένα με τσιμεντόλιθο, σε φτωχόσπιτα που τα ζέσταιναν ξυλόσομπες ή μαγκάλια.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν και άλλη επιλογή οικονομική ή πολεοδομική, βλέπετε ήταν "εκτός σχεδίου".

Υπήρχαν και τότε βέβαια και οι "καλοθελητές ρουφιάνοι" που δεν έχαναν ευκαιρία και καλούσαν αμέσως την Αστυνομία. Αρκετές φορές οι ρουφιάνοι αυτοί ήταν και εργολάβοι οικοδομών που έτσι "έκοβαν" τα μεροκάματα των "ανταγωνιστών" τους ...

Αλλά ακόμα και κάποιοι χωροφύλακες στα χρόνια εκείνα είχαν κοινωνική συνείδηση. Δεν ήταν λίγες οι φορές που όταν τους καλούσαν, σταματούσαν κοντά και ενημέρωναν την γειτονιά, πριν φτάσουν, για να φύγουν οι οικογενειάρχες και να αποφύγουν την σύλληψη και το αυτόφωρο.

Ακόμα θυμάμαι μια περίπτωση όπου η Χούντα είχε προσπαθήσει να απαλλοτριώσει μεγάλη έκταση δίπλα σε μια εκκλησία στην περιοχή Καματερού - Αχαρνών όπου βρίσκονταν ήδη μερικά αυθαίρετα σπίτια και οι γυναίκες ενώθηκαν όλες μαζί και πήγαν εκεί που βρίσκονταν οι εργολάβοι για να τους σταματήσουν. Ήταν καθημερινή και ο παπάς που έμαθε τι θα συμβεί χτύπησε τις καμπάνες ... Οι άντρες έλειπαν, ήταν από νωρίς το πρωϊ στη δουλειά, για το μεροκάματο που ήταν ζήτημα επιβίωσης της οικογένειας. Έτσι οι γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους υπερασπίστηκαν "βωμούς και εστίες" ...

 Η Αστυνομία που ήρθε να αντιμετωπίσει την "διαδήλωση" όταν είδε ότι είχε να κάνει με γυναίκες - που κάποιες κρατούσαν στις αγκαλιές και τα παιδιά τους -  σχεδόν υποχώρησε άπραγη, και φυσικά η απαλλοτρίωση δεν έγινε ΠΟΤΕ.

Αυτή η ενότητα στην πράξη που είχε η κοινωνία της εποχής, πέρα από ιδεολογικές καταβολές, αριστερές ή δεξιές πολιτικές αντιπαραθέσεις, αποτελούσε το ισχυρότερο όπλο των αδύναμων και κατατρεγμένων και ταυτόχρονα την ίδια την συνεκτική ουσία που μετέτρεπε αυτή την κοινωνία σε ΛΑΟ.

Αυτή η ενότητα ήταν και η ίδια η περηφάνια των απλών ανθρώπων στην Δυτική Αττική. Των ανθρώπων του Λαού που έδιναν αγώνες διαρκώς και στο τέλος τις πιο πολλές φορές τις κέρδιζαν ...

Και μετά ήρθε η "μεταπολίτευση" ...

Από την αρχή τα πράγματα φάνηκε ότι δεν θα έχουν καλή εξέλιξη ...

Ο "Εθνάρχης" που έφτασε από το Παρίσι, για να επαναφέρει την "Δημοκρατία" ανέλαβε να ανακόψει το ρεύμα της δύναμης του Λαού που απαιτούσε ριζικές αλλαγές μετά από την καταχνιά της επταετίας ...

"Ή εγώ ή τα τανκς" απείλησε τον Λαό. Και ο Λαός που ποθούσε να δει ξανά την Ελευθερία και την Δημοκρατία στην πατρίδα μας ... έκανε πίσω και υπέκυψε στο δίλημμα.

Η "μεταπολίτευση" είχε ήδη κάνει κακό ξεκίνημα, κάτι που αποδείχθηκε από την πρόσφατη Ιστορία μας και την  μόλις μετά από 40 χρόνια καταστροφική κατάληξη των ημερών μας.

Έτσι, ο Λαός αυτός ανέχτηκε και το ανάπηρο Σύνταγμα του '74 και τον σαθρό Κοινοβουλευτισμό που έμοιαζε όαση μπρος σε όσα είχε ζήσει στα χρόνια μετά τον εμφύλιο και στην διάρκεια της επταετίας... 

Έτσι ανέχτηκε και την ουσιαστική ατιμωρησία των ενόχων για την Χούντα και την Εθνική Καταστροφή της Κύπρου, με την κατάργηση της θανατικής ποινής. Κι ας είχε συντελεστεί εσχάτη προδοσία απέναντι στην πατρίδα, τον Λαό και το Έθνος μας.

Μετά ήρθε η "ένταξη" στην ΕΟΚ - σημερινή Ε.Ε. - και η "αλλαγή" του "Ανδρέα" με το ΠΑΣΟΚ και η συνέχεια είναι ούτε λίγο ούτε πολύ γνωστή στους περισσότερους ...Επιδοτήσεις, αποβιομηχάνιση, καταστροφή της παραγωγικής δυνατότητας της Πατρίδας μας, εκτόξευση του εξωτερικού και Τραπεζικού Δανεισμού με το ΕΥΡΩ για να φορτωθούμε με χρέη ...

Είναι χαρακτηριστικό, για το τι συνέβη στην συνέχεια, ότι μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες τα αυθαίρετα έπαψαν να είναι έργο των φτωχών αλλά των ρουφιάνων της χούντας που έπιασαν όλα τα "καλά πόστα" της "Δημοκρατίας" και μεταμορφώθηκαν σε "σοσιαλιστές". Τα αυθαίρετα πλέον χτίζονταν με σχέδια, μηχανικούς και κάθε είδους πολυτέλεια, εκεί που κάηκε το δάσος, και ήταν  βίλες ή μαιζονέτες, οι περισσότερες και με πισίνες.

Αλλά δεν ήταν αυτό το μεγαλύτερο κακό που έφερε αυτή η ψευδεπίγραφη μεταπολίτευση !

Ποιό ήταν λοιπόν το μεγαλύτερο κακό;

Το βιώνουμε με τον πλέον άσχημο τρόπο στην εποχή μας ... Όχι δεν είναι η Οικονομική κρίση !!! Αυτή είναι πλασματική και μεθοδευμένη όπως και το χρέος που φορτώνουν στις πλάτες μας κάθε φορά που μας "σώζουν".

Το μεγαλύτερο κακό και βασικό μας πρόβλημα είναι το σπάσιμο  της ενότητας του Λαού που αντικαταστάθηκε με τον άκρατο ατομικισμό, τον άθλιο νεοπλουτισμό και φιλοτομαρισμό διαμορφώνοντας το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο έσπειραν και σπέρνουν στις μέρες μας τους σπόρους του Κοινωνικού Αυτοματισμού - Κανιβαλλισμού, οι καθεστωτικοί υποτελείς της Νέας Κατοχής και οι οικονομικοί αποικιοκράτες του Νεοφιλελευθερισμού.

Κάποιοι στις συζητήσεις που γίνονται για την κρίση αναρωτιούνται τι πρέπει να κάνουμε με την κρίση; Πως θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε όσα άδικα και εγκληματικά απέναντι στον Λαό και την Πατρίδα εφαρμόζουν οι ξένοι Οικονομικοί επικυρίαρχοι και οι ντόπιοι υποτελείς τους;

Η απάντηση και η λύση για να έχουμε μέλλον έρχεται από το παρελθόν μας, την Ιστορία αγώνων του Λαού μας που δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την Ενότητα.

Αυτή την Παλλαϊκή Ενότητα που οδηγούσε πάντα τον Λαό - μπροστά στον υπέρτατο κίνδυνο του αφανισμού του - είτε στα χρόνια της πρώτης Γερμανικής Κατοχής είτε αργότερα στα χρόνια της Χούντας, στην συγκρότηση μετώπου αντίστασης στην αρχή τοπικά και μετά από άκρη σε άκρη της Πατρίδας μας.

Για αυτή την χαμένη ενότητα αγωνίζεται στις μέρες μας το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο και τα μέλη του. Αυτή την ενότητα που χρειάζεται ο Λαός μας και η Πατρίδα για να ξανανικήσει. Αυτή η ενότητα που δεν υπήρξε ποτέ μόνο Αριστερά ή Δεξιά, παρά πρώτα και πάνω από όλα πατριωτική με την έννοια που δίνει στην Πατρίδα ο αντάρτης Άρης στον λόγο του στην Λαμία...

Μόνο που αυτή την φορά δεν πρέπει να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Η Δημοκρατία και ο Λαός πρέπει να ξεριζώσουν όλα τα ζιζάνια που φύτρωναν σιγά - σιγά ώσπου θέριεψαν και έφτασαν στα σημερινά ρατσιστικά και νεοναζιστικά φαινόμενα. Να ριζώσει γερά η Δημοκρατία μας και να γίνει δυνατή μαζί και η Πατρίδα, από τον Λαό, για τον Λαό, με τον Λαό. 

Για αυτό και δεν αρκεί απλά η επαναφορά στην προηγούμενη του 2009 κατάσταση, στο διεφθαρμένο και νοθευμένο πολιτικό σύστημα που στο όνομα μόνο της Δημοκρατίας διέπραξε και συνεχίζει να διαπράττει τα μέγιστα εγκλήματα απέναντι στον Λαό και το Έθνος.

Και αυτό μπορεί μόνο να συμβεί με την απελευθέρωση μας μέσω της πλήρους ανατροπής του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος που η πράξη απέδειξε ότι μόνο σε καταστροφές μπορεί να οδηγήσει την Πατρίδα και τον Λαό προκειμένου να διατηρήσει απλά και μόνο την εξουσία του τοποτηρητή των αποικιοκρατών "φίλων" τους και τάχα "δανειστών" μας...

Για αυτό και η μόνη ουσιαστική λύση δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή της δημιουργίας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης με άμεση συμμετοχή του Λαού για την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Κάποιοι θα πουν πως με τις σημερινές συνθήκες και την απάθεια που φαίνεται να δείχνει ο Ελληνικός Λαός τα παραπάνω είναι μάλλον απίθανο να συμβούν.

Όμως δεν είναι έτσι. Τα πραγματικά δύσκολα για τον Λαό μας φαίνεται ότι βρίσκονται αμέσως μπροστά μας. Στους προσεχείς μήνες με τις επερχόμενες απολύσεις, τις κατασχέσεις και την εκτός λογικής και ορίων υπερφορολόγηση, θα χρειαστεί να θυμηθούμε όλοι τους τρόπους να στηρίξουμε ξανά ο ένας τον άλλο, τον τρόπο να ξαναενωθούμε για να αντιμετωπίσουμε την τελική επίθεση ενάντια όχι απλά στα δικαιώματα μας στην εργασία, στην μόρφωση, στην Υγεία ή ακόμα και την τροφή, αλλά στην δυνατότητα μας να παραμείνουμε ελεύθεροι άνθρωποι, πολίτες και όχι χειρότεροι από δούλοι σε ένα σύγχρονο Μεσαίωνα, κοινωνικό και πολιτικό, σύγχρονοι μετανάστες μέσα στην ίδια την Πατρίδα μας. 

