Το Άκρο που δεν έχει μιλήσει ακόμα...

Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις.

 Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου(οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος. Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις. 

Τους αναλώσιμους κομματικούς “αγωνιστές” τους κρατάς σίγουρα με στοιχεία, όπως και το δήθεν Άκρο που δημιούργησες και καταδίκασες μέχρι να το ξαναχρησιμοποιήσεις. Θέλεις να δημιουργήσεις και το άλλο Άκρο, αλλά καταβάθος ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που επικοινωνιακά έχεις βάλει ως στόχο. Δε μπορεί να πιστεύεις ότι το άλλο Άκρο είναι τόσο φιλήσυχο και τόσο φιλοδημοκρατικό! Δε μπορεί να θεωρείς ότι το Άκρο που ψάχνεις πηγαίνει σαν νοικοκύρης στις κάλπες και ρίχνει την συνείδησή του σε μία κάλπη σε εποχές Κατοχής! Αλήθεια θεωρείς ότι τόσο φιλειρηνικό εχθρό έχεις;  Εσύ που μέχρι τώρα έχεις στραγγίξει από ζωντανούς τόσο αίμα και ιδρώτα; Τόσο μικρή είναι τελικά η αυτοεκτίμησή σου; 

Σου έχω νέα. Το άλλο Άκρο είμαι εγώ. Δεν έχω κόμμα, δεν έχω σπίτι, δεν έχω όνειρα, δεν έχω πλέον τίποτε που να με δένει συναισθηματικά και υλικά με τίποτε από αυτά που εσύ θεωρείς Κράτος. Επέλεξες την πλευρά του Κράτους, άρα αναγκαστικά επέλεξα τον εχθρό του Κράτους: Την Ελευθερία. Το Κράτος σου το έχεις πια δοσμένο, το έχεις υποθηκευμένο για τα επόμενα 200 χρόνια, το έχεις αποδεκατίσει από το εργατικό του δυναμικό, το έχεις ρημάξει κυριολεκτικά. Εμένα όμως, δεν θα με δεις ούτε με κιάλι. Είμαι ένα κάστρο απροσπέλαστο από στρατούς και όπλα, από νόμους και διαταγές. Είμαι τόσο ακονισμένο Άκρο που ματώνω κάθε βράδυ τα ροζ όνειρά σου. Δεν έχω ένα πρόσωπο, αλλά ούτε μία καρδιά. Είμαι το Άκρο που ακόμα δεν έχει μιλήσει. Και δεν πρόκειται να ακούσεις την φωνή του. Κουβέντες αυτό το Άκρο με δυνάστες και τρομοκράτες της Ελευθερίας δεν κάνει. Πράττει! Μην ψάχνεις για καμία ομάδα που δουλειά δεν έχει να κάνει και στήνει ιστορίες για να σε τρομοκρατήσει σε γιάφκες και υπόγεια αντί μεροκάματου και να γράφει προκηρύξεις σταλμένες σε δημοσιογραφικά γραφεία τα οποία λειτουργούν ως δικά σου Γραφεία Τύπου. Έχει νοημοσύνη αυτό το Άκρο. 

Άκου να σου πω, Δημοκράτορα, την πατρίδα εγώ δεν την έχω για χόμπι. Δεν την φέρνω για κουβέντα μέσα σε καφενεία και κομμωτήρια, δεν είμαι όψιμος υπερασπιστή της. Δεν με πλήρωσε ποτέ, αλλά της απέδωσα όσα μου αναλογούσαν για να την βλέπω Ελεύθερη. Το Κράτος σου όχι μόνο δεν το πληρώνω, αλλά κάθε μέρα γράφω και τους ημερήσιους τόκους που μου χρωστά εδώ και 5 χρόνια αλλά και για όσο θα κρατήσουν οι μπίζνες που στήσατε σε τούτο το κομμάτι γης. Το γινόμενο θα σε τρομάξει: Όσα κάθε μέρα χάνει η Ελευθερία μου βάλτα εις την νιοστή. Και θα μου τα πληρώσεις μέχρι δραχμής. 

Τράβα όσο μπορείς το σχοινί από το δικό σου Άκρο. Όσο το τραβάς τόσο πιο κοντά σου με φέρνεις. Θα νιώσεις την ανάσα της καταπιεσμένης οργής, το χνώτο του άδειου στομάχου, την μυρωδιά του σαπισμένου ονείρου. Και το τραγικό για σένα είναι ότι δεν θα με βλέπεις. Ούτε εγώ με βλέπω πια στον καθρέπτη κάθε πρωί. Βλέπω χιλιάδες μάτια, βλέπω χιλιάδες μορφές, νεκρές, παρούσες και αγέννητες.
Αφού θέλετε να γράψετε την Ιστορία του μέλλοντος ως νικητές θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα κεφάλαια της κάθε Ιστορίας που γράψατε, τα δημιουργούσαν πάντα τα νικημένα Άκρα. Εκείνα που για δεκαετίες και αιώνες θέλετε να εξαφανίσετε, μα ως ανεπίδεκτοι μαθήσεως ηλίθιοι, πάντα οι ίδιοι τα δημιουργείτε.

http://simplemangreek.blogspot.gr

Οι νευρώνες στον εγκέφαλό μας έχουν διαφορετικό DNA

Λα Χόγια, Καλιφόρνια

Οι βιολόγοι πίστευαν κάποτε ότι όλα τα κύτταρα ενός οργανισμού περιέχουν πανομοιότυπο γενετικό υλικό. Γνωρίζουμε όμως σήμερα ότι αυτό είναι μια υπεραπλούστευση, και μια νέα μελέτη στο Science αποκαλύπτει ότι κάθε νευρικό κύτταρο του εγκεφάλου έχει ελαφρώς διαφορετικό γονιδίωμα.

Οι πρώτες ενδείξεις για το γενετικό μωσαϊκό του εγκεφάλου είχαν έρθει από μελέτες που προσδιόριζαν τη μέση γενετική αλληλουχία σε ένα μεγάλο δείγμα ιστού και είχαν αποκαλύψει επιπλέον ή λιγότερα χρωμοσώματα.

Μέχρι πρόσφατα, όμως, ήταν δύσκολο να προσδιοριστεί η γενετική αλληλουχία μεμονωμένων νευρώνων, αντί για τη μέση αλληλουχία ενός πληθυσμού κυττάρων στα δείγματα.

Τώρα, ερευνητές του Ινστιτούτου Salk στην Καλιφόρνια αναφέρουν ότι διάβασαν τα γονιδιώματα μεμονωμένων νευρώνων που απομονώθηκαν από εθελοντές μετά θάνατον.

Οι ερευνητές αναφέρουν στο Science ότι απομόνωσαν περίπου 100 νευρώνες από τρία άτομα. Η απειροελάχιστη ποσότητα DNA που περιείχε κάθε κύτταρο έπρεπε πρώτα να αντιγραφεί εκατομμύρια φορές προκειμένου να είναι δυνατός ο προσδιορισμός της αλληλουχίας.

Αυτό μπορεί να γίνει με μια μέθοδο που ονομάζεται PCR (αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης), η οποία όμως μπορεί εύκολα να μολυνθεί με ξένο DNA στο εργαστήριο. Οι ερευνητές του Salk χρειάστηκαν μάλιστα ένα χρόνο μέχρι να είναι βέβαιοι ότι τα δείγματά τους δεν είχαν επιμολυνθεί.