Και αυτό μπορεί να συμβεί ξανά εκεί που πάντα χτίζονταν η ενότητα του Λαού μας, στις γειτονιές που αν δεν υπάρχουν, πρέπει να τις ξαναδημιουργήσουμε και να τις ζωντανέψουμε.

Να βγάλουμε ξανά στο φως το υγιές κομμάτι του Λαού μας, που πρέπει να φύγει από την απομόνωση και τα αδιέξοδα της παθητικότητας του καναπέ και της τηλεοπτικής ή διαδικτυακής προπαγάνδας, και να συζητήσουμε για αυτά που  πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνουν για την πραγματική σωτηρία του Λαού και της Πατρίδας.

Όλοι όσοι πραγματικά αγαπάμε αυτό τον πανέμορφο τόπο που λέγεται Ελλάδα και αγωνιούμε βλέποντας τις "σωτηρίες" των πολιτικών μας να μας καταστρέφουν όλο και ταχύτερα μέρα με τη μέρα, γινόμαστε ολοένα και περισσότεροι αλλά παραμένουμε δυστυχώς ακόμα "άτομα", διχασμένοι κάτω από την κυρίαρχη καθεστωτική προπαγάνδα και παγιδευμένοι στα πλοκάμια του Κοινωνικού Αυτοματισμού ή των Κλαδικών οικονομίστικων διεκδικήσεων που προτάσσουν τα Συνδικαλιστικά δεκανίκια του Καθεστώτος στην προσπάθεια περιορισμού και διάσπασης της αντίδρασης του Λαού μας.

Είναι καιρός πια να βρεθούμε μεταξύ μας, να συναντηθούμε πρώτα στις γειτονιές και στην συνέχεια στους χώρους δουλειάς, να ενωθούμε και να δώσουμε μαζί τις μάχες με όπλο το δίκιο μας και την αλληλεγγύη, οργανώνοντας τους τρόπους άμυνας και  ταυτόχρονα της αντίστασης και του παλλαϊκού  αγώνα "υπέρ βωμών και εστιών" με Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας από τον Λαό μας. 

Καλή Αντάμωση.

Ηλίας Αλεξανδρής

μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.Πα.Μ.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr

Οι θαυμαστές ικανότητες των δελφινιών

Τα δελφίνια είναι έξυπνα, περίεργα, παιχνιδιάρικα πλάσματα που γοητεύουν όλους τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους ανεξαιρέτως! Έχοντας προσαρμόσει τη ζωή τους στο σκληρό περιβάλλον των ωκεανών απέκτησαν κάποιες σοβαρές δεξιότητες, οι οποίες συνεχίζουν να εκπλήσσουν τους ερευνητές.
1. Αϋπνία
Όλοι χρειαζόμαστε ύπνο, εκτός από τα δελφίνια. Τα μωρά, για παράδειγμα, παραιτούνται πραγματικά από τον ύπνο τον πρώτο μήνα της ζωής τους και έτσι, ως εκ τούτου, κάνουν και οι γονείς τους. Το μυστικό βρίσκεται στο γεγονός ότι μπορούν να «κλειδώσουν» το μισό τμήμα του εγκεφάλου τους.
2. Υπερ-όραση
Τα δελφίνια έχουν ένα μάτι σε κάθε πλευρά του κεφαλιού τους, που τους προσφέρουν μια πανοραμική οπτική 300 μοιρών. Μπορούν να δει πίσω από τον εαυτό τους και κάθε μάτι μπορεί να κινείται ανεξάρτητα από το άλλο , που σημαίνει ότι μπορεί να κοιτάξει σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Έχουν επίσης ένα ανακλαστικό στρώμα κυττάρων ακριβώς πίσω από τον αμφιβληστροειδή, που ονομάζεται lucidem tapetem. Αυτό τους βοηθά να βλέπουν εξαιρετικά καλά σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Και αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά, τα δελφίνια μπορούν επίσης να βλέπουν το ίδιο καλά μέσα και έξω από το νερό.
3. Σούπερ δέρμα
Η επιδερμίδα τους είναι περίπου 10 έως 20 φορές παχύτερη από οποιοδήποτε άλλο ζώο της γης. Αυξάνεται επίσης περίπου εννέα φορές πιο γρήγορα από τη δική μας, ενώ ένα ολόκληρο κομμάτι του δέρματός τους αντικαθίσταται κάθε δύο ώρες. Αυτή η ταχύτητα αναγέννησης του δέρματος βοηθά στο να διατηρείται λεία, μεταξένια και υδροανθεκτική η επιδερμίδα τους. Τα δελφίνια εκκρίνουν μια γέλη που αντιστέκεται στην προσκόλληση παρασίτων και μικροοργανισμών στο δέρμα τους, διατηρώντας τα πεντακάθαρα.
4. Άριστη αναπνοή
Τα δελφίνια είναι πολύ καλοί κολυμβητές και μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους για 12 λεπτά βουτώντας περίπου 550 μέτρα. Και το κάνουν αυτό επειδή έχουν απίστευτους πνεύμονες. Το αίμα και οι μυς τους αποθηκεύουν και μεταφέρουν περισσότερο οξυγόνο και αυτό συμβαίνει επειδή έχουν περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα οποία με τη σειρά τους έχουν μεγαλύτερες συγκεντρώσεις αιμοσφαιρίνης από ό,τι γίνεται σε άλλους οργανισμούς.
5. Αυτοΐαση
Η θεραπεία στον οργανισμό τους είναι σχεδόν εξωγήινη σε σύγκριση με ό, τι είμαστε ικανοί να κάνουμε εμείς. Αναγεννούν μεγάλα κομμάτια σάρκας σε δύο εβδομάδες χωρίς ουλή. Δεν θεραπεύονται απλώς, ξαναγεννιούνται! Τα δελφίνια χρησιμοποιούν τους ίδιους μηχανισμούς που τους επιτρέπουν να βουτούν σε μεγάλα βάθη για να συστέλλουν τα αιμοφόρα αγγεία ανακόπτοντας τυχόν αιμορραγίες που σε άλλη περίπτωση θα τους στοίχιζαν τη ζωή.

6. Μεγάλη αντοχή στον πόνο
Με την ίδια ικανότητα που αναπλάθουν το δέρμα τους και σταματούν την αιμορραγία μπορούν να μην αισθάνονται καθόλου πόνο αφού ο οργανισμός τους παράγει φυσικά παυσίπονα.
7. Μεγάλη προωθητική δύναμη
Ένας άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει μόνο το 4% περίπου της ενέργειάς του σε ορμή προς τα εμπρός στο νερό. Τα δελφίνια, από την άλλη πλευρά, έχουν την ικανότητα να μετατρέψουν το 80% της ενέργειάς τους σε ώθηση, κάτι που τα καθιστά από τους πιο αποτελεσματικούς κολυμβητές στον ωκεανό.
8. Αντίσταση στις λοιμώξεις
Τα δελφίνια είναι σε θέση να κολυμπήσουν με ανοιχτές πληγές στον γεμάτο από βακτήρια ωκεανό και να μην πάθουν καμία μόλυνση. Και τα απίστευτα βρώμικο δόντια των καρχαριών δεν τους ενοχλούν καθόλου! Χωρίς νοσηλεία οι άνθρωποι θα πέθαιναν από σηψαιμία μέσα σε λίγες μέρες από ένα δάγκωμα. Αλλά τα δελφίνια ζουν και βασιλεύουν. Κι αυτό γιατί απορροφούν τα «αντιβιοτικά» από το πλαγκτόν και τα άλγη . Οι χημικές ουσίες που παράγονται από αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα έχουν βρεθεί στο λίπος δελφινιών. Πώς μπορούν να αποθηκεύουν αυτές τις χημικές ουσίες που σώζουν ζωές ακριβώς κάτω από το δέρμα τους, αντί να τις μεταβολίζουν ή να τις αποβάλλουν είναι ακόμα ένα μυστήριο.

Πηγή:perierga.gr

Απαραίτητη η αγάπη της μάνας για την σωστή εγκεφαλική ανάπτυξη του παιδιού

Η εγκεφαλική σάρωση που πραγματοποιήθηκε σε δυο τρίχρονα παιδιά έδωσε απίστευτα αποτελέσματα. Απαραίτητη η αγάπη της μάνας από την στιγμή κιόλας της γέννησης του μωρού, ώστε να υπάρξει σωστή εγκεφαλική ανάπτυξη. 

Horrifying scans that show the real impact of love: Brain of neglected child is much smaller than that of a normal three-year-old

Η παραπάνω εικόνα δείχνει τα αποτελέσματα της σάρωσης των εγκεφάλων. Στο πρώτο παιδί ο εγκέφαλος είναι αναπτυγμένος, χωρίς μαύρες περιοχές σε αντίθεση με τον δεύτερο εγκέφαλο που είναι λιγότερο αναπτυγμένος και με άφθονες σκοτεινές περιοχές. Τι σημαίνει αυτό;

Σύμφωνα με τους νευρολόγους η διαφορά υπάρχει στο ότι τα δυο αυτά παιδιά είχαν διαφορετική σχέση με την μητέρα τους. Το παιδί με τον συρρικνωμένο εγκέφαλο ήταν θύμα κακοποίησης και παραμέλησης.

Ποιες οι συνέπειες;

Το παιδί με τον αναπτυγμένο εγκέφαλο θα γίνει πιο έξυπνο σε αντίθεση με το δεύτερο παιδί που ίσως αναπτύξει ψυχολογικά προβλήματα και βίαιη συμπεριφορά. Ο καθηγητής Allan Schore, του UCLA, δήλωσε πως ένα παιδί πρέπει να δέχεται αγάπη και φροντίδα από την μητέρα τους από την στιγμή της γέννησής του. Τα δυο πρώτα χρόνια είναι καθοριστικά.

Αναφέρετε επίσης πως οι άνθρωποι που είχαν παραμεληθεί από τους γονείς τους έχουν την τάση να παραμελούν και αυτοί με την σειρά τους τα δικά τους παιδιά. Η κατάσταση βέβαια αυτή μπορεί να αλλάξει εάν υπάρξει υποστήριξη.

Τα πάντα κρύβονται γύρω από την σωστή στάση της μητέρας προς το παιδί. Το παιδί γυρεύει αγάπη και στοργή με το που θα γεννηθεί. Μια αγάπη που μπορεί να τους προσφέρει μόνο η μητέρα του.

tv-greek

To hamomilaki

Στη Γερμανία η απονομή διδακτορικού τίτλου τελεί υπό αίρεση;

Ο ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτής των Γερμανών Φιλελεύθερων, Γιώργος Χατζημαρκάκης αναγορεύτηκε διδάκτορας το 2000. Δεκατρία χρόνια μετά και μόνο τώρα που ο άνθρωπος καταγγέλλει ευθέως τον τρόπο με τον οποίο η Γερμανία έχει συμπεριφερθεί στην Ελλάδα, κερδίζοντας η ίδια από την κρίση που οδηγεί -την ίδια στιγμή- σε εξόντωση τον ελληνικό λαό, το πανεπιστήμιο της Βόννης... θυμήθηκε να του αφαιρέσει τον τίτλο!
Ωραίες -δημοκρατικές...- συμπτώσεις. Δε μας αρέσουν αυτά που λες; Ορίστε, για να μάθεις άλλη φορά να βγάζεις γλώσσα!
Ο λόγος που προφασίστηκε το πανεπιστήμιο ήταν πως: «σε πολλά σημεία έκανε χρήση κειμένων άλλων συγγραφέων χωρίς την προβλεπόμενη αναφορά σε αυτούς παρά σε μερικές υποσημειώσεις». Και αυτό το ανακάλυψαν «τυχαία», 13 χρόνια αφού αναγόρευσαν σε διδάκτορα τον Γ. Χατζημαρκάκη.

Ο ίδιος, πάντως, διαψεύδει κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς και τονίζει πως τη συγκεκριμένη μέθοδο παράθεσης αποσπασμάτων και υποσημειώσεων γνώρισε και υιοθέτησε το 1995 ως ερευνητής στην Οξφόρδη.
Την επιμέλεια της εργασίας είχαν οι καθηγητές της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου, Ντέτλεφ Κάρτεν και ο επίτιμος Ούβε Χολτς. Άραγε, από τους καθ' ύλην αρμόδιους... διέφυγε η από τους οποίους προφανώς διέφυγαν τα δήθεν προβλήματα του διδακτορικού, που «ανακαλύφθηκαν» με τόση καθυστέρηση;
Λίγες ημέρες πριν την πρωτοφανή απόφαση, ο κ. Χατζημαρκάκης δήλωνε χαρακτηριστικά πως «το κέρδος της γερμανικής πολιτείας από την κρίση στην ευρωζώνη ανέρχεται στα 114 δισ. ευρώ. Πρέπει, μετά τις γερμανικές εκλογές, να ζητηθεί μια αναδιανομή του κέρδους μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα ανάμεσα στις χώρες του Νότου που πλήρωσαν την κρίση, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος».
Τώρα, μάλιστα. Γίνεται ευκολότερα κατανοητή η απόφαση των Γερμανών. Ε, όχι, να λες τέτοια πράγματα και να θες να είσαι και διδάκτορας...
http://www.toxwni.gr

Ελληνίδα μάνα

Τέτοιες μέρες, πριν 3 χρόνια, μια μάνα θρηνούσε την απώλεια του παιδιού της. Στις 19 Αυγούστου 2010, ο σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού Γιώργος Λυκάκης έπεσε στο κενό από ύψος 22 μέτρων στη δύσκολη δοκιμασία της «αράχνης», κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του, στη Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών. Το διπλό δίχτυ ασφαλείας δεν λειτούργησε. Σκίστηκε (προφανώς από κακή συντήρηση), και το κορμί του αξιωματικού έπεσε με δύναμη στο έδαφος.
Ήταν 24 ετών.

Για μια-δυό μέρες έγραψαν σχετικά οι εφημερίδες και τα blogs, και αυτό ήταν. Το θέμα ξεχάστηκε. Η υπόθεση όμως είχε συνέχεια. Ο διοικητής της Μονάδας και ο υπεύθυνος εκπαιδευτής κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Τα κομματιασμένα σκοινιά ήταν μάρτυρες βαριάς αμέλειας.
Στο δικαστήριο όμως, υπήρχε ένας απρόσμενος μάρτυρας υπεράσπισης: Η μάνα του άτυχου αξιωματικού!
Κανείς δεν την είδε ποτέ. Δεν βγήκε στα κανάλια, ούτε στις εφημερίδες. Η κυρία Ελένη Λυκάκη.

«Δεν ζητώ την τιμωρία κανενός. Κανένας δεν ήθελε το θάνατο του παιδιού μου. Ζητώ μόνο να μην θρηνήσει άλλη μάνα εξαιτίας ενός λάθους… Ο γιος μου τίμησε την πατρίδα, και αυτή τη στάση θα ήθελε να κρατήσω». Αυτά είπε, μεταξύ άλλων, στο δικαστήριο. Λόγια που κανένας, εκτός αίθουσας, δεν πληροφορήθηκε καθώς κανένα μέσο ενημέρωσης δεν παρουσίασε το θέμα.

Στην αγόρευσή του ο στρατιωτικός εισαγγελέας ήταν καταπέλτης. Κρατώντας στο χέρι του το κομμένο σκοινί, είπε στους κατηγορούμενους ότι με αυτό το σκοινί έπρεπε να τους κρεμάσει. Και κατέληξε: «Αυτή η γυναίκα σήμερα έδωσε σε όλους μαθήματα ήθους!». (Το δικαστήριο τελικά αθώωσε τους κατηγορούμενους).

Στον τάφο του 24χρονου παλικαριού είναι σκαλισμένες λίγες λέξεις. Κρατάω αυτές:

«Γιε μας… Για την πατρίδα τα νιάτα σου!»

(ευχαριστώ για τις πληροφορίες την εξαδέλφη του Γιώργου Λυκάκη)

Από τον τοίχο του Δημήτρη Αλικάκου στο facebook

http://olympia.gr/

Η ζώνη αλληλεπίδρασης του ηλιακού μας συστήματος με το υπόλοιπο σύμπαν

Όταν το 1977 εκτοξεύτηκε το εξερευνητικό διαστημόπλοιο Voyager1 με σκοπό να ταξιδέψει πέρα από το ηλιακό μας σύστημα, δεν ξέραμε τι θα βρούμε.

Οι αστροφυσικοί, μέσα στα 36 χρόνια που το Voyager1 πορεύεται στο διάστημα, ήλπιζαν ότι μια ωραία ημέρα θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε τι υπάρχει πέρα από τα σύνορα του ηλιακού μας κόσμου.

Τώρα όμως που το διαστημόπλοιο έφτασε σε αυτά τα σύνορα, γκρεμίστηκαν όλα τα μοντέλα που είχαν φανταστεί οι επιστήμονες για την έξοδο στο άγνωστο σύμπαν. Αυτό που έχει συμβεί θυμίζει σενάριο από ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Σχεδόν 18 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τη Γη, στα όρια του ηλιακού συστήματος, οι συνθήκες δεν είναι αυτές που περίμεναν οι ερευνητές: Οι ηλιακοί άνεμοι χάνουν την έντασή τους, οι κοσμικές ακτίνες κινούνται ιδιόμορφα και το μαγνητικό πεδίο αυξομειώνεται αναπάντεχα.

Οι αστροφυσικοί έχουν έρθει σε αμηχανία καθώς αναλύουν τις πληροφορίες που έρχονται από το Voyager1. Το διαστημόπλοιο έχει φτάσει σε μια περιοχή, πέρα από την οποία δεν μπορεί να προχωρήσει. Παλινδρομεί συνέχεια εμπρός-πίσω, σαν να το εμποδίζει μια γιγάντια, αόρατη ασπίδα.

Ο διεθνώς διακεκριμένος Χιώτης ακαδημαϊκός και διαστημικός επιστήμονας, ερευνητής του αμερικανικού Johns Hopkins University Δρ. Σταμάτης Κριμιζής, επικεφαλής σημαντικού τμήματος της έρευνας, δήλωσε στους Los Angeles Times ότι αυτό που συμβαίνει είναι αδιανόητο επιστημονικά και αποδεικνύει ότι η φύση είναι πολύ πιο ευφάνταστη από όσο είμαστε εμείς. «Το Voyager πιθανότατα θα αποδείξει ότι έχουμε κάνει λάθος στις εκτιμήσεις μας», ανέφερε ο κος Κριμιζής.

Εν ολίγοις πρόκειται για μια μη αναμενόμενη εξέλιξη, η οποία κάνει τους αστροφυσικούς να συνειδητοποιήσουν ότι προς το παρόν δεν έχουν στα χέρια τους ένα επαρκές μοντέλο που να εξηγεί τα του σύμπαντος.

Ίσως αυτή η ασπίδα (ή φυσαλίδα, αν προτιμάτε, μέσα στην οποία περικλείεται το ηλιακό μας σύστημα) προστατεύει το πλανητικό μας σύστημα. Ή (κάνοντας μια δική μας ακραία υπόθεση) προστατεύει το υπόλοιπο σύμπαν από τους ανθρώπους. 

thesecretrealtruth.blogspot.gr

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η σύγχρονη ψευτοδιανόηση θέλει κάποιον να φταίει, αλλά προς θεού, όχι στο ύψος της εξουσίας

Το πρόβλημα με την ελληνική διανόηση δεν είναι ότι σιωπά και κοιμάται. Είναι ότι χωνεύει ακόμη. Χορτάτη, φουσκωμένη, κάνει όπως ακριβώς αυτός που ανάμεσα στα απομεινάρια των όσων καταβρόχθισε, υπόσχεται ενοχικά πως δεν θα το ξανακάνει. Ρεύεται τα πλούσια εδέσματα, νιώθει, χορτάτος πια, την άσχημη γεύση στο στόμα και μετατρέπεται για λίγο σε νομιμόφρονα της καλής διατροφής. Όσο κρατά η χώνεψη.

Ποια είναι η διανόηση στη χώρα, θα ρωτήσει κάποιος. Ποια είναι πρέπει να απαντήσω κι εγώ γιατί υπάρχει κίνδυνος να αδικήσω πολλούς. Αναφέρομαι λοιπόν, στους ανθρώπους αυτούς, που είτε το άξιζαν είτε όχι, κυριάρχησαν σε αυτό που λέμε “γράμματα και τέχνες”. Το όνομά τους μπαίνει δίπλα στα τραγούδια, στα βιβλία, σε έργα δημιουργίας και βέβαια πανεπιστημιακές μελέτες. Σε αυτούς αναφέρομαι και εξαιρώ (δυστυχώς χωρίς την καταγραφή των ονομάτων) το κομμάτι από αυτούς που στάθηκε ουσιαστικά πνευματικό και είναι ίσως και άγνωστο.