«Έπρεπε να κάνουμε πειράματα ελέγχου [...] επειδή μας εξέπληξε το γεγονός ότι οι μεμονωμένοι νευρώνες στον εγκέφαλό μας έχουν διαφορετικό DNA» σχολιάζει ο Φρεντ Γκέιτζ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Η ανάλυση αποκάλυψε εκτεταμένες περιοχές του γονιδιώματος που εμφανίζονταν σε περισσότερα ή λιγότερα αντίγραφα από το κανονικό. Το 41% των νευρώνων που εξετάστηκαν παρουσίαζαν τέτοιες «παραλλαγές αριθμού αντιγράφων», ή CNV, οι οποίες δεν υπήρχαν σε κανένα άλλο κύτταρο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι τέτοια CNV εντοπίστηκαν και σε νευρικά κύτταρα που είχαν δημιουργηθεί στο εργαστήριο μετατρέποντας απλά κύτταρα δέρματος σε τεχνητά βλαστοκύτταρα ή iPS. Τα κύτταρα δέρματος παρουσιάζουν και αυτά γενετικές αποκλίσεις μεταξύ τους, όχι όμως τόσο μεγάλες όσο οι νευρώνες που παράγονται τελικά από αυτά.

Το εύρημα αυτό ίσως έχει συνέπειες για τις μελέτες που χρησιμοποιούν iPS για τη μελέτη των νευρώνων, ίσως και στις προσπάθειες για καλλιέργεια οργάνων από τεχνητά βλαστοκύτταρα.

Γιατί όμως να υπάρχει αυτό το γενετικό μωσαϊκό στον υγιή εγκέφαλο; Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα, οι ερευνητές όμως εικάζουν ότι αυτές οι μεταβολές ίσως επιτρέπουν στον εγκέφαλο να προσαρμόζεται σε νέα περιβάλλοντα, ή μπορεί να τον προστατεύουν από ιούς.

Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, το φαινόμενο θα γίνει κατανοητό μόνο όταν υπάρξουν τεχνολογίες που επιτρέπουν τη μελέτη των προϊόντων του DNA, δηλαδή του mRNA και των πρωτεϊνών, μέσα σε μεμονωμένα κύτταρα.

Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης

Newsroom ΔΟΛ

Στο όνομα της αγάπης...

Δεν μπορείς να αγαπήσεις κάποιον που μισεί τον εαυτό του και σε αυτήν την άτυχη Γη σχεδόν όλοι μισούν τον εαυτό τους. 

Όλοι καταδικάζουν τον εαυτό τους. Πως μπορείς να αγαπήσεις κάποιον που είναι καταδικαστικός προς τον εαυτό του; 

Δεν θα σε πιστέψει! Δεν μπορεί να αγαπήσει εκείνος τον εαυτό του - πως τολμάς εσύ; 

Αφού δεν μπορεί εκείνος να αγαπήσει τον εαυτό του - πως μπορείς εσύ να τον αγαπάς; 

Θα υποπτευθεί κάποιο παιγνίδι, κάποιο τρικ. Θα υποπτευθεί ότι προσπαθείς να τον εξαπατήσεις στο όνομα της αγάπης! Θα είναι σε επιφυλακή συναγερμού, και η καχυποψία του θα δηλητηριάσει το είναι σου. 

Αν αγαπήσεις κάποιον που μισεί τον εαυτό του, προσπαθείς να καταστρέψεις την οπτική που έχει για τον εαυτό του. Και κανείς δεν αφήνει εύκολα την άποψη που έχει για τον εαυτό του. Αυτή είναι η ταυτότητά του, θα μάχεται με εσένα για να σου αποδείξει ότι αυτός έχει δίκιο κι εσύ άδικο.....

Osho

http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

Η Οξφόρδη ζωντανεύει την αρχαία Ελληνική μουσική

Την αρχαία Ελληνική μουσική η οποία δεν έχει ακουστεί εδώ και χιλιάδες «ζωντανεύει» το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης σύμφωνα με το BBC, το οποίο φιλοξενεί εκτενές ρεπορτάζ για τον τρόπο με τον οποίο θα επιτευχθεί το τολμηρό αυτό εγχείρημα.

«Φανταστείτε σε 2.500 χρόνια από τώρα, να είχαν από μείνει μόνο μερικοί στίχοι των Beatles και μερικές λέξεις από τις όπερες του Μότσαρτ και του Βέρντι χωρίς την μουσική. Φανταστείτε πόσο ενθουσιώδες θα ήταν να αναδημιουργήσουμε την μουσική, να ανακαλύψουμε εκ νέου τα όργανα που την έπαιζαν και να ακούγαμε τις λέξεις με την ορθή τους σειρά.

Αυτό θα γίνει και με τα κλασσικά κείμενα της αρχαίας Ελλάδας. Συχνά οι Δυτικοί λογογράφοι ξεχνούν ότι τα έπη του Ομήρου, τα ερωτικά ποιήματα της Σαπφούς και οι τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη ήταν όλα αρχικά μουσική» δηλώνει ο Armand D' Angour, μουσικός και καθηγητής κλασσικής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Πως θα δημιουργήσουν ξανά την μουσική

«Δεν είναι όμως αυτή η μουσική χαμένη πολύ μακριά από οποιαδήποτε ανάσυρση;», αναρωτιέται το BBC και απαντά: «Η απάντηση είναι όχι. Οι ρυθμοί- ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι της μουσικής έχουν διατηρηθεί στις λέξεις αυτές καθ αυτές, σε τμήματα μακρών και συρτών συλλαβών. Τα όργανα είναι γνωστά από περιγραφές, πίνακες και αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία μας επιτρέπουν να επαναφέρουμε το βάθος και το εύρος των ήχων που δημιουργούσαν».

Οι νέες ανακαλύψεις

Στη συνέχεια, το BBC υποστηρίζει πως έχουν έρθει στην επιφάνεια νέες ανακαλύψεις σχετικά με την αρχαία ελληνική μουσική από μερικές δεκάδες αρχαία κείμενα χαραγμένα με μια φωνητική σημειογραφία η οποία επινοήθηκε γύρω στο 450 π.Χ., αποτελείται από αλφαβητικά γράμματα και σημεία τα οποία τοποθετούνται πάνω από τα φωνήεντα των Ελληνικών λέξεων, ενώ μάλιστα επισημαίνει πως «οι Έλληνες είχαν επεξεργαστεί τις μαθηματικές αναλογίες μουσικά διαστήματα - μια οκτάβα είναι 2:1, το ένα πέμπτο 3:2, ένας τέταρτος 4:3, και ούτω καθεξής.

Ο συμβολισμός δίνει μια ακριβή ένδειξη της σχετικής γραμμής: Το γράμμα Α στην κορυφή της κλίμακας, για παράδειγμα, αποτελεί μια μουσική νότα ένα πέμπτο υψηλότερο από N μέχρι τη μέση του αλφαβήτου. Απόλυτη γραμμή μπορεί να πραγματοποιηθεί από τις φωνητικές κλίμακες που απαιτούνται για να τραγουδήσει τα σωζόμενα μελωδίες».

Πως αξιολογούνται τα έγγραφα

«Αν και τα έγγραφα, που βρέθηκαν σε πέτρα στην Ελλάδα και σε παπύρους στην Αίγυπτο, είναι εδώ και πολύ καιρό είναι γνωστά στους κλασικιστές, τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αυξηθεί τα νέα ευρήματα. Χρονολογούμενα γύρω στο 300 π.Χ. έως το 300 μ.Χ., τα θραύσματα αυτά μας προσφέρουν μια σαφέστερη εικόνα της μουσικής στην αρχαία Ελλάδα», αναφέρει το BBC.