“Πού είναι οι άνθρωποι της διανόησης;” ακούγεται συχνά τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Πώς ....
βοηθάνε την Ελλάδα; Πώς βοηθάνε τους ανθρώπους της; Πώς στέκονται απέναντι στην κρίση;

Τον Ιούνιο του 2011, 32 “άνθρωποι του πνεύματος” υπέγραψαν ένα κείμενο για την εθνική σωτηρία, ζητώντας από τους Έλληνες να αντιπαλέψουν τον λαϊκισμό και να δείξουν υπευθυνότητα. Στους επόμενους μήνες, υπήρξαν επίσης φωνές από τον ίδιο χώρο σαν αυτή της Κικής Δημουλά που μίλησαν για το διεκδικούμενο παγκάκι της Κυψέλης, της Σώτης Τριανταφύλλου, της οποία η γνώση και ο κοσμοπολιτισμός οδηγούσαν με ασφάλεια στο συμπέρασμα πως μας χρειάζεται ένα “καθαρτήριο” και της Λένας Διβάνη, που τοποθετήθηκε όπως τοποθετήθηκε για κάποιον 18χρονο νεκρό “τζαμπατζή”.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του, πόσο μάλλον όταν ζει επί χρόνια πουλώντας απόψεις. Το πρόβλημα δεν είναι οι απόψεις όσων εκφράστηκαν, όπως εκφράστηκαν, αλλά η ρηχότητα. Το γεγονός πως άνθρωποι που γράφουν βιβλία και παράγουν σκέψη και πολιτισμό, φτάνουν στο σημείο να αντιμετωπίζουν μια σύνθετη κοινωνική πραγματικότητα με όρους καφενείου. Αντί να αναλύσουν αυτό που συμβαίνει, αντί να πάρουν την πρωτοβουλία να το εξηγήσουν στον κόσμο, αντί να συγκρουστούν με τα αδιέξοδα, γίνονται οπαδοί ενός κοινωνικού μακαρθισμού, που προγράφει κατηγορίες ανθρώπων, που απαιτεί θυσιαστήρια, που θέλει κάποιον να φταίει αλλά προς θεού, όχι στο ύψος της εξουσίας.

Με την αυτάρκεια του τυχαίου ημιμαθή, έχει άποψη που κατακρίνει συμπεριφορές, τον κοινωνικό παρασιτισμό και φτάνει ακόμη παραπέρα. Σχεδόν αντιλαμβάνεται την κοινωνία ως παράσιτο. Και αν βρεθεί κάποιος περισσότερο αφελής και λιγότερο διανοούμενος να ρωτήσει “και τι έκανε αυτή η διανόηση όταν όλα αυτά συνέβαιναν στην Ελλάδα;” σίγουρα οι οπαδοί του αυτομαστιγωτικού διανοουμενισμού, έχουν να δείξουν πολλές φωτογραφίες τους με υπουργούς, πρωθυπουργούς και επιχειρηματίες, στους οποίους έκαναν προσιτή την χαρισματική τους προσωπικότητα.

Μετά την Μεταπολίτευση, η ελληνική διανόηση, καβάλα στο όχημα της αμφισβήτησης που αυτόματα οδηγούσε στην κοινωνική καταξίωση, άγγιξε όνειρα, οραματικές πολιτικές, αγωνίες. Μετά τη δεκαετία του ’80 με μεγάλη ευκολία μετεπιβιβάστηκε σε BMW και τζιπ, τραγούδησε σε συναυλίες με μαύρο χρήμα, έγραψε κλεψίτυπα βιβλία, συνωμότησε στους διαδρόμους των Πανεπιστημίων για να εξασφαλίσει θέσεις καθηγητή που δεν άξιζε, προσκύνησε την ευνοιοκρατία, τον κομματικό καιροσκοπισμό, τους αγράμματους φαύλους που κυβερνούσαν.

Η μέγιστη διανοητική διαδικασία στην οποία μπήκε η διανόηση που σήμερα βρυχάται, είναι των αποδοτικών δημοσίων σχέσεων. Για μια θέση στο Φεστιβάλ, στο πανεπιστήμιο, στο Εθνικό Κέντρο Τάδε, στο Πολιτιστικό Κέντρο Δείνα. Διανόηση με απόδοση τίτλων, με εμφανίσεις στην τηλεόραση, ζαλισμένη από τα πάρτι, ταλαιπωρημένη από τους ψυχολόγους της.

Σήμερα, από το ντιβάνι της κυρίας Διβάνη, το τραπέζι του μεγάλου φαγοποτιού ή το κρεβάτι μιας αιμομικτικής πολιτιστικής Αθήνας, η διανόηση ανησυχεί. Δεν ανησυχεί για την Ελλάδα, αλλά για να μην χάσει προνόμια. Γι” αυτό σαν τις Κατίνες της γειτονιάς, σηκώνει το δάχτυλο και δείχνει το απέναντι σπίτι που ρίχτηκε στην ακολασία, που διέπραξε τη μοιχεία, που φταίει για τα κακά του χωριού.

Με την ίδια ευκολία θεώρησε νομοτελειακό φαινόμενο και αποδέχθηκε, την ξεφτίλα της ελληνικής τηλεόρασης, τα σκάνδαλα Βενιζέλου στο Υπουργείο Πολιτισμού, τον κρατικοδίαιτο επιδοματικό πολιτισμό.

Είναι μια διανόηση που αποδέχθηκε ο κινηματογράφος να παράγει μόνο με κρατική επιδότηση, σαν να είναι βαμβάκι στον κάμπο της Λάρισας. Που θεωρούσε πως τα Φεστιβάλ, δηλαδή ο τρόπος ανάδειξης του πολιτισμού, ήταν τα ίδια πολιτισμός. Που στα Πανεπιστήμια ανέδειξε τους εξυπηρετικούς προσδοκώντας το ανταποδοτικό τέλος της δικής τους ανάδειξης.

Η διανόηση στην Ελλάδα, δεν υπήρξε μόνο εγωιστική και συμφεροντολόγος. Λειτούργησε με το δικό της star system, συνέτριψε όσους δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στο σύστημα των δημοσίων σχέσεων, καταδίκασε στην ανωνυμία όσους δεν φωτογραφήθηκαν με όλους τους μελλοντικούς τροφίμους του Κορυδαλλού. Οι κυρίες και οι κύριοι της διανόησης που βρίζουν ένα κομμάτι της κοινωνίας αντί να γίνονται παράδειγμα για όλη την κοινωνία, δεν υπήρξαν μόνο ομοτράπεζοι και ομοκρέβατοι της πολιτικής ελίτ, αλλά της παρείχαν και όλα τα άλλοθι της τέχνης και του πολιτισμού.

Οι εραστές του σκυλάδικου έγιναν άνθρωποι της τέχνης επειδή συναναστρέφονταν τον τάδε σκηνοθέτη και ο υπουργός πολιτισμού μετατρεπόταν σε τόσο περισσότερο άνθρωπο του πολιτισμού όσο μεγαλύτερες ήταν οι επιχορηγήσεις.

Αυτή η διανόηση πού και πού στραβομουτσούνιαζε υποκριτικά για την παρουσίαση της υποκριτικής τέχνης του Ρουβά στην Επίδαυρο, αλλά δεν είχε κανένα πρόβλημα να θεωρεί μέντορα πολιτισμού αυτόν που επέλεξε να πάει τον Σάκη στο Αρχαίο Θέατρο. Οι προσωπικές τους αντιπαραθέσεις δεν ήταν αντιπαραθέσεις ιδεών, αλλά ζήλια και φθόνος.

Η διανόηση έπαψε να έχει ως κινητήριο μοχλό τις κοινωνικές αντιθέσεις και την υπαρξιακή αναζήτηση και απέκτησε κινητικότητα μέσω της κυνικότητας ή της ψυχεδελικής εσωστρέφειας. Έλεγε στα βιβλία της όσα θα έπρεπε να πει στον ψυχίατρό της.

Η διανόηση, σιγά σιγά έγινε ανήμπορη να αναλύει και να εκφράζει και έγινε ρηχή όπως οι εκφραστές της, γύρω από το μεγάλο τραπέζι της εξουσίας. Άλλος έτρωγε χαβιάρι και άλλος τα ψίχουλα, ευελπιστώντας πως θα έρθει και η δική του ώρα.

Είναι λογικό, η διανόηση σήμερα να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται. Διαφορετικά φοβάται πως θα χαθεί μαζί με την ψεύτικη εικόνα της.

Αδυνατεί να καταλάβει τι συμβαίνει στην κοινωνία γιατί απουσιάζει πολλά χρόνια απ” αυτή. Δεν έχει την ελάχιστη ικανότητα να ξεχωρίσει το δευτερεύον (παρασιτικά φαινόμενα, διαφθορά, γραφειοκρατία), από το πρωτεύον που είναι όσα δημιουργούν την κρίση και αυτά τα φαινόμενα, που είναι οι πολιτικές. Οι πολιτικές των φίλων της. Έτσι, αναμασά ευχολόγια και αγαπησιάρικες ενωτικές θεωρίες ευθύνης, επιδεικνύοντας πλήρη ανευθυνότητα. Με βουδιστική στωικότητα την ώρα του πολέμου, αυτή η διανόηση είναι έτοιμη να στηλιτεύσει το φαινόμενο του τζαμπατζή, του ταβερνιάρη που φοροδιαφεύγει, της συμπεριφοράς που μας κάνει ανεύθυνους. Δεν θα το επεκτείνει όμως ως την απόφαση του Βενιζέλου να χαρίσει 2 δις στη SIEMENS, ούτε ως την απόφαση του Σαμαρά να κάνει πιο πλούσιους τους Τραπεζίτες. Οι έλληνες διανοητές επιλέγουν το πεδίο της μικροκοσμικής ευθύνης του διπλανού. Όχι της ευθύνης συνολικά.

Η διανόηση είναι συνένοχη. Όχι μόνο πολιτικά, αλλά ποινικά. Ποιός καθηγητής Πανεπιστημίου να αντιταχθεί, ποιός μεγαλοσυνθέτης να κάνει αντίσταση, ποιός συγγραφέας να αποδώσει ευθύνη. Με το που θα το κάνει, θα βγουν στη δημοσιότητα τα πανεπιστημιακά κονδύλια που έπαιξε στο χρηματιστήριο, οι Μη κυβερνητικές Οργανώσεις του που έτρωγαν με χρυσά κουτάλια, οι επιδοτήσεις που πήρε για ένα βιβλίο που διάβασαν 200 άτομα.

Η γενίκευση είναι φασισμός. Το να αποδίδεις αυτά τα χαρακτηριστικά σε όλη τη διανόηση είναι άδικο. Η υγιής διανόηση λοιπόν, ας αποφύγει τη γενίκευση. Ας αυτοεξαιρεθεί, βγαίνοντας μπροστά. Παράγοντας σκέψη, τέχνη, πολιτισμό.

ΥΓ: Συμμερίζομαι πραγματικά πως υπάρχει το φαινόμενο της ανθρωποφαγίας για κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους στο διαδίκτυο που δεν ελέγχεται όπως τα ΜΜΕ ώστε να αποφευχθούν ακρότητες ή να φτιαχτούν προφίλ. Ωστόσο υπάρχει και δική τους ευθύνη γιατί προτίμησαν την αρένα του θεάματος, αντί τον θρόνο του διανοητή.

Κώστας Βαξεβάνης

http://www.koutipandoras.gr/

Φαινομενικά ισχυροί άνθρωποι...

Οι πιο φοβισμένοι και φαινομενικά ισχυροί άνθρωποι είναι όσοι θέλουν να τα έχουν καλά με όλους και να μην παίρνουν θέσεις, παρά όπου συμφέρει. Αδυνατούν να συζητήσουν ισότιμα με ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους που δεν τους χρειάζονται. 

Χριστιάνα

http://enallaktikimathisi.blogspot.gr/

Εξόφληση ληξιπρόθεσμου γραμματίου;

— Όταν αδικοσκοτώνεται ένας άνθρωπος, ο ΕΛΛΗΝΑΣ λέει με πίκρα ψυχής «κρίμα» και δακρύζει….

  — Όταν αδικοσκοτώνεται ένας νέος άνθρωπος, ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΛΑΙΕΙ ΜΕ ΣΠΑΡΑΓΜΟ ΨΥΧΗΣ και προσεύχεται να μη βρεθεί ποτέ στην ίδια μοίρα με τη μάνα και τον πατέρα του αδικοσκοτωμένου παιδιού.

  — Έχω πει πολλές φορές, ότι ο ναζισμός και ο σιωνισμός γεννήθηκαν από την ίδια μήτρα και γι΄ αυτήν την άποψη, παρασκηνιακά έχω κάνει με θεότρελους, Ομηρικούς καυγάδες, γιατί τους χαλάω τους λόγους σκηνοθετημένης ύπαρξής τους. Όμως δεν πρωτοτυπώ. Την ίδια άποψη έχουν στοιχειοθετήσει και Εβραίοι διανοούμενοι που δεν είναι σιωνιστές.

  — Και στις δύο περιπτώσεις (σιωνισμού και ναζισμού) ο ένας τροφοδοτεί και στηρίζει τον λόγο ύπαρξης και μόνο του άλλου. Δεν ασχολούνται με θέματα ουσίας που ταλανίζουν έναν λαό, αλλά υποκρίνονται ότι το εικονικό αντίπαλο δέος είναι ο πραγματικός κίνδυνος και εκ του λόγου τούτου, η μάζα-θύμα τους, πρέπει να προσφύγει ανάλογα, στην ναζιστική ή στη σιωνιστική αγκάλη, για να σωθεί.

  — Ανεξάρτητες έρευνες έχουν αποδείξει, ότι τα ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ παραμάγαζα ναζισμού και σιωνισμού, είναι ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ, κρατικοδίαιτοι από φανερά ή μυστικά κονδύλια, ανάλογα με τον προπαγανδιστικό αέρα που φυσά λυσσασμένα για να τον πιστέψεις.

  — Έρχονται όμως ξαφνικά συμβάντα, όπως η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του 19χρονου που τον γκρέμισε ο ελεγκτής από το τρόλεϊ, δολοφονία δια της οποίας, το καμουφλαρισμένο ναζιστικό-σιωνιστικό καθεστώς έρχεται σε δύσκολη θέση, διότι η λαϊκή αγανάκτηση είναι πλέον συσσωρευμένη και απλά περιμένει την «ΑΦΟΡΜΗ» για να ξεσπάσει. Έχει δίκιο ο Δημήτρης Κουφοντίνας που επισημαίνει από τη φυλακή, ότι είναι βλάκας όποιος πιστεύει, ότι η ένοπλη πάλη τελείωσε. Αυτό το γνωρίζει και η σάπια εξουσία, γι΄ αυτό διαρρέει κάθε τόσο εκθέσεις μυστικών υπηρεσιών, περί κινδύνων λαϊκής εξέγερσης. Ο φόβος φυλάει τα έρμα της σάπιας εξουσίας….

  — Σε κάθε τέτοιον αιφνίδιο κίνδυνο της απροσδόκητης «ΑΦΟΡΜΗΣ» οι κρατικοδίαιτοι παρακρατικοί μηχανισμοί χρησιμοποιούν τις κατασκευασμένες προσωπικότητες, που κρίνει ότι πρέπει να βγουν προς τα έξω, να πουν ή να κάνουν κάτι, για να αποδυναμώσουν την επικίνδυνη «ΑΦΟΡΜΗ» πιθανής εξέγερσης. Για να είναι πειστικό το ναζιστικό-σιωνιστικό καθεστώς, η κατασκευασμένη προσωπικότητα είναι φτιασιδωμένη και χτενισμένη, στον χώρο του ανύπαρκτου για την εποχή της διαφθοράς, κόσμου των γραμμάτων, των τεχνών, της καλλιτεχνίας και του έμμισθου ακτιβισμού, με βεβαιωμένη όμως θητεία σε γνωστά ρατσιστικά παράκεντρα εξουσίας.

  — ΧΑΘΗΚΕ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ σαν τα κρύα τα νερά, που το σάπιο ναζιστικό – ρατσιστικό – σιωνιστικό ΚΑΘΕΣΤΩΣ, δεν του επιτρέπει να έχει ένα ΕΥΡΩ στη τσέπη, για να μπορεί να πληρώσει το εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αν δε συμβαίνει, αυτός ο νεαρός να ψάχνει για δουλειά και να πρέπει να μετακινείται 10-12 φορές, από το ένα άκρο στο άλλο του λεκανοπεδίου Αττικής, τότε θα χρειάζεται 15 € την ημέρα, μόνο για αυτές τις αναγκαστικές μετακινήσεις αναζήτησης εργασίας. Είναι ένα ποσό που φαντάζει τεράστιο, αν αναλογιστούμε ότι οι ληστές εργοδότες, δεν δίνουν πλέον αυτό το ποσό, ούτε για… μεροκάματο.

  — Υπάρχουν δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων, σύμφωνα με τις οποίες απερίφραστα χαρακτηρίζουν τον θάνατο του 19χρονου ως ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, και ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΣΥΜΠΛΟΚΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ ΣΠΡΩΞΙΜΟ ΤΟΥ ΝΕΑΡΟΥ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΝΙΑ ΕΛΕΓΚΤΗ. Ακόμα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, εξαναγκάστηκαν να αναφερθούν σε αυτές τις περιγραφές. Από εκεί και πέρα αρχίζει ο κίνδυνος της «ΑΦΟΡΜΗΣ» και το διεφθαρμένο καθεστώς θέτει σε κίνηση τους προπαγανδιστικούς ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ του.

  — Ο θάνατος του 19χρονου είναι πολλαπλή δολοφονία. Τον δολοφονούσε καθημερινά το καθεστώς για να μην έχει μέλλον και αξιοπρεπή διαβίωση. Τον δολοφόνησε και ο ρατσιστής ελεγκτής του τρόλεϊ. ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ η πεμπτοφαλαγγίτισσα Διβάνη, η δήθεν ακτιβίστρια και ανθρωπίστρια και καθηγήτρια, η επί χρόνια κρατικοδίαιτη συγγραφέας του κατ΄ επίφαση αριστερισμού. Η σκύλευση και η προσβολή νεκρού, είναι η κορύφωση του πλέον αδίστακτου ρατσισμού. Ο ΤΣΟΚΑΡΟ-ΝΑΖΙΣΜΟΣ σε όλες του τις διαστάσεις. Ένα μίσος προς τον άνθρωπο, που ούτε στο μυαλό ενός παρανοϊκού σχιζοφρενή δικτάτορα δεν χωρά.

  — Ο «ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΣ….» Η ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ενός χωρίς μέλλον και ελπίδα 19χρονου, για να καλοπερνούν οι κρατικοδίαιτες πολιτικές σκύλες του διεφθαρμένου καθεστώτος. Η απαξίωση της ελπίδας και της υπερηφάνειας, για να επιβραβεύσει η πολιτική ΣΚΥΛΑ μια εν ψυχρώ δολοφονία! Μήπως ο ιδιοκτήτης-ελεγκτής στεγάζεται στον ίδιο σιωνιστικό πολιτικό φορέα της ανύπαρκτης προόδου με τη σοσιαλίστρια ακτιβίστρια του νεοναζισμού; Μήπως για άλλη μια φορά, επίκειται «διανομή» βιβλίου της κυρίας, με δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού; Τι αξία μπορεί να έχει ένας «τσαμπατζής» μπροστά σε μια ΤΣΑΜΠΑΤΖΟΥ με διδακτορική διατριβή στο Kings του Λονδίνου;

  — Διβάνη…. Μια ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ πολιτική σκύλα, φερετζές υφασμένος από τη πρώτη κλωστή, στον αργαλειό του σάπιου καθεστώτος. Μια πεμπτοφαλαγγίτισσα, που βγαίνει τις κατάλληλες στιγμές, για να εκμηδενίσει τις όποιες πιθανότητες υλοποίησης της «ΑΦΟΡΜΗΣ» της ουσιαστικής λαϊκής εξέγερσης, ξεφτιλίζοντας έναν 19χρονο νεκρό!
— Τέτοια φράση, για 19χρονο άφραγκο νεκρό και υπέρ ενός δολοφόνου ελεγκτή, δεν βγαίνει κάποιος τυχαία να την πει προς τα έξω. Γίνεται σαν εξόφληση ληξιπρόθεσμου γραμματίου. Ακόμα και αν δεν υπήρχαν οι δηλώσεις των αυτοπτών μαρτύρων της δολοφονίας, κανένας και καμία δεν δικαιούται να προσβάλει έναν νεκρό. Μόνο ένας (ή μια) αδίστακτη και διεστραμμένη ΡΑΤΣΙΣΤΡΙΑ. Η ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ. Αυτή που ισχυρίζεται ότι γράφει βιβλία για παιδιά…. Παιδιά ποίων και για ποιους; Αυτή που δολοφόνησε τον 19χρονο, ενώ ήξερε ότι ήταν ήδη δολοφονημένος…. Αυτή, για την οποία προσέτρεξαν αμέσως να «στηρίξουν» γνωστά αποβράσματα του ναζιστικού – σιωνιστικού συστήματος μαύρης εξουσίας…. Η ΔΙΒΑΝΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ…..

ΔΕΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΩ ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ…. Πρόλαβε και το έκανε με τον πλέον ρατσιστικό και ναζιστικό τρόπο η Λένα Διβάνη.

ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

http://tsoutsouneros.arvanitis.eu

Σχετικό βίντεο εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=_7FChz0ikog#at=80

Νομικά Θέματα - Οδηγίες

ΤΙ ΚΑΝΩ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ

1.Αν δεν θέλω να δώσω τα στοιχεία μου στους ελεγκτές, είναι νόμιμο δικαίωμα μου και δεν διαπράττω κανένα ποινικό αδίκημα.

2. Οι ελεγκτές δεν έχουν δικαίωμα να με συλλάβουν.

3. Αν μου ζητήσει τα στοιχεία μου οποιοσδήποτε αστυνομικός (ακόμα και εκτός υπηρεσίας), τα δίνω γιατί είμαι υποχρεωμένος, προκειμένου να μην έχει δικαίωμα να με κρατήσει.

4.Δεν είμαι υποχρεωμένος να περιμένω την άφιξη της αστυνομίας.

5.Ζητάω από τον οδηγό ν’ ανοίξει την πόρτα στην επόμενη στάση κι από τους ελεγκτές να με αφήσουν να κατέβω και τους δηλώνω ρητά, ότι δεν θέλω να παραμείνω στο λεωφορείο.

6.Δεν πηγαίνω σε καμία περίπτωση, με την θέλησή μου, στο αστυνομικό τμήμα, μαζί με τους ελεγκτές, ούτε δέχομαι να με οδηγήσουν με το λεωφορείο, εκεί που θέλουν αυτοί.