Πως ακουγόταν η Ελληνική μουσική

Οι ερευνητές, επισημαίνουν πως μερικές από τις μελωδίες που έχουν επιβιώσει, είναι πολύ ελκυστικές για τα μοντέρνα αυτιά. Ένα ολοκληρωμένο κομμάτι χαραγμένο σε μαρμάρινη στήλη και χρονολογούμενο γύρω στο 200 μ.Χ., είναι ένα σύντομο τραγούδι των τεσσάρων γραμμών το οποίο έχει συνθέσει ο Σείκιλος. Τα λόγια του τραγουδιού μπορούν να μεταφραστούν:

«Αν είσαι ζωντανός, λάμπεις,

μην αφήνεις να πέφτει η διάθεσή σου

Έχουμε μια σύντομη ζωή να ζήσουμε

Ο χρόνος πάντα απαιτεί ένα τέλος»

«Ο συμβολισμός είναι σαφής. Σηματοδοτεί μια τακτική ρυθμικού beat, και δείχνει μια πολύ σημαντική αρχή της αρχαίας σύνθεσης. Στην αρχαία Ελληνική η φωνή ανέβηκε στη γραμμή για ορισμένες συλλαβές και έπεσε σε άλλες», σημειώνουν οι ερευνητές.

Μπορείτε να ακούσετε μια αρχαία Ελληνική μελωδία που παραθέτει το BBC εδώ

Πηγή

http://www.apocalypsejohn.com

Στην Ουρουγουάη χτυπά η καρδιά της Ελλάδας

Άγαλμα του Προμηθέα στην πλατεία Avenida Independencia του Μοντεβιδέο

Στη λατινική Νότιο Αμερική, ζει και βασιλεύει το Ελληνικό Πνεύμα. Στην Ουρουγουάη δε, υπάρχουν χιλιάδες Ουρουγουανοί οι οποίοι ομιλούν...άπταιστα Ελληνικά και πολλοί από αυτούς...Αρχαία Ελληνικά!

Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Έλληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες.
Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων Ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποιά χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα.
Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα. Μάλιστα στο Μοντεβιδέο έρχονται χιλιάδες φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής τόσο για την ποιότητα των σπουδών, όσο και γιατί η Παιδεία εδώ είναι δωρεάν με πολλές παροχές και κίνητρα για τους φοιτητές.

Έτσι εξηγείται κατά ένα μέρος η ελληνολατρία. Λέξη που την πρωτοάκουσα στην Ουρουγουάη, έναν από τους σταθμούς της περιπλάνησής μου στον κόσμο.

Οι περισσότεροι Ουρουγουανοί που συνάντησα ήξεραν και κάποιες ελληνικές λέξεις. Κάποιοι μάλιστα αντί να μάθουν αγγλικά επέλεξαν τα ελληνικά (εμείς αντί να μάθουμε ελληνικά, επιλέγουμε τα αγγλικά!). Όπως ο Λουίς, η Ταμπάρε, ο Βαλεντίν.
Ο Valentin Abitante και πολλοί άλλοι δεν γνωρίζουν άλλες γλώσσες. Μόνο τη μητρική τους και ελληνικά.
Η Μαργκαρίτα μιλά άπταιστα ελληνικά. Σπίτι της θα ακούσεις   ελληνική μουσική. Ακόμη και βιντεοκασέτες από τις "Τρεις Χάριτες" και τους "Απαράδεκτους". Από το ίντερνετ παρακολουθεί ελληνική τηλεόραση!
«Χιλιάδες Ουρουγουανοί, ανάμεσά τους κι εγώ, μάθαμε να μιλάμε την Ελληνική Γλώσσα. Μάθαμε να λατρεύουμε την Ελλάδα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είχαμε την τύχη να νιώσουμε την ουσία του. Πιστεύω αυτό που είπε ο Νίτσε ότι ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλουμε σε αυτόν ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα». Κουβέντες της Margarita Larriera. Η Margarita Larriera είναι σήμερα διευθύντρια του Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος» που ιδρύθηκε το 1978 από τον καπετάν Παναγιώτη Ν. Τσάκο με σκοπό τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.
Όσοι Ουρουγουανοί είχαν την τύχη να έλθουν στην χώρα μας και αντίκρισαν τον Παρθενώνα, δάκρυσαν.
«Εσείς οι Έλληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα. Οι Έλληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μάς κοίταξαν περίεργα. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν γιατί. Ούτε εμείς περιμέναμε να αντιδράσουμε έτσι. Τα δάκρυα ίσως ήταν ένας τρόπος για να εκφράσουμε όσα αισθανόμασταν και δεν μπορούσαμε να τα εξηγήσουμε με λόγια. Και πίστεψέ με Δημήτρη, ακόμα και σήμερα θεωρώ μεγάλη τιμή μου που είδα με τα μάτια μου και άγγιξα με τα χέρια μου τον Παρθενώνα και όλα όσα συμβολίζει για την Ελλάδα αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο». Λόγια της Σίλβιας, μιας ακόμη Ουρουγουανής που συνάντησα στο Μοντεβιδέο.
Ο Κάρλος είναι 28 χρόνων. Πριν δύο χρόνια βρέθηκε στην Ελλάδα. Όταν του είπαν ότι αυτό που βλέπει είναι η Ακρόπολη, απομακρύνθηκε από την παρέα του και κάθισε σε μια γωνιά του δρόμου. Δεν ήθελε να τον δουν να κλαίει.
Επισκέφθηκα τον Sergio William Carzolio. Έμαθε για το www.godimitris.gr από μια συνέντευξή μου σε έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό. Ζήτησε να με δει. Βρεθήκαμε στο σπίτι του. Βέρος Ουρουγουανός. Έμαθε ελληνικά γιατί δούλευε σε ελληνικά καράβια και έκανε πολλούς Έλληνες φίλους.

«Οι καλύτεροι μου φίλοι ήταν Έλληνες. Φανταστικοί άνθρωποι. Άρχισα να κάνω μαθήματα στην ελληνική κοινότητα του Μοντεβιδέο και μετά από το 1978 άρχισα να παρακολουθώ τα μαθήματα στο Ίδρυμα Τσάκος. Σιγά-σιγά όταν ήμουν στα βαπόρια άρχισα να καταλαβαίνω τα ελληνικά τραγούδια. Ενδιαφέρθηκα για την ελληνική ποίηση. Ήθελα να μιλώ σωστά ελληνικά. Στα πλοία η γλώσσα των ελλήνων ήταν φτωχή. Ήθελα περισσότερα. Έμαθα περισσότερα. Αυτές τις μέρες ξανάπιασα το Μαραμπού του Νίκου Καββαδία. Μια φορά την εβδομάδα, είμαστε μια παρέα Ουρουγουανών που συναντιόμαστε και μιλάμε ελληνικά για να κάνουμε πρακτική».
Ο Sergio αν και καθολικός εδώ και 30 χρόνια πηγαίνει στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Στην ατζέντα του από τη μια πλευρά έχει τα στοιχεία του και τα τηλέφωνα ανάγκης και στην άλλη το Πάτερ Ημών. «Αισθάνομαι πια σαν Έλληνας. Έζησα πολλά χρόνια στα βαπόρια με Έλληνες. Πλέον σκέφτομαι σαν Έλληνας».
«Βλέπω τους Έλληνες σαν να είμαστε αδέλφια. Να ξέρουν ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν φιλέλληνες που στην ανάγκη είναι έτοιμοι να βοηθήσουν και να τους υπερασπιστούν».
Φεύγοντας μου έδωσε σε ένα κομμάτι χαρτί μια παράγραφο από σημειώσεις του Νίκου Καζαντζάκη.«Πρέπει αλήθεια να είμαστε περήφανοι για τη σύμπτωση αυτή να γεννηθούμε Έλληνες. Και συνάμα να νιώθουμε κάθε στιγμή, σε κάθε μας λόγο, σε κάθε γραμμή και στοίχο που γράφουμε πως έχουμε μεγάλη ευθύνη».

Άγαλμα του Σωκράτη έξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο

Η Circe Maia, πολύ γνωστή ποιήτρια στην Ουρουγουάη, άκουσε πριν χρόνια την ελληνική εκπομπή του Αλέξανδρου Πανταζόγλου, στο Radio Continente 730 AM όπου εδώ και 35 χρόνια εμπλουτίζει τα ερτζιανά της Ουρουγουάης με ελληνικό λόγο και μουσική. Άκουσε τον Πανταζόγλου να μεταφράζει στοίχους του Ρίτσου. Γοητεύτηκε. Άρχισε να μαθαίνει ελληνικά. Πρόσφατα δημοσίευσε μια εργασία της με τίτλο «Προσεγγίζοντας τον Ρίτσο».

Ένα δημόσιο σχολείο στην Ουρουγουάη ονομάζεται Grecia (Ελλάδα). Οι μαθητές είναι όλοι τους παιδιά Ουρουγουανών. Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους. Όμως κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου γιορτάζουν σαν Έλληνες. Τραγούδια, θεατρικά, ποιήματα. Να ακούς από αυτά τα μικρά παιδιά τον εθνικό μας ύμνο. Μάλιστα επειδή ο εθνικός ύμνος της Ουρουγουάης διαρκεί περίπου 6 λεπτά και ο δικός μας ούτε ένα, τα παιδιά αυτά λένε περισσότερους στοίχους του Δ. Σολωμού, έτσι ώστε να υπάρχει μια. . . ισορροπία. Ακόμη και η σημαία είναι σχεδόν ίδια με την ελληνική. Αν δεν κυματίζουν τις μπερδεύεις. Απλά αντί για σταυρό, έχει έναν κίτρινο χαρούμενο ήλιο.
Έξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο, δίπλα στην είσοδο, βρίσκεται το άγαλμα του Σωκράτη.

Στην παραλιακή ένα πάρκο ονομάζεται Αθήνα και έχει την προτομή του Ομήρου. Ο κεντρικότερος δρόμος της παλιάς πόλης κάτω από το λόφο ονομάζεται Grecia. Ένα από τα ομορφότερα νεοκλασικά κτίρια στο κέντρο της πόλης στην πρόσοψή του γράφει: Αθηναίος. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία θα βρεις βιβλία ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Ακόμη και στα πολύ μικρά.
Πρόσφατα με πρωτοβουλία της ελληνικής πρεσβείας, στο υπουργείο Εξωτερικών της Ουρουγουάης πραγματοποιήθηκε έκθεση φωτογραφίας με βυζαντινές εικόνες. Η συμμετοχή ήταν τόσο μεγάλη που διήρκεσε διπλάσιο χρόνο από τον προγραμματισμένο. Δεκάδες τα σχολεία που την επισκέφθηκαν.
Όταν έρχονται Έλληνες καλλιτέχνες ή ανεβαίνουν ελληνικά έργα στο θέατρο,

οι αίθουσες είναι γεμάτες από κόσμο.
Η ελληνική κοινότητα έχει συνδράμει πολλά για να στηριχτεί ο φιλελληνισμός. Είναι από τις παλαιότερες ελληνικές κοινότητες στη Λατινική Αμερική. Στην αυλή της υπάρχει η μοναδική ελληνική ορθόδοξη εκκλησία της Ουρουγουάης.
Πάρα πολλά έχει προσφέρει και το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος το οποίο εδώ και σχεδόν 30 χρόνια παρέχει δωρεάν μαθήματα σε όσους θέλουν να μάθουν ελληνικά. Μέχρι σήμερα από τις αίθουσές του έχουν περάσει περισσότεροι από 4.000 μαθητές. Πολλοί από αυτούς κατέχουν υψηλές θέσεις. Όπως ο διοικητής της Τράπεζας της Ουρουγουάης, συνεργάτες υπουργείων, διπλωμάτες, διευθυντές δημόσιων υπηρεσιών.
Στην Ουρουγουάη είδα για πρώτη φορά ένα πραγματικό καρπό της απλόχερης διασποράς του ελληνικού πολιτισμού. Γνώρισα Έλληνες συγγενείς εκ πνεύματος. 

πηγές :
www.godimitris.gr
www.odeg.gr
http://farm4.static.flickr.com
www.cenytmercosur.com

Διαβάστε επίσης :
Σε κοινή πορεία στενής συνεργασίας μπαίνουν Ελλάδα και Ουρουγουάη
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ "ΚΑΡΔΙΑ" ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΒΙΔΕΟ
Η μικρή Ελλάδα της Ουρουγουάης

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα : Ίδρυμα "Μαρία Τσάκου"

http://alliapopsislade.blogspot.com.au/2009/08/blog-post_27.html

Οἱ νίκες δὲν στηρίζονται σὲ ΝΑΙ συμβιβασμοῦ. Στηρίζονται σὲ ΟΧΙ ἡρωισμοῦ

Ένα μήνυμα με βαθιά πολιτικό περιεχόμενο και εθνικό προσανατολισμό, έστειλε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος.

Ο ιεράρχης που διακρίνεται για την “άλλη λογική” με την οποία προσεγγίζει τον ρόλο της Εκκλησίας, σε μια εποχή κρίσης, βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης, συνδέει το “ΟΧΙ” της Ελλάδας προς τις δυνάμεις του φασισμού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη σημερινή πραγματικότητα από τις αρνητικές συνέπειες της οποίας απειλείται ευθέως η ελληνική κοινωνία.

Ακολουθεί το μήνυμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαου:

Σήμερα γιορτάζουμε μιὰ μέρα δόξας τῆς ἱστορίας μας, μιὰ μέρα πανηγυρικῆς ἀπόδειξης τῆς ἡρωικῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς μας. Ὅλοι οἱ τότε ἰσχυροί, Γερμανοὶ καὶ Ἰταλοί, ἐναντίον μας. Οἱ....

γονεῖς μας φτωχοί, μικροί, ἀδύνατοι. Δυνατοὶ ὅμως στὴν ψυχή, μεγάλοι στὰ ὁράματα, πλούσιοι σὲ ἰδανικά.

Μὲ κυβερνῆτες ποὺ ἄκουγαν τὸν ἀναστεναγμὸ τῆς ἱστορίας καὶ ἤξεραν νὰ ἐκφράζουν τὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ στὶς ἀπειλὲς τῶν ξένων καὶ ὄχι τὴ λαίμαργη βούληση τῶν ἀδίστακτων δυνάμεων στὸν γονατισμένο καὶ τότε λαό. Τὸ ΟΧΙ δὲν τὸ εἶπε ἕνας• τὸ εἶπε ὁλόκληρος ὁ λαός. Ἁπλά, βρέθηκε αὐτὸς ποὺ συνδύασε τὴν ἁρμοδιότητα τῆς ἐξουσίας του μὲ τὸν παλμὸ τοῦ λαοῦ.

Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας βρίσκεται σὲ ἰδιότυπη ἐμπόλεμη κατάσταση καὶ ζεῖ σὲ κατοχή. Καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ δυστυχῶς Γερμανική. Καὶ ὄχι μόνον. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι, θύματα καὶ τῆς δικῆς μας ἀπερισκεψίας καὶ μικρόνοιας, ξεγελαστήκαμε καὶ παρασυρθήκαμε σὲ ἀνόητη ζωή. Χαλάσαμε ὡς λαός. 

Τὶς τελευταῖες δεκαετίες φροντίσαμε νὰ καταστρέψουμε ἕνα-ἕνα τὰ θεμέλιά μας, τοὺς βωμοὺς καὶ τὰ ἱερά μας, πίστη, παιδεία, παράδοση, ἱστορία, γλῶσσα, θεσμούς, ἀξίες. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀντέξαμε τὴ σύγχρονη ἐπίθεση. Καὶ νὰ ποῦ φτάσαμε! Μέσα σὲ λίγα χρόνια βλέπουμε τὶς περιουσίες μας νὰ χάνονται, τὴν ἀνεργία νὰ αὐξάνεται, τοὺς νέους μας νὰ ἐκπατρίζονται, τὸν λαό μας νὰ πεινάει, τὴν ἀξιοπρέπειά μας νὰ ἐξανεμίζεται, τὴ χώρα μας νὰ ἀδειάζει. Βουλιάξαμε σὲ χρέη καὶ δάνεια, βυθιστήκαμε σὲ προβλήματα καὶ ἀδιέξοδα, γεμίσαμε συσσίτια.

Ἂν συνεχίσουμε ἔτσι, σὲ λίγο θὰ τρῶμε μπομπότα καὶ κονσερβαρισμένες τροφές. Ἂν τὰ βρίσκουμε κι’ αὐτά. Ἡ ἑλληνικὴ σημαία δὲν θὰ μονοπωλεῖ τὴν κυριαρχία μας σὲ αὐτὸν τὸν τόπο. Κάποιες ἄλλες ξένες σημαῖες θὰ θυμίζουν τὰ λάθη μας καὶ τὴν κατοχικὴ μανία ἄλλων λαῶν. Κάτι πρέπει νά ἀλλάξει. Τώρα. Ἄμεσα. Χωρὶς δεύτερη σκέψη, δίχως καμία καθυστέρηση. 

Αὐτοὶ ποὺ μὲ τὴν ψῆφο μας διαχειρίζονται τὶς τύχες μας ἴσως ἀποκατέστησαν τὴν ἀξιοπιστία μας στὸ ἐξωτερικό, ἴσως μείωσαν τοὺς δεῖκτες τῆς ὕφεσης, ἴσως δημιούργησαν πρωτογενὲς πλεόνασμα. 

Ἔτσι μᾶς λένε. Δὲν θέλουμε νὰ τοὺς ἀδικήσουμε, τοὺς πιστεύουμε. Οἱ ἴδιοι ὅμως φορολόγησαν ἀδυσώπητα τὸν λαό, δημιούργησαν στρατιὲς ἀνέργων, πλήθη πεινασμένων καὶ ἀπελπισμένων, ἑκατομμύρια φτωχῶν καὶ λεγεῶνες αὐτοεξορίστων. Καὶ τὸ χειρότερο, γέννησαν πολιτικὰ μορφώματα καὶ κοινωνικὰ ἐκρηκτικὰ μείγματα πού, ἂν δὲν γίνει κάτι σύντομα, θὰ βρεθοῦμε μέσα σὲ μία κοινωνία ἀνεξέλεγκτης ἀναρχίας καὶ ἀνασφάλειας, βίας καὶ ἐγκλήματος, διάλυσης καὶ καταστροφῆς, διχασμένοι καὶ ἀγριεμένοι, μὲ κυβερνῆτες χωρὶς ἀξίες, δίχως ὑπόληψη καὶ σοβαρότητα, πραγματικὰ ἐπικίνδυνους.

.Ἀλήθεια, ποιός θὰ πάρει αὐτὴ τὴν εὐθύνη; ποιός θὰ ἀντέξει τὸν αἰώνιο στιγματισμὸ τῆς ἱστορίας;

«Ποτέ ἡ χώρα δὲν ἦταν σὲ χειρότερο σημεῖο», εἶπε πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες κάποιος ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἀντιπολιτευόμενους πολιτικούς. Καὶ ἔχει δίκιο. Ἀλλὰ καὶ ποτέ δὲν εἶχε τόσο ἐπικίνδυνες πολιτικὲς ἐναλλακτικὲς λύσεις. Τὸ παρὸν τῆς χώρας εἶναι δραματικό. Ἀλλὰ καὶ τὸ μέλλον της πολὺ ζωφερό. Ὄχι γιατὶ δὲν ὑπάρχουν λύσεις, ἀλλὰ γιατὶ δὲν βρίσκονται πολιτικοὶ μὲ καθαρή σκέψη καὶ ἐξυπνάδα, μὲ ἡρωισμὸ καὶ τόλμη. Τουλάχιστον στὸ ὁρατὸ πολιτικὸ φάσμα.

Δὲν θέλουμε πολιτικοὺς ποὺ μόνο νὰ ψηφίζουν κατὰ παραγγελία νόμους. Θέλουμε ἀνθρώπους νὰ μᾶς κυβερνήσουν, ἴσως νὰ μᾶς διορθώσουν. Ὄχι νὰ μᾶς τιμωρήσουν γιὰ τὰ δικά τους κυρίως λάθη. 

Τοὺς θέλουμε νὰ ἐκπροσωποῦν τὸν λαό στοὺς δανειστές. Ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Δὲν ἀντέχουμε πολιτικὲς συμβιβασμοῦ, γιατὶ ἡ ἀξιοπρέπειά μας δὲν ἐπιδέχεται οὔτε καθυστερήσεις οὔτε καὶ μισὲς λύσεις. Δὲν τοὺς ψηφίσαμε γιὰ νὰ μᾶς στύψουν στὸ ὄνομα τῆς Εὐρωπαϊκῆς σκοπιμότητας οὔτε γιὰ νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν πίστη μας στὸν Τριαδικὸ Θεὸ μὲ τὴν ὑποτέλειά μας στὴ μνημονιακὴ Τρόϊκα. Δὲν τοὺς ἐκλέξαμε γιὰ νὰ μᾶς δέσουν μὲ εὐρωπαϊκὲς χειροπέδες οὔτε γιὰ νὰ ὑπογράψουνε τὸν ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμὸ μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐκφράζουν τὴ δόξα τοῦ ἱστορικοῦ λαοῦ μας. Δὲν τοὺς ψηφίσαμε γιὰ νὰ σώσουν τὸ Εὐρώ• τοὺς ἐξουσιοδοτήσαμε νὰ σώσουν τὴν ἱστορία μας, τὴ ζωή μας, τὴν καθημερινότητά μας, τὴν ἀξιοπρέπειά μας, ἐμᾶς τοὺς ἴδιους.