7.Αν μου κλείσουν την πόρτα και μου περιορίσουν την έξοδο, καλώ αμέσως το 100, καταγγέλλοντας, ότι κρατούμαι παράνομα, χωρίς την θέληση μου και ζητάω την άμεση επέμβαση της αστυνομίας, γιατί διαπράττεται αυτόφωτο αδίκημα σε βάρος μου.

8.Ζητώ ονόματα και τηλέφωνα συνεπιβατών μου, για να έχω μάρτυρες.

9.Καλώ αμέσως στα τηλέφωνα των «ΕΠΙΒΑΤΩΝ» ζητώντας νομική βοήθεια και αλληλεγγύη.

10.Όταν έρθουν οι αστυνομικοί, απαιτώ να συλλάβουν αμέσως, τους ελεγκτές ή και τον οδηγό, γιατί με κράτησαν παράνομα και χωρίς την θέληση μου και ζητώ να κρατήσουν τα στοιχεία όλων των μαρτύρων συνεπιβατών μου.

11. Στην ερώτηση των αστυνομικών «αν θέλω να καταθέσω μήνυση», απαντώ, ότι δεν είμαι υποχρεωμένος να το κάνω, αντίθετα αυτοί, είναι υποχρεωμένοι να ενημερώσουν αμέσως τον Εισαγγελέα και να συντάξουν έκθεση σύλληψης και βεβαίωσης του αδικήματος, γιατί το αδίκημα της παράνομης κατακράτησης, είναι αυτόφωρο πλημμέλημα και διώκεται αυτεπάγγελτα, αλλιώς κάνουν παράβαση καθήκοντος.

12. Αν οι αστυνομικοί δεν ενεργούν τα νόμιμα, τους υπενθυμίζω ότι διαπράττουν παράβαση καθήκοντος, γι’ αυτό ζητάω τα στοιχεία τους, προκειμένου να τους αναφέρω.

13. Η πληρωμή ή μη του προστίμου, που θα επιβληθεί από τον ΟΑΣΘ, αποτελεί προσωπική επιλογή του κάθε ατόμου.

ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6977034350, 6974713426, 6944576081

http://epibates-thess.blogspot.gr/p/blog-page_05.html

Ο άνθρωπος είναι χαρισματικός, μόνο όταν είναι συνειδητός επί της ουσιώδους του φύσης

Από τον καιρό που γεννιόμαστε ο διαχωρισμός γεμίζει την ζωή μας…
Το παιδί, χωρίς τις διαδικασίες του νοητικού του πεδίου ενεργές, γίνεται ευκολόπιστο στην καθοδήγηση για το καλό και το κακό…
Προσπαθεί να γίνει οι πεποιθήσεις των γονιών του, των δασκάλων του, της θρησκείας του, της κοινωνίας του, να ακολουθήσει τους κανόνες τους, βιώνοντας την πειθαρχία με έναν προσωπικό τρόπο, που στην συνέχεια τον κουβαλάει σαν εσωτερικό κριτή των πράξεων και των συναισθημάτων του…
Στην πορεία, αυτόν τον εσωτερικό κριτή, τον ξεχνάει…
Ξεχνάει αυτό που έχει δημιουργηθεί μέσα του, ασυνείδητα, μα αυτό είναι υπεύθυνο και γι’ αυτό που δημιουργείται έξω του, χωρίς να το θέλει…

Μεγαλώνουμε με πολλούς «εκλεκτούς» γύρω μας…
Ο «εκλεκτός» είναι αυτός που θαυμάζουμε, αυτός που έχει όλα όσα θα θέλαμε και δεν έχουμε και αυτό μας κάνει βίαιους και ζηλόφθονες ή υποταγμένους…
Και έτσι, με αυτόν τον μη συνειδητό τρόπο, ξεκινάει ο ρατσισμός…

Ο ρατσισμός δεν αφορά μόνο το χρώμα, την φυλή, την θρησκεία, ή την τάξη που ανήκουμε…
Αφορά τα πάντα…
Αφορά τον κόσμο μας, τις αξίες μας, τα χαρίσματά μας...

Στην ουσία, όταν εκπαιδεύουμε ένα παιδί, για να γίνει άνθρωπος, εκπαιδεύουμε κυρίως το ασυνείδητό του, γιατί οι διακρίσεις γίνονται ο μη συνειδητός κόσμος του…
Το επιβραβεύουμε όταν ξεπερνάει τους άλλους, βάζοντας του τον πήχη τόσο ψηλά, όσο πάνε οι δικές μας ασυνείδητες φιλοδοξίες και μετά το παραδίνουμε στον κόσμο, για να συνεχίσει το έργο της εκπαίδευσης του...

Εκπαιδεύουμε ένα παιδί να γίνει άνθρωπος…
Εκπαιδεύουμε ένα παιδί, να γίνει ο άνθρωπος που έχουμε γίνει, χωρίς ούτε μία στιγμή να σκεφτούμε, αν αυτό που έχουμε γίνει, μας αφορά στην Ουσία μας…
Αν αφορά τον Θεό μέσα μας, αν αφορά τον Άνθρωπο και την Αγάπη, σαν θεμελιώδεις Αρχές της Ύπαρξής μας…
Αν αφορά τον κόσμο που ονειρευόμαστε να ζούμε…

Απλά εκπαιδεύουμε μέσω πεποιθήσεων του ρατσισμού, ο οποίος επιδρά στα χαρακτηριστικά, αλλά όχι στα χαρίσματα του καθενός μας…

Εκπαιδεύουμε μέσω του χαοτικού μας ασυνείδητου...

Ο άνθρωπος είναι χαρισματικός, μόνο όταν είναι Συνειδητός επί της Ουσιώδους του Φύσης…
Αλλιώς είναι ρατσιστής επί της ψευδαίσθησης που έχει για τον εαυτό του…

Ο «εκλεκτός» και οι άλλοι…

 Βάσω Νικολοπούλου

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

H νέμεση να αποτρέψει την εκδίκηση

Ο «μέσος» πολίτης, ο χωρίς ειδικές γνώσεις λειτουργίας της οικονομίας, έχει ένα καίριο ερώτημα – είναι λογικό να υποθέτουμε ότι το έχει: Τού λένε ότι το μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου (πράγματι) ποσού «βοήθειας» που χορηγούν στην Ελλάδα οι δανειστές της για την ανάκαμψη της οικονομίας της, έχει πια (με δόσεις) εκταμιευθεί. Όμως στην «πραγματική οικονομία» της χώρας, είναι σε όλους φανερό, δεν έχει εισρεύσει ούτε ελάχιστο ίχνος αυτού του χρήματος. H αγορά παραμένει σε βαθύτατο κώμα, η ανεργία καλπάζει νεκρώνοντας κάθε κοινωνική δυναμική, ο λαός βυθίζεται σε παραλυτικό πανικό. Πού πηγαίνει λοιπόν η γαλαντόμος βοήθεια, γιατί χρήμα ακούμε και χρήμα δεν βλέπουμε;

H απάντηση που δίνεται, βεβαιώνει: Mε το μικρότερο μέρος αυτών των χρημάτων εξοφλούνται κρατικά χρέη και τοκοχρεωλύσια. Tο μεγαλύτερο μέρος χορηγείται στις τράπεζες για την ....
«ανακεφαλαιοποίησή» τους. Xωρίς την «ανακεφαλαιοποίηση» των Τραπεζών η οικονομία της χώρας είναι αδύνατο να επανενεργοποιηθεί. Aν συνειδητοποιήσει ο αδαής πολίτης ποιου μεγέθους χρηματικά ποσά απαιτεί η «ανακεφαλαιοποίηση» των Τραπεζών, την ταυτίζει με εφιαλτική συμφορά, κυριολεκτικό ολοθρεμό. Διότι, για τις τρέχουσες ανελαστικές ανάγκες του κράτους η κυβέρνηση δανείζεται, κατά διαστήματα, ποσά της τάξεως του ενός, δύο, τριών δισεκατομμυρίων ευρώ. Ενώ η κατά δόσεις βοήθεια που της έχει ώς τώρα εκταμιευθεί, φτάνει περίπου τα διακόσια δισεκατομμύρια!

Πρέπει λοιπόν να μάθει ο πολίτης τι είναι αυτή η «ανακεφαλαιοποίηση», που σαν προμηθεϊκός γύπας τρώει το συκώτι της ελλαδικής κοινωνίας καρφωμένης στον βράχο του χρέους. Nα μάθει ότι είναι το χρήμα που εκβιαστικά, γκανγκστερικά λήστευαν από τις Τράπεζες τα κόμματα. Επί χρόνια.

Είναι διεθνής κανόνας ότι για να λειτουργήσει με αξιοπιστία μια Τράπεζα, πρέπει να διαθέτει δικό της κεφάλαιο ίσο με το 10% (τουλάχιστον) του κύκλου εργασιών της (καταθέσεων που δέχεται και δανείων που χορηγεί). Στις ελληνικές Τράπεζες αυτό το απαραίτητο αποθεματικό κεφάλαιο μειώθηκε τα τελευταία χρόνια σε σημείο απαγορευτικό για τη λειτουργία των Τραπεζών. Οι Τράπεζες δεν μπορούν πια να δανείσουν τους πολίτες (επιχειρηματίες, κατασκευαστές, καλλιεργητές, εμπόρους) ώστε να κινηθεί χρήμα στην αγορά και να ζωντανέψει η νεκρωμένη οικονομία.

Ποιος ήταν ο λόγος που μειώθηκε το αποθεματικό των Τραπεζών; Οι επεμβάσεις των κυβερνήσεων, δηλαδή του κομματικού κράτους. Οι κυβερνήσεις υποχρέωναν τις Τράπεζες να χορηγούν δάνεια τεράστια, εξωφρενικά, που ήταν αδύνατο να εξοφληθούν ποτέ. Σε ποιους; Στα ίδια τα κόμματα, που τα έξοδα λειτουργίας τους και αυτοδιαφήμισής τους ήταν αχαλίνωτα, επομένως τα χρέη τους ιλιγγιώδη. Αλλά οι Τράπεζες εκβιάζονταν να δανείζουν και δημόσιους οργανισμούς, που τα έσοδά τους είχε λεηλατήσει το κομματικό κράτος. Nα δανείζουν, χωρίς προοπτική επιστροφής, επιχειρηματίες διαπλεκόμενους με τα κόμματα, εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου που μοιράζονταν με τους πολιτικούς τη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος.