Χωρὶς ἀμφιβολία, κάτι πρέπει νὰ γίνει. Τὴν πορεία μᾶς τὴν δείχνει ἡ σημερινὴ μέρα. Εἶναι μονόδρομος. Ἡ χώρα μας τὴν ἱστορία της τὴν ἔγραψε στὸ παρελθὸν μὲ ἕνα ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, μὲ ἕνα ἡρωικὸ ΟΧΙ, ποὺ τὰ εἴπανε κάποιοι συγκεκριμένοι ἄνθρωποι τὴν κατάλληλη στιγμή. Ὅταν ἔφτασαν οἱ πρόγονοί μας νὰ τρῶνε ποντίκια καὶ γέμισαν μὲ ἀρρώστιες, τότε ἔκαναν τὴν ἔξοδό τους στὸ Μεσολόγγι καὶ ὅταν ἡ κατοχὴ χτυποῦσε τὴν πόρτα τῆς πατρίδας μας τὸ 1941, δυὸ νέοι ὁ Μανώλης Γλέζος καὶ ὁ Λάκης Σάντας τόλμησαν νὰ κατεβάσουν τὴ Γερμανικὴ σημαία ἀπὸ τὸν βράχο τῆς Ἀκρόπολης.

Τέτοια πρότυπα κρύβει στὰ σπλάγχνα του ὁ λαός μας. Τέτοια γονίδια ἔχει ἡ ταυτότητά μας. Θέλουμε πολιτικούς ποὺ νὰ ποῦνε ΟΧΙ στὴν Τρόικα καὶ νὰ δείξουν τὶ σημαίνει ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. 

Θέλουμε ὁδηγοὺς σὲ μία ἔξοδο ἐλεύθερων πολιορκημένων γιὰ νὰ κατεβάσουμε κάθε ξενικὴ σημαία ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη τῆς ἱστορίας, τοῦ τόπου καὶ τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἂν δὲν βρεθοῦν ἡγέτες μὲ ἡρωικὰ χαρακτηριστικά, χαθήκαμε. Δώσαμε τὸν ἱδρῶτα μας, δώσαμε καὶ τὸ δάκρυ μας. Δὲν θὰ δώσουμε ὅμως καμιὰ σταγόνα ἀπὸ τὸ αἷμα μας. Αὐτὸ πρέπει νὰ βρεθεῖ αὐτὸς ποὺ θὰ τὸ πεῖ σὲ ὅλον τὸν κόσμο. Γιατὶ ἐκεῖ φτάσαμε. Μόνο τὸ αἷμα μᾶς ἔμεινε. 

Θὰ μᾶς ποῦνε ὅτι, ἂν τολμήσουμε ἔτσι, θὰ ἔρθουν τὰ χειρότερα. Δὲν ὑπάρχουν πλέον χειρότερα. 

 Ὑπάρχει ἡ εὐκαιρία τοῦ ἡρωισμοῦ. 

Τὸ ΟΧΙ καὶ τὸ ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ δὲν τὰ ἀκουλούθησε μιὰ φαινομενικὴ ἧττα• τὰ διαδέχθηκε ἡ δόξα. 

Γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς σήμερα γιορτάζουμε.

 Ἡ μπομπότα μὲ ἀξιοπρέπεια ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ τὸ σουβλάκι μὲ ὑποτέλεια. 

Τὴν ὅποια δυσκολία καὶ θυσία, μὲ ἐνθουσιασμὸ θὰ τὴν σηκώσουμε ὡς συνακόλουθο τοῦ ἡρωισμοῦ. Δὲν μποροῦμε ὅμως ἄλλο νὰ τὴν ἀντέξουμε ὡς συνέπεια δουλικότητας καὶ ἐξευτελισμοῦ.

Μέχρι σήμερα ἔχουμε δεῖ μέτρα, συμφωνίες, εἰς βάρος μας ἐκβιασμούς, ἀνεκπλήρωτες ὑποσχέσεις, ἀτέλειωτες ὑποχωρήσεις. Δὲν ἔχουμε δεῖ καμία νίκη, καθόλου τόλμη. 

Κάνουμε ἔκκληση στὸν πολιτικό μας κόσμο. Ὀφείλουν νὰ φωνάξουνε παντοῦ ὅτι δὲν πεινᾶμε μόνον ὡς πολίτες, κυρίως πονᾶμε ὡς λαός.

 Ὅποιος ἡγέτης στὴν παροῦσα φάση δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ριψοκίνδυνος, γίνεται ἀπὸ μόνος του ἐπικίνδυνος. 

Ἀντίθετα, ἂν βρεθοῦν τώρα κάποιοι ποὺ μπορέσουν νὰ κινηθοῦν μὲ συνέπεια στὴν ἱστορία μας, τότε θὰ μπορέσουμε κι ἐμεῖς νὰ τοὺς συγχωρέσουμε γιὰ ὅσα κατεργάστηκε εἰς βάρος μας ἡ ὑποτέλεια στὴν ξένη λογικὴ καὶ τὰ ἀλλότρια συμφέροντα.

 Ἐὰν σιωπήσουν, δὲν θὰ τοὺς συγχωρέσει ἡ ἱστορία. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει πλέον ποιός φταίει γιὰ τὴ σημερινή μας κατάσταση. Μᾶς νοιάζει ποιὸς καὶ τὶ θὰ μᾶς σώσει. Ψάχνουμε γιὰ πατριῶτες, ὄχι γιὰ ἐνόχους.

 Ἂν οἱ πολιτικοί μας ἔκαναν ὣς τώρα τὸ σωστό, θὰ τοὺς παραδεχόμασταν ἐμεῖς ὡς ἱκανούς. Ἂν τὸ κάνουν τώρα, αὐτὴ τὴ στιγμή, θὰ τοὺς ὁμολογήσει ἡ ἱστορία ὡς ἐθνικὰ μεγάλους. Καὶ ἔξυπνους.

Τὸ ΟΧΙ τοῦ 1940 δὲν εἶχε καμία λογική, εἶχε ὅμως ἐξυπνάδα καὶ ἀξιοπρέπεια.

 Τώρα τὸ ΟΧΙ ἔχει τὴ σοφία τοῦ αὐτονόητου καὶ τὴ σαφήνεια τῆς μοναδικῆς λύσης. 

Οἱ νίκες δὲν στηρίζονται σὲ ΝΑΙ συμβιβασμοῦ. Στηρίζονται σὲ ΟΧΙ ἡρωισμοῦ.

http://seisaxthia-epam.blogspot.gr

Στην εξέδρα των επισήμων η Ελληνική σημαία

Στην εξέδρα των επισήμων δεν ανέβηκε ο Δήμαρχος Περιστερίου Ανδρέας Παχατουρίδης, κατά την διάρκεια της μαθητικής παρέλασης για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Στην εξέδρα ανέβηκε η Γαλανόλευκη, την οποία κρατούσαν στα χέρια τους νεαρά κορίτσια με αρχαιοελληνικές φορεσιές.
Ερωτηθείς από τους δημοσιογράφους για τον συμβολισμό της κίνησής του αυτής, ο Δήμαρχος Ανδρέας Παχατουρίδης δήλωσε: «Δεν
είναι η πρώτη φορά που ΔΕΝ ανεβαίνω στην εξέδρα, αυτό που πιστεύω ως άνθρωπος και ως Δήμαρχος είναι ότι στους δρόμους αναστενάζει και διαμαρτύρεται η κοινωνία» και συμπλήρωσε: «Σήμερα καμαρώσαμε την ελπίδα και την αισιόδοξη προοπτική αυτής της χώρας. Η αισιόδοξη προοπτική δεν είναι άλλη από τα νιάτα της πατρίδας μας, από τα νιάτα της πόλης μας. Είναι η γενιά που θα αντισταθεί και θα πει το μεγάλο ΟΧΙ εκεί που πρέπει».
Όσο για κάποιους από τους μαθητές του Περιστερίου, που δεν έστρεψαν το κεφάλι τους στην εξέδρα των επισήμων ο κ. Παχατουρίδης σχολίασε: «Οι μαθητές θεωρώ ότι είναι οργισμένοι όπως είναι και ο Δήμαρχος».

http://olympia.gr/

Η ροπή προς τη διαφθορά από το τεράστιο έλλειμμα Παιδείας

Ο μέγας ιστορικός Θουκυδίδης, τον οποίο οι νεοέλληνες -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- δεν τον μελετούν, υπογράμμιζε με δικαιολογημένη έπαρση για το έργο του: «Έγραψα την Ιστορία μου για να μείνει αιώνιο κτήμα των ανθρώπων και όχι σαν έργο επίκαιρου διαγωνισμού για ένα πρόχειρο ακροατήριο» και «θα είμαι ικανοποιημένος αν το έργο μου κριθεί ωφέλιμο από όσους θέλουν να έχουν ακριβή γνώση των γεγονότων που συνέβησαν και εκείνων που θα συμβούν στο μέλλον, τα οποία, από την πλευρά της ανθρώπινης φύσης θα είναι όμοια ή παραπλήσια».

Έχει αναγνωριστεί ότι η Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου είναι «κτήμα ες αεί». Ο κορυφαίος πολιτικός της Αριστεράς Ηλίας Ηλιού, στο έξοχο δοκίμιό του «Το μήνυμα του Θουκυδίδη» («Κέδρος» 1980) γράφει: «Ο Θουκυδίδης διδάσκει με την Ιστορία του ότι, όσα γίνονται στην εποχή του, θα γίνονται και στο μέλλον εξαιτίας της ανθρώπινης φύσης». Και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που μετέφρασε και σχολίασε εξαντλητικά τον Θουκυδίδη, υπογράμμιζε συχνά ότι:
«μελετώντας τον Θουκυδίδη αποκτάς διεισδυτικές απόψεις πάνω σε όλα τα σύγχρονα, τα σημερινά γεγονότα και ότι μπορούσε κανείς και στην ιστορία και στην φιλοσοφία του Θουκυδίδη να βρει το καθοδηγητικό αστέρι για κάθε σπουδαία πολιτική δραστηριότητα. Γιατί η ανθρώπινη φύση μένει αμετάβλητη». Η λαϊκή σοφία συμπύκνωσε σε ένα απόφθεγμα την παρατήρησή της για όσα συμβαίνουν και επαναλαμβάνονται: «Τι έχεις Γιάννη; -Τι είχα πάντα». Και όμως, ούτε και η λαϊκή σοφία πέτυχε να διδάξει, για να μην επαναλαμβάνονται τα ίδια. Δεν πέτυχε, διότι υπάρχει τεράστιο έλλειμμα Παιδείας, γι’ αυτό και η ανθρώπινη φύση μένει αμετάβλητη.
Στην αρχαία Ελλάδα, ακόμη και στην αθηναϊκή Δημοκρατία, η τάση για διαφθορά δεν είχε κατανικηθεί. Γι’ αυτό και ο Κλεισθένης νομοθέτησε δρακόντεια μέτρα για να προστατέψει το δημόσιο χρήμα και να αποκλείσει τη διαφθορά. Ο ανώτατος άρχοντας της Δημοκρατίας, που ονομαζόταν «επιστάτης των πρυτάνεων», εκλεγόταν με κλήρο για μία μόνο φορά και η θητεία του διαρκούσε μόνο ένα 24ωρο. Τα καθήκοντά του, όπως τα περιγράφει ο Αριστοτέλης στην «Αθηναίων Πολιτεία» ήταν: «Να κρατάει τα κλειδιά των ιερών κτιρίων, όπου υπάρχουν τα χρήματα και τα έγγραφα της πόλης, επίσης να κρατάει τη δημόσια σφραγίδα. Είναι υποχρεωμένος να μένει στην Θόλο μαζί με τρεις ακόμη πρυτάνεις που επιλέγει ο ίδιος».
Υπήρχε, λοιπόν, και στην αρχαία Ελλάδα διαφθορά. Τα όσα συμβαίνουν τα τωρινά χρόνια της κρίσης στην Ελλάδα και με την τρόικα, συνέβαιναν και το 200 π.Χ. Τα περιγράφει εκπληκτικά ο Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημά του «Εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.Χ.», που έγραφε το 1928 και είναι σαν να έχει γραφεί σήμερα:
«Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία / δεν μενει η ελάχιστη αμφιβολία, / και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός, / ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε καιρός / να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.
»Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία / είναι που κάμνουμε μια ιστορία / μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί / αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ / δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι, / για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν, / κ’ ευθύς στο νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν, / με την απαίτηση να εκτελεσθούν άνευ αναβολής. /
»Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες / (…) Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε, / βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε· / πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.
»Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία, / κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς, / απέλθουν, παίρνοντας και τη δικαία μισθοδοσία, / να δούμε τι απομένει πια, μετά / τόση δεινότητα χειρουργική».
Μερικά χρόνια νωρίτερα, στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Γεώργιος Σουρής σατιρίζει τη διαφθορά της εποχής με στίχους επίκαιρους και για τα σημερινά:
«Ποιος είδε κράτος λιγοστό / σ’ όλη τη γη μοναδικό / εκατό να εξοδεύει / και πενήντα να μαζεύει; / Να τρέφει όλους τους αργούς, / να ’χει επτά πρωθυπουργούς, / ταμείο δίχως χρήματα / και δόξης τόσα μνήματα;»
Και για τον Έλληνα ο Σουρής γράφει: «Θέλει ακόμα – κι αυτό είναι ωραίο- / να παριστάνει τον Ευρωπαίο. / Στα δύο φορώντας τα πόδια που ’χει / στο ’να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι».
Δικαιώνονται για μια ακόμη φορά και στις μέρες μας ο Θουκυδίδης, ο Κων. Καβάφης, ο Γ. Σουρής. Η ανθρώπινη φύση των Ελλήνων δεν αλλάζει. Είναι φανερό ότι χρειαζόμαστε περισσότερη και ουσιαστική Παιδεία, προπαντός πολιτική Παιδεία, που λείπει και από τους σημερινούς πολιτικούς. Πόσοι, άραγε, έχουν μελετήσει τον Θουκυδίδη, όπως τον μελέτησαν ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Ηλίας Ηλιού;

Βίκτωρ Νέτας

efsyn.gr

http://olympia.gr

Η υποκειμενική θέαση της απόλυτης αλήθειας

Δεν είσαι οι ιδέες σου
… εκτός αν νομίζεις ότι είσαι!
Από όλα τα μονοπάτια δικαιούμαστε να περάσουμε. Τα πάντα μπορούμε να υιοθετήσουμε, να δοκιμάσουμε, να εξερευνήσουμε, να υπερασπιστούμε.

Όχι μόνο δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, αλλά είναι και αναγκαία διαδικασία αυτό-αποκάλυψης και αυτό-ωρίμανσης.