Aυτό σημαίνει ότι, πιθανότατα, το σύνολο της παρεχόμενης σήμερα διεθνούς βοήθειας προς την Ελλάδα έχει κιόλας ξοδευτεί, χωρίς να έχουν ακόμα καλυφθεί οι «τρύπες», τα κενά, τα ελλείμματα που δημιούργησαν οι κακουργίες των κομματανθρώπων. Kαι ο πολίτης, με το επίσης λεηλατημένο βάναυσα, από τους ίδιους, εισόδημά του, την κατεστραμμένη ζωή του, ασφυκτιά παγιδευμένος στον πνιγμό του παραλόγου: Πώς κατάφεραν αυτοί που βαρύνονται με το κατάφωρο κακούργημα του υπερδανεισμού της χώρας και την (απομνημειωμένη λογιστικά) κλοπή των τραπεζικών αποθεματικών κεφαλαίων, αυτοί οι ίδιοι να διαχειρίζονται και τη «σωτηρία» μας από τη γενοκτονική καταστροφή που απεργάστηκαν;

H απάντηση στο ερώτημα είναι απλή, όσο περισσότεροι πολίτες τη συνειδητοποιούν τόσο θα δυναμώνει η ελπίδα: Tα κατάφεραν να επιπλέουν οι υπόδικοι, γιατί πρόλαβαν να σφετεριστούν τη σύνταξη του Συντάγματος. Αναθεωρούν κάθε τόσο το Σύνταγμα, το κόβουν και το ράβουν για να το φέρουν στα μέτρα τους: να είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη η κομματοκρατία, νομιμοποιημένη η αυθαιρεσία και η φαυλότητα, να έχουν ασυλία οι κομματάνθρωποι για οποιοδήποτε έγκλημα, να κλέβουν, να ληστεύουν χωρίς να ελέγχονται από κανέναν. Ελπίδα για τους Έλληνες θα υπάρξει, όταν μια κρίσιμη μάζα πολιτών συνειδητοποιήσει ότι πραγματική έξοδος από τον σημερινό εφιάλτη είναι μόνο μία: Συντακτική Εθνοσυνέλευση και καινούργιο Σύνταγμα. Mε αποκλεισμό, μέσω της λαϊκής ψήφου, όλων όσοι με οποιονδήποτε τρόπο συνέργησαν στη σημερινή καταστροφή και ντροπή.

Βέβαια, η κρίσιμη μάζα που θα απαιτήσει κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω αλλαγής του Συντάγματος, δεν θα προκύψει με ευχολόγια ούτε με αρθρογραφίες «διανοουμένων». Θα σχηματιστεί, όταν η αγανάκτηση, η οργή, ο πνιγμός της αδικίας σφυρηλατήσουν ωριμάζοντας κάποια ανυποχώρητα, πάγκοινα αιτήματα. Πώς ξεκίνησαν μεγαλοαστοί (και όχι «προλετάριοι») την αντίσταση στη χούντα, έτσι η κοινή οργή θα υποχρεώσει δικαστικούς με ραχοκοκαλιά και ταλαντούχους νομικούς να τολμήσουν πρωτοβουλίες για να λειτουργήσει νέμεση. Δεν γίνονται ριζοσπαστικές κοινωνικές (συνταγματικές) μεταρρυθμίσεις χωρίς συνεπή, τίμια κάθαρση. Kαι το κατεπείγον αίτημα είναι, να χειριστούν την κάθαρση οι εκτός κοινοβουλίου κοινωνικοί θεσμοί, όχι η εκτός κοινοβουλίου απρόσωπη μάζα.

Έχει τεράστια συμβολική (αλλά και πραγματιστική - οικονομική) σημασία να δημευθούν οι περιουσίες των αυτουργών της καταστροφής: Όσων εισηγούντο και όσων αποφάσιζαν τον εγκληματικό υπερδανεισμό της χώρας, τη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, την καταλήστευση των δημόσιων οργανισμών, τις εκβιαστικές τραπεζικές δανειοδοτήσεις. Όσων εισηγούντο και όσων αποφάσιζαν να κατευθύνονται αυτοί οι πακτωλοί στα κομματικά ταμεία, στην εξυπηρέτηση του πελατειακού κράτους, στον διαπλεκόμενο με τα κόμματα «χλιδάτο» υπόκοσμο. Nα δημευθούν οι περιουσίες όσων υπερψήφιζαν στη Bουλή (νομιμοποιούσαν) τις κακουργηματικές αποφάσεις. Όσων, από υπουργικούς ή άλλους διοικητικούς θώκους, τις εκτελούσαν. Όσων επωφελήθηκαν από την εκτέλεση των αποφάσεων πλουτίζοντας με το «εγκεκριμένο» προϊόν κλοπής του κοινωνικού χρήματος – εργοληπτών, προμηθευτών, μεσαζόντων.

H ελληνική κοινωνία πρέπει και δικαιούται να σταθεί στα πόδια της, να ξαναζήσει. Όχι επειδή έχει Ιστορία, ένδοξους προγόνους, γλώσσα – αυτά είναι πια χαμένα εδώ και χρόνια, και η απώλεια έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που αποκλείεται να δικαστεί.

Πρέπει να σταθεί στα πόδια της η ελληνική κοινωνία, γιατί έχει ακόμα ανθρώπινη ποιότητα πολύτιμη – μειονοτική, χλευασμένη, εξουθενωμένη, αλλά ελληνική. Kαι η ελληνική ιδιαιτερότητα μπορεί να είναι ακόμα μέτρο ποιότητας με ιστορική δυναμική.

Χρήστος Γιανναράς

από το "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους"

Σχόλιο «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑΣ-ΕΠΑΜ»: Μολονότι συμφωνούμε ε πολλοίς με τον κ. Γιανναρά στην ανάλυσή του και κυρίως στη θέση του για Συντακτική Εθνοσυνέλευση και νέο δημοκρατικό Σύνταγμα που αποτελούν επίσης αδιαπραγμάτευτη δική μας θέση, οφείλουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:

1. Τα χρήματα που μας δίνουν οι ξένοι δεν αποτελούν οποιουδήποτε είδους βοήθεια. Είναι δάνεια και μάλιστα με επαχθέστατους όρους ρευστοποίησης όλης της δημόσιας, αλλά και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.  Η χώρα έχει μετατραπεί έτσι σε μια δουλοπαροικία χρέους και δεν πρόκειται ποτέ να ανασάνει, αν δεν αποφασίσει ο λαός της να απαλλαγεί άπαξ δια παντός διαγράφοντας μονομερώς το χρέος, που η αποπληρωμή του χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για την επιβολή της νέας κατοχής.

2. Όλα αυτά τα ποσά που εισρέουν με τη μορφή «βοήθειας» επανεξάγονται σε ασφαλείς τοποθετήσεις στο εξωτερικό από τους ίδιους τους τραπεζίτες και βέβαια το πολιτικό προσωπικό που τους εξυπηρετεί. Άρα ένοχοι του μεγάλου εγκλήματος στα όρια της γενοκτονίας που επιτελείται σε βάρος της χώρας και του λαού και που συνεχίζεται με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση, δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, ως καλά αμειβόμενο υπαλληλικό προσωπικό των επικυρίαρχων, αλλά και τα μεγάλα αφεντικά τους, οι τραπεζίτες και οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Έτσι το πρώτο καθήκον μιας νέας Κυβέρνησης που θα θελήσει να υπηρετήσει το Εθνικό συμφέρον και τα δικαιώματα των πολιτών είναι μαζί με την μονομερή διαγραφή του χρέους, να θέσει υπό τον απόλυτο δημόσιο έλεγχο τις τράπεζες, να τις θέσει υπό εκκαθάριση και τότε θα φανεί σε όλη του την έκταση το έγκλημα που έχει συντελεστεί.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr

Η Κόστα Ρίκα κλείνει τους ζωολογικούς κήπους, απελευθερώνει τα ζώα

Σαν Χοσέ

Η κυβέρνηση της Κόστα Ρίκα, μιας χώρας γνωστής για την πλούσια βιοποικιλότητα της ζούγκλας της, ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να κλείσει τους δημόσιους ζωολογικούς κήπους και να απελευθερώσει όσα περισσότερα ζώα μπορεί.

Ο υπουργός Περιβάλλοντος Ρενέ Κάστρο ανακοίνωσε ότι το μότο της νέας πολιτικής είναι «τέρμα στα κλουβιά».

Η Κόστα Ρίκα έχει απαγορεύσει τα τσίρκο με ζώα από το 2002 και επιπλέον δεν επιτρέπει το κυνήγι για λόγους αναψυχής.

Μιλώντας στην εφημερίδα La Nacion, ο Κάστρο είπε ότι πηγή έμπνευσης για την τελευταία απόφαση ήταν ο παπαγάλος της γιαγιάς του.

«Μια μέρα μεταφέραμε τον παπαγάλο στην αυλή. Έτυχε τότε να περνά ένα σμήνος από άγριους παπαγάλους, και ο παπαγάλος μας πέταξε μαζί τους» είπε.

»Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση επειδή νόμιζα ότι τον φροντίζαμε πολύ καλά. Του προσφέραμε τροφή και στοργή [...] όλα όσα νομίζαμε ότι χρειάζεται. Όταν όμως είχε την ευκαιρία προτίμησε να φύγει».

Ο Ζωολογικός Κήπος «Σιμόν Μπολίβαρ» στην πρωτεύουσα Σαν Χοσέ πρόκειται τώρα να μετατραπεί σε βοτανικό κήπο. Σε πάρκο θα μετατραπεί επίσης το Κέντρο Προστασίας «Σάντα Άνα» δυτικά της πόλης.

Οι δύο κήποι φιλοξενούν σήμερα περίπου 400 ζώα από 60 είδη.

Το ίδρυμα που τους διαχειρίζεται, με την ονομασία Fundazoo, διαμαρτυρήθηκε για την απόφαση επισημαίνοντας ότι τα ζώα χρειάζονται ειδικό κτηνίατρο και διατροφολόγο.

H Κόστα Ρίκα στην Κεντρική Αμερική αντιστοιχεί μόλις στο 0,25% της ξηράς του πλανήτη, εκτιμάται όμως ότι φιλοξενεί το 5% της παγκόσμιας βιοποικιλότητας.

Newsroom ΔΟΛ

Συνειδήσεις που φέρνουν την ανατροπή…

Χωρίς να περάσουν απαρατήρητα, δύο συμβάντα των τελευταίων εβδομάδων δεν έτυχαν της προσοχής και ιδίως της εμβάθυνσης που η σημασία τους απαιτεί.

Το πρώτο αφορά τον στρατιώτη Μπράντλεϊ Μάννινγκ, μετά από κράτηση τριών και πλέον ετών, εκ των οποίων ένα έτος σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης και μεταχείρισης που κρίθηκε από τον ειδικό εισηγητή του ΟΗΕ ως «απάνθρωπη και εξευτελιστική» και αντίθετη με όλες τις διεθνείς συμβάσεις, καταδικάστηκε σε 136 χρόνια φυλάκισης για «κατασκοπεία». Το αδίκημά του; Σοκαρισμένος από όσα είδε ο ίδιος στο Ιράκ, όπου υπηρετούσε στις γραμμές των αμερικάνικων δυνάμεων κατοχής, ο Μάννινγκ δημοσιοποιεί το 2010 μέσω του ιστότοπου Wikileaks εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά κρατικά ντοκουμέντα σχετικά με την δράση των ΗΠΑ στο Αγφανιστάν και το Ιράκ. Ένα μέρος τους αναδημοσιεύτηκε από τα μεγαλύτερα και θεωρούμενα πιο έγκυρα έντυπα διεθνώς ενώ το σύνολό τους κυκλοφόρησε φυσικά ελεύθερα στο διαδίκτυο.