Τα προβλήματα και οι περιορισμοί ξεκινάμε όταν υποθέτουμε ότι έχουμε βρει την απόλυτη αλήθεια, όταν είμαστε πεπεισμένοι ότι εμείς είμαστε οι σωστοί, όταν αρνούμαστε να αμφισβητήσουμε τις ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ιδέες και θέσεις.

Οι οδυνηρές ανατροπές ξεκινάνε όταν θέλουμε να κρατήσουμε, όταν νομίζουμε ότι «φτάσαμε» και όταν απειλούμαστε συθέμελα να μετακινηθούμε από την ασφάλεια του γνώριμου εγώ μας.

Πολλές φορές στη ζωή μου, στο παρελθόν, νόμιζα ότι είχα βρει τη «μια και μοναδική αλήθεια» και ότι τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να την μετακινήσει ή να την αντικαταστήσει.

Μάλιστα έκανα κάθε φορά την ίδια σκέψη: «καλά, πώς δεν το είχα δει πιο πριν;» Στην πορεία διαπίστωνα, κάθε φορά, ότι τίποτα δεν είναι άσπρο – μαύρο, ότι τίποτα δεν είναι ακλόνητο και τίποτα δεν αποτελεί τη «μια και μοναδική αλήθεια», όσο ελκυστική και αν φαινόταν αρχικά… ΕΙΔΙΚΑ όσο πιο ελκυστική φαινόταν αρχικά!

Πολλοί άνθρωποι δεν νοιώθουν ασφάλεια να αμφισβητούν τις ιδέες τους, επειδή έχουν ταυτίσει τον εαυτό τους με αυτές. Όμως οι ιδέες αλλάζουν και ο εαυτός μας είναι διαχρονικός.

Τη στιγμή όμως που πιστεύεις ότι οι ιδέες σου ΕΙΣΑΙ εσύ, εκεί ακριβώς ξεκινούν να σε δεσμεύουν και να υποτάσσουν, θολώνοντας την κρίση σου.

 Τότε, υπηρετείς αυτές, κόντρα στον εαυτό σου που αναγκαστικά σταματάς να τον ακούς, να του δίνεις την απαραίτητη προσοχή.

 ΚΑΜΙΑ ιδέα δεν αξίζει την υποταγή του είναι σου: της διάκρισης, της ελεύθερης βούλησης, της αλλαγής, της ψυχικής γαλήνης και της πνευματικής ωρίμανσής σου.

Θέλουμε ο ένας να αλλάξουμε τη γνώμη του άλλου, να πείσουμε για το δικό μας σωστό, να τροποποιηθεί το σύμπαν για να ταιριάζει με τη δική μας θέαση.

 Και αυτό ακριβώς επιχειρούμε, σχεδόν κάθε λεπτό της μέρας, σε κάθε μας συναλλαγή, σε κάθε σχέση, σε κάθε γεγονός (ειδικά το αναπάντεχο) της ζωής μας.

Έτσι συνεχίζουμε ορατούς και αόρατους πολέμους, έτσι δημιουργούμε αρνητικές, δυσλειτουργικές σχέσεις και τελικά απομονωνόμαστε. Έτσι βρισκόμαστε σε συνεχή διαμάχη με την ίδια τη ζωή και τον εαυτό μας (που αγνοούμε).

Η μόνη υποχρέωση και ευθύνη που έχουμε είναι να υπηρετούμε πιστά και με ευλάβεια τις ιδέες που υιοθετούμε, ΟΣΟ τις πιστεύουμε, ΟΣΟ μας εκφράζουν και τις επιλέγουμε.

Ταυτόχρονα καλούμαστε να παρατηρούμε τι επίδραση έχουν αυτές οι ιδέες στη ζωή μας και να είμαστε πρόθυμοι να τις επαναδιαπραγματευθούμε, κάθε στιγμή.

Δεν καλούμαστε να υπηρετούμε τις ίδιες ιδέες για όλη μας τη ζωή (αν και αυτό αποτελεί μια ακόμα πεποίθηση – πρόγραμμα). Δεν είναι δυνατόν να έχουμε τις ίδιες ιδέες στα 20, στα 40 και στα 80.

Αν αυτό συμβαίνει, το πιο πιθανόν είναι ότι δεν έχουμε κοιτάξει ποτέ μέσα μας πραγματικά, δεν έχουμε τολμήσει την αμφισβήτηση ή επανεξέταση των ιδεών μας.

Σημαίνει ότι εξακολουθούμε να έχουμε πλήρη άγνοια του εαυτού μας, να συμπορευόμαστε ουσιαστικά με έναν άγνωστο.

Δεν έχουν όλοι το ψυχικό σθένος να αμφισβητούν κάθετα, τα πάντα, και ούτε οφείλουν.

Όμως έχουμε όλοι υποχρέωση, απέναντι στον εαυτό μας, να είμαστε συνειδητοί και ειλικρινείς με τον εαυτό μας ως προς το τι πιστεύουμε, τι υπηρετούμε και τι πράττουμε τελικά (υποστηρίζοντάς το με διαφορετικές τεχνικές άμυνας που εφευρίσκει ο νους για να παραμένουμε στο ψέμα μας).

Καλό είναι να έχουμε το θάρρος να παραδεχτούμε ότι ΑΥΤΟ που πιστεύουμε είναι το τωρινό μας πιστεύω και να τολμούμε να το κάνουμε πράξη στη ζωή μας. Να είμαστε δηλαδή συνεπείς με τον εαυτό μας.

 Το πρόβλημα ξεκινά όταν δεν έχουμε την ικανότητα να παρατηρούμε τον εαυτό μας στην δράση του, γιατί μαθαίνουμε να κρίνουμε τους άλλους και εμάς, με τον ίδιο τρόπο. Η μια πρακτική εμποδίζει την άλλη!

Βλέπω πολλά γύρω μου που είναι τόσο εμφανή, εκτός για αυτόν που τα εκδηλώνει. Αντιφάσεις φανερές, που όμως περνάνε εντελώς απαρατήρητες από το νου που έχει περιοριστεί στη γραμμική, αναλυτική επικριτική λογική.

Μικρά καθημερινά, που κρύβουν (χωρίς να είναι ουσιαστικά κρυμμένα) την αλήθεια που αγνοούν οι άνθρωποι, δημιούργημα της παράνοιας του προγραμματισμού του νου.

Οφείλουμε ειλικρίνεια και την αλήθεια μας πρωτίστως στον εαυτό μας. Οι άνθρωποι μάθαμε να κάνουμε το αντίθετο: να προσπαθούμε να είμαστε ειλικρινείς με τους άλλους αλλά να λέμε ψέματα, συνέχεια, στον εαυτό μας.

 Ως επακόλουθο, χρησιμοποιούμε τις ιδέες μας για να εναντιωνόμαστε σε ανθρώπους… Ταυτιζόμαστε με τις ιδέες μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε τις αντιφάσεις τους, τις συνέπειές τους, τα δικά μας δημιουργήματα.

Τα πάντα ξεκινούν με εμάς. Η θέαση είναι εντελώς υποκειμενική, όσοι κι αν τη συμμερίζονται.

Πρώτα αναλαμβάνουμε την ευθύνη της δικής μας θέασης και έπειτα κατανοούμε οποιαδήποτε άλλη.

Είναι όμως τόσο ελκυστικό και τόσο γλυκιά τροφή για το εγώ, να υποστηρίζουν τις ιδέες σου όλο και περισσότεροι… τις κάνει να φαίνονται αληθινές και ακλόνητες!


http://synthesieautou.blogspot.gr

http://universalblessing.blogspot.gr