Το δεύτερο συμβάν αφορά την οδύσσεια του Εντγκαρ Σνόουντεν στον οποίο η Ρωσία έδωσε τελικά πολιτικό άσυλο μετά από πολύμηνη παραμονή στη ζώνη τράνζιτ του αεροδρομίου της Μόσχας. Ο Σνόουντεν καταζητείται επίσης για «κατασκοπεία» από τις αρχές των ΗΠΑ γιατί, όπως και ο Μάννινγκ, έδωσε στη δημοσιότητα εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά ντοκουμέντα αμερικάνικων υπηρεσιών ασφαλείας, και ειδικότερα της NSA. Τα έγγραφα αυτά δεν αφορούν τους «βρώμικους πολέμους» των ΗΠΑ αλλά μια άλλη πτυχή της αυτοκρατορικής τους κυριαρχίας: ένα ολικό σύστημα παγκόσμιας παρακολούθησης όλων των τηλεπικοινωνιών τόσο μεταξύ απλών πολιτών όσο και μεταξύ κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών. Ο Σνόουντεν κατέθεσε αιτήσεις ασύλου στις αρχές 20 χωρών, μεταξύ άλλων πολλών χωρών της ΕΕ και της Λατινικής Αμερικής, αλλά κατόπιν ανοιχτών εκβιασμών των ΗΠΑ οι περισσότερες απορρίφθηκαν.

Τι συνδέει αυτές τις δύο περιπτώσεις; Κατ’ αρχήν το κοινό τεχνολογικό μέσο και η μέθοδος που ακολούθησαν οι δύο πρωταγωνιστές, η μαζική διαρροή εμπιστευτικών εγγράφων στο διαδίκτυο, που βραχυκυκλώνει κάθε απόπειρα . Με αυτήν την έννοια, ο Μάννινγκ και ο Σνόουντεν ανήκουν στους ηρωικούς πρωτοπόρους της διαδικτυακής εποχής στην οποία ζούμε. Και τούτο διότι «αναποδογυρίζουν» κατά έναν τρόπο αυτήν την χρήση αυτής της τεχνολογίας, και αναδεικνύουν την «άλλη» της πλευρά. Ότι μπορεί δηλαδή από μέσο ολικής παρακολούθησης να γίνει μέσο διαφάνειας, που βγάζει στην επιφάνεια με τον πιο αδιαμεσολάβητο τρόπο τις πιο σκοτεινές πλευρές της εξουσίας, επί του προκειμένου του παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας που έχουν οικοδομήσει οι ΗΠΑ.

Εξ΄ου και το δεύτερο κοινό στοιχείο αυτών δύο προσωπικοτήτων: πρόκειται για «μοναχικούς ήρωες», για ατομικές συνειδήσεις που εξεγείρονται ενάντια στη βαναυσότητα των εξουσιαστικών μηχανισμών τους οποίους αμφότεροι έζησαν εκ των ένδον. Κατ’ εξοχήν όπλο τους είναι το διαδίκτυο, με την αμεσότητά του και τον φαινομενικά τουλάχιστον αδιαμεσολάβητο χαρακτήρα του. Όσο για τη δράση τους, δεν την τοποθετούν στα πλαίσιο του οποιουδήποτε οργανωμένου κινήματος ενώ, απ’ όσα ξέρουμε, η ιδεολογία τους φαίνεται να περιορίζεται στο δικαίωμα του ατόμου να αντιστέκεται στην καταπιεστική εξουσία και να την καταγγέλλει.

Κάθε καλοπροαίρετος θα σκεφτόταν ότι όσοι πρεσβεύουν τις φιλελεύθερες αξίες στις οποίες βασίζονται τα κράτη της «πεφωτισμένης Δύσης» θα έβλεπε με συμπάθεια τέτοιους ήρωες. Ειδικά όταν, για παράδειγμα, στο παρελθόν στεκόταν με ενθουσιασμό αλληλέγγυος με τους «διαφωνούντες» του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού», τους οποίους θεωρούσε ήρωες του αγώνα ενάντια τον «κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό». Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Καμιά δυτική χώρα δεν διαμαρτυρήθηκε για την απάνθρωπη μεταχείριση που υπέστη ο Μάνινγκ, καμιά δεν προσέφερε άσυλο στον Σνόουντεν ενώ ο «σοσιαλιστής» Ολάντ απαγόρευσε τη διέλευση από τον γαλλικό εναέριο χώρο του αεροπλάνου του προέδρου της Βολιβίας Μοράλες γιατί οι ΗΠΑ είχαν διαρρεύσει (ψευδώς) ότι σ’ αυτό επέβαινε ο καταζητούμενος πρώην υπάλληλος της NSA.

Και εδώ βρίσκεται η πολιτική σημασία αυτών των υποθέσεων: οι Μάνινγκ και οι Σνόουντεν δεν είναι αγαπητοί στην φιλελεύθερη δυτική συνείδηση ακριβώς γιατί είναι οι διαφωνούντες της σημερινής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Γιατί φέρνουν στο φως με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο την απεριόριστη, ολοκληρωτικού χαρακτήρα βία στην οποία θεμελιώνεται αυτή η τάξη, που περισσότερο από ποτέ πρέπει να αποκαλείται με τον όρο που παραδοσιακά φωτίζει την πραγματική της φύση: ιμπεριαλισμός.

Στάθης Κουβελάκης

από την «Ελευθεροτυπία» μέσω του «iskra.gr»

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr

Δεν είναι ο κόσμος που σε απογοητεύει, είναι οι δικές σου προσδοκίες γι'αυτόν

Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται πληγωμένοι, απογοητευμένοι και προδομένοι από την κοινωνία, τους συνανθρώπους τους, τον κόσμο.
..αυτό όμως δεν είναι αλήθεια…είναι μια παραμόρφωση..
Οι άνθρωποι αυτοί είναι πληγωμένοι από τις δικές τους προσδοκίες για τον κόσμο
και όχι από αυτόν.

Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στον κόσμο είναι αληθινό,
αυτό όμως που αυτοί σκέφτονται ότι θα έπρεπε να συμβαίνει στον κόσμο
δεν είναι αληθινό.
δεν απογοητεύεσαι δηλαδή από τον κόσμο αλλά από τις δικές σου προβολές γι αυτόν στην απόσταση που δημιουργείται μέσα στο μυαλό σου ανάμεσα σε «αυτό που είναι» και αυτό «που θα έπρεπε να είναι» δημιουργείται η σύγκρουση.

Γνωρίζεις για παράδειγμα έναν άνθρωπο και λες « Τι υπέροχος άνθρωπος!»
Και μετά από λίγο καιρό λες « Μα πόσο ανόητος, πόσο διεφθαρμένος άνθρωπος ήταν!»
«αγαπάς» κάποιον γι αυτό που νομίζεις ότι είναι,
για την εικόνα που εσύ έχεις φτιάξει γι αυτόν.
Νομίζεις ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος άλλαξε ξαφνικά??
Ήταν οι δικές σου προσδοκίες και προβολές γι αυτόν που σε απογοήτευσαν,
όχι αυτός ο ίδιος.

Άρα, αυτό που έχει πραγματική αξία να παρατηρήσουμε είναι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο και τους άλλους…
και αυτός ο τρόπος καθορίζεται από τις αξίες μας και όσα έχουμε μάθει…
Από το τι πραγματικά γνωρίζουμε για τον κόσμο και τους άλλους.
Οι αξίες μας διαμορφώνονται κυρίως μέσα στο περιβάλλον που ζούμε.
Αν ζούμε σ ένα κόσμο εχθρικό και ανασφαλή, έναν κόσμο ανταγωνιστικό και βίαιο οι αξίες μας θα έχουν διαμορφωθεί ανάλογα το ίδιο και οι προσδοκίες και οι προβολές μας για τον κόσμο αυτό.

Υπάρχουν χιλιάδες θεωρίες σχετικές με το πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος μα όλες αυτές οι θεωρίες δεν έχουν λύσει ποτέ κανένα πρόβλημα ουσιαστικά.
Οι άνθρωποι συνήθως ακολουθούν αυτές τις θεωρίες και χάνονται,
χάνουν τον «στόχο» τους.
Ακολουθούν γοητευμένοι τη θεωρία της Μη Βίας και της ειρήνης, για παράδειγμα, εξακολουθώντας να είναι βίαιοι στη ζωή τους.

Όταν ένας συνάνθρωπός σου πεινάει δεν έχει καμία αξία να του περιγράφεις πως είναι ένα πιάτο με φαγητό.

Η κοινωνία μας δεν είναι προσανατολισμένη στο να λύνει προβλήματα.
Η κοινωνία μας κινείται με βάση ένα πολύ περιορισμένο κίνητρο,
το προσωπικό όφελος, το κέρδος
και με ένα τέτοιο κίνητρο, μια τέτοια ψεύτικη αξία δεν θα λύσει ποτέ κανένα πρόβλημα.
Είναι ανοησία να πιστεύει κανείς ότι μπορεί το μέρος να ευτυχεί όταν το όλον δυστυχεί.

Όλα είναι ένα στον κόσμο μας και καλό θα ήτανε να το επανεξετάσουμε σοβαρά αυτό αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε να αλλάξει ριζικά εικόνα αυτός ο κόσμος.

Για να λύσεις ένα πρόβλημα χρειάζεσαι να έχεις τη μέθοδο και τα «εργαλεία» να το κάνεις.

Ο κόσμος μας σήμερα, μας δίνει ένα πλήθος από εναλλακτικούς τρόπους και μεθόδους για να λύσουμε τα προβλήματά μας, οι γνώσεις μας γι αυτόν και τα «εργαλεία» που διαθέτουμε είναι εξαιρετικά.
Το βιοτικό επίπεδο όλων των ανθρώπων της γης θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλό.
Και τούτο δεν είναι μια ακόμα προσδοκία ή προβολή γιατί βασίζεται σε πραγματικά και υπαρκτά δεδομένα.
Δυστυχώς όμως, όπως προαναφέρθηκε, ο κόσμος μας δεν είναι προσανατολισμένος στο να λύνει προβλήματα.
Οι άνθρωποι δεν είναι αποφασισμένοι βαθειά και ριζικά να αλλάξουν.
Όλοι οι εναλλακτικοί τρόποι, οι γνώσεις μας και τα «εργαλεία» που διαθέτουμε σήμερα σπαταλούνται για τα περιορισμένα οφέλη της παγκόσμιας ολιγαρχίας που εξουσιάζει τον κόσμο μας.
Ένας άλλος, πιο δίκαιος και ασφαλής κόσμος, υπάρχει μονάχα στις προσδοκίες και τα όνειρά τους και με αυτό τον τρόπο τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά!
Κανείς δεν ξέρει πραγματικά το πόσο ακόμα χρειάζονται οι άνθρωποι να δυστυχήσουν και να υποφέρουν για να αποφασίσουν να αλλάξουν ριζικά.

Υ.Γ. Το κείμενο αποτελεί ελεύθερη μετάφραση και ανάπτυξη από σκέψεις του Jacque Fresco

Τάσος Πετρίδης
Πανγαία – Venus Project

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr